#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 മായാ വിലാസം( based on True events) ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… വർഷം 2012. കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ പുകമറകളിൽ നിന്നും മാറി വെള്ളിമാടുകുന്ന് ഭാഗത്തെ ഒരു കുന്നിൻചരിവിലായിരുന്നു മായാവിലാസം എന്ന ആ പഴയ വീട്. എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാർത്ഥികളായ നിസാർ, കൃഷ്ണകുമാർ, ഷമീർ, സാമുവൽ, അലി എന്നിവർ അവിടെ താമസം തുടങ്ങുന്നത് ആ വീടിന്റെ വലിപ്പവും കുറഞ്ഞ വാടകയും കണ്ടിട്ടാണ്. ഏകദേശം 40 സെന്റ് വരുന്ന പറമ്പിന് നടുവിൽ, പായൽ പിടിച്ച ചുമരുകളും കരിങ്കൽ തൂണുകളുമുള്ള ആ വീട് കണ്ടാൽ ആരും ഒന്ന് ഭയപ്പെടും. വീടിന്റെ മുൻവശത്ത് വലിയൊരു സിറ്റൗട്ടും അതിന് മുകളിൽ മരത്തിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ ഒരു പൂമുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയാൽ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികൾ. മുകളിൽ മച്ചും, താഴെ വലിയ അറകളും പത്തായങ്ങളുമുള്ള ആ തറവാട് ഒരു കാലത്ത് വലിയൊരു പ്രതാപത്തിന്റെ കഥ പറയുന്നതായിരുന്നു. അവിടെ ഏതാണ്ട് 30 കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ പിള്ളേച്ചൻ ഒരു വിചിത്ര മനുഷ്യനായിരുന്നു. "രാത്രി ഒമ്പത് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ആരും പുറത്തെ ബാത്ത്റൂമിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുത്, പിന്നെ ആ തട്ടിൻപുറത്തെ ഏണിയിൽ ആരും തൊടരുത്" എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ആദ്യത്തെ താക്കീത്. …… താമസം തുടങ്ങി ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച സമാധാനപരമായിരുന്നു. എന്നാൽ പതുക്കെ ഓരോന്നായി തുടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരു രാത്രി പകുതിയിൽ ഉറക്കം ഉണർന്ന ഷമീർ കേട്ടത് മുകളിലെ തട്ടിൻപുറത്ത് ആരോ ഭാരമുള്ള പെട്ടികൾ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്. "എടാ നിസാർ, മുകളിൽ പിള്ളേച്ചൻ ആണോ?" ഷമീർ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഒന്ന് പോടാ, പിള്ളേച്ചൻ താഴെ റൂമിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാകും. വല്ല എലിയോ മറ്റോ ആയിരിക്കും," നിസാർ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് എലിയല്ലെന്ന് അവർക്ക് വൈകാതെ മനസ്സിലായി. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രിയിൽ ആരെങ്കിലും നടക്കുമ്പോൾ മരത്തിന്റെ പലകകൾ കരയുന്നത് പോലുള്ള ക്രീ... ക്രീ...ശബ്ദങ്ങൾ അവർ സ്ഥിരമായി കേട്ടുതുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ പകൽ സമയത്ത് ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ആ തട്ടിൻപുറത്തേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കിയ കൃഷ്ണകുമാർ കണ്ടത്, വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന മാറാലകൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് തന്നെ നോക്കുന്നതാണ്. അവൻ പേടിച്ച് താഴെ വീണു. ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റലിലെ ഭൂരിഭാഗം കുട്ടികളും വീട്ടിൽ പോയിരുന്നു. നിസാർ, കൃഷ്ണകുമാർ, ഷമീർ, സാമുവൽ, അലി എന്നിവർ മാത്രം അവിടെ ശേഷിച്ചു. പതിവുപോലെ അന്നേദിവസം രാത്രി 8 മണിയോടെ കറണ്ട് പോയി. ജനലുകൾക്ക് പുറത്ത് കാറ്റും മഴയും ശക്തി പ്രാപിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചുവെച്ച് അവർ വട്ടത്തിലിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഭയം മാറ്റാൻ നിസാർ പതിവുപോലെ തന്റെ ആവനാഴിയിലെ പ്രേതകഥകൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുത്തു. "നിങ്ങൾക്കറിയാമോ, ഈ വീടിന്റെ ഓണറുടെ മകൾ ഒരു വയലിനിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ അവൾ ഈ തട്ടിൻപുറത്ത് വെച്ച് മരണപ്പെട്ടു. അവളുടെ വയലിൻ ഇന്നും അവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ അവൾ ആ വയലിൻ വായിക്കുമെന്ന് നാട്ടുകാർ പറയാറുണ്ട്..." നിസാർ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും, എവിടെ നിന്നോ കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്നതുപോലെ ദീനമായ ഒരു സംഗീതം കേട്ടു. വയലിൻ മീട്ടുന്ന ശബ്ദം! അഞ്ച് പേരും പരസ്പരം നോക്കി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ ശബ്ദം പുറത്തെ പറമ്പിൽ നിന്നോ തട്ടിൻപുറത്ത് നിന്നോ വരുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന് മുറിക്കുള്ളിലെ താപനില കുറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാവർക്കും തോന്നി. സാമുവൽ ജനലിന് മുകളിൽ വായുസഞ്ചാരത്തിനായി നിർമ്മിച്ച വെന്റിലേഷനിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നീല വെളിച്ചം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതൊരു ടോർച്ച് വെളിച്ചമായിരുന്നില്ല. ഒരു പന്തിന്റെ വലിപ്പമുള്ള, ദ്രാവകം പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു നീല ഗോളം. അത് വായുവിൽ ഒഴുകി വെന്റിലേഷൻ ഗ്ലാസിന് തൊട്ടടുത്തെത്തി. ഗ്ലാസിന് മറുവശത്ത് അത് വട്ടത്തിൽ കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഉള്ളിൽ നിന്നും ആരോ വെളിച്ചം കൊണ്ട് ഗ്ലാസിൽ വരയ്ക്കുന്നത് പോലെ! "ഡാ അലീ... അത് നോക്ക്!" സാമുവലിന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. അലി എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് തന്റെ ടോർച്ച് ആ വെളിച്ചത്തിന് നേരെ തെളിച്ചു. എന്നാൽ വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അലിയുടെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം ആ നീലഗോളത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി ഭിത്തിയിൽ പതിച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിന് ഒരു ഭൗതിക രൂപമില്ലായിരുന്നു! പെട്ടെന്ന് ആ നീലഗോളം വെന്റിലേഷനിൽ നിന്നും അകന്നുമാറി, മുകളിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. അതേ നിമിഷം തന്നെ വീടിന്റെ പുറകിലെ പറമ്പിൽ നിന്നും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചങ്ക് തകർന്നുള്ള അലർച്ച കേട്ടു. അത് കേവലം ഒരു നിലവിളിയായിരുന്നില്ല, സഹായത്തിനായുള്ള അവസാനത്തെ നിലവിളി പോലെ തോന്നി. …… അഞ്ച് പേരും ബാറ്റും സ്റ്റമ്പുമായി പുറത്തേക്ക് ഓടി. മഴ നനഞ്ഞ് അവർ പുറകിലെ മതിലിനടുത്തെത്തി. അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടി ഗീത, മതിലിന് താഴെ ബോധമില്ലാതെ വീണു കിടക്കുന്നു. അവളുടെ വീട്ടുകാർ ബഹളം കേട്ട് അങ്ങോട്ട് ഓടിവന്നു. "എന്റെ മകൾക്ക് എന്തോ കണ്ടു പേടിച്ചതാണ്!" അവളുടെ അച്ഛൻ നിലവിളിച്ചു. ഗീതയെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അവൾ ബോധക്ഷയത്തിനിടയിലും വിരൽ ചൂണ്ടിയിരുന്നത് ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുകളിലെ വലിയ കറുത്ത വാട്ടർ ടാങ്കിന് നേരെയായിരുന്നു. അവിടെ ഇരുട്ടിൽ ഒന്നും കാണാനില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അവിടെ ആരോ ഒളിച്ചിരുന്നു അവരെ പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. …… അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പിള്ളേച്ചൻ സ്ഥലത്തില്ലാത്ത സമയം നോക്കി നിസാറും കൃഷ്ണകുമാറും ആ നിരോധിക്കപ്പെട്ട തട്ടിൻപുറത്ത് കയറാൻ തീരുമാനിച്ചു. വിളക്കുമായി അവർ മുകളിലെത്തി. പൊടിയും മാറാലയും നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത് പഴയ കസേരകളും പത്തായങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അവിടെ, വെന്റിലേഷന് കൃത്യം മുകളിലുള്ള ഒരു മൂലയിൽ അവർ അത് കണ്ടു. ഒരു പഴയ വയലിൻ പെട്ടി. അത് തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് ദ്രവിച്ച ഒരു വയലിൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അതല്ല. ആ വയലിന്റെ തടിക്കു മുകളിൽ ഒരു പുതിയ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃത്യം ഒരു 25 പൈസ നാണയത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ കരിഞ്ഞ ഒരു അടയാളം! രാത്രിയിൽ അവർ കണ്ട ആ നീല വെളിച്ചം അവിടെ വിശ്രമിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഏക തെളിവ് അതായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാറ്റ് ആ തട്ടിൻപുറത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. മരത്തിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വന്ന ആ കാറ്റിൽ ആരെങ്കിലും തന്റെ ചെവിയിൽ മൂളുന്നത് പോലെ കൃഷ്ണകുമാറിന് തോന്നി. …… ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അവിടെ താമസിക്കാൻ അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ അവർ താമസം മാറി. എന്നാൽ ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ഗീതയെ അവർ പോയി കണ്ടു. അവൾ പതുക്കെ സുഖം പ്രാപിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ കാര്യം അവരെ ഞെട്ടിച്ചു "ഞാൻ കണ്ടത് ആ വെളിച്ചമല്ല. ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ ഹോസ്റ്റലിന്റെ വാട്ടർ ടാങ്കിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവിടെ തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു." …….. ഇന്നും ആ നീലവെളിച്ചം ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ആ പഴയ വയലിൻന്റെ ഉടമ ഇന്നും ആ തറവാടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ തന്റെ സംഗീതം തിരയുന്നുണ്ടാകാം. End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 The Satanic Ring ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… പ്ലസ് ടു പഠിക്കുന്ന കാലം. ഓണത്തിന് മാമന്റെ വീട്ടിൽ വെച്ചാണ് ജിതിൻ ആദ്യമായി ആ ലോക്കറ്റ് കാണുന്നത്. ടിവി സ്റ്റാൻഡിന്റെ മൂലയിൽ പൊടിപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന ആ ലോക്കറ്റിന് ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണമുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ലോക്കറ്റുകളിൽ കാണുന്ന ദൈവചിത്രങ്ങളോ രൂപങ്ങളോ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വല്ലാത്തൊരു ജ്യാമിതീയ രൂപവും അതിന്റെ നടുവിൽ ഒരു കണ്ണ് പോലെയുള്ള അടയാളവും. അത് കയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ തന്നെ ഒരു തരം തണുപ്പ് ഉള്ളംകൈയിലൂടെ പടരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. "ഇത് നിനക്ക് വേണോ?" മാമന്റെ മകൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കൗതുകം കൊണ്ട് ജിതിൻ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി. പക്ഷേ അവൻ നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പ് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല. "ഇത് നിന്നെ വിട്ടു പോകില്ലടാ... എത്ര കിലോമീറ്റർ ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞാലും ഇത് നിന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ തിരിച്ചെത്തും. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് എത്രയോ വട്ടം പോയതാ, പക്ഷേ ആരോ കൊണ്ടെത്തിക്കും." മാമന്റെ മകൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ജിതിൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരി അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല. വീട്ടിലെത്തിയ ജിതിൻ അതൊരു ചെയിനിൽ കോർത്ത് വിരലിൽ ചുറ്റി ഒരു മോതിരം പോലെയാക്കി. അന്ന് രാത്രിയാണ് ആദ്യത്തെ അനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഉറക്കത്തിൽ ആരോ തന്റെ വിരലിൽ മുറുക്കി പിടിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. ഞെട്ടി ഉണർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഇടതുകൈ വിരൽ പൂർണ്ണമായും നീലനിറമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചോരയോടാത്തത് പോലെ ആ വിരൽ മരവിച്ച് ഐസ് കട്ട പോലെ തണുത്തിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ അവൻ ഉടനെ അത് ഊരിമാറ്റി. അതോടെ ആശ്വാസമായി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പറമ്പിലെ കാടുപിടിച്ച ഭാഗത്തേക്ക് ജിതിൻ അത് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. "ഇനി ഈ ശല്യം ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ" എന്ന് കരുതിയിരുന്ന അവന്റെ അടുത്തേക്ക് അമ്മ നടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ ചെളി പുരണ്ട ആ ലോക്കറ്റ്! "ഇത് നിന്റെയല്ലേ? വീടിന്റെ പുറകുവശത്ത് കിടന്നു കിട്ടി." ആ നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. അവൻ എറിഞ്ഞത് വീടിന്റെ മുൻഭാഗത്തായിരുന്നു. അത് എങ്ങനെ പുറകുവശത്ത് എത്തി? പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിൽ പോയപ്പോൾ ജിതിൻ തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളായ കൃഷ്ണകുമാറിനോടും ജോണിക്കുട്ടിയോടും ഈ വിവരം പറഞ്ഞു. ലോക്കറ്റ് കണ്ടതും അവർ ഞെട്ടിപ്പോയി. "അളിയാ... ഇത് ആന്റിക്രിസ്റ്റിന്റെ ചിഹ്നമാണ്. Ring of Satan! ഇത് സാത്താൻ സേവകർ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാധനമാണ്. ഉടനെ ഇത് നശിപ്പിക്കണം," അവർ പേടിയോടെ പറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ അപ്പോഴാണ് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം ജിതിൻ തിരിച്ചറിയുന്നത്. ജിതിൻ അത് സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഏറ്റവും ദൂരെയുള്ള ഒരു പൊന്തക്കാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. പക്ഷേ അല്പസമയത്തിനകം ക്ലാസ്സിലെ മറ്റൊരു പയ്യൻ ഓടിവന്നു. "എടാ നിന്റെ മോതിരം ദാ അവിടെ വീണുകിടക്കുന്നു, സൂക്ഷിക്കണ്ടേ?" എന്റെ തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ ജിതിന് തോന്നി. അത് ഒരു ശാപമായി അവനെ പിൻതുടരുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണകുമാർ ആണ് ആ ലോക്കറ്റിൽ കണ്ണുവെച്ചത്. "എനിക്ക് ഇതിലൊന്നും വിശ്വാസമില്ല, എനിക്ക് തരുമോ?" എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു. ജിതിൻ ആദ്യം തടഞ്ഞെങ്കിലും കൃഷ്ണകുമാർ അത് ബാഗിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം കൃഷ്ണകുമാർ ക്ലാസ്സിൽ വന്നില്ല. മൂന്നാം ദിവസം അവൻ വന്നത് ദേഹമാകെ പരിക്കേറ്റ നിലയിലാണ്. ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി അവന് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി. സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീഴുക, വണ്ടി തട്ടുക അങ്ങനെ മാരകമായ പരിക്കുകൾ. അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ജിതിന്റെ അടുത്ത് വന്നു. "അളിയാ... ഞാൻ നിന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഇത് മോഷ്ടിച്ചതാണ്. അന്നുമുതൽ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. ആരോ എന്റെ മുറിയിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. ഇത് നീ തന്നെ തിരികെ എടുക്കണം." ജോണിക്കുട്ടിയാണ് ഒടുവിൽ ഒരു വഴി പറഞ്ഞത്. "നമുക്കിത് ആരും പോകാത്ത ആ പഴയ പറമ്പിലെ പൊട്ടക്കിണറ്റിൽ ഇടാം." മരണഭയത്തോടെ മൂവരും കൂടി ആ വിജനമായ പറമ്പിലെ പഴയ കിണറിന് അരികിലെത്തി. ആ കിണറിന് അസാധാരണമായ ഒരു ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജിതിൻ ആ ലോക്കറ്റ് ആഴങ്ങളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. താഴെ വെള്ളത്തിൽ വീണപ്പോൾ ഉണ്ടായ ശബ്ദം സാധാരണ ഒരു കല്ല് വീഴുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ലോഹഗർജ്ജനം പോലെയായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ വഴി കടന്നുപോയ അവർ കണ്ട കാഴ്ച ഇന്നും അവരുടെ ഉറക്കം കെടുത്താറുണ്ട്. ആഴമേറിയ ആ കിണർ പൂർണ്ണമായും ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്നിരിക്കുന്നു! ചുറ്റുമുള്ള മണ്ണ് അപ്പാടെ കിണറിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞു വീണ് ആ പ്രദേശം നിരപ്പായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ ലോക്കറ്റിന് എങ്ങനെ ഒരു കിണർ ഇടിച്ച് താഴ്ത്താൻ കഴിയും? എന്നാൽ ആ അധ്യായം അവിടെ അവസാനിച്ചുവെന്ന് അവർ കരുതി. ……. പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പോലെ കടന്നുപോയി. ജിതിൻ ഇന്ന് ഒരു വലിയ കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിലെ സീനിയർ പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജറാണ്. കൃഷ്ണകുമാർ സ്വന്തമായി ഒരു ബിസിനസ് നടത്തുന്നു, ജോണിക്കുട്ടി ഒരു പ്രമുഖ കോളേജിൽ പ്രൊഫസറുമാണ്. ആ പഴയ ഓണക്കാലത്തെ ലോക്കറ്റും ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്ന പൊട്ടക്കിണറും അവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഏതാണ്ട് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, മാഞ്ഞുവെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു പ്രദേശത്ത് പുതിയൊരു ആഡംബര ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയം പണിയാനുള്ള ചുമതല ജിതിനാണ് ലഭിച്ചത്. ആ സ്ഥലം കാണാൻ പോയ ജിതിൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവർ ആ ലോക്കറ്റ് ഉപേക്ഷിച്ച അതേ പഴയ പറമ്പായിരുന്നു! കാടുപിടിച്ചു കിടന്ന ആ സ്ഥലം ഇപ്പോൾ വലിയ മതിലുകൾ കെട്ടി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. പഴയ പൊട്ടക്കിണർ ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്ന ആ പ്രദേശം ഇപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കുഴി പോലെ മാത്രം കാണാം. "ജിതിൻ, നമുക്ക് ഇവിടെ പില്ലറുകൾ അടിച്ചു തുടങ്ങണം. ഭൂമിക്ക് അടിയിൽ ഉറപ്പില്ലാത്ത മണ്ണാണ്," അവിടുത്തെ എൻജിനീയർ പറഞ്ഞു. ജെസിബി ഉപയോഗിച്ച് മണ്ണ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ജിതിൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ആ പഴയ തണുപ്പ് കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് താഴെ മണ്ണ് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന തൊഴിലാളികൾ ഒച്ചവെച്ചു. ജിതിൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. മണ്ണുമാറ്റിയപ്പോൾ താഴെ തെളിഞ്ഞു വന്നത് പഴയ പൊട്ടക്കിണറിന്റെ കരിങ്കല്ല് പാളികളാണ്. അതിനിടയിൽ, ഒരു ചെളിക്കൂമ്പാരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങി. ജിതിൻ അറിയാതെ കൈ നീട്ടി അത് എടുത്തു. അവന്റെ വിരലുകൾ മരവിച്ചുപോയി. അത് ആ ലോക്കറ്റായിരുന്നു! പതിനൊന്ന് വർഷം മണ്ണിൽ കിടന്നിട്ടും അതിന്റെ നീലക്കല്ലിന് ഒരു മങ്ങലുമില്ല. ആ സാത്താനിക് നക്ഷത്രം അവനെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ……. ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ജിതിൻ തന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചു. കൃഷ്ണകുമാറും ജോണിക്കുട്ടിയും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ സൈറ്റിലെത്തി. ലോക്കറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണകുമാറിന്റെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയി. പണ്ട് വീണു പരിക്കേറ്റ അവന്റെ കാലിലെ തഴമ്പുകൾ നീറാൻ തുടങ്ങി. "ജിതിൻ, ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഭൂമി ഇതിനെ തിരികെ തന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് ആ കിണറ്റിൽ ഇട്ടപ്പോൾ ആ കിണർ ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്നത് നമ്മൾ കണ്ടതല്ലേ? എന്നിട്ടും ഇത്..." കൃഷ്ണകുമാർ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ജോണിക്കുട്ടി ആ ലോക്കറ്റ് പരിശോധിച്ചു. "ജിതിൻ, ഇതിന് ഒരു തരി പോലും മാറ്റമില്ല. ഇതിനുള്ളിൽ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് വെറുമൊരു ലോഹമല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ അന്ധകാരമാണ്. ഇതിനെ ഇനിയും എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഇത് നമ്മളെ തേടി എത്തും." അന്ന് രാത്രി ജിതിൻ ആ ലോക്കറ്റ് തന്റെ സൈറ്റ് ഓഫീസിലെ ലോക്കറിനുള്ളിൽ വെച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി അവൻ കണ്ടത് ഭീകരമായ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. ഉറക്കത്തിൽ ആരോ അവന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു മുറുക്കുന്നു. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞ ജിതിൻ ഉണർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഇടതുകൈ വിരൽ പൂർണ്ണമായും കറുത്തിരിക്കുന്നു! രക്തയോട്ടം പൂർണ്ണമായും നിലച്ച അവസ്ഥ. ഐസ് കട്ടയേക്കാൾ തണുപ്പ് അവന്റെ വിരലിലൂടെ ശരീരമാകെ വ്യാപിച്ചു. അതേസമയം, തന്റെ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന കൃഷ്ണകുമാറിന് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവന്റെ വീടിന്റെ ജനൽ ചില്ലുകൾ തനിയെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ ആരോ തന്റെ മുറിയിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ ഉടനെ ജിതിനെ വിളിച്ചു. "എടാ... അത് തിരിച്ചുവന്നു. ആ ലോക്കറ്റ് എന്റെ വീടിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ കൊണ്ടിട്ടേക്കുന്നു!" ജിതിൻ ഓഫീസിലെ ലോക്കർ തുറന്നു നോക്കി. അത് ശൂന്യമായിരുന്നു! ലോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ ശപിക്കപ്പെട്ട വസ്തു ദൂരങ്ങൾ താണ്ടി കൃഷ്ണകുമാറിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മൂവരും വീണ്ടും ആ പഴയ പറമ്പിൽ ഒത്തുകൂടി. ഫ്ലാറ്റിന്റെ പണി തടസ്സപ്പെട്ടിരുന്നു. പൈലിംഗ് നടത്തുന്ന മെഷീനുകൾ അകാരണമായി കേടാകുന്നു, തൊഴിലാളികൾക്ക് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. ആ ലോക്കറ്റ് തിരികെ വന്നത് മുതൽ ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ മൂകതയിലായിരുന്നു. "നമുക്കിത് ദഹിപ്പിക്കാം," കൃഷ്ണകുമാർ പറഞ്ഞു. അവർ ആ ലോക്കറ്റ് ഒരു വലിയ തീയിലിട്ടു. മണിക്കൂറുകളോളം അത് തീയിൽ കിടന്നു. പക്ഷേ, ആ തീ അണഞ്ഞപ്പോൾ ചാരം വകഞ്ഞു മാറ്റിയ ജോണിക്കുട്ടി കണ്ടത് തിളക്കം തെല്ലും കുറയാത്ത ആ നീലക്കല്ലാണ്. ചൂട് പോലും ആ ലോക്കറ്റിനെ ഏശിയിട്ടില്ല! "ജിതിൻ, ഇത് ലൗകികമായ ഒരു വസ്തുവല്ല," ജോണിക്കുട്ടി പറഞ്ഞു. "ഇതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഇതിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി തടവിലാക്കാൻ കഴിയും." അവർ പുതിയൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി. ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വലിയ കോൺക്രീറ്റ് പില്ലർ പണിയുന്ന കുഴിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവർ ആ ലോക്കറ്റ് കൊണ്ടുപോയി. ജിതിൻ ആ കുഴിക്കുള്ളിൽ ആ ലോക്കറ്റ് വെച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന ജോണിക്കുട്ടി കൊണ്ടുവന്നവിശുദ്ധമായ ചില വസ്തുക്കളും അതിനോടൊപ്പം ചേർത്തു. പിന്നീട് ടൺ കണക്കിന് കോൺക്രീറ്റ് ആ കുഴിയിലേക്ക് ഒഴുക്കി. ആ ലോക്കറ്റ് ആ സിമന്റിനടിയിൽ പെട്ടുപോയി. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ കോൺക്രീറ്റ് ഉറച്ചു. അതിനു മുകളിൽ വലിയൊരു ഇരുമ്പ് തൂൺ ഉയർന്നു. "ഇനി ഇത് പുറത്തു വരില്ല," ജിതിൻ ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ……. മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിന്റെ പണി പൂർത്തിയായി. ആളുകൾ അവിടെ താമസിക്കാൻ വന്നു. പക്ഷേ, ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബേസ്‌മെന്റിൽ പോകുന്നവർക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അകാരണമായ ഒരു തണുപ്പ് അവിടെ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. കാറുകളുടെ സെൻസറുകൾ തനിയെ പ്രവർത്തിക്കും. ചില രാത്രികളിൽ, ആ വലിയ കോൺക്രീറ്റ് തൂണിനുള്ളിൽ നിന്ന് ആരോ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് കൊട്ടുന്നത് പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന് അവിടുത്തെ സെക്യൂരിറ്റിക്കാർ പറയുന്നു. ജിതിൻ ഇന്നും ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ അരികിലൂടെ പോകുമ്പോൾ അവന്റെ ഇടതുകൈ വിരലിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ വേദന അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. കോൺക്രീറ്റിന്റെ പടുകൂറ്റൻ പാളികൾക്കും ടൺ കണക്കിന് ഭാരത്തിനും താഴെ ആ നീലക്കല്ല് ഇപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവനറിയാം. അത് നശിച്ചിട്ടില്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരു അവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഭൂമിക്ക് ആ ലോക്കറ്റിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല. മനുഷ്യർക്ക് അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇന്നും ആ വഴിയിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടിപ്പോകുന്ന പ്ലസ് ടു കുട്ടികളെ കാണുമ്പോൾ ജിതിൻ അറിയാതെ പ്രാർത്ഥിക്കും, "ഇനി ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ..." ...... ചില വസ്തുക്കൾ ഒരിക്കലും നശിപ്പിക്കാനാവില്ല, അവ കാത്തിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യും.

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 The Special Meat Burger ( Sequel of deadly cake കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… ബേക്കറിയുടെ ഉൾവശം ഇപ്പോൾ ഒരു ശാസ്ത്രക്രിയ മുറി പോലെ നിശബ്ദമാണ്. മ്യൂസിക് പ്പ്ളേയെറിലെ പാട്ട് നിലച്ചിരിക്കുന്നു. പകരം കേൾക്കുന്നത് സുരേശന്റെ പകുതി മുറിഞ്ഞ ശ്വാസവും, സാമുവൽ തന്റെ കത്തി മിനുക്കുന്ന ശബ്ദവും മാത്രം. "സാർ, എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? നിങ്ങളുടെ ശരീരം ഒരു വലിയ ബെസ്റ്റ് സെല്ലർ ആകാൻ പോവുകയാണ്. സജിത്തിന് ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേകത സാറിനുണ്ട്നല്ല ഒന്നാന്തരം കൊഴുപ്പ്!" സാമുവൽ സുരേശന്റെ കുടവയറിൽ കത്തിയുടെ പിൻഭാഗം കൊണ്ട് ഒന്ന് തട്ടി. സുരേശൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. അയാളുടെ ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് അവസാനമായി കണ്ടത്, സാമുവൽ വലിയൊരു ബർഗർ ബൺ എടുത്ത് അതിലേക്ക് മയോണൈസ് പുരട്ടുന്നതാണ്. ….. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... 'സാമുവൽസ് പാരഡൈസ്' പതിവിലും നേരത്തെ തുറന്നു. ഗ്ലാസ് കൗണ്ടറിന് മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ ബോർഡ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു: "Special Meat Burger - Limited Stock!" ആദർശ് ബേക്കറിക്ക് മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തി. രാത്രി മുഴുവൻ സുരേശനെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാത്തതിന്റെ ദേഷ്യം അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. " സുരേശൻ കേക്ക് വാങ്ങാൻ പോയിട്ട് എവിടെ പോയോ എന്തോ," ആദർശ് പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി ബേക്കറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പുതിയ മണം. വെണ്ണയിൽ വഴറ്റിയെടുത്ത മാംസത്തിന്റെയും, ഏലയ്ക്കയുടെയും, പിന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു സുഗന്ധവ്യഞ്ജനത്തിന്റെയും മിശ്രിതം. കൗണ്ടറിന് പിന്നിൽ സാമുവൽ ഒരു തൂവെള്ള അപ്രോൺ ധരിച്ച്, മനോഹരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു. അയാളുടെ നഖങ്ങൾക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു ചുവന്ന പാടുണ്ടായിരുന്നു. "സ്വാഗതം... ആദർശ് സാർ അല്ലേ?" സാമുവൽ ചോദിച്ചു. ആദർശ് ഞെട്ടി. "എന്റെ പേര് തനിക്കെങ്ങനെ അറിയാം?" "സുരേശൻ സാർ പറഞ്ഞിരുന്നു, തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് വരുമെന്ന്. അദ്ദേഹം ഇന്ന് രാവിലെ ദൂരെയൊരു യാത്ര പോയി. പോകുന്നതിന് മുൻപ് സാറിനായി ഒരു സ്പെഷ്യൽ ബർഗർ ഇവിടെ ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സുരേശൻ സാറിന്റെ 'പേഴ്സണൽ സെലക്ഷൻ' ആണ് ഈ മീറ്റ്." സാമുവൽ ഒരു വലിയ ബർഗർ പ്ലേറ്റിൽ വെച്ച് നീട്ടി. ആ ബർഗറിനുള്ളിലെ മീറ്റ് പാറ്റി അസാധാരണമാംവിധം കട്ടിയുള്ളതും ജ്യൂസിയുമായിരുന്നു. "ഇത് മട്ടൻ ആണോ?" ആദർശ് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അല്ല സാർ, ഇത് പ്രീമിയം ലിവർ ആണ്. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ കരളിൽ നിന്ന് എടുത്തത്. ഇതിന് അല്പം ഉപ്പ് കൂടുതലായിരിക്കും, പക്ഷേ കഴിക്കുന്തോറും രുചി കൂടും." “ ചുമ്മാ തമാശ “ ആദർശ് ചിരിച്ചു വിശപ്പും ആകാംക്ഷയും കാരണം ആദർശ് ആ ബർഗറിൽ ഒരു വലിയ കടി കടിച്ചു. "ഓ മൈ ഗോഡ്! സാമുവൽ... ഇതെന്തൊരു ടേസ്റ്റാണ്! സജിത് കൊണ്ടുവന്ന കേക്കിനേക്കാൾ അടിപൊളി... അല്ല, ഒരു വല്ലാത്ത തരം ഉന്മാദം!" ആദർശ് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, ബർഗറിന്റെ ഉള്ളിൽ കടുപ്പമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് അയാളുടെ പല്ലിൽ തട്ടി. ആദർശ് അത് പുറത്തെടുത്തു. രക്തം പുരണ്ട പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം. അയാൾ അത് തുടച്ചു നോക്കി. അതൊരു ഐഡന്റിറ്റി കാർഡിന്റെ പകുതി ഭാഗമായിരുന്നു. അതിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു'പോത്തുകൽ സുരേശൻ, ചീഫ് എഡിറ്റർ'. ആദർശിന്റെ തൊണ്ടയിൽ ബർഗർ കുടുങ്ങി. അയാൾ സാമുവലിനെ നോക്കി. ആദർശ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പകുതി കടിച്ചു തീർത്ത ബർഗറിലേക്കും, അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ സുരേശന്റെ പകുതി കരിഞ്ഞ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. അയാളുടെ വയറിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു മനംപുരട്ടൽ ഇരച്ചു കയറി. തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയ സുരേശന്റെ കരളിന്റെ കഷ്ണം പുറത്തേക്ക് കളയാൻ അയാൾ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, സാമുവൽ അയാളുടെ തോളിൽ തന്റെ മരവിച്ച കൈ അമർത്തി. "കഴിക്കു സാർ... കളയരുത്. അത് പാപമാണ്. ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ ദാരിദ്ര്യവും ഒരു പ്രസാധകന്റെ കൗശലവും ചേർന്ന ഒരു അപൂർവ്വ കോമ്പിനേഷൻ ആണ് നിങ്ങളുടെ വയറ്റിൽ ഇപ്പോൾ ഉള്ളത്. അതിനെ ആദരിക്കണം." സാമുവലിന്റെ ശബ്ദം ഒരു പുരോഹിതന്റേതുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. അയാൾ കൗണ്ടറിന് പിന്നിൽ നിന്ന് സാവധാനം പുറത്തേക്ക് വന്നു. കയ്യിൽ വലിയൊരു ഇറച്ചി വെട്ടുന്ന മരം അയാൾ അത് തറയിൽ വെച്ചു. "നീ... നീ സുരേശനെ കൊന്നു! നീ സജിത്തിനെ കൊന്നു! നീ ഒരു രാക്ഷസൻ ആണ് അയ്യോ!" ആദർശ് അലറി. അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബർഗറിൽ സാമുവൽ കലർത്തിയ ഏതോ ലഹരിമരുന്ന് അയാളുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തെ തളർത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു. "രാക്ഷസനോ?" സാമുവൽ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "അല്ല ആദർശ്, ഞാൻ ഒരു കൊളാബറേറ്റർ ആണ്. സജിത്തിന് എഴുതാൻ അറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. സുരേശന് വിൽക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് സ്വന്തമായി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും യോജിപ്പിച്ചു. സജിത്തിന്റെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റിയും സുരേശന്റെ മാർക്കറ്റിംഗ് സ്ട്രാറ്റജിയും ചേർത്ത് ഞാനൊരു പ്രൊഡക്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി. അതാണ് നീ ഇപ്പോൾ ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചത്. ഇതിനെയാണ് മോനേ സിനർജിഎന്ന് വിളിക്കുന്നത്!" “ പോടാ ഭ്രാന്താ.. അയ്യോ “ ആദർശ് രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചു സാമുവൽ ആദർശിനെ ബലമായി ഒരു മരക്കസേരയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. സജിത്തിനെ കെട്ടിയിട്ട അതേ കയറുകൾ കൊണ്ട് ആദർശിന്റെ കൈകാലുകൾ അയാൾ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. "ഇനി നിന്റെ ഊഴമാണ്. നീ ഒരു വിമർശകൻ ആണല്ലോ. സജിത്തിന്റെ എഴുത്തിനെ നീ ഒരുപാട് പരിഹസിച്ചിട്ടുണ്ട്. സുരേശന്റെ ബിസിനസ് ബുദ്ധിയെ നീ കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ അധ്വാനത്തെ കീറിമുറിച്ചു പരിശോധിക്കുന്ന നിന്റെ ഈ തലച്ചോറ്..അതൊരു പ്രത്യേക ഐറ്റം തന്നെയാണ്. അതിൽ നിന്ന് നമുക്ക് സ്പെഷ്യൽ ബ്രെയിൻ സൂപ്പ് ഉണ്ടാക്കാം. വായനക്കാർക്ക് അത് കുടിക്കുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള പുതിയ ബുദ്ധി ലഭിച്ചാലോ? ഹ ഹ ഹ" “അയ്യോ എന്നെ വിടെടാ ഭ്രാന്താ” ആദർശ് അലറി സാമുവൽ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം ഓൺ ചെയ്തു “$തനതിന്നത്താനാതിന്ന താനാതിന്ന തിന്തിന്നോ.. തനതിന്നത്താനാതിന്ന താനാതിന്നതിന്തിന്നോ ചെമ്പാവ് പുന്നെല്ലിൻ ചോറോ നിന്റെ മുത്താരം മിന്നുന്ന മുല്ലപ്പൂച്ചിരിയോ മുല്ലപ്പൂച്ചിരിയോ ചെമ്പാവ് പുന്നെല്ലിൻ ചോറോ നിന്റെ മുത്താരം മിന്നുന്ന മുല്ലപ്പൂച്ചിരിയോ തനതിന്ത താനാതിന്ത താനാതിന്ത തിന്തിന്നോ തനതിന്ത താനാതിന്ത താനാതിന്ത തിന്തിന്നോ$” സാമുവൽ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നിന്ന് വലിയൊരു ഗ്രൈൻഡർ കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ പാത്രവുമായി തിരിച്ചുവന്നു. അതിൽ നിന്ന് പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സജിത്തിന്റെ രക്തവും സുരേശന്റെ നെയ്യും ചേർത്ത് തയ്യാറാക്കിയ ഒരു പ്രത്യേക സോസ്! "ആദർശ്, നീ എപ്പോഴും പറയാറില്ലേ... കഥകൾക്ക് ഒരു 'പഞ്ച്' വേണമെന്ന്. ഇതാ എന്റെ വക ഒരു പഞ്ച്!" സാമുവൽ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കനത്ത സ്പാനർ കൊണ്ട് ആദർശിന്റെ താടിയെല്ലിന് ഒരു അടി കൊടുത്തു. എല്ലുകൾ തകരുന്ന ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ആദർശിന്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ചീറ്റിയപ്പോൾ സാമുവൽ അത് പാത്രത്തിലേക്ക് പകർത്തി. "ക്വാളിറ്റി! ഒരു വിമർശകന്റെ രക്തത്തിന് ഭയങ്കര മൂർച്ചയാണ്. ഇതിൽ കുറച്ച് വിനാഗിരി ചേർത്താൽ നല്ല ഒന്നാന്തരം ഡിപ്പിംഗ് സോസ് ആയി!" സാമുവൽ ആദർശിന്റെ ഷർട്ട് കീറി മാറ്റി. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ പേന കൊണ്ട് ചില അടയാളങ്ങൾ ഇട്ടു. "ഇവിടെ നിന്ന് നമുക്ക് റിബ്സ് എടുക്കാം... 'സ്മോക്കി റിബ്സ്'. നീ ഒരുപാട് പുക വലിക്കുന്നവനായതുകൊണ്ട് മാംസത്തിന് ഓൾറെഡി ഒരു സ്മോക്കി ഫ്ലേവർ ഉണ്ടാകും. എനിക്ക് പണി കുറഞ്ഞു ഹ ഹ ഹ." …. പെട്ടെന്ന്, ബേക്കറിയുടെ മുൻവശത്തെ ഗ്ലാസ് ഡോറിൽ ആരോ ശക്തിയായി തട്ടി. സാമുവൽ ഒന്ന് നിന്നു. പുറത്ത് ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ മുകളിലെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് മിന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇൻസ്പെക്ടർ ബിജു ജോൺ ആയിരുന്നു അത്. സാമുവൽ ശാന്തനായി ആദർശിന്റെ വായ ഒരു ടവ്വൽ കൊണ്ട് മൂടി കെട്ടി. എന്നിട്ട് അപ്രോണിലെ രക്തം തുടച്ച് മാറ്റി മുന്നിലെ കൗണ്ടറിലേക്ക് ചെന്നു. അയാൾ ഡോർ തുറന്നു. "നമസ്കാരം ഇൻസ്പെക്ടർ. ഇത്ര നേരത്തെ എന്തെങ്കിലും സ്പെഷ്യൽ വേണോ?" ബിജു ജോൺ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ബേക്കറിയിൽ നല്ല സുഗന്ധം. പക്ഷേ എവിടെയോ ഒരു ലോഹരുചി വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. "സാമുവൽ, ഈ വഴി പോയപ്പോൾ ലൈറ്റ് കണ്ടു. പിന്നെ ആ പബ്ലിഷർ പോത്തുകൽ സുരേശനെ കാണാനില്ലെന്ന് ഒരു പരാതി കിട്ടി. അയാൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതായി ചിലർ പറഞ്ഞു." സാമുവൽ ചിരിച്ചു. "സുരേശൻ സാറോ? അയാൾ ഒരു ബർഗറും വാങ്ങി നേരത്തെ പോയല്ലോ. എന്തോ ബിസിനസ് ടൂറിന് പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. വേണമെങ്കിൽ സാറിന് ഞാൻ ഒരു ബർഗർ തരാം. സുരേശൻ സാർ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട അതേ ഐറ്റം." ബിജു ജോൺ കൗണ്ടറിലിരുന്ന ബർഗർ നോക്കി. "വേണ്ട സാമുവൽ, എനിക്ക് അസിഡിറ്റിയാണ്. പക്ഷേ ആ ചുവന്ന കേക്ക് ഒരു കഷ്ണം എടുത്തോളൂ. ഭാര്യയ്ക്ക് കൊടുക്കാം." സാമുവൽ ഒരു കഷ്ണം റെഡ് വെൽവെറ്റ് കേക്ക് (വേണു പിള്ളയുടെ ബ്ലഡ് വെൽവെറ്റ്!) പായ്ക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആ സമയം അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആദർശ് തന്റെ തലകൊണ്ട് ഭിത്തിയിൽ ഇടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ബിജു ജോൺ തോക്കിൽ കൈവെച്ചു. "അകത്ത് ആരാണ്?" സാമുവൽ ഒട്ടും പതറാതെ പറഞ്ഞു, "അത് എന്റെ പുതിയ അസിസ്റ്റന്റാണ് സർ. പുള്ളിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇറച്ചി മുറിക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കിലാണ്. സാറിന് കാണണോ?" ബിജു ജോൺ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. സാമുവൽ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കത്തി മുറുകെ പിടിച്ചു. ബിജു ജോൺ അടുക്കളയുടെ കർട്ടൻ നീക്കി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ട് ഇൻസ്പെക്ടർ സ്തംഭിച്ചു പോയി. സീലിംഗിൽ നിന്ന് മാംസക്കഷ്ണങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ഒരാളുടെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡും മോതിരവും. താഴെ കെട്ടിയിട്ട നിലയിൽ ആദർശ്. പക്ഷേ ബിജു ജോണിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം, ആ നിമിഷം തന്നെ സാമുവൽ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കത്തി ബിജു ജോണിന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് ആഴ്ത്തിയിരുന്നു. "ഇൻസ്പെക്ടർ... നിങ്ങൾ വന്നത് നന്നായി. എന്റെ ബേക്കറിയിൽ എപ്പോഴും ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് കുറവായിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ മാംസം നല്ല കടുപ്പമുള്ളതാണ്. ഇതിനെ നമുക്ക് ലോ എൻഫോഴ്സ്‌മെന്റ് സ്റ്റീക്' എന്ന് വിളിക്കാം. നഗരത്തിലെ ഗുണ്ടകൾക്ക് ഇത് കഴിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക പേടി അനുഭവപ്പെടും! ഹ ഹ ഹ" സാമൂവൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ബിജു ജോൺ നിലത്തേക്ക് വീണു. സാമുവൽ അയാളുടെ യൂണിഫോമിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി പറിച്ചെടുത്തു. …….. End "നാല് പേരായി. എഴുത്തുകാരൻ, പ്രസാധകൻ, വിമർശകൻ, പിന്നെ നിയമപാലകൻ. ഒരു കംപ്ലീറ്റ് മെനു! ഇനി എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു 'വായനക്കാരനെ' ആണ്. നിന്നെപ്പോലെ ഈ കഥ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാളെ!" സാമുവൽ ചിരിച്ചു. അയാളുടെ പല്ലുകൾക്കിടയിൽ മാംസത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം കുടുങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Wrong prey ( A sequel കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. തൃശൂർ നഗരം അന്ന് അസ്വാഭാവികമായ ഒരു മൗനത്തിലായിരുന്നു. ആകാശത്ത് കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി മഴയ്ക്കായി ദാഹിച്ചു നിൽക്കുന്നു. സ്വരാജ് റൗണ്ടിലെ തിരക്കിനിടയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ലോ-ഫ്ലോർ ബസ്സിൽ പതിവ് പോലെ ജനക്കൂട്ടം തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ തിരക്കിനിടയിലാണ് വിജയ് പി. വർമ്മ എന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടത്. ബസ്സിലെ ഒരു കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു വിജയ്. തൃശൂർ നഗരത്തിൽ 'വർമ്മ ട്രേഡ്‌സ്' എന്ന പേരിൽ ചെറിയൊരു പലചരക്ക് കട നടത്തുന്ന അയാൾക്ക് ആഡംബരങ്ങളോ വലിയ സൗഹൃദങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ബസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നത്. "നിർത്തൂ! ഡ്രൈവർ വണ്ടി നിർത്തൂ!" അനന്യ കൃഷ്ണ എന്ന അറിയപ്പെടുന്ന ഇൻഫ്ലുവൻസർ തന്റെ വിലകൂടിയ സ്മാർട്ട് ഫോൺ വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധമായിരുന്നു. അവൾ ഒരു വലിയ നിലവിളിയോടെ വിജയിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. "നിങ്ങൾ എന്താണ് വിചാരിച്ചത്? ഈ തിരക്കിനിടയിൽ പെൺകുട്ടികളെ മോശമായി സ്പർശിക്കാമെന്നോ? ഞരമ്പ് രോഗി വൃത്തി കെട്ടവൻ!" വിജയ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സഞ്ചി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ബസ്സിലെ യാത്രക്കാർ അയാളെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. അനന്യ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ഫോളോവേഴ്സിനായി ലൈവ് വീഡിയോ തുടങ്ങി. "സുഹൃത്തുക്കളേ, ഇതാ നോക്കൂ ഇയാളുടെ മുഖം! ഇങ്ങനെയുള്ള നായ്കളെ നമ്മൾ വെറുതെ വിടരുത്. തൃശൂർ നഗരത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ വെച്ച് എന്നെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഈ ഞരമ്പ് രോഗിയെ ലോകം കാണണം." നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ വീഡിയോ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. വിജയിനെ ബസ്സിൽ നിന്നും ആളുകൾ ബലമായി തള്ളിയിട്ടു. ചിലർ അയാളുടെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. പക്ഷേ അയാൾ ഒരക്ഷരം പോലും പ്രതികരിച്ചില്ല. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു, പകരം എന്തോ ഒന്ന് ആഴത്തിൽ അളന്നു കുറിക്കുന്ന നിശബ്ദത മാത്രം. തന്റെ ചളി പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ തട്ടിമാറ്റി അയാൾ പതുക്കെ തന്റെ കടയിലേക്ക് നടന്നു. …… അടുത്ത 48 മണിക്കൂർ കേരളം കണ്ടത് ഒരു മനുഷ്യനെ കൂട്ടമായി വേട്ടയാടുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഓൺലൈൻ ലോകത്തെ നീതിമാന്മാർ ഉണർന്നു. വിജയിനെ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു മാധ്യമങ്ങൾ വിജയിന്റെ കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ ക്യാമറകളുമായി തമ്പടിച്ചു. അനന്യയുടെ കണ്ണീരും ആക്രോശവും കണ്ട ജനക്കൂട്ടം വിജയിനെ ശപിച്ചു. "ഇവനെപ്പോലെയുള്ളവർ സമൂഹത്തിന് ശാപമാണ്," ശ്വേത എന്ന പ്രമുഖ ആക്ടിവിസ്റ്റ് ഒരു പ്രമുഖ ചാനൽ ചർച്ചയിൽ അലറി. "സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ ഇവനെ മാതൃകാപരമായി ശിക്ഷിക്കണം. ഇവനെ നിയമത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കരുത്, സമൂഹം തന്നെ വിചാരണ ചെയ്യണം." മറ്റൊരു ആക്റ്റീവിസ്റ്റ് രമ്യ അഭിപ്രായപെട്ടു …… തൃശൂർ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള വിജയ് വർമ്മയുടെ കടയും പുരയിടവും ഒരു വിദേശ മാൾ കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിക്ക് അത്യാവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിജയ് അത് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ആ കമ്പനിയുടെ ഏജന്റിൽ നിന്നും 20 ലക്ഷം രൂപയാണ് വിജയിനെ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിക്കാനായി അനന്യ കൈപ്പറ്റിയത്. അയാളെ ഒരു ലൈംഗിക കുറ്റവാളിയായി ചിത്രീകരിച്ച് ആത്മഹത്യയിലേക്കോ നാടുവിടലിലേക്കോ തള്ളിവിടുകയായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം. അനന്യ വെറുമൊരു ഇൻഫ്ലുവൻസർ ആയിരുന്നില്ല. ദുബായ് ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ഹണിട്രാപ്പ് ഗാംഗിലെ പ്രധാനിയായിരുന്നു അവൾ. പ്രമുഖ വ്യക്തികളെ പ്രണയത്തിൽ വീഴ്ത്തി സ്വകാര്യ ദൃശ്യങ്ങൾ പകർത്തി ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ രീതി. രാജ്യ വിരുദ്ധ സംഘടന കളുമായി ഇവർക്കു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു വിജയ് വർമ്മയെ അവർ ആദ്യം ഈ കെണിയിൽ വീഴ്ത്താൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അയാൾ വീഴാതിരുന്നത് അവളിൽ പകയുണ്ടാക്കി. ബസ്സിലെ നാടകം തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അനന്യ തന്റെ ടീമിനെ തയ്യാറാക്കി നിർത്തിയിരുന്നു. അവൾ ലൈവ് തുടങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ ബോട്ട് അക്കൗണ്ടുകൾ വഴി അത് പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തിച്ചു. വിജയിനെതിരെ കമന്റുകൾ ഇടാനും അയാളുടെ അഡ്രസ്സ് പരസ്യപ്പെടുത്താനും അവൾ ശമ്പളം നൽകുന്ന ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ വിങ് തന്നെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. അനന്യയുടെ പക്കൽ ഒരു പ്രത്യേക ആപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ബസ്സിലെ തിരക്കിനിടയിൽ വിജയ് തന്നെ മോശമായി സ്പർശിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ വീഡിയോയിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ അവൾ തന്റെ ടീമിന് നിർദ്ദേശം നൽകിയിരുന്നു. പോലീസ് അന്വേഷണത്തിൽ സമർപ്പിക്കാൻ കൃത്രിമമായി നിർമ്മിച്ച ഓഡിയോ ക്ലിപ്പുകളും അവൾ തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു. ശ്വേതയെയും സുനിതയെയും പ്പോലുള്ള ആക്ടിവിസ്റ്റുകൾക്ക് അനന്യ കൃത്യമായ വിഹിതം നൽകിയിരുന്നു. ചാനൽ ചർച്ചകളിൽ വിജയിനെ ക്രൂശിക്കാനും, സ്ത്രീ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് വികാരാധീനമായി സംസാരിച്ച് പൊതുജനരോഷം ഇളക്കിവിടാനും അവൾ ഇവരെ ഉപയോഗിച്ചു. വിജയിന്റെ കട തകർക്കാൻ ഗുണ്ടകളെ ഏർപ്പാടാക്കിയ രമ്യയ്ക്ക് വലിയൊരു തുക അവൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. ….. വിജയ് തന്റെ കടയുടെ ഷട്ടർ താഴ്ത്തി അകത്തിരുന്നു. പുറത്ത് അയ്യാളുടെ കടക്ക് നേരെ കല്ലേറുകൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ, ലാപ്ടോപ്പിന്റെ നീല വെളിച്ചം അയാളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു. അയാൾ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ ആൾക്കൂട്ട ആക്രമണത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഓരോ ഡിജിറ്റൽ അടയാളങ്ങളും, അനന്യയുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലേക്ക് എത്തിയ വിദേശ ഫണ്ടുകളും അയാളുടെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അയാൾ ഒരു ഡയറിയിൽ നാല് പേരുകൾ ശാന്തമായി കുറിച്ചു (ശ്വേത, രമ്യ, സുനിത, അനന്യ.) ….. നാലാം ദിവസം കേരളം ഞെട്ടിക്കുന്ന വാർത്തകളിലേക്ക് ഉണർന്നു. വിജയിനെതിരെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ശബ്ദമുയർത്തിയ ആക്ടിവിസ്റ്റുകൾ ഓരോരുത്തരായി ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തിൽ ഇല്ലാതായിത്തുടങ്ങി. ആദ്യം ശ്വേതയായിരുന്നു. തന്റെ സുരക്ഷിതമായ ഫ്ലാറ്റിലെ ബാത്ത് ടബ്ബിൽ അവൾ മരിച്ച നിലയിൽ കാണപ്പെട്ടു. ഹൃദയസ്തംഭനം എന്നാണ് പ്രാഥമിക റിപ്പോർട്ട്. എന്നാൽ യാതൊരു രോഗവുമില്ലാത്ത 26 വയസ്സുകാരിയുടെ മരണം നാട്ടുകാരിൽ സംശയം ജനിപ്പിച്ചു. ശ്വേതയുടെ മരണത്തിന് പിന്നാലെ രമ്യയും കൊല്ലപ്പെട്ടു. രാത്രി കാർ ഓടിച്ചു പോകുമ്പോൾ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പുഴയിലേക്ക് മറിയുകയായിരുന്നു. ബ്രേക്ക് വയറുകൾ മുറിച്ചതായി ഫോറൻസിക് വിദഗ്ധർക്ക് സംശയം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും കൃത്യമായ ഒരു തെളിവും ലഭിച്ചില്ല. പിന്നീട് സുനിതയുടെ അന്ത്യമായിരുന്നു. അവളുടെ വീട്ടിലെ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ അർദ്ധരാത്രിയിൽ സ്ഫോടനത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഈ മരണങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നുആ സമയത്തെല്ലാം ആ പ്രദേശത്തെ സിസിടിവി ക്യാമറകൾ പ്രവർത്തനരഹിതമായിരുന്നു. യാതൊരു വിരലടയാളവും അവശേഷിച്ചില്ല. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വിജയിനെ അധിക്ഷേപിച്ചവരും അനന്യയെ കണ്ണുമടച്ചു സപ്പോർട്ട് ചെയ്തവരും ഭയന്ന് അക്കൗണ്ടുകൾ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. തൃശൂർ നഗരം ഭീതിയുടെ നിഴലിലായി. ഈ വാർത്ത അനന്യ കൃഷ്ണയെ ഭയത്തിന്റെ മുൾമുനയിൽ ആഴ്ത്തി തന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ ഓരോരുത്തരായി നിശബ്ദമായി ഇല്ലാതാകുന്നത് അവൾ ഭീതിയോടെ കണ്ടു. ഒരു രാത്രിയിൽ അവളുടെ ലാപ്ടോപ്പ് തനിയെ ഓൺ ആയി. വെളുത്ത സ്ക്രീനിൽ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു: "You chose the wrong prey." ഭയന്നോടിയ അവൾ പോലീസിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. എന്നാൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അവൾ കണ്ടത് മറ്റൊരു വിജയ് വർമ്മയെയായിരുന്നു. അവിടെയിരുന്ന പോലീസ് കമ്മീഷണറുടെ മുന്നിൽ അവൾ നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനയുടെ കൃത്യമായ ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിദേശ ഏജൻസികളിൽ നിന്ന് പണം പറ്റി രാജ്യത്തെ അസ്ഥിരപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെയും, വിജയിനെ കേസിൽ കുടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെയും രേഖകൾ പോലീസ് ശേഖരിച്ചിരുന്നു. നിയമം അവളെ പിടികൂടി. അഴികൾക്കുള്ളിലേക്ക് അവൾ നീങ്ങുമ്പോൾ വിജയ് വർമ്മ അവിടെയില്ലായിരുന്നു. പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിലിരിക്കെ അതീവ സുരക്ഷയുള്ള ജയിൽ സെല്ലിലാണ് അനന്യയുടെ അന്ത്യം സംഭവിച്ചത്. യാതൊരുവിധ ആയുധങ്ങളോ ബാഹ്യ ഇടപെടലുകളോ ഇല്ലാതെ, സിസിടിവി ക്യാമറകൾ നിമിഷനേരം നിശ്ചലമായ ഒരു സമയത്ത് അവൾ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു. പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ മരണകാരണം അജ്ഞാതമായിരുന്നു; ശ്വാസകോശത്തിൽ വായു നിലച്ച മട്ടിലായിരുന്നു ശരീരം. ഒരു തെളിവുപോലും അവശേഷിപ്പിക്കാത്ത ആ മരണം പോലീസിനെ കുഴപ്പിച്ചു. ആ നിഗൂഢതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ആരാണെന്ന് ലോകത്തിന് അപ്പോഴും ഒരു പിടിയുമില്ലായിരുന്നു. ….. മഴ കനത്ത ഒരു രാത്രിയിൽ വിജയ് തന്റെ കടയിലെ ഷെൽഫുകൾ വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. തൃശൂർ നഗരം ഇപ്പോൾ ആക്ടിവിസ്റ്റുകളുടെ ദുരൂഹ മരണങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയാണ്. എന്നാൽ വിജയ് വർമ എന്ന പാവം പലചരക്കു കടക്കാരനെ ആരും സംശയയിച്ചില്ല …… വിജയ് തന്റെ കടയുടെ പിന്നിലെ പഴയ തടി അലമാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അയാൾ ഒരു സ്വിച്ച് അമർത്തി. തറയിലെ ഒരു ഭാഗം നിശബ്ദമായി വശങ്ങളിലേക്ക് മാറി ഒരു ഗോവണി തെളിഞ്ഞു വന്നു. അയാൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി, കടയുടെ അടിയിലുള്ള രഹസ്യ മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അടിയിലെ നിലവറ ഇരുമ്പ് ചുവരുകളുള്ള ഒരു ചെറിയ മുറിയായിരുന്നു. അവിടെ ഭിത്തിയിൽ ഉറപ്പിച്ച ഒരു വലിയ ലോഹ ഷെൽഫിലേക്ക് അയാളുടെ നോട്ടമെത്തി. ആ ഷെൽഫിന്റെ മുകളിൽ പലതരം അത്യാധുനിക പിസ്റ്റളുകൾ, സൈലൻസറുകൾ, മൂർച്ചയേറിയ കത്തികൾ, ചെറിയ ബോംബുകൾ, സ്ഫോടക വസ്തുക്കൾ എന്നിവ ഭംഗിയായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. താഴത്തെ തട്ടിൽ മൈക്രോ ക്യാമറകൾ, ഹാക്കിംഗ് ഉപകരണങ്ങൾ, ജി.പി.എസ് ട്രാക്കറുകൾ തുടങ്ങിയ ഇലക്ട്രോണിക് ഗാഡ്ജറ്റുകൾ നിരത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.! വിജയ് പഴയ തടി അലമാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അയാൾ ഒരു ചെറിയ മൺവിളക്ക് കത്തിച്ചു. അവിടെയുള്ള തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ഫോട്ടോ ഫ്രെയിമിന് പിന്നിലായി ഒരു കാർഡ് ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നു. അയാൾ അത് പുറത്തെടുത്തു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ആ കാർഡിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അതിലെ സ്വർണ്ണ ലിപികൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി. അതിൽ അയാളുടെ ചിത്രത്തിന് താഴെ ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു: GOVERNMENT OF INDIA OFFICE OF COVERT OPERATIONS CODE NAME: AGENT SHADOW DESIGNATION: CLASSIFIED (LEVEL 5) വിജയ് ആ കാർഡ് പതുക്കെ തുടച്ചു ഷെൽഫിലെ ഒരു കോണിൽ വെച്ചു. അനന്യയും കൂട്ടരും വേട്ടയാടാൻ ശ്രമിച്ചത് വിജയ് പി വർമ എന്ന പാവം കടക്കാരനെയല്ല, ഒരു കാലത്ത് സ്വന്തം ലൈഫിലെ ദുരന്തത്തിനു കാരണമായ സ്ത്രീയെ അടക്കം ഇന്ത്യയിൽ പലയിടത്തായി 200 കണക്കിന് ക്രിമിനൽ സ്ത്രീകളെ കൊന്നു തള്ളിയ പിടികിട്ടാപുള്ളി യായിരുന്ന ഗോൾഡൻ ഡ്രഗ് മാഫിയ തലവനെ കൊന്നു തള്ളിയ പിന്നീട് തീവ്ര വാദത്തിനെതിരെ ഉള്ള പോരാട്ടത്തിൽ റോയോടൊപ്പം ചേർന്ന് അൽ സൈഫ് എന്ന തീവ്രവാദി നെറ്റ്‌വർക്ക് ഇല്ലാതാക്കിയ ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും മാരകമായ ആയുധമായ ഏജന്റ് ഷാഡോ എന്ന അർജുൻ നായരെ ആയിരുന്നു. അയാൾ ഗോവണി കയറി മുകളിലെത്തി. തറ പഴയപടി അടഞ്ഞു. അയാൾ തന്റെ കടയുടെ ഷട്ടർ താഴ്ത്തി പതുക്കെ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ……… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Current Sura The Shocker- Chapter 3 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. ഇടുക്കിയിലെ ആഴമേറിയ കൊക്കയിൽ സുരേഷ് അപ്രത്യക്ഷനായി ആറുമാസം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇടുക്കിക്കാർ ആ സംഭവത്തെ പതുക്കെ മറന്നു തുടങ്ങിയെങ്കിലും, കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ ലോഡ് ഷെഡിംഗ്എന്ന പേരിൽ പുതിയൊരു ഭീതി ജനിക്കുകയായിരുന്നു. കൊച്ചി മെട്രോയുടെയും കൂറ്റൻ ഫ്ലാറ്റുകളുടെയും ഇടയിൽ, സെബാസ്റ്റ്യൻ എന്ന കോൺട്രാക്ടറുടെ കീഴിൽ ഒരു പുതിയ ഇലക്ട്രീഷ്യൻ ജോലിക്കെത്തി പേര് സൂര്യ പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം പഴയ സുരേഷിന്റേത് തന്നെയായിരുന്നു. …… ഇടുക്കിയിലെ മഞ്ഞിൽ നിന്ന് കൊച്ചിയിലെ ഈർപ്പമുള്ള ചൂടിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ ഉള്ളിലെ വോൾട്ടേജ് ഇരട്ടിയായി. അവനൊരു ലളിതമായ തത്വമേയുള്ളൂ "എന്റെ പണിയെ കളിയാക്കിയാൽ, നിനക്ക് ലൈഫ് ടൈം പവർ കട്ട്‌." കൊച്ചിയിലെ പ്രമുഖ ബിൽഡറായ സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ പുതിയ ലക്ഷ്വറി അപ്പാർട്ട്‌മെന്റിന്റെ സ്വിച്ച് ബോർഡുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് പല്ല് കടിക്കുകയായിരുന്നു. കൂടെ സൈറ്റ് മാനേജർ ലൈ‌ലയും. ഇവരുടെ കൂടെ ഒരു അസിസ്റ്റന്റ്ആയിട്ടാണ് സൂര്യ' ജോലിക്കെത്തിയത്. "എടാ സൂര്യ,ഇങ്ങനെ ആണോ വയറിങ് ചെയ്യുന്നത് ഈ വയർ കണ്ടാൽ ഒരു പാമ്പ് ചുരുണ്ട് കിടക്കുന്നത് പോലെയുണ്ട്. നീയൊക്കെ എവിടത്തെ ഇലക്ട്രിഷ്യൻ ആണ്?" സെബാസ്റ്റ്യൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ലൈ‌ല അതിനേക്കാൾ കടുപ്പത്തിലായിരുന്നു. സുരേഷ് തന്റെ പഴയ ഷോക്കർ ബാഗ് തുറന്ന് ടെസ്റ്റർ എടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പരിഹസിച്ചു "അയ്യോ! നോക്കിയേ സെബാസ്റ്റ്യൻ, ഇവന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്നത് കണ്ടോ? ഇത് ടെസ്റ്ററാണോ അതോ കുട്ടികൾ കളിക്കുന്ന പീപ്പിയാണോ? ഇതും കൊണ്ട് കൊച്ചി മെട്രോ സിറ്റിയിൽ പണി എടുക്കാൻ വന്നേക്കുന്നു. പോയി വല്ല പഞ്ചായത്ത് ഓഫീസിലെയും ഫാൻ നന്നാക്കാൻ നോക്കെടാ." സുരേഷ് മെല്ലെ തലയുയർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മിന്നൽ കടന്നുപോയി. അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "ചേച്ചി, ഉപകരണം ചെറുതാണെങ്കിലും ഉപകാരം വലുതാ. പവർ കൂടുമ്പോൾ ഷോക്ക് അടിക്കാതെ നോക്കണം." "ഷോക്കോ? നീ വന്നതിന് ശേഷം ഈ ബിൽഡിംഗിൽ ഒരു ബൾബ് പോലും കത്തുന്നില്ല.പിന്നെ ആണ് ഷോക്ക് നീ വെറും ഫ്യൂസ് പോയ ഐറ്റമാണ് " സെബാസ്റ്റ്യൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി പരിഹസിച്ചു. ലൈ‌ല തുടർന്നു, "സെബാസ്റ്റ്യൻ, തത്കാലം ഇവനെ നമുക്ക് സെക്യൂരിറ്റി ആയി വെയ്ക്കാം. അല്ലാതെ ഇവനെ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല." തന്റെ ഉപകരണത്തെയും പണിയെയും കളിയാക്കിയ നിമിഷം സുരേഷിന്റെ ഉള്ളിലെ കില്ലർ സർക്യൂട്ട് ആക്ടിവേറ്റ് ആയി. അവൻ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു ‘ ഇന്ന് രാത്രി കൊച്ചിയിൽ ഒരു ഷോക്കിങ് ന്യൂസ്‌ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കും.’ …… അന്ന് രാത്രി, ലൈ‌ല തന്റെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിൽ മേക്കപ്പ് ചെയ്തു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞു. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ. "ആരാ?" "ചേച്ചി, എന്റെ ടെസ്റ്റർ ചെറുതാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ? ദാ നോക്കൂ, ഇതിന്റെ ലൈറ്റ് ഇത്തിരി കൂടുതലാ." സുരേഷ് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പുതിയ ഗാഡ്‌ജെറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു 1500 V - സ്കിൻ എക്സ്ഫോളിയേറ്റർ'. "സൂര്യ... നീ എന്താ ഇവിടെ..?" "ചേച്ചി എന്നെ 'ഫ്യൂസ് പോയ ഐറ്റം' എന്ന് വിളിച്ചില്ലേ? അത് കൊണ്ട് ചേച്ചിക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി പവർ കട്ട്‌." അവൻ ആ ഉപകരണം ലൈലയെ തൊടുവിച്ചു. ലൈ‌ലയുടെ ശരീരം തറയിൽ കിടന്ന് ഒരു മീൻ പിടയുന്നത് പോലെ പിടഞ്ഞു. "ചേച്ചി ഇനി അധികം മേക്കപ്പ് ചെയ്യണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല ഈ ഷോക്കടിച്ചാൽ സ്കിൻ തനിയെ ഗ്ലോ ആകും... പക്ഷേ കാണാൻ ആരും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് മാത്രം ഹ ഹ ഹ." സുരേഷ് പൊട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ലൈ‌ലയുടെ ശ്വാസം നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു സ്ഥിരം ഷോക്കടിച്ച ഭാവം മാത്രം ബാക്കിയായി. ….. അടുത്തത് സെബാസ്റ്റ്യനായിരുന്നു. തന്റെ കാറിൽ എസി ഇട്ട് ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന സെബാസ്റ്റ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് സുരേഷ് എത്തി. സെബാസ്റ്റ്യൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ സുരേഷ് കാറിന്റെ വയറിംഗിൽ എന്തോ മാറ്റം വരുത്തുകയായിരുന്നു. "എടാ സൂര്യ... നീ എന്താ ഇവിടെ?" "സാറേ, എന്റെ പണിയെ കളിയാക്കിയതല്ലേ? ഇതാസാറിന് ഒരു സ്‌പെഷ്യൽ എസി. ഇതിൽ നിന്ന് വരുന്നത് വായു മാത്രമല്ല, നേരിട്ടുള്ള വോൾട്ടേജാണ്." സുരേഷ് തന്റെ ഷോക്കറിലെ ഡിജിറ്റൽ ആർക്ക്' മോഡ് ഓൺ ചെയ്ത് കാറിന്റെ ബോഡിയിൽ സ്പർശിച്ചു. സെബാസ്റ്റ്യൻ സീറ്റിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു പൊങ്ങി. വോൾട്ടേജ് തലച്ചോറിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ സെബാസ്റ്റ്യൻ വിചിത്രമായ ഒരു നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് പോലെ തോന്നി. "സാറേ, പണ്ട് സർക്കസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള ഡാൻസ് പോലെ ഉണ്ടല്ലോ! എന്നെ സെക്യൂരിറ്റി ആക്കാൻ നോക്കിയതല്ലേ? ഇനി സാറിന്റെ ഡെഡ് ബോഡിക്ക് ഞാൻ തന്നെ സെക്യൂരിറ്റി." സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ഹൃദയം സ്തംഭിച്ചു പോയി ഡോക്ടർമാർ പിന്നീട് എഴുതിയത് മരണ കാരണം അമിതമായ മദ്യപാനം മൂലമുള്ള ഹൃദയാഘാതം' എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ അയാളുടെ ഷൂവിനുള്ളിലെ സോക്സ് കരിഞ്ഞുപോയത് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.കാരണം മെഡിക്കൽ കോളേജ് ഡോക്ടർ മാർ പണി എടുക്കുന്നത് അത് പോലെയല്ലേ ……. ഈ കൊലപാതകങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ എത്തിയത് സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷണർ നിസാറായിരുന്നു. നിസാർ പേര് പോലെ വെറും നിസാരനായ പോലീസുകാരനായിരുന്നില്ല, പഴയ ഒരു എൻജിനീയറിങ് ഡ്രോപ്പ് ഔട്ട് കൂടി ആയിരുന്നു. സീൻ ഓഫ് ക്രൈം പരിശോധിച്ച നിസാർ ഒരു വയർ കഷ്ണം എടുത്തു നോക്കി. "ഇതൊരു സാധാരണ മരണമല്ല. വയറുകൾ മുറിച്ച രീതി നോക്കിയേ... ഇത് ഇടുക്കിയിൽ മരിച്ചു എന്ന് പറയുന്ന പഴയ കറന്റ്‌ സുരയുടെ പണിയാണ്. അവൻ ജീവനോടെ ഉണ്ട് കൊച്ചിയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്," നിസാർ തന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് ബാബുവിനോട് പറഞ്ഞു. ബാബുവിന് ഇത് കേട്ട് ചിരി വന്നു. "സാർ, ഒരു ഇലക്ട്രീഷ്യൻ പോലീസിനെ തോൽപ്പിക്കുമോ? അവൻ വെറും വയർ വലിക്കുന്നവനല്ലേ?" നിസാർ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു, "ബാബു, അവൻ വയർ മാത്രമല്ല വലിക്കുന്നത്, ആളുകളുടെ ആയുസ്സും കൂടിയാണ്. അവനെ കളിയാക്കിയവരെല്ലാം ഇന്ന് മോർച്ചറിയിലെ ഫ്രീസറിലാണ്. അവിടെ കറന്റ് ഉണ്ടെന്നു സുരേഷ് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ടുമുണ്ട് ." ….. ബാബുവിന് നിസാറിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് അത്ര കാര്യമായി തോന്നിയില്ല. കൊച്ചിയിലെ ആർദ്രതയുള്ള ആ നട്ടുച്ചയ്ക്ക്, മെട്രോ പില്ലറുകൾക്കിടയിലെ ഇരുളിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് വയറുകൾ ഇഴപിരിക്കുകയായിരുന്നു സുരേഷ്. അപ്പോഴാണ് അധികാരത്തിന്റെ ഹുങ്കുമായി കോൺസ്റ്റബിൾ ബാബു അങ്ങോട്ട് കടന്നുവന്നത്. ലാത്തി കൊണ്ട് സുരേഷിന്റെ പുറത്ത് തട്ടി, "എടാ, നീയേതാ ഇവിടെ പുതിയതാണോ? നിന്റെ പേരെന്താ?" എന്ന് ബാബു ഗർവ്വോടുകൂടി ചോദിച്ചു. "സൂര്യ" എന്ന സുരേഷിന്റെ മറുപടി കേട്ട് ബാബു പരിഹാസത്തോടെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "സൂര്യയോ? കൊള്ളാം, പക്ഷെ നിന്റെ ലുക്ക് കണ്ടാൽ ഒരു സീറോ വാട്ട് ബൾബിന്റെ വെട്ടം പോലും നിനക്കില്ലല്ലോടാ," എന്ന് പറഞ്ഞ ബാബു മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് സുരേഷ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വയറിംഗ് ലാത്തി കൊണ്ട് തോണ്ടി പരിശോധിച്ചു . "ഇതാണോടാ നിന്റെ വയറിംഗ്? ഇതെന്താ മാലാഖയുടെ മുടിനാര് പോലെ ഇരിക്കുന്നത്? നീ വയറുകൾക്കിടയിൽ കണക്ഷൻ ഉണ്ടാക്കുകയാണോ അതോ ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് ഉണ്ടാക്കുകയാണോ?" എന്ന് ചോദിച്ച് ബാബു വീണ്ടും അവനെ അപമാനിച്ചു. വയറുകൾ ജീവനുള്ളവയാണെന്നും ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നും സുരേഷ് ശാന്തമായി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയെങ്കിലും ബാബു അത് പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. സുരേഷിന്റെ പഴയ ബാഗിലെ കരിഞ്ഞ മണത്തെയും തുരുമ്പിച്ച ഉപകരണങ്ങളെയും നോക്കി, "ഇതൊക്കെ വെച്ച് വയർ മുറിച്ചാൽ വയറിന് ടെറ്റനസ് അടിക്കുമല്ലോ" എന്നും, "നീ വെറും വയർ വലിക്കുന്നവനാണ്, ഞാൻ ഈ സിസ്റ്റം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും" എന്നും ആക്രോശിച്ചു. സൂര്യ എന്ന പേര് മാറ്റി കരിന്തിരി എന്നാക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് പറഞ്ഞ് ബാബു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, സുരേഷിന്റെ ഉള്ളിലെ വോൾട്ടേജ് അപകടകരമായ നിലയിലേക്ക് ഉയർന്നിരുന്നു. തന്റെ പണിയെയും അസ്തിത്വത്തെയും രൂപത്തെയും പരിഹസിച്ച ബാബുവിനുള്ള പെർമനന്റ് ഷട്ട്ഡൗൺഅവൻ അവിടെത്തന്നെ പ്ലാൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. …… അന്ന് വൈകുന്നേരം ബാബു തന്റെ പോലീസ് ജീപ്പിൽ കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് സുരേഷ് ഒരു മാസ്റ്റർ പ്ലാൻ നടപ്പിലാക്കി. ജീപ്പിന്റെ ഇഗ്നിഷൻ സിസ്റ്റത്തിലേക്കും സീറ്റിലേക്കും അതീവ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു വയറിംഗ് അവൻ രഹസ്യമായി നൽകി. ബാബു വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ആക്സിലറേറ്ററിൽ കാൽ അമർത്തിയ നിമിഷം, 1200 വോൾട്ടിന്റെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ അയാളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. ജീവശ്വാസത്തിനായി ബാബു പിടയുമ്പോൾ ദൂരെ ഒരു ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന് സുരേഷ് തന്റെ പുതിയ ഗാഡ്‌ജെറ്റ് '900 V - പൾസ് മോഡുലേറ്റർ'ക്രമീകരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാബുവിന്റെ ഹൃദയം ഒരു ആമ്പ്‌ലിഫയർ പോലെ മുഴങ്ങി ഒടുവിൽ നിശ്ചലമായി. പുറമെ മുറിവുകളൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ബാബുവിന്റെ ഉള്ളിലെ ഓരോ കോശവും വറുത്തെടുക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ……. ഒടുവിൽ നിസാർ സുരേഷിനെ ഒരു പണിതീരാത്ത മെട്രോ പില്ലറിന് മുകളിൽ വെച്ച് വളഞ്ഞു. " നിന്റെ കളി തീർന്നു സുരേഷേ, നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. ചുറ്റും പോലീസാണ്." സുരേഷ് പില്ലറിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. "നിസാർ സാറേ, നിങ്ങൾ എന്നെ കളിയാക്കിയില്ല, അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഷോക്ക് തരില്ല. പക്ഷേ ഈ ലോകം മൊത്തം ഒരു വലിയ സർക്യൂട്ടാണ്. അതിൽ ചിലർ ഫ്യൂസ് ആണ്, ചിലർ വയറാണ്. ഞാൻ വെറുമൊരു സ്വിച്ച് മാത്രമാണ്." “ ഇവൻ എന്ത് തേങ്ങയാ ഈ പറയുന്നത്” നിസാർ പിറുപിറുത്തു സുരേഷ് മെട്രോയുടെ ഹൈ-ടെൻഷൻ ലൈനിൽ തന്റെ കൈ വെച്ചു. ഒരു വലിയ സ്ഫോടനവും നീല വെളിച്ചവും ഉണ്ടായി. നിസാർ ഓടിയെത്തുമ്പോൾ അവിടെ സുരേഷ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ കരിഞ്ഞ ഷൂസ് മാത്രം അവിടെ അവശേഷിച്ചു. നിസാർ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മെട്രോ ട്രെയിൻ കടന്നുപോകുന്നത് കണ്ടു. ട്രെയിനിന്റെ ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ ഇരിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് തോന്നി. അത് സുരേഷാണോഅതോ വെറും തോന്നലോ കൊച്ചിയിലെ വാർത്തകളിൽ അടുത്ത ദിവസം വന്നത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു " ഷോക്ക് അടിച്ചുള്ള കൊലപാതകങ്ങൾ പ്രതി എന്ന് സംശയിക്കുന്ന ഇലക്ട്രിഷ്യൻ ഒളിവിൽ." ….. സുരേഷ് എവിടെയോ ഇരുന്നു തന്റെ ഷോക്കർ ബാഗ് തുറന്നു. അതിൽ പുതിയൊരു മോഡ് അവൻ സെറ്റ് ചെയ്തു: '2000 V - സിറ്റി ബ്ലായ്‌ക്കൗട്ട്'. അടുത്ത പരിഹാസത്തിനായി അവൻ കാതോർത്തു. ……… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 പായസ പ്രേതം ( sequel of സന്ധ്യയുടെ പ്രതികാരം കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. ആദർശൻ പോറ്റി തന്റെ 1965 മോഡൽ വില്ലിസ് ജീപ്പ് സജിതൻ തമ്പിയുടെ തറവാടിന് മുന്നിലെ ചേറ്റുകുഴിയിലേക്ക് ആഞ്ഞു ചവിട്ടി നിർത്തി. എൻജിൻ ഓഫായതോടെ ആ പ്രദേശം ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ മൂകതയിലേക്ക് ആണ്ടു. പോറ്റി പുറത്തിറങ്ങി, ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ ഒന്ന് തട്ടി. "എടാ തമ്പി, നിന്റെ വീടിന്റെ വഴിയിൽ ഇത്രയും കുഴികളുണ്ടെങ്കിൽ പ്രേതങ്ങൾ എന്തിന് ? ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ഈ വഴി വന്നാൽ തന്നെ പടമാവുമല്ലോ!" പോറ്റി പരിഹാസത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് സജിതൻ തമ്പി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്, കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ. അയാൾക്ക് ചുറ്റും വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധം.നെയ്യും, ശർക്കരയും, ഏലക്കയും... പിന്നെ ഏതോ അഴുകിയ മാംസത്തിന്റെ നേർത്ത ചുവയും. "പോറ്റീ... തമാശ പറയല്ലേ. അകത്ത് പണി നടക്കുകയാണ്. മുപ്പത് വർഷം മുൻപ് മരിച്ച ആ റെക്സി ഇന്ന് എന്റെ അനിയന്റെ മോനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നിനക്ക് മണം പിടിക്കുന്നുണ്ടോ?" തമ്പി ശ്വാസം കിട്ടാതെ ചോദിച്ചു. പോറ്റി മൂക്ക് വിടർത്തി ഒന്ന് വലിച്ചു. "ഉണ്ട്.. നല്ല ഒന്നാംതരം പാലടയുടെ മണം. ഇതിൽ കുറച്ച് കശുവണ്ടി കൂടി ഇട്ടിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് പ്രേതത്തെ ഒന്നു സ്തുതിക്കാമായിരുന്നു. വാ, പോയി നോക്കാം." തറവാടിന്റെ തെക്കേ മൂലയിലുള്ള പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്ന് മങ്ങിയ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഏതൊരു ഹൊറർ സിനിമയെയും വെല്ലുന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ പോറ്റിക്ക് അതൊരു വെറും കുക്കിംഗ് ഷോമാത്രമായി തോന്നി. അടുക്കളയുടെ നടുവിൽ റെക്സി ഇരിക്കുന്നു. പഴയ ആ പെൺകുട്ടി. അവളുടെ തലയുടെ പകുതി ഭാഗം കരിഞ്ഞ് ഒട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീരിന് പകരം കറുത്ത കൊഴുത്ത ദ്രാവകം ഒലിക്കുന്നു. അവൾ ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ ഒരു വലിയ വറവോടിൽ എന്തോ ഇളക്കുകയാണ്. ആ തവി തറയിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ഒരു മനുഷ്യന്റെ അലർച്ച പോലെ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. "ഹലോ റെക്സി! സുഖമാണോ? മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് മുപ്പത് വർഷമായിട്ടും നിന്റെ ഈ പാചക പരിപാടി നിർത്തിയില്ലേ?" പോറ്റി ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. റെക്സി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ കഴുത്ത് 360 ഡിഗ്രി തിരിഞ്ഞാണ് പോറ്റിയെ നോക്കിയത്. "വർമ്മ സാർ വരും... പായസം വേണം... അവർക്ക് മധുരം വേണം..." അവൾ ഒരു തരം മന്ത്രം പോലെ ഉരുവിട്ടു. "അല്ല മോളെ റെക്സി," പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ട് കത്തിച്ചു പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടു. "ഈ വർമ്മ സാർ മരിച്ചിട്ട് കാലം കുറച്ചായി. പുള്ളി ഇപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണെങ്കിൽ അവിടെ മധുരത്തിന് പഞ്ഞം കാണില്ല. ഇനി നരകത്തിലാണെങ്കിൽ അവിടെ നീ പോയി പായസം ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരും, പക്ഷേ പാൽ കിട്ടില്ല എന്ന് മാത്രം. പക്ഷെ നീ എന്തിനാ ഈ പാവം സജിതൻ തമ്പിയുടെ കുടുംബത്തെ കുളമാക്കുന്നത്?" "അവർ എന്നെ തൊട്ടു ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു!" റെക്സി അലറി. പത്തായപ്പുരയിലെ പാത്രങ്ങൾ തനിയെ പറന്നു തുടങ്ങി. ഒരു ചീനച്ചട്ടി തമ്പിയുടെ തലയ്ക്ക് നേരെ വന്നതും പോറ്റി കൈകൊണ്ട് അത് തട്ടി മാറ്റി. "തമ്പി, നീ ഒന്നു മാറി നിൽക്ക്. ഇവൾക്ക് ക്രോധം കൂടുതലാണ്. റെക്സി, നീയൊരു കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? നീ ഈ കൊല്ലാൻ നോക്കുന്ന സജിതൻ തമ്പിയുടെ അനിയന്റെ മോൻ ഉണ്ടല്ലോ, അവൻ ജനിച്ചത് നീ മരിച്ച് പത്തു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാണ്. നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവന്റെ ജാതകവും ഇവന്റെ ജാതകവും തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധം? നീ പണ്ട് ഒരു ഇരട്ടക്കൊലപാതകം നടത്തി എന്ന് കരുതി എല്ലാവരെയും അങ്ങ് തീർക്കാൻ പറ്റുമോ?" റെക്സി പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായി. അവൾ തന്റെ കൈകൾ നോക്കി. വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് പുഴുക്കൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ട്. "ഞാൻ വിഷം കൊടുത്തു... പായസത്തിൽ... എന്നിട്ടും ആ തെണ്ടി ചത്തില്ലേ?" അവൾ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു. പോറ്റി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരുമാതിരി പുച്ഛമുണ്ടായിരുന്നു . "ഇല്ല മോളെ! അതാണ് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ. നീ പായസത്തിൽ കലർത്തിയത് എലിവിഷമാണെന്ന് കരുതി നീ എടുത്തത് ആ വർമ്മ സാർ ആസ്തമയ്ക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പൊടിയായിരുന്നു. അത് കഴിച്ച് ആർക്കും മരിക്കാൻ കഴിയില്ല, കൂടിപ്പോയാൽ ഒന്ന് കുറുകി ശ്വാസം മുട്ടും, അത്ര തന്നെ!" റെക്സി സ്തംഭിച്ചു പോയി. "അപ്പോൾ... ഞാൻ എങ്ങനെ മരിച്ചു?" "നീ മരിച്ചത് പേടിച്ചിട്ടാണ് റെക്സി!" പോറ്റി എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "വിഷം കഴിച്ചുആണ് നീ മരിച്ചത് എന്ന് കരുതിയോ പുറത്തു വരാന്തയിൽ വെച്ചിരുന്ന വിഷം എടുക്കാൻ ചെന്ന നിന്നെ പട്ടികൾ കടിക്കാൻ ഓടിച്ചു നീ പേടിച്ചു കിണറ്റിൽ ചാടി. നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കിയ ആ മകൻ ഉണ്ടല്ലോ, അവൻ നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൻ വണ്ടിയിടിച്ച് പടമായത് വേറെ കാര്യം. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ഈ പ്രതികാരത്തിന് ഒരു ലോജിക്കും ഇല്ല. നീ വെറുതെ ഗ്യാസ് കത്തിച്ചു കളയുകയാണ് ഇപ്പോൾ ഗ്യാസിനുള്ള വില എത്രയാണ് എന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ല സജിതൻ തമ്പിയെ കുത്തു പാള എടുപ്പിക്കരുത്." റെക്സി തന്റെ രൂപം മാറ്റി. മനോഹരമായ പഴയ ആ പെൺകുട്ടിയായി അവൾ മാറി. പക്ഷേ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ചോര വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പോറ്റീ... എനിക്ക് വിശക്കുന്നു. മുപ്പത് വർഷമായി ഈ പായസത്തിന്റെ മണം മാത്രം മൂക്കിലുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു തുള്ളി പോലും ഇറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." പോറ്റി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കുപ്പി ബ്രാൻഡി എടുത്തു. "ദാ, ഇത് കുടിക്ക്. പായസത്തേക്കാൾ ആശ്വാസം കിട്ടും. പിന്നെ ആ പായസം അങ്ങ് കളഞ്ഞേക്ക്. അത് ഇനി കഴിച്ചാൽ അപകടമാണ് തമ്പിയുടെ കുടുംബം അല്ലാതെ തന്നെ പണ്ടാരമടങ്ങി ഇരിക്കുകയാണ്." സജിതൻ തമ്പി അപ്പോഴും മൂലയിൽ വിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പോറ്റി അടുപ്പിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആ ഉരുളിയിൽ തിളയ്ക്കുന്നത് പായസമല്ലായിരുന്നു... അഴുകിയ കുറച്ച് തലമുടിയും ചളി വെള്ളവും! "കണ്ടോ തമ്പി, നിന്റെ മൂക്ക് നിന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രേതങ്ങൾ വായുവിൽ ചില കെമിക്കൽ റിയാക്ഷൻ ഉണ്ടാക്കും. നിനക്ക് പായസത്തിന്റെ മണം തോന്നിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അത് വെറും മായയാണ്. പോറ്റി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഡയറിയിൽ 'റെക്സി പായസ പ്രേതം' എന്ന പേരിന് താഴെ എഴുതി. പ്രതികാരം ഇല്ലാത്ത പാവം പാചകക്കാരി. വിഭ്രാന്തി മാത്രം. "റെക്സി, നീ ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട. മുകളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. അവിടെ പോയി വർമ്മ സാറിനെ കാണുകയാണെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം പറ... പായസം ഉണ്ടാക്കുന്ന പണി നിർത്തി എന്ന് പുള്ളിക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെടും." റെക്സിയുടെ രൂപം പതുക്കെ ഒരു പുകപടലം പോലെ മാഞ്ഞുപോയി. പോകുന്ന പോക്കിൽ അവൾ പോറ്റിയുടെ ചെവിയിൽ ഒന്ന് മന്ത്രിച്ചു. "പോറ്റീ... ആ ജീപ്പിന്റെ ടയർ പഞ്ചറാണ്. !" പോറ്റി പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. സത്യമാണ്! ടയർ കുത്തിക്കീറി ഇരിക്കുന്നു. " പോകുന്ന വഴി അവൾ പണി തന്നിട്ട് പോയി അവൾ പായസ പ്രേതം അല്ല സൈക്കോ പ്രേതം ഛെ പഞ്ചർ ഒട്ടിക്കുന്ന പ്രേതം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ നന്നായിരുന്നു." പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ട് വീണ്ടും കത്തിച്ചു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ആ മധുരമുള്ള മണം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായി. തറവാട് വീണ്ടും ശ്മശാനതുല്യമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് മടങ്ങി. പോറ്റി തന്റെ ഡയറിയിൽ ഒരു ശരി ചിഹ്നം കൂടി ഇട്ടു. "അടുത്തത് ആ പണ്ട് മരിച്ച ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ ഉണ്ടല്ലോ ഒരു വേണു പിള്ള... അയാൾക്ക് സിഗ്നൽ മാറിപ്പോയതാണോ അതോ ആരെങ്കിലും മാറ്റിയതാണോ എന്ന് നോക്കണം." പോറ്റി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ജീപ്പിന് മുകളിൽ ഇരുന്നു. ……… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 ദി ഡിസ്റ്റർബൻസ് ( വെള്ളത്തിലാശാൻ യൂണിവേഴ്സ്) ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… വിബിൻ എന്ന മനുഷ്യന്റെ ലോകം അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. ജനിച്ചുവീണപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളവർ സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞപ്പോൾ, വിബിൻ മാത്രം നിശബ്ദനായിരുന്നു. സാധാരണ ശിശുക്കൾ വിശക്കുമ്പോൾ ലോകം കേൾക്കെ കരയാറുണ്ട്; എന്നാൽ വിബിന് കരയാൻ മടി ആയിരുന്നു കരഞ്ഞു ബഹളം വെക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് വിശപ്പ് സഹിക്കുന്നതാണെന്ന് ആ പിഞ്ചുമനസ്സ് തീരുമാനിച്ചു. സ്വാർത്ഥതയുടെ ആ വിത്ത് അവനിൽ അന്ന് മുളപൊട്ടിയതായിരുന്നു. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ അവന്റെ സഹപാഠി വിനു വാനിൽ നിന്ന് വീണ് ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടന്നപ്പോൾ, വിബിൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കിയത് സഹതാപം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, തെറിച്ച രക്തത്തുള്ളികൾ തന്റെ പുതിയ വെള്ള ഷൂസിൽ വീണോ എന്നറിയാനായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ വിനു പറമ്പിലെ കിണറ്റിൽ വീണപ്പോൾ, വിബിൻ ആ കിണറിന് സമീപം പോയി എത്തിനോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. ആരെങ്കിലും കേൾക്കാൻ വേണ്ടി താൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചാൽ തന്റെ ശബ്ദം പതറുമെന്നും അത് തന്റെ തൊണ്ടയ്ക്ക് പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുമെന്നും തൊണ്ട വേദന വരുമെന്നും അവൻ കരുതി. പകരം, വെയിലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കുട നിവർത്തിപ്പിടിച്ച് അവൻ ശാന്തനായി നടന്നുപോയി. വീട്ടിലെത്തിയ വിബിൻ തന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു "അമ്മേ, വിനു കിണറ്റിൽ വീണു. വല്ലാത്ത ക്ഷീണം എനിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങണം." അമ്മ ഞെട്ടി പ്പോയി ……. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു തിരക്കേറിയ ബസ് യാത്രയിൽ അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തി. ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടി വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റേറ്റ്, ലോകത്തെ മുഴുവൻ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഹെഡ്‌ഫോണിൽ പാട്ടും കേട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു വിബിൻ. അപ്പോഴാണ് ഏഴുമാസം ഗർഭിണിയായ ഒരു സ്ത്രീ അവിടെയെത്തിയത്. നിൽക്കാൻ ഇടമില്ലാതെ അവർ വിയർത്തു തളർന്നു. ആ സ്ത്രീ വിബിനോട് സീറ്റ് കൊടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ കണ്ണുതുറന്നു. എന്നിട്ട് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു "ഈ തണുത്ത കാറ്റ് എന്റെ പുറത്ത് തട്ടുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖമാണ്. അതിനെയാണ് ഞാൻ റിലാക്സേഷൻ മോഡ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഗർഭവും ആരോഗ്യവും എന്റെ സൌകര്യത്തേക്കാൾ വലുതല്ല എന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും അല്ല വേണമെങ്കിൽ കാറിൽ പോകു." അവർ തളർന്നു വീണിട്ടും വിബിൻ ആസ്വദിച്ചു പാട്ടുകേട്ടു. അവരെ എടുത്തു മാറ്റാൻ വന്നവരോട് അവൻ പറഞ്ഞത്, "ആ സ്ത്രീയെ മാറ്റുമ്പോൾ എന്റെ കാലിൽ ചവിട്ടരുത് പുതിയ ഷൂ ആണ്" എന്നാണ്. “ എന്തൊരു മനുഷ്യൻ “ ആളുകൾ പിറുപിറുത്തു …… ബാംഗ്ലൂരിലെ ലോട്ടസ് ബയോ-ജനറ്റിക്സ്' എന്ന ലാബിൽ വിബിൻ ജോലിക്ക് ചേർന്നത് അവിടെ മനുഷ്യരുടെ ശല്യം കുറവായതുകൊണ്ടാണ്. അവിടെ നടന്ന "നിത്യാനന്ദ 6" എന്ന പരീക്ഷണം ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. അത് മനുഷ്യന്റെ നാഡീവ്യൂഹത്തെ മരവിപ്പിക്കാനും അമിതമായ ആനന്ദം നൽകാനും ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഒരു സിന്തറ്റിക് ഡ്രഗ് ആയിരുന്നു. എന്നാൽ വിബിൻ അവിടെയും തന്റെ അലസത തുടർന്നു. ഒരു ഉച്ചസമയത്ത് ലാബിലെ മെയിൻ ചേംബറിൽ വലിയൊരു സ്ഫോടനം നടന്നു. ചുവന്ന ലൈറ്റുകൾ മിന്നി, അലാറങ്ങൾ മുഴങ്ങി. കെമിക്കലുകൾ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. എല്ലാവരും ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിയപ്പോൾ, വിബിൻ തന്റെ സ്പെഷ്യൽ എർഗണോമിക് കസേരയിൽ ഗാഢനിദ്രയിലായിരുന്നു. സ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ടാങ്കുകൾ തകർന്ന് "നിത്യാനന്ദ 6" എന്ന നീലനിറത്തിലുള്ള ദ്രാവകം മുഴുവൻ അവന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ഒഴുകി. അവന്റെ ചർമ്മത്തിലെ സുഷിരങ്ങളിലൂടെ ആ രാസലായനി അകത്തേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. കുറച്ചു അവൻ കുടിക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന ചായയിലും വീണു കണ്ണുതുറന്ന വിബിൻ വിചാരിച്ചത് ഏതോ അലവലാതി തന്റെ ഉറക്കം കളയാൻ വെള്ളം തളിച്ചതാണെന്നാണ്. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ലായനി കലർന്ന ചായ അവൻ അലസമായി കുടിച്ചു. ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച പശപോലെയുള്ള ആ ദ്രാവകം അവൻ അലസമായി തുടച്ചുകളഞ്ഞു. “ ഛെ എന്താ ഇതൊക്കെ” അവൻ പിറുപിറുത്തു സാധാരണ ഒരാളാണെങ്കിൽ ആ നിമിഷം മരിച്ചു വീഴുമായിരുന്നു. പക്ഷേ വിബിന്റെ ശരീരം അങ്ങേയറ്റം മടിയുള്ളതായിരുന്നു അവന്റെ കോശങ്ങൾ ആ ലഹരിയെ സ്വീകരിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. പകരം, അവന്റെ രോഗപ്രതിരോധ സംവിധാനം ആ ലഹരിയെ ഒരു ഡിസ്റ്റർബൻസ്ആയി കണക്കാക്കി അതിനെതിരെ പോരാടി. ഫലം വിചിത്രമായിരുന്നു. വിബിന്റെ ശരീരം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ 'ആന്റി-യൂഫോറിക്' ഏജന്റായി മാറി. അവന്റെ രക്തത്തിന് ലഹരിയെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ് ലഭിച്ചു. പക്ഷേ അതിലൊരു ഡാർക്ക്'വശമുണ്ടായിരുന്നു: വിബിൻ ആവേശഭരിതനായാൽ അവന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് ലഹരി കൂടും.എന്നാൽ വിബിൻ അസ്വസ്ഥനായാൽ അവന്റെ ശരീരം 'അബ്സ്റ്റിനൻസ് വേവ്‌സ്' പുറപ്പെടുവിക്കും. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ രസകരമായി തോന്നാം, പക്ഷേ അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് മരണതുല്യമാണ്.ഒരു കുപ്പി മുഴുവൻ കുടിച്ചവന്റെ ഉള്ളിലെ ലഹരി ഒരു സെക്കൻഡ് കൊണ്ട് വിബിൻ വറ്റിക്കുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തിയുടെ തലച്ചോർ ആഘാതം താങ്ങാനാവാതെ ഹാങ്ങ് ഓവർ മോഡിലേക്ക് പോകും. വിബിൻ സ്പർശിച്ചാൽ ലഹരി ലഹരിയല്ലാതാകും, അത് വെറുമൊരു വിഷമായി മാറും.ആ രാസപ്രവർത്തനം അവന്റെ കോശങ്ങളെ ഒരു വൈദ്യുത കാന്തിക വലയം പോലെ മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ചുറ്റുമുള്ള വായുവിൽ പോലും ഒരുതരം വികിരണം പടരാൻ തുടങ്ങി …… ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരം വിറങ്ങലിച്ച ഒന്നായിരുന്നു. വിബിൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള ഡബിൾ ചോക്ലേറ്റ് ഫഡ്ജ് ഐസ്ക്രീം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് ഒരു ഇരുപതുകാരി പെൺകുട്ടി റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് പാഞ്ഞു വന്ന ഒരു കാർ അവളെ ഇടിച്ചുതെറിപ്പിച്ചു. അവൾ തെറിച്ചു വീണത് വിബിന്റെ കാലുകൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിലാണ്. അവളുടെ എല്ലുകൾ തകർന്നു പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിരുന്നു. രക്തം ഒരു അരുവിയായി വിബിന്റെ വെളുത്ത സ്‌നീക്കറുകളിലേക്ക് പടർന്നു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ കാലിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "സഹായിക്കൂ..." എന്ന് അവൾ അപേക്ഷിച്ചു. വിബിൻ തന്റെ ഐസ്ക്രീം സ്പൂൺ വായിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമായിരുന്നു. "എടീ, ഇതിന് 250 രൂപയാ വില. നീ എന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ ഈ കപ്പ് ഒന്ന് ആടി. അല്പം ചോക്ലേറ്റ് സിറപ്പ് താഴെ പോയി. അതിന്റെ പൈസ നീ തരുമോടി? ഹോ ശല്യം നിന്റെ ബ്ലഡ്‌ കാരണം ഷൂവിൽ കറ വീഴുമല്ലോ" മരണ വേദന യിലും ആ പെൺകുട്ടി അത് കേട്ട് ഞെട്ടി അവൾ മരണവേദനയിൽ പിടയുമ്പോൾ വിബിൻ പതുക്കെ കാൽ വലിച്ചുമാറ്റി. "നിനക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം, ശരിയാണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് ഈ ഐസ്ക്രീം ഉരുകുന്നതിന് മുമ്പ് കഴിച്ചു തീർക്കണം. മനുഷ്യർ മരിക്കുന്നത് പ്രകൃതി നിയമമാണ് അത് ദിവസവും നടക്കുന്ന കാര്യം, പക്ഷേ എന്റെ ഐസ്ക്രീം പാഴാകുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല." അവൻ ഓരോ സ്പൂണും വടിച്ചുകുടിക്കുമ്പോൾ അവൾ അവസാന ശ്വാസം വലിച്ചു. ആംബുലൻസ് വന്നപ്പോൾ വിബിൻ അവിടെ നിന്ന് പതുക്കെ നടന്നുനീങ്ങി, തന്റെ ഷൂസിലെ രക്തം ഒരു പുല്ലിൽ ഉരച്ചു മായ്ച്ചുകൊണ്ട്. …….. കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കൊച്ചി നഗരം സജിത്തിന്റെ ലിക്വിഡ് അപ്പോക്കലിപ്സിൽ പുകയുമ്പോൾ, വിബിൻ ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ ഒരു പഴയ ഹോംസ്റ്റേയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ തന്റെ ഹെഡ്ഫോണും വെച്ച് പാട്ട് കേട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന് ചുറ്റും മദ്യമഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്, താഴെ ആളുകൾ ലഹരിയിൽ മറിഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ വിബിന് അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല. അവന് വേണ്ടത് തന്റെ കംഫർട്ട് ആണ്. തന്റെ റൂമിലെ എയർ കണ്ടീഷണറും, കേൾക്കുന്ന പാട്ടും ഐസ് ക്രീംമും തടസ്സപ്പെടാതിരുന്നാൽ മാത്രം മതി. പക്ഷേ, വിബിൻ പോലും വിചാരിക്കാത്ത ഒന്നുണ്ടായി. മദ്യം കഴിക്കാതെ ഒളിച്ചു താമസിക്കുന്നവരെ കണ്ടെത്താൻ ഇറങ്ങിയ സജിത്തിന്റെ സൈനികർ ആ ഹോംസ്റ്റേയിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ബിജു ജോണും കൂട്ടരും വിബിന്റെ മുറിയിലേക്ക് വാതിൽ ചവിട്ടിപ്പൊളിച്ച് അകത്തു കയറി. വിബിൻ കണ്ണടച്ച് സംഗീതം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. "എടാ എഴുന്നേൽക്കടാ! ബിജു അവന്റെ ഹെഡ്ഫോൺ വലിച്ചൂരി നിലത്തെറിഞ്ഞു. വിബിൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരുതരം അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. "ഞാൻ സമാധാനമായി പാട്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ എന്റെ ഹെഡ് ഫോൺ കേടുവരുത്തി." "പാട്ടോ? നിന്റെ ജീവൻ എടുക്കാൻ പോവാടാ ഞങ്ങൾ!" ബിജു ഒരു കുപ്പി മദ്യം വിബിന്റെ ബെഡിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. വിബിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സിൽക്ക് ബെഡ്ഷീറ്റിൽ മദ്യം പടർന്നു. വിബിന്റെ മുഖഭാവം മാറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ തിളങ്ങി. അവൻ തന്റെ കഫോർട് സോണിൽ -ൽ lനിന്ന് പുറത്തുവരാൻ നിർബന്ധിതനായിരിക്കുന്നു. വിബിൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.ബിജുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു “ പ്ലീസ് ഉപദ്രവിക്കരുത് “ സാധാരണ നിലയിൽ വിബിൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൻ ഡിസ്റ്റർബ്ഡ്ആണ്. വിബിന്റെ ശരീരത്തിലെ ആന്റി-ബോഡികൾ വെറുമൊരു മരുന്നായല്ല, ഒരു പ്രഹരമായാണ് ബിജുവിന്റെ സിരകളിലേക്ക് പാഞ്ഞത്. ബിജുവിന്റെ ഉള്ളിലെ ലഹരി നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വറ്റിപ്പോയി. പക്ഷേ അതോടൊപ്പം ഒരു കഠിനമായ തലവേദനയും അസ്വസ്ഥതയും ബിജുവിനെ പിടികൂടി. വിബിൻ അവനെ തൊടുമ്പോൾ ബിജുവിന് അനുഭവപ്പെട്ടത് തന്റെ ശരീരത്തിലെ സകല ഊർജ്ജവും വറ്റുന്നതായാണ്. “ അലവലാതികൾ എന്റെ ബെഡ് ഷീറ്റും സ്വസ്ഥതയും നശിപ്പിച്ചു “ വിബിൻ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്ത് സജിത്തിന്റെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ. വിബിൻ അവരുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു. അവൻ നടന്നു പോകുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു 'ആന്റി-ലഹരി' പ്രഭാവലയം പുറപ്പെട്ടു. അവനെ തൊടാൻ വന്നവർക്കെല്ലാം കഠിനമായ ഹാങ്ങ് ഓവർ അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. തല പൊട്ടിപ്പോകുന്ന വേദനയോടെ അവർ നിലവിളിച്ചു. “ എല്ലാത്തിനും വട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുമോ പ്ലീസ് ബഹളം ഉണ്ടാക്കരുത് ചെവി പൊട്ടുന്നു “ വിബിൻ അവരോട് റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്തു …. സജിത്ത് ഏലിയാസ് വെള്ളത്തിലാശാൻ ആകെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. അയാളുടെ സാമ്രാജ്യത്തിൽ വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. അയാളുടെ വിശ്വസ്തനായ ബിജു ജോണും കുറെ സൈനികരും ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ ഒരു മുറിയിൽ ബോധരഹിതരായി കിടക്കുന്നു. അവരെ പരിശോധിച്ച ഡോക്ടർമാർക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. "ഇവർക്ക് ഒരേസമയം പത്ത് വർഷത്തെ ഹാംഗ് ഓവർ അനുഭവപ്പെടുന്നു. രക്തത്തിൽ ലഹരിയില്ല, പക്ഷേ ശരീരം അതിന്റെ പരമാവധി വിഷാംശത്തോട് മല്ലിടുകയാണ്," ഡോക്ടർമാർ റിപ്പോർട്ട് നൽകി. സജിത്തിന്റെ ഗുണ്ടകൾ ഒരേ സമയം വിറച്ചും ഛർദ്ദിച്ചും തറയിൽ വീഴുന്നത് ഒരു നിസ്സാരനായ മനുഷ്യൻ കടന്നുപോയതിന് ശേഷമാണെന്ന് സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ സൂചിപ്പിച്ചു. അത് വിബിൻ ആയിരുന്നു "ആരാണവൻ? ഏത് ഗ്യാങ്ങാണ് അവനെ അയച്ചത്?" സജിത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ആർക്കും ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. വിബിൻ കൊച്ചിയിലെത്തിയത് സമാധാനമായി കുറച്ചുദിവസം താമസിക്കാനായിരുന്നു. എന്നാൽ സജിത്തിന് അത് തന്റെ പദ്ധതി കൾ തകർക്കാൻ വന്ന പുതിയ ഏതോ ശക്തിയാണെന്നേ തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ. …… വിബിൻ ഇപ്പോൾ കൊച്ചിയിലെ ഒരു ലക്ഷ്വറി ഹോംസ്റ്റേയിൽ തന്റെ സമാധാനം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ ചൂട് അവനെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. എസി 16 ഡിഗ്രിയിൽ വെച്ച് അവൻ കമ്പിളി പുതച്ചു കിടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ തകർക്കപ്പെട്ടത്. സജിത്തും അവന്റെ ആയുധധാരികളായ ഇരുപതോളം ഗുണ്ടകളും അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. വിബിൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. തന്റെ ഉറക്കം തടസ്സപ്പെട്ടതിലുള്ള കടുത്ത ദേഷ്യം അവന്റെ മുഖത്തുണ്ട്. "നീയാണോ എന്റെ ആളുകളെ നശിപ്പിച്ചത്? നീ ഏത് ഡ്രഗ്ഗാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്?" സജിത്ത് ഗർജ്ജിച്ചു. വിബിൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തുടച്ചു. "നിങ്ങൾ എന്റെ വാതിൽ നശിപ്പിച്ചു. ഈ മുറിയിലെ തണുപ്പ് മുഴുവൻ പുറത്തുപോയി. എനിക്ക് വിയർക്കുന്നു... എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുണ്ട്. ദയവായി പുറത്തുപോകൂ." സജിത്ത് പരിഹാസത്തോടെ വിബിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വിബിൻ ഭയന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ കംഫർട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടതിലുള്ള അമർഷത്തിലായിരുന്നു അവൻ. സജിത്ത് വിബിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു, "നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ഞാൻ ഇന്ന് തീർക്കും." വിബിൻ സജിത്തിന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവന് തന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ എന്തോ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നതായി തോന്നി. താൻ തൊടുന്നവരൊക്കെ എന്തിന് വീഴുന്നു എന്ന് അവന് അപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു. സജിത്തിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി വെളുത്തു. അയാൾക്ക് ശ്വാസം കിട്ടാതായി. വിബിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ആ അദൃശ്യമായ തരംഗങ്ങൾ' സജിത്തിന്റെ നാഡീവ്യൂഹത്തെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ഗുണ്ടകൾക്ക് തലകറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ആടാൻ തുടങ്ങി, മാരകമായ ഒരു ലഹരിയിൽ അവർ മുങ്ങിപ്പോയി. …… വിബിൻ ഇപ്പോഴും തന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് അജ്ഞനാണ്. അവൻ കരുതിയത് സജിത്തിന് എന്തോ അസുഖം വന്നതാണെന്നാണ്. എന്നാൽ സജിത്ത് മരണതുല്യമായ വേദനയിലേക്ക് വഴുതിവീഴുമ്പോൾ, വിബിൻ തന്റെ കൈകളിലെ ആ നീലനിറത്തിലുള്ള സിരകൾ പടരുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. സജിത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. ചുറ്റുമുള്ള ഗുണ്ടകൾ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ മരവിച്ചു നിന്നു. വിബിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ "എന്റെ തണുപ്പ് പോയി... ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല അലവലാതികൾ. എന്ത് കഷ്ടപ്പാടാണീ മനുഷ്യർ കാരണം സ്വസ്ഥത തരില്ല ഒറ്റ എണ്ണം!" “ നിന്നെ പിന്നെ എടുത്തോളാം കുരുത്തം കെട്ടവനെ “ സജിത്ത് വിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു “ വേണ്ടാ ഞാൻ നടന്നു പൊക്കോളാം എവിടെ പോയാലും ഓരോ ശല്യങ്ങൾ വന്നോളും ഡിസ്റ്റർബ് ചെയ്യാൻ “ തറയിൽ കിടന്നു പിടയുന്ന സജിത്തിനെ സൈഡിലേക്ക് മാറ്റിക്കൊണ്ട്, വിബിൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗുമെടുത്ത് പുതിയൊരു എസി മുറി തേടി ആ രാത്രിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പിന്നിൽ ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യം തകർന്നു വീഴുമ്പോഴും അവൻ ആലോചിച്ചത് കഴിക്കാൻ ഡബിൾ ചോക്ലേറ്റ് ഐസ്ക്രീം എവിടെ നിന്ന് കിട്ടും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു ഇത്രയൊക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടും സ്വന്തം ശക്തിയെ കുറിച്ചു അവനൊരു തിരിച്ചറിവുമില്ലായിരുന്നു.കൊച്ചി നഗരം ലഹരിയുടെ പിടിയിൽ നിന്നും പതിയെ പുറത്തു വരാൻ തുടങ്ങി എന്നാൽ അതിന് പുറകിലെ കാരണം ഏവർക്കും അജ്ഞാതമായിരുന്നു …….. End .

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 വെള്ളത്തിലാശാൻ റിട്ടേൺസ് -The Liquid Apocalypse ( sequel of വെള്ളത്തിലാശാൻ -രക്ത വിന്റേജ്,കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ മോർച്ചറിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ആ രാത്രി, കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ഭീകരവും ലഹരിപിടിച്ചതുമായ ഒന്നായി മാറുമെന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല. വെള്ളത്തിലാശാൻ എന്ന സജിത്തിന്റെ രണ്ടാം ജന്മം കേവലം ഒരു പ്രേതകഥയായിരുന്നില്ല, അതൊരു ലിക്വിഡ് അപ്പോക്കലിപ്സ് ആയിരുന്നു. …… അന്ന് ഫോർട്ട് കൊച്ചി ആശുപത്രിയിലെ മോർച്ചറിക്ക് ഒരു ബാർ അറ്റാച്ച്ഡ് റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം ടേബിളിൽ കിടന്ന സജിത്തിന്റെ നെഞ്ചിലെ വെടിയുണ്ടകൾ ഉണ്ടാക്കിയ ദ്വാരങ്ങൾ, ആറടി നീളമുള്ള ഒരു പഴയ വിസ്കി ബാരലിലെ സുഷിരങ്ങൾ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സ്പിരിറ്റ് ബോട്ടിലുകൾ അജ്ഞാതമായ കാരണത്താൽ മറിഞ്ഞ് സജിത്തിന്റെ മുറിവുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി.സജിത്തിന്റെ തലച്ചോറിലെ ന്യൂ റോണുകൾ വീണ്ടും ഉദ്ദീപിക്കപെട്ടു.ശരീരത്തിൽ അസാധാരണമായ മാറ്റം സംഭവിച്ചു സാധാരണക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ രക്തം പായുമ്പോൾ, ആശാന്റെ സിരകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു മൾട്ടിബ്രാൻഡഡ് ലിക്വിഡ്' പായുകയാണ്. അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു പമ്പ് പോലെ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങി പക്ഷേ അത് പമ്പ് ചെയ്യുന്നത് രക്തമല്ല, 100% കോൺസെൻട്രേറ്റഡ് മദ്യം. സ്പിരിറ്റ്‌ ബോട്ടിലുകൾ കിടക്കുന്ന കണ്ട് "ചത്തവനെന്തിനാ ഇത്ര സ്പിരിറ്റ്?" എന്ന് പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് സജിത്തിന്റെ മുറിവ് തുടയ്ക്കാൻ വന്ന ബിജു ജോൺ കണ്ടത്, സജിത്തിന്റെ വയറ്റിലെ വലിയ മുറിവിൽ നിന്ന് ഒരു കുമിള പൊങ്ങുന്നതാണ്.. സജിത്ത് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു ഒരു ദീർഘനിദ്ര കഴിഞ്ഞ് ഉണരുന്നതുപോലെ അവൻ കോട്ടുവായ ഇട്ടു. അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നത് മുപ്പത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു വിന്റേജ് വൈനിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. "ബിജു... ഒരു ഗ്ലാസ് എടുക്കട്ടെ?" സജിത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഐസ് ക്യൂബുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അയ്യോ... പ്രേതം!" ബിജു പേടിച്ചു പിന്നോട്ടാഞ്ഞു "പ്രേതമോ? പോടാ പുല്ലേ... ഞാൻ പുതിയ ബ്രാൻഡാണ്. 'വെള്ളത്തിലാശാൻ എക്സ്ട്രാ സ്ട്രോങ്ങ്!'" സജിത്ത് എഴുന്നേറ്റ് ബിജു ജോണിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. ബിജു ജോണിന്റെ തോളിൽ സജിത്ത് തൊട്ടതും, ആ ഭാഗത്തെ യൂണിഫോം ലഹരിയുടെ അമിത വീര്യത്താൽ കരിഞ്ഞുപോയി. "ഇത് ലേബലില്ലാത്ത ഐറ്റമാണ് ബിജു. കുടിച്ചാൽ പിന്നെ മരണമില്ല, മദ്യലഹരി മാത്രമേയുള്ളൂ!" സജിത്ത് സ്വന്തം കൈത്തണ്ടയിലെ സിര കടിച്ചു മുറിച്ചു. ചോരയ്ക്ക് പകരം പുകയുന്ന ഒരു ദ്രാവകം ബിജു ജോണിന്റെ വായിലേക്ക് ചീറ്റി. ബിജു ജോണിന്റെ ശരീരം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നീലനിറമായി മാറി. അവൻ മരിച്ചില്ല, പകരം സജിത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ലഹരി സൈനികനായിപരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ……. അപ്പോഴാണ് സീനിയർ സർജൻ ഡോക്ടർ വേണു പിള്ള അകത്തേക്ക് വന്നത്. സജിത്ത് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഡോക്ടർ തന്റെ കണ്ണട തുടച്ചു നോക്കി. "ഇതെങ്ങനെ ? താൻ മരിച്ചതാണല്ലോ സജിത്തേ!" ഡോക്ടർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "ഡോക്ടറേ, നിങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയമല്ലേ പരിശോധിച്ചത്? എന്റെ ലിവർ നോക്കണമായിരുന്നു. അത് പണ്ടേ കല്ലായി മാറിയതാ. ഈ വെടിയുണ്ടയൊന്നും അങ്ങോട്ട് കേറില്ല," സജിത്ത് തന്റെ നെഞ്ചിലെ ദ്വാരത്തിൽ വിരലിട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പിന്നെ ഡോക്ടർക്ക് ഒരു കാര്യം അറിയാമോ? എന്റെ ശരീരത്തിലെ ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പ് ഇപ്പോൾ 'O നെഗറ്റീവ്' അല്ല... അത് ഓൾഡ് മങ്ക് ആണ്!" സജിത്ത് ഡോക്ടറുടെ നേർക്ക് നടന്നു. അവന്റെ ഓരോ ചുവടിലും തറയിൽ മദ്യത്തിന്റെ നനവുള്ള പാടുകൾ പതിഞ്ഞു. "ഡോക്ടർക്ക് ചെക്കപ്പ് ചെയ്ത് നോക്കണോ? എന്റെ പൾസ് നോക്കണ്ട, എന്റെ ബ്ലഡ്‌ ടേസ്റ്റ് ചെയ്ത് നോക്കിയാൽ മതി." “അയ്യോ ഓ പ്രേ..തം ” "ഓടണ്ട ഡോക്ടറേ! ഇനി മുതൽ കൊച്ചിയിലെ എല്ലാ ബാറിലും ഞാനുണ്ടാകും. “ ഡോക്ടർ വേണു പേടിച്ച് ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സജിത്ത് പരിഹാസത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു …… സജിത്ത് മോർച്ചറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ഒപ്പം ബിജുവും. