📔 കഥ, 📙 നോവൽ Image & Post

സഖി - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️8 നിലാച്ചതുപ്പിലെ വെള്ളിമണൽ വിരിച്ച ആ ചതുപ്പ് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണ നിമിഷം, ആര്യന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഒന്നടങ്കം നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്. വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്ന അർദ്ധരാത്രിയുടെ കഠിനമായ തണുപ്പ് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും, പകരം ചതുപ്പിനടിയിൽ നിന്ന് തിളച്ചുമറിയുന്ന ഏതോ ലാവാപ്രവാഹം പോലെ കഠിനമായ ചൂട് അവന്റെ കാലുകളിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. വെറും കളിമണ്ണോ മണലോ വാതകങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല അത്. പ്രകൃതിയുടെ ഏതോ നിഗൂഢമായ ആഭിചാര ശക്തിയാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട, ജീവനുള്ള ഒരു വലിയ കെണിയായിരുന്നു ആ നിലാച്ചതുപ്പ്. അവൻ ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ശരീരം ഇഞ്ചുകളായി താഴേക്ക് താഴ്ന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം അവന്റെ കാൽമുട്ടുകൾ വരെയേ ചതുപ്പ് മൂടിയിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അത് വയറിനൊപ്പം എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവന്റെ വലതുകാലിലെ നീലവിഷത്തിന്റെ വേദനയേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു ചതുപ്പിന്റെ ആ മരണംപോലെയുള്ള വലിമുറുക്കം. ശ്വാസകോശം വായുവിനായി ദയനീയമായി പിടഞ്ഞു. "താളിയോല... എന്റെ താളിയോല...!" ആര്യൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചുറ്റും നോക്കി കൈകൾ പരതി. അവൻ വീണ ആഘാതത്തിൽ, ചുവപ്പായി ജ്വലിക്കുന്ന ആ പുരാതന താളിയോല അവനിൽ നിന്ന് ഏതാണ്ട് രണ്ടടി അകലെ ചതുപ്പിലെ ഒരു ചെറിയ കരിങ്കൽ പൊട്ടിന് മുകളിൽ വീണു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നുള്ള ചുവന്ന പ്രകാശം ഇപ്പോഴും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അഗ്നിവലയം തീർത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ വെളിച്ചം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ചതുപ്പിനടിയിലുള്ള മാരകമായ നിഗൂഢ ജീവികൾ അവനെ വന്ന് ആക്രമിക്കാതിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ കരിങ്കൽ പൊട്ടിലേക്ക് കൈയെത്തിക്കാൻ ആര്യന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവൻ കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടുമ്പോഴെല്ലാം ശരീരം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ചതുപ്പ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൻകൂടിനെ ശക്തമായി അമർത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മുകളിൽ, വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന്റെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ ക്രൂരമായ കിലുക്കം വീണ്ടും ഉയർന്നു കേട്ടു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ഒരു വന്യമായ സംതൃപ്തി പ്രകടമായിരുന്നു. മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വിക്രം റാവു തനിക്ക് നൽകിയ ആ നരകയാതനയുടെ അതേ ആഴം ഇപ്പോൾ അയാളുടെ ചോര ഓടുന്ന ഈ ചെറുപ്പക്കാരൻ അനുഭവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവളുടെ പ്രതികാരദാഹം കൂടുതൽ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു. "വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോര ഈ ചതുപ്പിൽ ഒടുങ്ങട്ടെ! നിന്റെ പൂർവ്വികൻ മോഷ്ടിച്ച ആ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ താളിയോല എന്റെ കൈകളിൽ തിരിച്ചെത്താൻ ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി," ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം നിലാച്ചതുപ്പിന്റെ വെള്ളിമണലിൽ തട്ടി വിചിത്രമായ പ്രതിധ്വനികൾ ഉണ്ടാക്കി. അവൾ തന്റെ നീണ്ട കൂർത്ത നഖങ്ങളുള്ള കൈകൾ ആ താളിയോലയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കറുത്ത പുക ആ താളിയോലയെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ആ താളിയോലയിൽ ഈശാൻ മഠത്തിലെ പുരാതന താന്ത്രിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ ശക്തി അവശേഷിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ആഭിചാര ശക്തിക്ക് അതിൽ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു വലിയ പ്രകാശവിസ്ഫോടനത്തോടെ അവളുടെ കൈകൾ പുറകോട്ട് തെറിച്ചുപോയി. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി. "മാധവൻ ഈശാൻ... നശിച്ച ആ മഠാധിപതി ഇതിൽ അവന്റെ ചോരയുടെ ബന്ധനം ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു! ആര്യൻ... നീ ജീവനോടെ ഇതിൽ തൊട്ട് എനിക്ക് തരാതെ ഈ ഗ്രന്ഥം എനിക്ക് സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ അവസാന ശ്വാസത്തിന് മുൻപ് അത് എനിക്ക് നൽകൂ... നിന്നെ ഞാൻ ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാം!" ഭദ്ര ആര്യന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് കൽപ്പനാരീതിയിൽ പറഞ്ഞു. ആര്യന്റെ കഴുത്തറ്റം ഇപ്പോൾ ചതുപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നിരുന്നു. ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ യുക്തിയും അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും ഈ മരണവക്ത്രത്തിൽ പൂർണ്ണമായും തകർന്നടിയുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഭദ്രയ്ക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. തന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ചെയ്തത് വലിയൊരു തെറ്റാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ കാടിന്റെ സംരക്ഷണവും താളിയോലയിലെ രഹസ്യങ്ങളും ഈ ദുഷ്ടശക്തിയുടെ കൈകളിൽ എത്തിയാൽ പ്രകൃതിയുടെ നാശമായിരിക്കും ഫലം എന്ന് ഈശാന്റെ വാക്കുകൾ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "ഇല്ല... ഭദ്രാ... ഞാൻ മരിച്ചാലും... ഇത് നിനക്ക് തരില്ല..." ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്റെ ശബ്ദം പുറത്തെടുത്തു. അവന്റെ വായിലേക്ക് ചതുപ്പിലെ കയ്പ്പുള്ള വെള്ളം അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, ചതുപ്പിന്റെ കിഴക്കേ അതിർത്തിയിലുള്ള വലിയ കാട്ടുക്കാടുകളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഒരു മന്ത്രോച്ചാരണം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഓ ഹ്രീം ഭൈരവായ നമഃ... കപാല ധാരിണീ... സർവ്വവിഷ ഹരണായ...! ആ കനത്ത ശബ്ദം കേട്ടതും ഭദ്ര ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കറുത്ത മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്, തലയിൽ നിന്ന് ചോരയൊലിപ്പിക്കുന്ന, കൈയിൽ തന്റെ പുരാതനമായ ചെമ്പ് വടിയുമായി മാധവൻ ഈശാൻ നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം കീറിപ്പറിഞ്ഞിരുന്നു, ശരീരം മുഴുവൻ നിലവറ തകർന്നപ്പോഴുണ്ടായ പരിക്കുകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അഗസ്ത്യമലയുടെ കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിലെ വീര്യം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ, ഈശാൻ മഠത്തിലെ കാട്ടുപുലിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഭദ്രാ... നീ അതിര് ലംഘിച്ച് മുന്നോട്ട് പോയാൽ പ്രകൃതിയുടെ കോപം നീ വീണ്ടും അറിയും!" ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടി ചതുപ്പിന്റെ മണലിൽ അതിശക്തമായി കുത്തി. ആ വടിയുടെ ലോഹച്ചിലമ്പലുകൾക്കൊപ്പം ഒരു വലിയ സ്വർണ്ണ പ്രകാശതരംഗം ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. അത് ആര്യൻ കിടക്കുന്ന ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ ശരീരത്തെ താഴേക്ക് വലിച്ചെടുത്തിരുന്ന ആ നിഗൂഢ ശക്തി പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായി. ചതുപ്പിലെ വെള്ളം ഉറപ്പുള്ള കല്ലായി മാറുന്നതുപോലെ ആര്യന് തോന്നി. അവന്റെ താഴ്ച അവിടെ നിന്നു. "കിഴട്ടു മഠാധിപതി... നീ വീണ്ടും എന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമായി വന്നിരിക്കുന്നു!" ഭദ്ര ദേഷ്യത്തോടെ അട്ടഹസിച്ചു. അവൾ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് ചതുപ്പിലെ വെള്ളിമണൽ വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തി. നൂറുകണക്കിന് മൂർച്ഛയുള്ള കല്ലമ്പുകളുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച ആ മണൽത്തരികൾ ഈശാന് നേരെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. ആ കല്ലുകൾ വരുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ചൂളംവിളി ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ മാധവൻ ഈശാൻ ഒരടിപോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ ചെമ്പ് വടി വായുവിൽ അതിവേഗം വട്ടത്തിൽ വീശി ഒരു വലിയ പ്രതിരോധ വലയം തീർത്തു. കല്ലുകൾ ആ വലയത്തിൽ തട്ടി കരിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, ഭദ്രയുടെ ശക്തി വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. അവളുടെ കറുത്ത ആഭിചാര ശക്തി ഈശാന്റെ പ്രകാശവലയത്തെ പതുക്കെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈശാന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പും ചോരയും കലർന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങി. "ആര്യാ... സമയം കളയരുത്!" ഈശാൻ തന്റെ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കിടയിൽ ആര്യനെ നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. "നിന്റെ കയ്യിലെ താളിയോലയിലെ ആ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിലേക്ക് നിന്റെ ഉള്ളിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഏകാഗ്രത കേന്ദ്രീകരിക്കൂ. അതിലെ വരികൾ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഈ ചതുപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴി അതിലുണ്ട്. നിന്റെ ചോരയുടെ ശക്തി അതിലേക്ക് പകരൂ!" ഈശാന്റെ വാക്കുകൾ ആര്യന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഒരു വെള്ളിടി പോലെ പതിച്ചു. അവൻ ഒരു ഗവേഷകനാണ്. ലബോറട്ടറിയിൽ പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഭയപ്പെടാതെ കൃത്യമായ ഘടകങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുന്ന അതേ മാനസികാവസ്ഥ അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഭയത്തെ അവൻ പൂർണ്ണമായി മാറ്റിനിർത്തി. അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്റെ വലതുകൈ ചതുപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു. അവന്റെ വിരലുകളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് നീലവിഷത്തിന്റെ രക്തം പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ്, ആ ചുവന്ന താളിയോലയിൽ തന്റെ ചോരപുരണ്ട വിരലുകൾ അമർത്തി. ഓം... ജ്വല... ജ്വല... ഭൈരവാഗ്നി പ്രകാശായ...! ആര്യന്റെ ചോര താളിയോലയിൽ തൊട്ട നിമിഷം, അതിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ചുവന്ന പ്രകാശവിസ്ഫോടനം ഉണ്ടായി. ആ വെളിച്ചം നിലാച്ചതുപ്പിനെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി. ഭദ്രയുടെ കറുത്ത മഞ്ഞ് ആ പ്രകാശത്തിൽ തട്ടി പുകഞ്ഞു കരിയാൻ ആരംഭിച്ചു. ആര്യന്റെ ശരീരത്തിൽ പടർന്നിരുന്ന നീലവിഷം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ശാന്തമായി. അതിലും അത്ഭുതകരമായ കാഴ്ച മറ്റൊന്നായിരുന്നു. താളിയോലയിലെ പുരാതന ലിപികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വലിയ പ്രകാശ അക്ഷരങ്ങളായി വായുവിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഒരു ശാസ്ത്ര സമവാക്യം വായിക്കുന്നതുപോലെ ആര്യൻ ആ വരികൾ വായിച്ചു. അത് ചതുപ്പിന്റെ ഘടനയെ മാറ്റാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രകൃതിദത്ത മന്ത്രമായിരുന്നു. ആ വരികൾ അവൻ ഉറക്കെ ജപിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ മന്ത്രോച്ചാരണത്തിനൊപ്പം, അവൻ കിടന്നിരുന്ന ചതുപ്പിലെ മണൽ പതുക്കെ ഉറപ്പുള്ള പാറയായി മാറി മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വന്നു. ചതുപ്പ് അവനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. അവൻ പാറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി കയറിയിരുന്നു. കൈയിലെ താളിയോല ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭദ്ര ഈ കാഴ്ച കണ്ട് ഭയത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും പിന്നോട്ട് മാറി. "വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോരയ്ക്ക് ഈ ഗ്രന്ഥം ഉണർത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു... നീ... നീ എങ്ങനെ ഇത് സാധ്യമാക്കി?" അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ഭയം നിഴലിച്ചു. "ഞാൻ വിക്രം റാവു അല്ല ഭദ്രാ... ഞാൻ ആര്യൻ ആണ്! എന്റെ മുത്തശ്ശൻ നിന്നെ ചതിച്ചത് ഒരു വലിയ പാപമാണ്. പക്ഷേ ആ പാപത്തിന്റെ പേരിൽ ഈ കാടിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല!" ആര്യൻ തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയുമായി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെയും താന്ത്രികന്റെയും ചേർന്നുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ വീര്യമായിരുന്നു. ഭദ്ര തന്റെ പരാജയം സമ്മതിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൾ വീണ്ടുമൊരു വലിയ ആക്രമണത്തിന് മുതിരുന്നതിന് മുൻപ്, മാധവൻ ഈശാൻ ആര്യന്റെ അരികിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തി. അദ്ദേഹം അവന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. "ആര്യാ... ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അപകടമാണ്. ഭദ്രയുടെ ഈ രൂപത്തെ നമുക്ക് ഇവിടെ വച്ച് പൂർണ്ണമായി ശാന്തയാക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ 'വനയോനി' കടന്ന് നീലേശ്വരത്തേക്ക് പോകണം. ഈ ചതുപ്പിന്റെ മറുഭാഗത്താണ് ആ നിഗൂഢമായ ഗുഹാമുഖം ഉള്ളത്," ഈശാൻ ആര്യനെയും കൂട്ടി ചതുപ്പിന്റെ മറുതീരത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഭദ്ര അവരെ പിന്തുടരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഈശാന്റെ കാട്ടുപുലി അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ മതിൽ പോലെ നിലയുറപ്പിച്ചു. പുലിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വർണ്ണപ്രഭ ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ഊർജ്ജത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. ആര്യനും ഈശാനും ചതുപ്പ് കടന്ന് കാടിന്റെ കൂടുതൽ ഇരുണ്ട ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ വലിയ വൻമരങ്ങൾ പരസ്പരം പിണഞ്ഞു കിടന്ന് പ്രകൃതിദത്തമായ ഒരു വലിയ കവാടം തീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ ഒരു സ്ത്രീയുടെ യോനിയുടെ ആകൃതിയിൽ പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് പുരാതന ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ ഈ സ്ഥലത്തെ 'വനയോനി' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. അഗസ്ത്യമലയിലെ ഏറ്റവും പവിത്രവും നിഗൂഢവുമായ ഭൂമിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടമായിരുന്നു അത്. അതിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നതും പുറത്തുനിന്നുള്ള മഴയുടെ ശബ്ദവും ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ കിലുക്കവും പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ദിവ്യമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ ചില പ്രകാശസസ്യങ്ങൾ വെളുത്ത വെളിച്ചം പരത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നമ്മൾ വനയോനിയിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു ആര്യൻ," ഈശാൻ ഒരു കൽത്തറയിൽ ഇരുന്ന് ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് പറഞ്ഞു. "ഇവിടുന്ന് മുന്നോട്ട് പോയാൽ നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ ഭൈരവ ക്ഷേത്രമായി. പക്ഷേ, അവിടെയെത്താൻ ഈ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ചില പരീക്ഷണങ്ങൾ കൂടി നീ അതിജീവിക്കേണ്ടി വരും. നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ ഡയറിയിൽ ഇല്ലാത്ത പല സത്യങ്ങളും നിനക്ക് ഇവിടെ വച്ച് മനസ്സിലാകും." ആര്യൻ തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് നോക്കി. അതിന്റെ പ്രകാശം ഇപ്പോൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞ് ശാന്തമായി വരികയായിരുന്നു. അവന്റെ വലതുകാലിലെ നീലവിഷം താൽക്കാലികമായി നിലച്ചെങ്കിലും, അത് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വീണ്ടും ഉണരാമെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നൂ. വനയോനിയുടെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ചുവരുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന വെളുത്ത പ്രകാശക്കൂണുകൾ അവരുടെ പാതയെ പ്രകാശപൂരിതമാക്കി. ലണ്ടൻ ലാബുകളിലെ കൃത്രിമ വെളിച്ചത്തേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരവും ശാന്തവുമായിരുന്നു ആ വെളിച്ചം. പെട്ടെന്ന്, ഗുഹയുടെ ഉൾഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ പുകപടലം ഉയർന്നു വന്നു. അതിനൊപ്പം മനംമയക്കുന്ന കസ്തൂരിയുടെയും കാട്ടുപൂക്കളുടെയും സുഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു. അവിടെ, ഒരു വലിയ പ്രകൃതിദത്ത കൽവിളക്കിന് മുന്നിൽ ജടപിടിച്ച മുടിയും, ശരീരം മുഴുവൻ ഭസ്മവും കാട്ടിലിലകളുടെ നീരും പൂശിയ ഒരു വൃദ്ധ താന്ത്രിക യോഗിനി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന തേജസ്സ് ആര്യനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവരുടെ കഴുത്തിൽ വിചിത്രമായ അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളുടെ വേരുകൾ കൊണ്ടുള്ള മാലകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈശാൻ അവരെ കണ്ടതും തന്റെ വടി നിലത്തുവെച്ച് ആദരവോടെ കൈകൾ കൂപ്പി വണങ്ങി. "മാതാജി... നീലേശ്വരത്തെ കാവൽ ശക്തിയായ അഘോരി മാതാ... ഞങ്ങൾ വലിയൊരു ആപത്തിലാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. വിക്രം റാവുവിന്റെ ശാപം ഈ കുട്ടിയെ വേട്ടയാടുകയാണ്." യോഗിനി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തിളങ്ങുന്ന നീലനിറമായിരുന്നു! ആ നോട്ടം നേരെ ചെന്നത് ആര്യന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്കാണ്. "ഞാൻ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട് ഈശാൻ," യോഗിനിയുടെ ശബ്ദം ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഗംഭീരമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു. "വിക്രം റാവു അന്ന് മോഷ്ടിച്ച ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി മാത്രമാണ് ഈ താളിയോലയിൽ ഉള്ളത്. അതിന്റെ ബാക്കി പകുതി എവിടെയാണെന്ന് ഈ കുട്ടിക്ക് അറിയാമോ?" ആര്യൻ അമ്പരന്നുപോയി. പകുതി താളിയോലയോ? തന്റെ മുത്തശ്ശൻ ലണ്ടനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഡയറിയിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും എഴുതിയിരുന്നില്ലല്ലോ! "നിന്റെ ശാസ്ത്രം കൊണ്ട് മാത്രം ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല ആര്യൻ," യോഗിനി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ആര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "ഭദ്രയുടെ ഉള്ളിലെ പക വെറുമൊരു ചതിയുടെ മാത്രമല്ല, അവൾ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു വലിയ പ്രകൃതി രഹസ്യം വിക്രം റാവു ലണ്ടനിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. അത് തിരികെ വരാതെ ഭദ്രയുടെ ആത്മാവ് ശാന്തമാകില്ല. നിന്റെ വിരലുകളിലെ നീലവിഷം വെറുമൊരു രോഗമല്ല, അത് ആ രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള താക്കോലാണ്." യോഗിനി തന്റെ തണുത്ത കൈ ആര്യന്റെ നീലിച്ച നെറ്റിയിൽ വച്ചു. ആ നിമിഷം ആര്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ കറുത്ത ഇരുട്ട് പടരുകയും, അവന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ ഉപബോധമനസ്സിലേക്ക് മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ലണ്ടനിലെ ഒരു രഹസ്യ ലബോറട്ടറിയിൽ വിക്രം റാവു ചെയ്ത ഭയങ്കരമായ ഒരു പരീക്ഷണത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി! തുടരും........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ

📔 കഥ - வoவmி 8 mo] வoவmி 8 mo] - ShareChat