#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ പൂമ്പാറ്റ നിസാർ ( Sequel Of സർപ്പ സന്ധ്യ 2 കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രംപരീക്ഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാത്തത് ഭാഗ്യം കൊണ്ടുമാത്രം) ……………………………………. ഡോക്ടർ വേണു പിള്ളയുടെ പരീക്ഷണശാലയിൽ മാറ്റങ്ങൾ അതിവേഗത്തിലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ പാമ്പായി മാറിയ സന്ധ്യയ്ക്ക് ഒടുവിൽ മനുഷ്യരൂപം തിരികെ കിട്ടിയെങ്കിലും, അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല . ഒരു ദിവസം രാവിലെ ലാബിലെ നീല വെളിച്ചവും മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വിചിത്രമായ സിറിഞ്ചുകളും കണ്ടതും അവളുടെ നിയന്ത്രണം തെറ്റി. "ഇനി ഈ ഭ്രാന്തന്റെ കൂടെ നിന്നാൽ ഞാൻ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാകും" എന്ന് ഉറപ്പിച്ച സന്ധ്യ, ശമ്പളം പോലും വാങ്ങാതെ ലാബിൽ നിന്നും ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. അവൾ കുന്നിൻപുറം കടന്ന് എങ്ങോട്ടോ ഒളിച്ചോടി. ……. സന്ധ്യ പോയതോടെ വേണു പിള്ള വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു. ലാബിലെ ശവപ്പറമ്പ് പോലുള്ള അന്തരീക്ഷം മാറ്റാനും, ടെസ്റ്റ് ട്യൂബുകൾ കഴുകാനും, ചായ വെച്ചു തരാനും എല്ലാറ്റിനുമുപരി തന്റെ വിചിത്രമായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ കേട്ട് തലയാട്ടാനും ഒടുവിൽ വേണു പിള്ള ഒരു പത്രപ്പരസ്യം നൽകി പുതിയൊരു അസിസ്റ്റന്റിനെ ഒപ്പിച്ചു.നിസാർ എം.എസ്സി ബയോളജി കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങളായി ജോലിയില്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന, എന്തിനും ഏതിനും തയ്യാറായ ഒരു പാവം തൃശ്ശൂരുകാരൻ ചെറുപ്പക്കാരൻ. തിരുവനന്തപുരത്തെ ഈ വിജനമായ കുന്നിൻപുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ തന്റെ കരിയർ വളരുമെന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്, പക്ഷേ തന്റെ നട്ടെല്ല് വളയുമെന്നും ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കുമെന്നും അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല. …….. ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ലാബിലെ വലിയ ജനറേറ്റർ ഓൺ ആയതോടെ അന്തരീക്ഷം മുഴുവൻ മഞ്ഞയും പച്ചയും കലർന്ന ഒരു വിചിത്രമായ ശ്മശാന വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിന്നു. ചീഞ്ഞ മുട്ടയുടെ ഗന്ധത്തിന് പകരം ഇത്തവണ ഒരുതരം അഴുകിയ പൂക്കളുടെ മണമാണ് ലാബിൽ പരന്നത്. വേണു പിള്ള നിസാറിനെ തന്റെ സീക്രറ്റ് ചേമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഇത്തവണ മഞ്ഞ ദ്രാവകം അടങ്ങിയ ഒരു വലിയ ജർമ്മൻ സിറിഞ്ച് ഉണ്ടായിരുന്നു. "നിസാർ... ഈ ലബോറട്ടറിയിൽ വലിയൊരു ചരിത്രം കുറിക്കാൻ പോവുകയാണ്! മുൻപ് ഇവിടെയൊരു അസിസ്റ്റന്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൾ പേടിച്ചു ഓടിപ്പോയി. പക്ഷേ നീയങ്ങനെയല്ല, നീയൊരു പ്രതിഭയാണ്. ദാ ഈ കാണുന്നതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തം..." വേണു പിള്ള സിറിഞ്ച് ടേബിളിൽ വെച്ചു. "ഇതെന്താ ഡോക്ടറേ ഇത്?" നിസാർ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. "ഇത് ചിത്രശലഭം! വണ്ടർഫുൾ ബട്ടർഫ്ലൈ! ഞാൻ ആമസോൺ വനങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ ഇടങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുത്തിച്ച ലൂസിഫർ ബട്ടർഫ്ലൈ-യുടെ ഡിഎൻഎ ആണിത്. മനുഷ്യകോശങ്ങളുമായി ഇത് ചേരുമ്പോൾ ശരീരത്തിന് വായുവിനേക്കാൾ ഭാരം കുറയും. പുറകിൽ മനോഹരമായ ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കും! ഇത് ശരീരത്തിൽ എത്തിയാൽ ആകാശത്ത് പറക്കാം ! ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ പെടാതെ എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും പറന്നു പോകാം! അതാണ് ഇതിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകത..." വേണു പിള്ള തന്റെ തിയറി വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. സയൻസിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആവേശവും, ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കില്ലാതെ പറന്ന് പോകാം എന്ന ചിന്തയും കേട്ടതോടെ നിസാറിന്റെ നിയന്ത്രണം തെറ്റി. ആവേശം മൂത്ത് അവൻ ഡോക്ടർ ബാക്കി പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നതിന് മുൻപ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന സിറിഞ്ച് ഒറ്റ വലിക്ക് കൈക്കലാക്കി! "ഡോക്ടറേ... വിവരണമൊക്കെ പിന്നെ! ഞാൻ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ പോവുകയാണ്!" എന്ന് ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് നിസാർ ആ മഞ്ഞ ദ്രാവകം സ്വന്തം കൈയിലേക്ക് ആഞ്ഞു കുത്തിവെച്ചു. "അയ്യോ! നിസാർ... നിൽക്കൂ! ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല! അതിന്റെ ഡോസേജ്..." വേണു പിള്ള തടയാൻ ഓടിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു. "ഒരു ഉറുമ്പ് കടിക്കുന്ന സുഖം..." എന്ന് പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപ് നിസാർ കണ്ണുകൾ വികസിച്ച്, വെട്ടിയിട്ട വാഴ പോലെ തറയിലേക്ക് ബോധംകെട്ടു വീണു. …….. അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ ലാബിൽ കടുത്ത നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. നിസാറിനെ കാണാത്തതുകൊണ്ട് നാട്ടുകാർ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ ലീവാണെന്നാണ് വേണു പിള്ള പറഞ്ഞത്. നാലാം ദിവസം രാവിലെ വേണു പിള്ള ലാബിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ഭീകരമായ കാഴ്ച കണ്ടു. ലാബിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന, ഒരു വലിയ ശവപ്പെട്ടി പോലെ തോന്നിക്കുന്ന കൊക്കൂൺ അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഹൃദയമിടിപ്പും ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലുള്ള ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അത്ഭുതം! ചോദിക്കാതെ എടുത്തു കുത്തിവെച്ചതാണെങ്കിലും മെറ്റാമോർഫോസിസ് പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു ചത്തില്ല ഭാഗ്യം!" വേണു പിള്ള കണ്ണട തുടച്ച്, തന്റെ നോട്ടുബുക്കിൽ കുറിപ്പുകൾ എഴുതിക്കൂട്ടി. പെട്ടെന്ന് ആ കൂട് നടുവേ പൊട്ടിപ്പിളർന്നു. അതിൽ നിന്നും മഞ്ഞ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിസാർ പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു വന്നു. വേണു പിള്ള വായ പൊളിച്ചു നിന്നുപോയി! നിസാറിന്റെ പുറകിൽ മനോഹരമായ, എന്നാൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തിളങ്ങുന്ന വലിയ രണ്ടു ചിത്രശലഭച്ചിറകുകൾ മുളച്ചു വന്നിരുന്നു. അവന്റെ തലയിൽ രണ്ട് നീളമുള്ള ആന്റിനകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിരലുകൾ പതുക്കെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് ശലഭങ്ങളുടെ കാലുകൾ പോലെയായി മാറിയിരുന്നു. പക്ഷേ, മോന്ത പഴയ നിസാർ തന്നെയായിരുന്നു.