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് ഏറ്റപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ സ്പിരിറ്റ് ഒന്നുകൂടി ജ്വലിച്ചു. അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ നിന്ന് തെറിച്ച ഉമിനീർ തുള്ളികൾ താഴെ വീണപ്പോൾ അവിടുത്തെ പുല്ലുകൾ പോലും മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ ആടാൻ തുടങ്ങി. "ഇനി വെള്ളമില്ല... ഇനി രക്തമില്ല... ഇനി ലഹരി മാത്രം!" സജിത്തിന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ഒരു ' വാക്കിംഗ് ബാർആണ്. അവൻ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ പുറകിൽ വരുന്നത് മരണത്തിന്റെ മണമല്ല, മറിച്ച് പണ്ട് ഗീതയും ആദർശനും മരിച്ച ആ കായലിലെ ഉപ്പുവെള്ളവും വിലകൂടിയ വിസ്കിയും ചേർന്ന ഒരു വിചിത്രമായ ഗന്ധമാണ്. ….. അന്ന് രാത്രി തന്നെ സജിത്തും ബിജുവും നേരെ പോയത് ഇൻസ്പെക്ടർ രാജേഷിന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. തന്നെ വെടിവെച്ച ആ ഉദ്യോഗസ്ഥന് ഒരു സ്പെഷ്യൽ ട്രീറ്റ്നൽകാനായിരുന്നു സജിത്തിന്റെ തീരുമാനം. രാജേഷ് തന്റെ സ്വീകരണമുറിയിൽ വിസ്കി ഗ്ലാസ്സുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ജനലിലൂടെ സജിത്ത് അകത്തേക്ക് കയറിയത്. രാജേഷ് പേടിച്ച് വീണ്ടും വെടിയുതിർത്തു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തമല്ല, ഹൈ-വോൾട്ടേജ് സ്പിരിറ്റാണ് രാജേഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തെറിച്ചത്. "ഈ ഉണ്ടയൊന്നും എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിൽക്കില്ല രാജേഷേ. പണ്ട് നിന്റെ ലോക്കപ്പിൽ കിടന്നപ്പോൾ നീ എനിക്ക് തന്നത് ലോക്കൽ സാധനം? ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് തരുന്നത് ഒറിജിനൽ വിന്റേജ് ഐറ്റമാണ്." സജിത്ത് രാജേഷിന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു. സജിത്തിന്റെ ശരീരത്തിലെ ആൽക്കഹോൾ പ്രവാഹം രാജേഷിന്റെ സിരകളിലേക്ക് പടർന്നു. രാജേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞനിറമായി മാറി. അയാൾക്ക് പിന്നീട് ഒരിക്കലും ബോധം വന്നില്ല, പകരം അയാൾ ഒരു ജീവിക്കുന്ന ബിയർ ബക്കറ്റായി സജിത്തിന് പിന്നാലെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. കൊച്ചിയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സ്നേഹവലയം ബാറിൽ അന്ന് വൻ തിരക്കായിരുന്നു. അവിടേക്കാണ് സജിത്ത് തന്റെ പുതിയ അനുയായികളുമായി കടന്നുചെന്നത്. സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും സജിത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട മദ്യത്തിന്റെ ആവി അവരെ ബോധരഹിതരാക്കി. സജിത്ത് ബാർ കൗണ്ടറിൽ കയറി ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു: "എല്ലാവർക്കും ഓരോന്ന് ഒഴിക്കൂ... ഇന്ന് വെള്ളത്തിലാശാന്റെ വക ഫ്രീ ട്രീറ്റാണ്!" അവൻ തന്റെ നെഞ്ചിലെ ദ്വാരത്തിലൂടെ ഒരു ജഗ്ഗിലേക്ക് ലഹരി നിറച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ ആ ഗന്ധത്തിൽ വശീകരിക്കപ്പെട്ട് അത് കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോരുത്തരായി നിലത്ത് വീഴുകയും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ലിക്വിഡ് സോംബികളായിഎഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തു. ബാറിലെ വിലകൂടിയ കുപ്പികൾ സജിത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തനിയെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ബാറിലുണ്ടായിരുന്ന നൂറോളം പേർ സജിത്തിന്റെ അടിമകളായി മാറി. …… നഗരം കീഴടക്കാൻ സജിത്ത് പുതിയൊരു വഴി കണ്ടെത്തി. അവൻ കൊച്ചി നഗരത്തിലെ പ്രധാന വാട്ടർ ടാങ്കിലേക്ക് തന്റെ ഉമിനീർ തുപ്പി. 100% കോൺസെൻട്രേറ്റഡ് സ്പിരിറ്റ് ആ വെള്ളത്തിൽ കലർന്നു. വീടുകളിൽ ടാപ്പ് തുറന്നവർ കണ്ടത് പതഞ്ഞു വരുന്ന പച്ചമദ്യമാണ്. കുട്ടികളെന്നോ മുതിർന്നവരെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ എല്ലാവരും ഈ ലഹരിയിൽ നനഞ്ഞു. റോഡരികിലെ ഓടകളിൽ വെള്ളത്തിന് പകരം മദ്യം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മൃഗങ്ങൾ പോലും ആ മദ്യം കുടിച്ച് വിചിത്രമായി പെരുമാറി. നഗരം മുഴുവൻ അബോധാവസ്ഥയിലായി, പക്ഷേ ആരും മരിക്കുന്നില്ല. എല്ലാവരും സജിത്തിന്റെ ആജ്ഞയ്ക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ മദ്യപ്പുഴയിലെ തുള്ളികളായി മാറി. …… നേരം പുലരാറായപ്പോൾ സജിത്ത് ഫോർട്ട് കൊച്ചി കടൽത്തീരത്തെത്തി. അവന്റെ പുറകിൽ ബിജുവും , രാജേഷും, നൂറുകണക്കിന് ലഹരി ബാധിച്ച മനുഷ്യരും അണിനിരന്നു. സജിത്ത് കടൽവെള്ളത്തിലേക്ക് തന്റെ കൈകൾ താഴ്ത്തി. കടൽവെള്ളം മുഴുവൻ വിചിത്രമായ ഒരു ഗന്ധത്തിലേക്ക് മാറി. "ഇനി വെള്ളമില്ല... ഇനി രക്തമില്ല... ഇനി ലഹരി മാത്രം!" അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ നിന്ന് തെറിച്ച ഉമിനീർ തുള്ളികൾ വായുവിലെ ഈർപ്പത്തിൽ കലർന്ന് ഒരു മദ്യമഴയായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കൊച്ചിയിലെ പോലീസ് കൺട്രോൾ റൂമിലെ വയർലെസ് സെറ്റുകളിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് ഒരേയൊരു ശബ്ദം മാത്രമാണ്: "ഗ്ലുഗ്... ഗ്ലുഗ്... ഗ്ലുഗ്..." വെള്ളത്തിലാശാൻ തിരിച്ചു വന്നത് കുടിക്കാനല്ല, ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ ലഹരിയിൽ മുക്കി കുടിപ്പിക്കാനാണ്. ആ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, നനയുന്ന ഓരോരുത്തരും വെള്ളത്തിലാശാന്റെ ലഹരി സാമ്രാജ്യത്തിലെ പുതിയ കുപ്പികളായി മാറും. ……… End സജിത്തിന്റെ ഈ ലഹരി പ്രവാഹം തടയാൻ ആർക്കെങ്കിലും സാധിക്കുമോ? അതോ കേരളം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ 'ബാറായി' മാറുമോ? ആർക്കറിയാം

#😭 നാടിൻറെ നോവായി ദീപക്ക്; ജീവനൊടുക്കിയത് പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ, യുവതി ഒളിവിൽ! #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 നരകവാതിൽ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… 1920-കളിലെ ആ കറുത്ത കർക്കിടക രാത്രിയിൽ ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ ഒരു ഉന്മാദിയെപ്പോലെ അലറുകയായിരുന്നു. ആകാശത്തെ കരിമേഘങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അഹങ്കാരം പോലെ കട്ടപിടിച്ചു കിടന്നു. ആന്ധ്രാ തീരത്തുനിന്നും കാതങ്ങൾ അകലെ, കടൽ ഭൂപടങ്ങളിൽ നിന്ന് ബോധപൂർവ്വം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ ആ ദ്വീപിനെ മുക്കുവർ ഭീതിയോടെ നരകവാതിൽ എന്ന് വിളിച്ചു. അവിടെയാണ് സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റൺ എന്ന ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യൻ പ്രഭു തന്റെ മരണ സാമ്രാജ്യം പടുത്തുയർത്തിയത്. വിദേശി ഭരണകൂടം ജീവിക്കാൻ കരം ഈടാക്കുമ്പോൾ, സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റൺ മരിക്കാൻ സൗകര്യമൊരുക്കി പണം സമ്പാദിച്ചു. അയാളുടെ മാളികയിലെ ജനാലയിലൂടെ നോക്കിയാൽ കാണുന്നത് വെളുത്ത തിരമാലകളല്ല, മറിച്ച് തീരത്ത് അടിയുന്ന ശവങ്ങളും അവയെ കാത്തിരിക്കുന്ന കഴുകന്മാരെയുമായിരുന്നു. സായിപ്പിന് അതൊരു വിനോദമായിരുന്നു. തന്റെ വിദേശ വീര്യം ഗ്ലാസ്സിൽ പതയുമ്പോൾ അയാൾ താഴെ തീരത്ത് നടക്കുന്ന മരണങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കും. ഓരോ ആത്മഹത്യയും അയാൾക്ക് ഓരോ നാണയത്തുട്ടുകളായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളം വെടിവെച്ചു കൊല്ലുന്നതിനേക്കാൾ ലാഭം, അവർ സ്വയം മരിക്കാൻ പണം നൽകുന്നതാണെന്ന് അയാൾ ലണ്ടനിലെ തന്റെ യജമാനന്മാർക്ക് കത്തെഴുതി …… ദ്വീപിന്റെ കാവൽക്കാരി കാളിയമ്മ തന്റെ നരച്ച മുടിയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥി കൊണ്ടുള്ള മുട്ടുസൂചി കുത്തിവെച്ച് മണലിൽ കുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ കണക്കുപുസ്തകമുണ്ട്. പഴയ കടലാസുകളിൽ അവൾ ഓരോ ദിവസത്തെയും ലാഭവിഹിതം രേഖപ്പെടുത്തി. തിങ്കളാഴ്ച തൂങ്ങിമരിക്കാൻ വന്ന ഖിലാഫത്ത് സമരക്കാരൻ.അയാൾക്ക് അവസാനമായി ഒരു മന്ത്രം ചൊല്ലാൻ അനുവാദം നൽകിയതിന് അധികമായി രണ്ട് അണ ഈടാക്കി. ചൊവ്വാഴ്ച വിഷം കഴിച്ച് മരിക്കാൻ പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പാമ്പിനെക്കൊണ്ട് കടിപ്പിച്ചു കൊന്ന സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ.അയാൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസിലെ കണക്കുകൾ തെറ്റിച്ചതിന് ശിക്ഷ ഭയന്നാണ് വന്നത്. പാമ്പിന്റെ വാടക പോലും സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റൺ കൃത്യമായി ഈടാക്കിയിരുന്നു. കാളിയമ്മ തന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ പുകയുന്ന ചുരുട്ടിന്റെ ചാരം തട്ടിക്കളയുമ്പോഴാണ് തീരത്തെ തുരുമ്പിച്ച മണി മുഴങ്ങിയത്. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ കാളിയമ്മയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. മരണത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഭാവന എന്ന പത്തൊൻപതുകാരി നിന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ചളിയും കണ്ണുകളിൽ പട്ടിണിയുടെയും വിപ്ലവത്തിന്റെയും കനലുമുണ്ടായിരുന്നു. മരിക്കാൻ വന്നവളെ കാളിയമ്മ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ കൊച്ചേ, ജീവിതം മടുത്തോ അതോ പട്ടിണി വയറ്റിൽ തീയിട്ടോ?" കാളിയമ്മ ചോദിച്ചു. ഭാവന മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ അച്ഛൻ ഒരു വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു, അയാൾ ജയിലിൽ മരിച്ചു. അവളുടെ അമ്മ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവളും. ഭാവന തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഏക സമ്പാദ്യമായ ആ സ്വർണ്ണ വള ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അത് കയ്യിലെടുത്ത കാളിയമ്മ തന്റെ ചുരുട്ടുപുക അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഊതിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “ ഈ തങ്കത്തിന് പകരമായി നിനക്ക് എങ്ങനെയുള്ള മരണമാണ് വേണ്ടത് “ പടിഞ്ഞാറ് വശത്തുള്ള വലിയ കുഴിയിലേക്ക് ചാടിയാൽ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് പാറക്കല്ലുകളിൽ തലയിടിച്ച് നിനക്ക് മോചനം നേടാം. രക്തം ചിതറുന്നത് കാണാൻ നല്ല ചന്തമായിരിക്കും," കാളിയമ്മ വിവരിച്ചു. "വേദന എടുക്കുമോ?" ഭാവന വിറയലോടെ ചോദിച്ചു. കാളിയമ്മ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "വിദേശ പട്ടാളം മുളവടി കൊണ്ട് നട്ടെല്ല് തല്ലിയോടിക്കുമ്പോഴോ പട്ടിണി കിടന്ന് വയർ കരിയുമ്പോഴോ ഇല്ലാത്ത എന്ത് വേദനയാണ് പെണ്ണേ ഇവിടെയുണ്ടാവുക?" മരണത്തെ ഇത്ര ക്രൂരമായി വിപണനം ചെയ്യുന്ന കാളിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഭാവന ഉള്ളിൽ വിറച്ചു. ഒടുവിൽ തൂങ്ങിമരിക്കാനാണ് ആഗ്രഹമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാളിയമ്മ അവളെ മരക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ഭീകരമായിരുന്നു. പലതരം മൃതദേഹങ്ങൾ പല കോലത്തിൽ ആടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിൽ അവ പരസ്പരം തട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം ഒരു ശവഘോഷയാത്രയുടെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം പോലെ തോന്നി. അഴുകിത്തുടങ്ങിയ ഒരു ശവം കാണിച്ച് കാളിയമ്മ പറഞ്ഞു, അതൊരു കവിയുടേതാണെന്ന്. "വരികൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കാൻ നോക്കി പരാജയപ്പെട്ടവൻ ചാവുമ്പോഴെങ്കിലും സത്യം വിളിച്ചുപറയാൻ നാവു പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടോ?. ഇന്നലെ രാത്രി വിശന്നപ്പോൾ അവന്റെ തുടയിൽ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം ഞാൻ ചെത്തിയെടുത്തു എന്റെ പൂച്ചയ്ക്ക് കുറച്ചു കൊടുത്തു, അത് തിന്ന ശേഷം പൂച്ച ഇപ്പോൾ കവിത ചൊല്ലാൻ നോക്കുന്നു!" കാളിയമ്മയുടെ അട്ടഹാസം കാറ്റിൽ മുഴങ്ങി. "ഈ അടിമത്ത ഭരണത്തിൽ നല്ല മാംസം മണ്ണിൽ അഴുകിപ്പോകുന്നത് പാപമാണ്. നിന്റെ നെഞ്ചിലെ മാംസം ഞാൻ ഉപ്പിലിട്ടു വെക്കും," കാളിയമ്മ ഭാവനയുടെ കഴുത്തിൽ കയർ മുറുക്കാൻ തുടങ്ങവേ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ ഭാവനയുടെ ഉള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കി. മരണത്തിന് ഇത്രയും വൃത്തികെട്ട മുഖമുണ്ടെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. തന്റെ ശരീരം ഒരു കാളിയമ്മയ്ക്ക് ഭക്ഷണമാകാനോ സായിപ്പിന് വിനോദമാകാനോ ഉള്ളതല്ല എന്ന ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തി. ഭാവന നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കാളിയമ്മയെ തള്ളിമാറ്റി കടൽതീരത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെ കാലൻ എന്ന വിരൂപനായ വള്ളക്കാരൻ തന്റെ തുഴയുമായി അവളെ തടഞ്ഞു. "സായിപ്പിന്റെ മണ്ണിൽ വന്നാൽ ശവമായിട്ടേ പുറത്തുപോകൂ," അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു. അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുള്ള തുഴ ഭാവനയ്ക്ക് നേരെ ഓങ്ങി. എന്നാൽ പിന്നാലെ ഓടിയെത്തിയ കാളിയമ്മ അപ്രതീക്ഷിതമായി വള്ളക്കാരനെ തടഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കനൽ ജ്വലിച്ചു. അവൾ ഭാവനയുടെ കയ്യിൽ ആ സ്വർണ്ണ വള തിരികെ നൽകി. അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ പരുക്കനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ശാന്തത അതിലുണ്ടായിരുന്നു. "മരണത്തിന് ഇത്രയും ഭീകരമായ ഗന്ധമാണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞില്ലേ?" കാളിയമ്മ ചോദിച്ചു. "അർത്ഥമില്ലാത്ത ഈ മരണം വെറും പാഴാണ്. നീ മരിച്ചാൽ സായിപ്പിന് ഒരു നാണയം കൂടി കിട്ടും, എനിക്ക് ഒരു നേരത്തെ ഇറച്ചിയും. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ദേഷ്യവും വീര്യവും നിന്റെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടതാണ്." കാളിയമ്മ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "ഒരു കാളിയമ്മയുടെ അത്താഴമാകാനല്ല, മറിച്ച് നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ആയിരങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കുന്ന വിദേശികളെ വിറപ്പിക്കാനാണ് നീ ജീവിക്കേണ്ടത്. പോ... പോയി നിന്റെ പക വീട്ടൂ!" കാളിയമ്മ കാലനോട് വള്ളം ഇറക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. വള്ളം നീങ്ങുമ്പോൾ തീരത്ത് പുകയിൽ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാളിയമ്മയുടെ രൂപം ഒരു ഭീകര ദൈവത്തെപ്പോലെ ഭാവനയ്ക്ക് തോന്നി. സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റന്റെ മാളികയിലെ വിളക്കുകൾ ആ രാത്രിയിൽ അണഞ്ഞുപോയി. ഭാവന അക്കരേക്ക് തുഴയുമ്പോൾ, അവൾ ഒരു പുതിയ വ്യക്തിയായി മാറിയിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾക്ക് ഇപ്പോൾ തോക്കിനേക്കാൾ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. …….. End .