#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ അക്ഷര ഭക്ഷികൾ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. മലപ്പുറത്തെ ഒരു പുരാതന തറവാട്ടിലെ പൊടിപിടിച്ച ലൈബ്രറിയിൽ അക്ഷരങ്ങളെ പ്രണയിച്ചു വളർന്നവനായിരുന്നു ആദർശ് മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ മൈതാനത്ത് കളിച്ചു നടന്നപ്പോൾ അവൻ പുരാതന താളിയോലകളിലെയും പഴയ പുസ്തകങ്ങളിലെയും വരികൾക്കിടയിൽ ലോകം തിരഞ്ഞു. ഒരു തവണ വായിച്ചാൽ ഒന്നും മറക്കാത്ത ഫോട്ടോജെനിക് മെമ്മറി അവന് ജന്മനാ കിട്ടിയ അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ ഒരു ശാപത്തിന്റെ കഥയുണ്ടായിരുന്നു അറിവ് അഹങ്കാരമായി സൂക്ഷിച്ച ഒരു പൂർവ്വികൻ തന്റെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ചില നിഗൂഢ ബന്ധനങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും, അറിവിനോടുള്ള അമിത ദാഹം ഒരിക്കൽ അവനെ അപകടത്തിൽ എത്തിക്കുമെന്നും. ആ ശാപം സത്യമാകാൻ പോകുന്ന രാത്രിയായിരുന്നു അത്. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട യൂണിവേഴ്സിറ്റി പരീക്ഷയ്ക്കായി എത്തിയതായിരുന്നു അവൻ. ലോഡ്ജുകളെല്ലാം നിറഞ്ഞ ആ നഗരത്തിൽ, ഫോണിലെ ഏതോ ഒരു വിചിത്രമായ ലിങ്കിലൂടെയാണ് ഈ പഴയ വീടിന്റെ അഡ്രസ്സ് അവന് ലഭിച്ചത്. രാത്രി 9 മണി. ആകാശം ഒരു കറുത്ത തുണി കൊണ്ട് മൂടിയതുപോലെ. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നുന്ന മിന്നൽ പിണരുകൾ മരങ്ങളെ ഭീകരരൂപികളാക്കി മാറ്റുന്നു. ആദർശ് ആ പഴയ വീടിന് മുന്നിലെത്തി. മൊബൈലിൽ 'നോ സർവീസ്'. വീടിന് ചുറ്റും കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് കെട്ടിയ മതിലുകൾ, അതിനു മുകളിൽ പായൽ പിടിച്ച നാഗരൂപങ്ങൾ. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഉടമ വേണു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ കൈയിലുള്ള ഒരു മൂർച്ചയുള്ള കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് തറയിൽ എന്തൊക്കെയോ അക്കങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നു. ആദർശ് അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അയാൾ ആ വരകൾ കാൽ കൊണ്ട് ഉരച്ചു മായ്ച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ഒരു വിചിത്ര തിളക്കം. "വാ മോനേ ആദർശേ.. നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. 9:30 ആയാൽ ഇവിടെ പവർകട്ട് ആണ്. പിന്നെ ഈ വീട് ഇരുട്ടിന്റെ സ്വന്തമാണ്," വേണു പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം ഒരു തുരുമ്പിച്ച വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെ കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഗീത പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കൈയിൽ മുറിച്ചുവെച്ച ആപ്പിൾ കഷണങ്ങൾ. ഓരോ കഷണവും ഒരു പ്രത്യേക ആകൃതിയിൽ ചെത്തിയിരിക്കുന്നു.മനുഷ്യന്റെ നാവിന്റെ ആകൃതിയിൽ. "മോൻ വേഗം കുളിച്ച് വാ. കറന്റ് പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. വെളിച്ചം ഈ വീടിന് ശത്രുവാണ്," ഗീതയുടെ ശബ്ദം ഒരു താരാട്ടുപോലെ മധുരമായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ജീവനില്ലായിരുന്നു. ആദർശ് തനിക്ക് തന്ന മുറിയിലേക്ക് കയറി. അവിടെയുള്ള മേശയുടെ ഡ്രോയർ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് രക്തത്തിന്റെ നിറം പടർന്ന ഒരു മഞ്ഞപ്പേപ്പർ അവൻ എടുത്തു. അക്ഷരങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്ന ആദർശിന് അത് വായിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നവനേ... നീ ഭാഗ്യവാനല്ല. അവർക്ക്... വേണുവിനും ഗീതയ്ക്കും വായന അറിയില്ല. അക്ഷരങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അവർക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും. ഈ കത്ത് വായിച്ചാൽ എത്രയും വേഗം ഓടി രക്ഷപ്പെടുക. അവർക്ക് നിന്റെ കണ്ണുകൾ വേണം, എങ്കിലേ അവർക്ക് ഈ ലോകത്തെ അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കാൻ കഴിയൂ. നീ ഈ വരികൾ വായിക്കുമ്പോൾ അവർ പുറത്ത് നിന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകും!" കത്ത് വായിച്ചു തീർന്നതും ആദർശിന്റെ ഉള്ളിലെ പണ്ഡിതൻ ഭയത്തിന് വഴിമാറി. അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ കണ്ടു—മുറ്റത്ത് രണ്ട് ശവക്കല്ലറകൾ! അതിൽ വേണുവിന്റെയും ഗീതയുടെയും പേരുകൾ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചവർ! “അയ്യോ” ആദർശ് പുറത്തേക്ക് ഓടി. ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വേണുവും ഗീതയും നിശ്ചലമായി ഇരുന്ന് അവന്റെ ഹോൾടിക്കറ്റിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കുകയാണ്. "വേണുവേട്ടാ.. എനിക്ക് പോകണം!" ആദർശ് നിലവിളിച്ചു. വേണു പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അയാളുടെ കഴുത്ത് തിരിയുമ്പോൾ എല്ലുകൾ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. "അതെന്താ മോനേ? നിന്റെ ഹോൾടിക്കറ്റിലെ ഈ അക്ഷരങ്ങൾ ഞങ്ങളെ കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നു. നീ ഇതൊന്ന് വായിച്ചു തരുമോ?" "എനിക്ക്... എനിക്ക് വായന അറിയില്ല!" ആദർശ് കള്ളം പറഞ്ഞു. വേണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി വന്നു. "നുണ പറയരുത്! വായന അറിയാതെ എങ്ങനെയാണ് നീ എക്സാം എഴുതാൻ പോകുന്നത്? നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അക്ഷരങ്ങളുടെ തിളക്കമുണ്ട് ആദർശേ..ഹ ഹ ഹ." ഗീത പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ നാവ് സാവധാനം പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു വന്നു. അത് അവളുടെ താടി കടന്ന് കഴുത്തോളം എത്തി നിൽക്കുന്നു. "നീ ആ കത്ത് വായിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു. ആ കത്തിൽ എന്താണ് എഴുതിയിരുന്നത്? ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് ലോകം എഴുതിവെച്ചത് എന്താണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയണം!" ആദർശ് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ വാതിലിന് പകരം അവിടെ വെറും ചുവർ മാത്രം. വീടിന്റെ ഓരോ ഭിത്തിയും തനിക്ക് നേരെ ചുരുങ്ങുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. "നിങ്ങൾ മരിച്ചതാണ്! എന്നെ വിടൂ!" ആദർശ് തളർന്നു വീണു. വേണുവിന്റെ രൂപം പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ തൊലി അടർന്നു വീഴുന്നു. "മരണം വെറുമൊരു അക്ഷരമല്ലേ മോനേ.. ഞങ്ങളുടെ മരണവാർത്ത ലോകം അച്ചടിച്ചു വന്നപ്പോൾ അത് വായിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അതുകൊണ്ട് ആ മരണം ഞങ്ങൾക്ക് പൂർത്തിയായില്ല. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് കാണണം.. നിന്റെ ആ കണ്ണുകൾ ഞങ്ങൾക്ക് വേണം. ആ കണ്ണുകളിലൂടെ ഞങ്ങൾക്ക് ഈ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ അക്ഷരങ്ങളും വായിക്കണം!" **ടക്! “വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ ഗീതയുടെ വിചിത്രമായ ശ്വാസമെടുപ്പും വേണുവിന്റെ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദവും മാത്രം. ആദർശ് ഇരുട്ടിൽ കൈകാലിട്ടടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ തോളിൽ ഐസ് പോലെ തണുത്ത ഒരു കൈ അമർന്നു. "ഇരുട്ടത്ത് പേടിക്കേണ്ട മോനേ.. നിനക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ കാണാൻ ഒരല്പം പ്രകാശം വേണ്ടേ? നിന്റെ കണ്ണുകൾ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നാൽ മതി, ഇരുട്ടിലും ഞങ്ങൾ വായിച്ചു തരാം..." വേണുവിന്റെ ശബ്ദം അവന്റെ ചെവിക്കുള്ളിൽ ആഴത്തിൽ മുഴങ്ങി. “ അയ്യോ എന്റെ കണ്ണ് “ പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ഇടിമിന്നൽ ഉണ്ടായി. ആ ക്ഷണികമായ വെളിച്ചത്തിൽ ആദർശ് കണ്ട അവസാന കാഴ്ച ഗീതയുടെ നീളമുള്ള നാവ് തന്റെ കൺപോളകൾക്ക് നേരെ ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ നീളുന്നതാണ്. അവന്റെ നിലവിളി ആ ഇടിമുഴക്കത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പരീക്ഷാ സെന്ററിന് മുന്നിൽ ആദർശിന്റെ പേര് വിളിച്ചപ്പോൾ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാട്ടുകാർ ആ പഴയ കാടുപിടിച്ച പറമ്പിലൂടെ പോയപ്പോൾ കണ്ടത്, തകർന്നു കിടക്കുന്ന ആ പഴയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഒരു ഹോൾടിക്കറ്റ് കിടക്കുന്നതാണ്. കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന ആ പേപ്പറിലെ ആദർശിന്റെ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം അവിടെ രണ്ട് കറുത്ത സുഷിരങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു. ഹോൾടിക്കറ്റിന്റെ പുറകിൽ പുതിയൊരു വരി കൂടി ആരോ രക്തം കൊണ്ട് പോറി എഴുതിയിരിക്കുന്നു: "ഇനി ലോകം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ വായിക്കും... ഇവന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ!” …… End