കൂടെ കൺതടങ്ങൾ കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു! "ഡോക്ടറേ... എനിക്ക്... എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം!" നിസാർ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അവന്റെ നാവ് ഒരു വലിയ സ്പ്രിംഗ് പോലെ ചുരുണ്ട് വായയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. "അത്ഭുതം! നീ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ വസന്തമാണ് നിസാർ! നീ 'ഇന്ന് മുതൽ പൂമ്പാറ്റ നിസാർ ആണ്!" വേണു പിള്ള കയ്യടിച്ചു. "ഫ്റ്ർ ഫർ!" നിസാർ ചിറകടിച്ചു. അവൻ അറിയാതെ ചിറക് വീശിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ കാറ്റിൽ ലാബിലെ ഫാനിൽ നിന്ന് അവൻ താഴേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. തറയിൽ വീണ അവൻ ആറ് കാലുകളാലായി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ബാലൻസ് കിട്ടാതെ അവൻ മേശപ്പുറത്തെ ടെസ്റ്റ് ട്യൂബുകൾക്കിടയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു. ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവന് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ അവൻ ലാബിന്റെ വലിയ ജനൽ ചില്ലുകൾ തകർത്ത്, ചിറകടിച്ചു കുന്നിൻപുറത്തെ ആകാശത്തേക്ക് ഒരു വലിയ ഗ്ലൈഡർ പോലെ പറന്നുയർന്നു. പക്ഷേ പറക്കാൻ കൃത്യമായി അറിയാത്തതുകൊണ്ട് വായുവിൽ മൂന്ന് കരണം മറിഞ്ഞിട്ടാണ് അവൻ കാട്ടിലേക്ക് പോയത്. …… പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗ്രാമം ഉണർന്നത് വലിയൊരു ചർച്ചയോടെയായിരുന്നു. മാലതിയമ്മ തന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ മുകളിലെ വലിയ തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിലെ ചെമ്പരത്തിക്കാട്ടിൽ എന്തോ വിചിത്ര ജീവി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. "അയ്യോ! ഓടിവായോ! ആകാശത്ത് നിന്ന് ഏതോ ഭീകര ജീവി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു!" മാലതിയമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൂവി. നാട്ടുകാർ വടികളും ചൂലുകളുമായി ഓടിയെത്തി. നോക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ പൂമ്പാറ്റയുടെ ശരീരം, പുറകിൽ തിളങ്ങുന്ന മനോഹരമായ കൂറ്റൻ ചിറകുകൾ, പക്ഷേ തല മാത്രം കട്ടിക്കണ്ണട വെച്ച ( നിസാറിന്റേത്! നിസാർ അവരെ നോക്കി ദയനീയമായി ചിറകിട്ടടിച്ചു. അവന് വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പൂന്തേൻ കുടിച്ച് വയർ നിറക്കുക യായിരുന്നു അവൻ. നാട്ടുകാരനായ ആദർശ് പറഞ്ഞു "ഇത് സാധാരണ ജീവിയല്ല. ഗ്രീക്ക് പുരാണങ്ങളിൽ പറയുന്ന ആത്മാവിന്റെ ദേവനായ സൈക്കി എന്ന ശലഭരൂപമാണ് ഇത്. !" സാമുവൽ തലയിൽ കൈവെച്ചു: "എന്ത് ദേവതയായാലും ശരി, ഇവൻ മാലതിയമ്മയുടെ തോട്ടത്തിലെ പൂവൊക്കെ കുടിച്ചു തീർക്കും. ഇതിനെ പിടിക്കാൻ വാവ സുരേഷിനെ വിളിച്ചാൽ മതിയോ അതോ വല്ല വനം വകുപ്പിനെ വിളിക്കണോ?" മാലതിയമ്മയുടെ മകൾ ഗീത ഫോണെടുത്തു: "അമ്മേ, വാവ സുരേഷ് പാമ്പിനെ പിടിക്കാനല്ലേ വരുന്നത്? ഇതിപ്പോ പൂമ്പാറ്റയല്ലേ? ഇതിനെ പിടിക്കാൻ വല്ല വണ്ടുകളെ പിടിക്കുന്നവരെ വിളിക്കേണ്ടി വരും. അല്ലെങ്കിൽ തവളകളെ കൊണ്ടുവരേണ്ടി വരും." നാട്ടുകാർ പേടിച്ച് കല്ലെറിയാൻ തുടങ്ങിയതോടെ നിസാർ പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു പറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആദ്യത്തെ പറക്കലിൽ തന്നെ അവൻ മാലതിയമ്മയുടെ അലക്കു കമ്പിയിൽ തട്ടി അവിടെ ഇട്ടിരുന്ന അടിവസ്ത്രങ്ങളോടെ തലകീഴായി മറിഞ്ഞു വീണു. ഒടുവിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് ചിറകടിച്ചു അവൻ അടുത്തുള്ള നിബിഡമായ വനത്തിലേക്ക് പറന്നു മറഞ്ഞു . കാക്കകളും പരുന്തുകളും അവനെ പറന്നു കൊത്തി. സഹികെട്ട നിസാർ കാട്ടിലെ വലിയ മരങ്ങളുടെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് അവൻ നാട്ടിലെ ഉസ്താദ് ഹോട്ടലിലെ പൊറോട്ടയെയും ബീഫിനെയും സുലൈമാനിയെയും ഓർത്തു വിതുമ്പി. ……. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിസാറിന് തന്റെ ശലഭജീവിതം നരകതുല്യമായി തോന്നി. കാട്ടിലെയും നാട്ടിലെയും പൂക്കളിലെ തേൻ കുടിച്ച് അവന്റെ വയറു നിറയുന്നില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാലതിയമ്മയുടെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ബീഫ് ഫ്രൈയുടെ മണം അടിച്ചപ്പോൾ നിസാറിന്റെ നിയന്ത്രണം തെറ്റി. അവൻ അടുക്കള ജനലിലൂടെ നാവ് നീട്ടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ശലഭത്തിന്റെ തുമ്പിക്കൈ പോലെയുള്ള നാവ് കൊണ്ട് ബീഫ് എടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല, പകരം ചൂടുള്ള ചട്ടിയിൽ നാവ് തട്ടി പൊള്ളിപ്പോയി! വിഷമത്തോടെയും അതിശക്തമായ വിശപ്പോടെയും നിസാർ രാത്രിയിൽ ലാബിലേക്ക് തന്നെ പറന്നുതിരിച്ചെത്തി. അവൻ വേണു പിള്ളയുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് ചിറകടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വളരെ ദയനീയമായി പറഞ്ഞു "ഡോ... ഡോക്ടറേ... ഈ തേൻ കുടിച്ചിട്ട് എന്റെ വയറ്റിൽ കിടന്നതൊക്കെ കരിഞ്ഞുപോയി! അന്ന് ആവേശം മൂത്ത് ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു കുത്തിയതാണ്, എന്റെ സ്വന്തം തെറ്റാണ്, . പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ... എനിക്ക് നല്ല ബീഫ് റോസ്റ്റും പൊറോട്ടയും കഴിക്കാൻ കൊതിയാകുന്നു. ഈ ആന്റിന കാരണം എനിക്ക് നേരെ കിടന്നുറങ്ങാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല, ഫാനിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചെന്നാൽ ആന്റിന ഫാനിൽ തട്ടുന്നു! ദയവായി എന്നെ പഴയപോലെ ആക്കിത്തരൂ ഡോക്ടറേ..." ഇതുകേട്ട് വേണു പിള്ള തന്റെ കട്ടിക്കണ്ണട തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "അത് പിന്നെ നിസാർ... ഹ്യൂമൻ-റീസെറ്റ് മരുന്നിന്റെ ഫോർമുലയിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്തണം. അതിനുള്ള കെമിക്കൽസ് തീർന്നു. അത് ഉണ്ടാക്കാൻ ഇനിയും രണ്ട് മാസമെടുക്കും. സയൻസിന് വേണ്ടി നീ ഇത്രയും സഹിച്ചില്ലേ... അതുവരെ നീ ആ കുന്നിൻപുറത്തെ കാട്ടിൽ പോയി ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്. അവിടെ ധാരാളം കാട്ടുപൂക്കൾ കാണും..." നിസാർ തന്റെ വലിയ ചിറകുകൾ പതുക്കെ കൂപ്പി, സങ്കടത്തോടെ ഡോക്ടറുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞു വീണു. "ഡോക്ടറേ... ഞാൻ നിങ്ങളെ കുറ്റം പറയില്ല. എന്റെ വിവരക്കേട് കൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു കുത്തിയതാണ്. പക്ഷേ ഈ രൂപത്തിൽ രണ്ടുമാസം ജീവിക്കുക എന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും വയ്യ. എന്റെ നാവ് ഇങ്ങനെയൊരു സ്പ്രിംഗ് പോലെ ഇരുന്നാൽ എനിക്ക് ഒരു അരി മണി പോലും നേരെ കഴിക്കാൻ പറ്റില്ല. വിശപ്പ് കൊണ്ട് ഞാൻ ചത്തുപോകും ഡോക്ടറേ... എന്റെ അറിവില്ലായ്മയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ശിക്ഷ തരല്ലേ..." നിസാർ തന്റെ ആന്റിനകൾ താഴ്ത്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. നിസാറിന്റെ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടർ വേണു പിള്ളയുടെ ഉള്ളലിഞ്ഞു. തന്റെ തിയറി കേട്ട് ആവേശം മൂത്ത് ഇരയായി മാറിയ ഈ പാവം ചെറുപ്പക്കാരനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഇല്ലാതാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. . "നിസാർ... നീ വിഷമിക്കേണ്ട! . രണ്ടുമാസം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരില്ല! ഞാൻ ഇപ്പോത്തന്നെ മറ്റൊരു അടിയന്തിര ഫോർമുല പരീക്ഷിക്കാം. എന്റെ ലാബിലെ കെമിക്കലുകൾ മുഴുവൻ തീർന്നിട്ടില്ല, എന്റെ സീക്രറ്റ് ലോക്കറിൽ ഒരു 'അടിയന്തിര റീസെറ്റ് സിറിഞ്ച്' ഇരിപ്പുണ്ട്. അത് കുറച്ചു വീര്യം കൂടിയതാണ്, വലിയ വേദനയുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അത് നിന്നെ ഉടൻ തന്നെ മനുഷ്യനാക്കും!" വേണു പിള്ള ഒട്ടും സമയം കളയാതെ തന്റെ രഹസ്യ ലോക്കർ തുറന്നു. അതിൽ നിന്നും തിളങ്ങുന്ന ഒരു സുതാര്യമായ ദ്രാവകം അടങ്ങിയ സിറിഞ്ച് എടുത്തു. നിസാർ പേടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഡോക്ടറെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ച്, തന്റെ ചിറകുകൾ ഒതുക്കി വേദന സഹിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്നു കൊടുത്തു. വേണു പിള്ള ആ ഇൻജക്ഷൻ നിസാറിന്റെ ചിറകുകൾക്കിടയിലേക്ക് കൃത്യമായി കുത്തിവെച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം വല്ലാത്തൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. നിസാറിന്റെ ശരീരം ആകെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. പുറകിലെ വലിയ ചിറകുകൾ പതുക്കെ കരിഞ്ഞുണങ്ങി, ചാരമായി നിലത്തു വീണു. തലയിലെ ആന്റിനകൾ ചുരുങ്ങി അപ്രത്യക്ഷമായി. നാവ് പഴയതുപോലെ സാധാരണ നിലയിലായി. നിമിഷങ്ങളോളം കഠിനമായ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ ശേഷം, നിസാർ പഴയതുപോലെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി മാറി. അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ തന്റെ കൈകളിലേക്കും കാലുകളിലേക്കും നോക്കി. എന്നിട്ട് വേണു പിള്ളയെ നോക്കി കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു: "നന്ദി ഡോക്ടറേ... എന്നെ തിരികെ മനുഷ്യനാക്കിയതിന്. സയൻസിനോടുള്ള ബഹുമാനം ഇപ്പോഴുമുണ്ട്, പക്ഷേ എനിക്ക് എന്റെ ഈ സാധാരണ ജീവിതം മതി. എന്റെ ആവേശം കാരണം ചത്തുപോകാതെ രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ. എനിക്ക് ഇപ്പോത്തന്നെ തൃശ്ശൂരിലേക്ക് പോകണം!" "ശരി നിസാർ... നിന്റെ ആവേശം എന്തായാലും എന്റെ പരീക്ഷണത്തിന് ഒരു വഴിത്തിരിവായി. ദാ നിന്റെ ശമ്പളവും ബോണസും!" വേണു പിള്ള നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പണം നൽകി. നിസാർ ആ പണം വാങ്ങി സന്തോഷത്തോടെ ലാബിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയോടി. നേരെ പോയത് കുന്നിൻപുറത്തെ തട്ടുകടയിലേക്കാണ്.അവിടെയിരുന്ന് മൂന്ന് പ്ലേറ്റ് ബീഫ് റോസ്റ്റും പൊറോട്ടയും ഒരു വലിയ കട്ടൻ ചായയും കുടിച്ച ശേഷമാണ് അവന്റെ ശലഭകാലത്തെ വിശപ്പ് മാറിയത്! …… നിസാർ പോയതോടെ ലാബ് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. തകർന്ന ചിറകുകളുടെ ചാരത്തിനിടയിൽ വേണു പിള്ള ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. തന്റെ രണ്ട് പരീക്ഷണങ്ങളും കഴിഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹം തന്റെ ലാബിലെ ഡയറി തുറന്ന് പുതിയൊരു പേജ് എടുത്തു. കട്ടിക്കണ്ണട തുടച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട്, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന മറ്റൊരു ചുവന്ന ദ്രാവകം അടങ്ങിയ കുപ്പിയിലേക്ക് അദ്ദേഹം നോക്കി. അതിൽ എഴുതിയിരുന്നു: തേനീച്ച ഡിഎൻഎ ഡോക്ടർ വേണു പിള്ള വിചിത്രമായ ഒരു ചിരിയോടെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു "അടുത്ത തവണ പുതിയൊരു അസിസ്റ്റന്റ് വരുമ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നും വിവരിക്കാൻ നിൽക്കില്ല, ഫോർമുല സൂക്ഷിച്ചു വെക്കും. ഞാൻ എന്തായാലും ശുദ്ധമായ തേൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കും! വിപ്ലവകരമായ സയൻസ് ഒരിക്കലും തോൽക്കില്ല!" ലാബിലെ ജനറേറ്റർ അപ്പോഴും ഒരു പുതിയ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. …… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ആറ്റിങ് കിൻഷാ: മറവിയുടെ താഴ്‌വര ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… ചിറാപുഞ്ചിയിലെ നിബിഡ വനങ്ങളെ പുതപ്പിച്ചു കിടന്ന ആ മഞ്ഞ് ഒരു സാധാരണ മഞ്ഞായിരുന്നില്ല. അത് വെളിച്ചത്തെപ്പോലും വിഴുങ്ങുന്ന കറുത്ത പുക പോലെയായിരുന്നു. കുന്നിൻചെരിവുകളെ വിഴുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ആ കാടുകൾക്ക് മേഘാലയയിലെ ഖാസി ഗോത്രക്കാർക്കിടയിൽ ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു ആറ്റിങ് കിൻഷാ(മറവിയുടെ താഴ്‌വര). അസ്തമയ സൂര്യന്റെ അവസാന കിരണവും മലനിരകൾക്ക് താഴെ മറഞ്ഞതോടെ, ആ വന്യതയ്ക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്ന കരിമ്പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ കൂറ്റൻ രൂപങ്ങളെപ്പോലെ തലയുയർത്തി നിന്നു. കേരളത്തിൽ നിന്നും മേഘാലയയുടെ വന്യത തേടിവന്ന റെക്സിയും കൂട്ടുകാരും സഞ്ചരിച്ച ട്രാവലർ ആ വിജനമായ ചുരത്തിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ, കാറിനുള്ളിലെ റേഡിയോയിൽ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന പഴയ മലയാളം പാട്ട് പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. ഒരു തരം കനത്ത, കർണ്ണകഠോരമായ മൂളൽ മാത്രം വണ്ടിക്കുള്ളിൽ ബാക്കി നിന്നു. "ഡാ ബിജൂ, മാപ്പൊന്ന് നോക്കിക്കേ... നമ്മൾ വഴി തെറ്റിയോ?" റെക്സി മുൻസീറ്റിലിരുന്ന് ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ യാത്രയുടെ ക്ഷീണത്തേക്കാൾ ഉപരി എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത പ്രകടമായിരുന്നു. ബിജു ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു, "ഇവിടെ റേഞ്ചില്ല റെക്സി. കുറച്ചു മുൻപ് ആ വെള്ളച്ചാട്ടം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ജി.പി.എസ് ഓഫാണ്. ഓഫ്ലൈൻ മാപ്പും വർക്കാവുന്നില്ല." "അതിനാലെന്താടാ," മുൻസീറ്റിലിരുന്ന ആദർശ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു, "മേഘാലയ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. ഖാസി കുന്നുകളുടെ ഈ നിഗൂഢതയും ഭയവുമാണ് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി. നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് എന്ന് കാടിന് അറിയാം." പിൻസീറ്റിൽ ലൈലയും സന്ധ്യയും തണുത്തു വിറച്ച് ഒരു തടിയൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ എയർകണ്ടീഷണർ ഓഫാക്കിയിട്ടും ഉള്ളിലെ തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സിജി മാത്രം പുറത്തെ ആഴമേറിയ, കറുത്ത താഴ്‌വരയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സാധാരണ കാണാറുള്ള ചടുലതയോ കുസൃതിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വണ്ടി കയറിയതു മുതൽ അവൾ കൺപോളകൾ പോലും വെട്ടാതെ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മഞ്ഞ് കൂടുതൽ കനത്തു. ട്രാവലറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ മഞ്ഞിന്റെ വെളുത്ത ഭിത്തിയിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചതല്ലാതെ മുന്നോട്ടുള്ള വഴി തെളിയിച്ചില്ല. വണ്ടി കഷ്ടിച്ച് ഒന്നാം ഗിയറിലാണ് നീങ്ങുന്നത്. പെട്ടെന്ന്, റോഡിന്റെ വലതുവശത്തുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ കോങ്‌തോങ് മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. "ബിജൂ, വണ്ടി നിർത്ത്! അവിടെ ആരോ നിൽക്കുന്നു," ലൈല വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ബിജു വണ്ടി ബ്രേക്കിട്ടു നിർത്തി. കനത്ത മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ ആ രൂപം പതുക്കെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. പരമ്പരാഗതമായ ഖാസി വസ്ത്രം ജയിൻസെം ധരിച്ച ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ചുളിവുകൾ വീണതും, കണ്ണുകൾ തിമിരം ബാധിച്ചതുപോലെ വെളുത്തതുമായിരുന്നു. കയ്യിൽ കരിപിടിച്ച ഒരു പഴയ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആദർശ് വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി ഹിന്ദിയിൽ ചോദിച്ചു, "ചേട്ടാ, സോഹ്‌റയിലേക്കുള്ള വഴി ഇതാണോ? ഞങ്ങൾ വഴി തെറ്റി." ആ വൃദ്ധൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അയാൾ തന്റെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കൈ ചൂണ്ടി നേരെ മുന്നോട്ടുള്ള ഒരു ഇടുങ്ങിയ, ടാർ ചെയ്യാത്ത മൺവഴി കാണിച്ചുതന്നു. എന്നിട്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഖാസി ഭാഷയിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു “Thiah suk, hynrei lada phi pynkhein ia ka sang, u Thlen u masiang.” (സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക, എന്നാൽ വിലക്കുകൾ ലംഘിച്ചാൽ 'ത്‌ലൻ' വരും). "അയാൾ എന്താ ഈ പറയുന്നത്?" സന്ധ്യ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവർക്ക് മറുപടി നൽകുന്നതിന് മുൻപ്, ആ വൃദ്ധൻ മഞ്ഞിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി. അദ്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, അയാൾ കൈലിരുത്തിയിരുന്ന വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം പോലും പെട്ടെന്ന് വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. "നമുക്കാ മൺവഴിയിലൂടെ പോകാം. ഈ മെയിൻ റോഡിൽ കിടന്നാൽ നേരം വെളുക്കുവോളം ഇവിടെ കിടക്കേണ്ടി വരും," ബിജു വണ്ടി ആ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. എന്നാൽ അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഖാസി നാടോടിക്കഥകളിൽ പറയുന്ന പുർകാൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന വഴിതെറ്റിക്കുന്ന പ്രേതങ്ങളുടെ വലയത്തിലേക്കാണ് അവർ ചെന്നു കയറുന്നതെന്ന്. …….. മൺവഴിയിലൂടെ കുറച്ചുദൂരം പോയപ്പോഴേക്കും വണ്ടിയുടെ ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും മാറി. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള മരങ്ങൾ അസാധാരണമാംവിധം വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ്, പരസ്പരം കൈകോർത്തു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. വണ്ടിയുടെ മുകളിലേക്ക് ആ മരങ്ങളുടെ ചില്ലകൾ വന്നിടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. *ധും!* പെട്ടെന്ന് കനത്ത ഒരു ശബ്ദത്തോടെ വണ്ടിയുടെ മുകൾഭാഗം കുലുങ്ങി. വണ്ടി ഒരു നിമിഷം വശങ്ങളിലേക്ക് ആടി ഉലഞ്ഞു. "എന്താടാ അത്? വല്ല മരച്ചില്ലയും ഒടിഞ്ഞു വീണതാണോ?" ബിജു വണ്ടി നിർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അല്ല, ശബ്ദം മുകളിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. എന്തോ ഒന്ന് വണ്ടിയുടെ മുകളിലേക്ക് ചാടിയതുപോലെ," ആദർശ് തന്റെ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് തെളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാനൊന്ന് ഇറങ്ങി നോക്കാം." "വേണ്ട ആദർശ്, ഈ സമയത്ത് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് അപകടമാണ്. ആ വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയില്ലേ?" റെക്സി അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ ഓണായിരുന്നിട്ടും, പുറത്ത് അസ്വാഭാവികമായ ഒരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. കാട്ടിലെ ചീവീടുകളുടെയോ, തവളകളുടെയോ ശബ്ദമില്ല. കാറ്റിന്റെ ചലനം പോലുമില്ല. വണ്ടിയുടെ മുൻചില്ലിന് പുറത്ത്, മഞ്ഞിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ എന്തോ കറുത്ത, വിഴുപ്പ് ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ കണ്ടു. അത് വെറുമൊരു ചെളിവെള്ളമായിരുന്നില്ല. അതിന് ജീർണ്ണിച്ച മാംസത്തിന്റെയും ഉണങ്ങിയ ചോരയുടെയും കനത്ത മണമായിരുന്നു. "ദേ... ഇത് നോക്ക്," ലൈല നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടിയുടെ ഇടതുവശത്തെ ജനലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ജനൽച്ചില്ലിന് പുറത്ത്, മഞ്ഞിൽ മൂടിയ കാടിനുള്ളിൽ മനുഷ്യന്റേതുപോലെയുള്ള ചില രൂപങ്ങൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയ്ക്ക് സാധാരണ മനുഷ്യരേക്കാൾ മൂന്നിരട്ടി നീളമുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കൈകൾ നിലത്തു മുട്ടാറായിരുന്നു. മുഖമില്ലാത്ത, കറുത്ത ആ രൂപങ്ങൾ വണ്ടിയെ സാവധാനം വലംവെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഖാസി പുരാണങ്ങളിലെ മനുഷ്യമാംസം തിന്നുന്ന നോങ്‌ഷോൺനോങ് ആയിരുന്നു അവ. ……. പെട്ടെന്ന്, ആ കനത്ത നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. അതൊരു കാട്ടുമൃഗത്തിന്റെയോ വന്യമൃഗങ്ങളുടെയോ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. ഒരു വായ്പ്പാട്ടായിരുന്നു അത്. വളരെ പരിചിതമായ ഒരു ഈണം. കേരളത്തിലെ പച്ചപ്പുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ പാടാറുള്ള, റെക്സിയുടെ മുത്തശ്ശി അവൾക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ ഉറങ്ങാൻ നേരം പാടിക്കൊടുക്കാറുള്ള അതേ വരികൾ… "രാരോ രാരിരാരോ... രാരിരാരോ...**ഉണ്ണിക്കണ്ണൻ ഉറങ്ങീടാൻ രാരിരാരോ..." ആ ശബ്ദം വരുന്നത് പുറത്തുനിന്നല്ല, വണ്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. ഓരോരുത്തരുടെയും കാതുകളിൽ അത് വെവ്വേറെയായി, ഈർപ്പമുള്ള ഒരു ശ്വാസത്തോടൊപ്പം മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു. "റെക്സി... നീ അത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? നിന്റെ അമ്മൂമ്മ പാടാറുള്ള പാട്ടല്ലേ ഇത്?" ബിജുവിന്റെ കൈകൾ സ്റ്റീയറിംഗിൽ കിടന്ന് വിറച്ചു. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ അവൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു, കീ തിരിച്ചു. പക്ഷേ, എഞ്ചിൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ പൂർണ്ണമായും ചത്തുപോയിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ ഡാഷ്‌ബോർഡിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണഞ്ഞു. കടുത്ത അന്ധകാരം വണ്ടിയെ വിഴുങ്ങി. കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം തൊട്ടുപിന്നാലെ സംഭവിച്ചു. പുറത്തുനിന്നുള്ള രൂപങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവരുടെ ശബ്ദം. "ലൈലാ... പുറത്തേക്ക് വാടീ... വണ്ടിക്ക് പുറത്ത് നല്ല രസമാണ്..." വണ്ടിയുടെ പുറത്തുനിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. അത് സന്ധ്യയുടെ അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു! ആ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും ഭാവവും പോലും കൃത്യം സന്ധ്യയുടേത് തന്നെ. എന്നാൽ സന്ധ്യ പേടിച്ച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ലൈലയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉള്ളിലിരിപ്പുണ്ട്. "ബിജൂ... വണ്ടി തുറക്ക്... നമുക്ക് പുറത്തിറങ്ങാം..." അടുത്ത ശബ്ദം ആദർശിന്റേതായിരുന്നു. തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ മലയാളം. അവർ പുറത്തുള്ളവരുടെ ശബ്ദമല്ല അനുകരിക്കുന്നത്, ഉള്ളിലിരിക്കുന്നവരുടെ സ്വന്തം ഓർമ്മകളും ശബ്ദങ്ങളുമാണ് ആ നിഗൂഢ രൂപങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുന്നത്! ശബ്ദം നൽകി പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി ഇരയാക്കുന്ന മിമിക്രി ആത്മാക്കൾ’. "ആരും മിണ്ടരുത്! ആരും പുറത്തേക്ക് മറുപടി നൽകരുത്!" റെക്സി തന്റെ കൂട്ടുകാരെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു "നമ്മൾ സംസാരിച്ചാൽ അവർ നമ്മുടെ ശരീരവും കവർന്നെടുക്കും!" …….. പെട്ടെന്ന്, വണ്ടിയുടെ പിൻഭാഗത്തെ കനത്ത ഗ്ലാസ്സ് ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു ചിതറി. ചില്ലുകഷണങ്ങൾ വണ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. ആ ഇരുട്ടിലൂടെ, ഒരു വിളറിയ, മാംസമില്ലാത്ത നീണ്ട കൈ ഉള്ളിലേക്ക് നീണ്ടു വന്നു. ആ കൈയിലെ നഖങ്ങൾ ഇരുമ്പ് കൊളുത്തുകൾ പോലെ മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു. അത് നേരെ വണ്ടിയുടെ അറ്റത്തിരുന്ന സിജിയുടെ കഴുത്തിനു നേരെയാണ് അടുത്തത്. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ സിജി നിലവിളിച്ചതേയില്ല. അവൾ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, വന്യമായ ഒരു ശാന്തതയോടെ ആ കൈകളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ വായ പതുക്കെ തുറന്നു, അതിൽ നിന്നും കറുത്ത ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സിജീ!" ആദർശും ബിജുവും ചേർന്ന് ആ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. വണ്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഇരുമ്പ് ജാക്കി റോഡുകൊണ്ട് ആദർശ് ആ വിളറിയ കൈയിൽ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അടിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ജീവനുള്ള ശരീരത്തിൽ അടിക്കുന്നതിന് പകരം, കനത്ത പാറമേൽ ഇരുമ്പുതട്ടുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദമാണ് കേട്ടത്. ഒരു ഭീകരമായ, ചെവിടുപൊട്ടുന്ന അട്ടഹാസത്തോടെ ആ രൂപം മഞ്ഞിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പിൻവലിഞ്ഞു. ധൈര്യം സംഭരിച്ച് റെക്സി ബിജുവിനെ തള്ളിമാറ്റി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. അവൾക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവത്തെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, വണ്ടിയുടെ കീ തിരിച്ചു. *ഘരർർ... ഘരർർ...* എഞ്ചിൻ ചുമച്ചു. മൂന്നാമത്തെ ശ്രമത്തിൽ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, എഞ്ചിൻ ഇരമ്പി ഉണർന്നു. ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ ശക്തമായ വെളിച്ചം മുന്നിലെ മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചു. മുന്നോട്ട് നോക്കിയ റെക്സി കണ്ടത് വണ്ടിയുടെ ബോണറ്റിന് മുന്നിൽ കൈകൾ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന പത്തോളം രൂപങ്ങളെയാണ്. അവൾ പിന്നോട്ടും മുന്നോട്ടും നോക്കിയില്ല. ക്ലച്ചിൽ നിന്നും കാലെടുത്ത് ആക്സിലറേറ്റർ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടി. ട്രാവലർ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ആ അദൃശ്യ രൂപങ്ങളെ ഇടിച്ചുതെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, മാംസം തകരുന്ന ശബ്ദമല്ല കേട്ടത്, മറിച്ച് ഉണങ്ങിയ ഇലകളും മരങ്ങളും ഒടിയുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ വിൻഡ്ഷീൽഡിൽ കറുത്ത ചോര തെറിച്ചു വീണു. …… മണിക്കൂറുകളോളം ഭ്രാന്തമായ വേഗതയിൽ, വന്യമായ ആ ചുരത്തിലൂടെ റെക്സി വണ്ടി ഓടിച്ചു. പുറകിൽ ലൈലയും സന്ധ്യയും പേടിച്ച് ബോധംകെട്ടതുപോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആദർശും ബിജുവും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് പുറകിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒടുവിൽ, മഞ്ഞിന്റെ ആ കനത്ത ആവരണം പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ദൂരെ ഒരു പോലീസ് ചെക്ക്പോസ്റ്റിന്റെയും ഹൈവേയുടെയും വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോഴാണ് അവർക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. ജനവാസമുള്ള ഒരിടത്ത് അവർ എത്തിയിരിക്കുന്നു. റോഡരികിലേക്ക് വണ്ടി ബ്രേക്കിട്ടു നിർത്തി. എല്ലാവരും വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ വക്ത്രത്തിൽ നിന്നാണ് തങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന് അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എഞ്ചിൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ വണ്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ആശ്വാസത്തിന്റെ നിശബ്ദത പടർന്നു. "നമ്മൾ... നമ്മൾ രക്ഷപ്പെട്ടു അല്ലേ?" ലൈല വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആദർശ് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "എല്ലാവർക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? സന്ധ്യാ, ലൈലാ, സിജീ..." വണ്ടിയുടെ ഏറ്റവും പിന്നിലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും സിജി പതുക്കെ തലയാട്ടി. അവൾ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, മുൻസീറ്റിലിരുന്ന റെക്സി മുകളിലെ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ യാദൃച്ഛികമായി പിന്നിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ചോര മുഴുവൻ മരവിച്ചുപോയി. വണ്ടിയുടെ പിൻചില്ല് തകർന്ന ഭാഗത്തുകൂടി പുറത്തെ തെരുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ഉള്ളിലേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ മറ്റുള്ളവരുടെയെല്ലാം നിഴലുകൾ വണ്ടിക്കുള്ളിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന സിജിയുടെ നിഴൽ മാത്രം എവിടെയും പതിഞ്ഞിരുന്നില്ല! അവൾക്ക് പിന്നിൽ വെറും ശൂന്യതയായിരുന്നു. അതിലുപരി, സിജി നോക്കുന്നത് ആദർശിനെയോ ലൈലയെയോ ആയിരുന്നില്ല... കണ്ണാടിയിലൂടെ കൃത്യമായി റെക്സിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു അവൾ നോക്കിയത്. അവളുടെ മുഖത്തെ ചർമ്മം പതുക്കെ വലിഞ്ഞു മുറുകി, മനുഷ്യസാധ്യമല്ലാത്ത വിധം വികൃതമായ ഒരു ചിരിയായി മാറി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കറുത്ത മണികൾ അപ്രത്യക്ഷമായി, പകരം അവിടെ വെളുത്ത തിമിരം ബാധിച്ച കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു—കാട്ടിൽ വച്ച് അവർ കണ്ട ആ ഖാസി വൃദ്ധന്റെ അതേ കണ്ണുകൾ! അവൾ പതുക്കെ വായ തുറന്നു. മറ്റാർക്കും കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം, വണ്ടിയുടെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന റെക്സിയുടെ മാത്രം കാതുകളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന തരത്തിൽ, ആ പഴയ വരികൾ അവൾ വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു: *"രാരോ രാരിരാരോ... രാരിരാരോ..."* ആ ശബ്ദം സിജിയുടേതായിരുന്നില്ല. അത് റെക്സിയുടെ സ്വന്തം ശബ്ദമായിരുന്നു. കാട് അവരുടെ ശബ്ദം മാത്രമല്ല, അവരിൽ ഒരാളെയും എന്നെന്നേക്കുമായി മോഷ്ടിച്ചിരുന്നു. …… End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ THE ANTAGONIST ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വയനാടൻ മലനിരകളെ വന്യമായി തഴുകിവരുന്ന കുളിർക്കാറ്റിന് അന്ന് കട്ടപിടിച്ച ചോരയുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു. ലക്കിടിയുടെ അറ്റത്തുള്ള, അഗാധമായ കൊക്കയിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ ഭീമൻ പാറക്കെട്ടിന് മുകളിൽ വിബിൻ നിശ്ചലനായി നിന്നു. കാറ്റിന്റെ പരുക്കൻ വേഗതയിൽ അവന്റെ കറുത്ത ട്രെഞ്ച് കോട്ട് വന്യമായി ഉലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ, പ്രകൃതിയുടെ വന്യതയെയല്ല, മറിച്ച് കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ഏക്കർ പച്ചപ്പിനെയാണ് അവൻ നോക്കിക്കണ്ടത്. ആ മണ്ണ് മുഴുവൻ ഇപ്പോൾ അവന്റേതാണ്.അഥവാ അവൻ ചോരയൊഴുക്കി, വ്യവസ്ഥിതിയെ വെല്ലുവിളിച്ച് പിടിച്ചെടുത്തതാണ്., അവൻ ഉണ്ടാക്കിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അടിത്തറ ശത്രുക്കളുടെ ശവശരീരങ്ങളാണ്. ഒരു ചെറിയ അശ്രദ്ധ പോലും തന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ……. അവന്റെ പിന്നിൽ, കസേരകളിൽ ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മാഫിയയുടെ തലപ്പത്തിരിക്കുന്ന ശ്രദ്ധയും മീരയും. ഒരു കാലത്ത് വിബിൻ എന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം ചവിട്ടിയരച്ച കോർപ്പറേറ്റ് ശാപങ്ങൾ. ഇന്ന് അവരുടെ മുഖത്തെ ആ പഴയ അഹങ്കാരമെല്ലാം ഒലിച്ചുപോയിരുന്നു; പകരം അവിടെ കട്ടപിടിച്ച മരണഭയം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. മീരയുടെ പൂർണ്ണഗർഭിണിയായ വയർ ഭയം കൊണ്ട് അതിവേഗം ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ താഴ്ന്നുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "വിബിൻ... ദയവുചെയ്ത്... നിനക്ക് ആ റിസോർട്ട് ഭൂമി ഞങ്ങൾ തരാം. പ്രമാണങ്ങൾ എല്ലാം നിന്റെ പേരിൽ എഴുതിത്തരാം. ഞങ്ങളെ വിട്ടേക്ക്... എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ജീവനുള്ളതാണ്, അതിനോടെങ്കിലും അല്പം കരുണ കാണിക്ക്..." മീര വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, ശ്വാസം കിട്ടാതെ യാചിച്ചു. വിബിൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. അവന്റെ കൈകൾ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നു. കല്ലിൽ കൊത്തിയെടുത്തതുപോലെയുള്ള അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു. അവൻ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, അവളുടെ തലമുടിയിൽ ക്രൂരമായി കുത്തിപ്പിടിച്ച് മുഖം മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന് നേരെ ഒരല്പം പോലും സഹതാപം ആ കണ്ണുകളിൽ ഉദിച്ചില്ല. "ഭൂമിയോ? ആ മണ്ണ് പണ്ടേ എന്റേതാണ് മീരാ... നീ നിന്റെ ഉള്ളിലെ ജീവനെ ഓർത്ത് ഇപ്പോൾ പേടിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? അന്ന്... ഞാൻ ഒരു തെരുവുനായയെപ്പോലെ നിങ്ങളുടെ ആഡംബര ഓഫീസിന്റെ പടികളിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ അച്ചന്റെ ഒപ്പുവെച്ച പ്രമാണങ്ങൾ നിങ്ങൾ തട്ടിയെടുത്തപ്പോൾ എവിടെയായിരുന്നു ഈ കരുണയും ദയയും?" വിബിന്റെ ശബ്ദം തണുത്തുറഞ്ഞതായിരുന്നു "അന്ന് നീതിക്ക് വേണ്ടി അലഞ്ഞ, ദയയ്ക്ക് വേണ്ടി കൈകൂപ്പിയ ആ പാവം വിബിനെ ഞാൻ തന്നെ കൊന്ന് ആ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചുമൂടി. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് നിങ്ങൾ തല്ലിക്കെടുത്തിയ നന്മയുടെ ചാരത്തിൽ നിന്ന് മുളച്ച ഒരാളാണ്. ഈ വിബിന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ ഗർഭിണിയെന്നോ കുട്ടിയെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസമില്ല. വംശനാശം വരുത്തുക എന്നാൽ വേരോടെ പിഴുതെറിയുക എന്നാണ് അർത്ഥം." ……… ഏഴു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, വിബിൻ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. നിയമത്തെയും ദൈവത്തെയും ഭയന്ന്, ആർക്കും ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്യാതെ ജീവിച്ച ഒരു സാധാരണ യുവാവ്. അച്ഛന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ ഉണ്ടാക്കിയ, വനയോരത്തെ കാപ്പിത്തോട്ടം മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ലോകം. ആ മണ്ണിലായിരുന്നു അവന്റെ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും വളർന്നത്. പ്രായമായ അച്ഛന് ആ തോട്ടം വെറുമൊരു മണ്ണായിരുന്നില്ല, സ്വന്തം ചോരയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പ്രദേശത്ത് ഒരു ഭീമൻ ടൂറിസം പ്രോജക്റ്റും റിസോർട്ട് കോംപ്ലക്സും കൊണ്ടുവരാൻ പ്ലാനിട്ട കോർപ്പറേറ്റ് മാഫിയയുടെ ലീഡർ മായ തമ്പുരാട്ടി ആ ഭൂമിയിൽ കണ്ണുവെച്ചതോടെ വിബിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം തെറ്റി. മായയുടെ വിശ്വസ്തരായ രണ്ട് കരുക്കളായിരുന്നു ശ്രദ്ധയും മീരയും. അവർ വ്യാജ രേഖകളും വ്യാജ ആധാരങ്ങളും ചമച്ച് വിബിന്റെ അച്ഛനെ കടക്കെണിയിലും കള്ളക്കേസുകളിലും കുടുക്കി. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും കോടതിയിലും മായയുടെ പണം കളി തുടങ്ങിയപ്പോൾ സ്വന്തമായി അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ മണ്ണ് അപഹരിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കാനാവാതെ വിബിന്റെ അച്ഛൻ ആ തോട്ടത്തിലെ വലിയൊരു മരത്തിൽ തൂങ്ങിമരിച്ചു. അച്ഛന്റെ മൃതദേഹം പോലും അടക്കം ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ്, മായയുടെ ഗുണ്ടകൾ വിബിനെ ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് ക്രൂരമായി അടിച്ചുപുറത്താക്കി. അച്ഛന്റെ ചിതയിലെ ചാരത്തിന് പോലും ചൂടാറും മുൻപ് ശ്രദ്ധയും മീരയും ആ തോട്ടത്തിൽ മണ്ണ് മാന്തി യന്ത്രങ്ങൾ ഇറക്കി. ആ സമയത്ത് അവർക്ക് മുന്നിൽ വിബിൻ മുട്ടുകുത്തി യാചിച്ചതാണ്. പക്ഷേ മീര അന്ന് വിബിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തുപ്പുകയാണ് ചെയ്തത്. നിയമത്തിന്റെ വഴിക്ക് പോയ വിബിനെ അവർ പണവും അധികാരവും ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ വാതിലുകളും കൊട്ടിയടച്ച് തോൽപ്പിച്ചു. എന്ന് തന്നെയല്ല, ഇനി മണ്ണിൽ അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധയുടെ നേരിട്ടുള്ള നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഗുണ്ടകൾ വിബിനെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ച് അവന്റെ കാലുകൾ തല്ലിയൊടിച്ച് റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ തള്ളി. ആ രാത്രി ട്രെയിൻ വരാൻ വൈകിയതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൻ ജീവനോടെ അവശേഷിച്ചു. …….. ആശുപത്രിയിലെ അന്ധകാരത്തിലും അനാഥത്വത്തിലും, വേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോൾ വിബിൻ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു “‘ഈ ലോകത്ത് നീതിയോ നന്മയോ ഇല്ല. ആടുകളെ എപ്പോഴും ചെന്നായക്കൾ വേട്ടയാടും. നീതി എന്നത് കാശുള്ളവന്റെ അടിമയാണ്. ക്രൂരമൃഗങ്ങൾ വാഴുന്ന ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കണമെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ ക്രൂര മൃഗ മാവണം.’ ……. റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് ആശുപത്രിയിൽ കഴിഞ്ഞ ആ ആറുമാസങ്ങൾ വിബിന്റെ ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല, അവന്റെ ആത്മാവിനെത്തന്നെയാണ് മാറ്റിമറിച്ചത്. ആ ശാന്തനായ വിബിൻ അവിടെവച്ച് പൂർണ്ണമായും മരിച്ചു. പകരം, പ്രതികാരത്തിന്റെ ക്രൂരമായ തീയൂതി കാച്ചിയെടുത്ത ഒരു പുതിയ വ്യക്തിത്വം ജനിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ നഗരത്തിലെ അധോലോകത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ലോകത്തേക്ക് ഇറങ്ങിചെന്നു. തുടക്കത്തിൽ അവൻ ചെറിയ ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങളുടെ തലച്ചോറായി പ്രവർത്തിച്ചു. ആർക്കും പിടികൊടുക്കാത്ത കൃത്യതയും, ശത്രുക്കളോട് ഒട്ടും ദയ കാണിക്കാത്ത ക്രൂരതയും അവനെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുകളിലെത്തിച്ചു. അവൻ പണമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയത് നിയമവിരുദ്ധമായ ഭൂമിയിടപാടുകളിലൂടെയും റിസോർട്ട് മാഫിയകളെ തകർത്തുകൊണ്ടുമാണ്. അവൻ തന്റെ സാമ്രാജ്യം പടുത്തുയർത്തിയത് ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത് എന്ന ഉറച്ച ബോധ്യത്തിന്മേലാണ്. കരുണ എന്നത് ഒരു വൻ പരാജയമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പഴയ ലാൻഡ് മാഫിയകളെ ഭയപ്പെടുത്തിയും ബ്ലാക്ക്‌മെയിൽ ചെയ്തും അവൻ വൻതോതിൽ ഭൂമി കൈക്കലാക്കാൻ തുടങ്ങി. അവനെ എതിർത്ത പല പ്രമുഖരും രാത്രിയുടെ മറവിൽ അപ്രത്യക്ഷരായി. പോലീസിനെ പണം കൊണ്ടും ഭീഷണി കൊണ്ടും അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിലാക്കി. അവൻ ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ മുതൽ സംസാരിക്കുന്ന രീതി വരെ മാറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഭ്രാന്തമായ അന്ധകാരം നിറഞ്ഞുനിന്നു. തന്റെ അച്ഛന്റെ മണ്ണ് തട്ടിയെടുത്ത മായ തമ്പുരാട്ടിയുടെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അടിത്തറ അവൻ ഓരോന്നായി തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ വിപണി മൂല്യം അവൻ ഇല്ലാതാക്കി. വിബിൻ എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വെറുമൊരു പ്രതികാരകാരിയല്ലായിരുന്നു; അവൻ ആ വ്യവസ്ഥിതിയെ മുഴുവനായി വിഴുങ്ങാൻ പോന്ന ഒന്നായി സ്വയം പരിണമിക്കുകയായിരുന്നു. ……… ഇപ്പോൾ, ആ മലമുകളിലെ താവളത്തിൽ വിബിന്റെ ഉള്ളിലെ ക്രൂരത അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നു. അവൻ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ നിലത്തു കിടന്ന ഒരു ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പ് വടി എടുത്തു. ആ വടിയുടെ അറ്റത്ത് പഴയ ചോരയുടെ കറകൾ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "വിബിൻ... അരുത്... എന്റെ വയറ്റിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒന്നും ചെയ്യരുതേ... ദയ കാണിക്കൂ..." മീര നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കസേരയോടെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. വിബിൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൻ ആ ഇരുമ്പ് വടി മീരയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന് നേരെ ലക്ഷ്യം വെച്ച് വന്യമായി വീശി. ക്രൂരമായ ആ പ്രഹരത്തിൽ മീരയുടെ അലർച്ച ആ താഴ്‌വരയെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. ചോര ഒലിച്ച് അവൾ കസേരയോടെ നിലത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു. ശ്രദ്ധ ഭയത്തോടെയും അറപ്പോടെയും കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. "അന്ന് എന്റെ അച്ചനും ഞാനും ഇതേപോലെ നിങ്ങളുടെ കാലുപിടിച്ച് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്," വിബിൻ വളരെ ശാന്തമായി, യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു. "അന്ന് നിങ്ങൾ അത് ആസ്വദിച്ചു. ഇന്ന് ഞാൻ ഇത് ആസ്വദിക്കുന്നു. ഇതാണ് അതിജീവനം. എനിക്ക് മുൻപിൽ നിന്റെ ഗർഭസ്ഥ ശിശു പോലും വെറുമൊരു ശത്രു മാത്രമാണ്." അവൻ മീരയുടെ ചോരയിൽ കുളിച്ച ശരീരത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഒരു തുള്ളി ആസിഡ് കൂടി ഒഴുക്കി, അവളുടെ അവസാന ശ്വാസത്തിന്റെ പിടച്ചിൽ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ശ്രദ്ധയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ശ്രദ്ധ ഭയം കൊണ്ട് സീറ്റിൽ മൂത്രമൊഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കോർപ്പറേറ്റ് മീറ്റിംഗുകളിൽ ലക്ഷങ്ങളുടെ കണക്ക് സംസാരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീ ഇന്ന് വിബിന്റെ മുന്നിൽ വെറുമൊരു പുഴുവിനെപ്പോലെ കിടന്നു പിടഞ്ഞു. അവൾക്ക് നേരെയും വിബിന്റെ കൈകൾ ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ നീണ്ടു. …… അതേസമയം, പ്രോജക്റ്റ് സൈറ്റിലേക്ക് ആയുധങ്ങളുമായി മായ തമ്പുരാട്ടിയും ഗാങ്ങും നേരിട്ടെത്തി. പ്രായമായെങ്കിലും ക്രൂരതയിൽ ഒട്ടും കുറവില്ലാത്ത, കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ അധിപതിയായ സ്ത്രീ. അവളോടൊപ്പം നിരവധി ഗുണ്ടകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ തന്റെ ആളുകളെക്കൊണ്ട് വളയാൻ മായ ഉത്തരവിട്ടിരുന്നു. "എടാ വിബിൻ! എന്റെ പെൺകുട്ടികളെ വിട്ടേക്ക്. നിന്നെ ഇന്ന് ഞാൻ ജീവനോടെ കത്തിക്കും!" മായ തമ്പുരാട്ടി തന്റെ കയ്യിലെ തോക്ക് ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് അലറി. പെട്ടെന്ന്, മായയുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തയായ സെക്യൂരിറ്റി ചീഫ് രേഖ മായയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് വിബിന്റെ വശത്തേക്ക് മാറി നടന്നു. രേഖ തന്റെ കയ്യിലെ ഓട്ടോമാറ്റിക് തോക്ക് മായ തമ്പുരാട്ടിയുടെ തലയ്ക്ക് നേരെ തൊട്ടടുത്തുനിന്ന് ചൂണ്ടി. മായ ഞെട്ടിത്തടുത്തുപോയി. താൻ ജീവനേക്കാൾ വിശ്വസിച്ച ഒരാൾ തന്നെ തോക്കിൻമുനയിൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മായയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "രേഖ... നീ... നീ എന്നെ ചതിക്കുകയാണോ?" മായയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "ചതിയല്ല മായേ... ഇതാണ് ബിസിനസ്സ്. നീ നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു തുകയും പദവിയും വിബിൻ സാർ എനിക്ക് തന്നു കഴിഞ്ഞു," രേഖ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. വിശ്വസ്തത എന്നത് പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ചരക്ക് മാത്രമാണെന്ന് വിബിന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വിബിൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വന്യമായ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മായയുടെ കൈയിൽ നിന്നും തോക്ക് വാങ്ങി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. " ഈ ലോകം എഴുതിവെച്ച നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് നന്മയോടെ ജീവിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛനെയും എന്റെ മണ്ണിനെയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കളി മാറ്റിയെഴുതി. ഇനി ഈ മണ്ണിൽ എന്റെ നിയമങ്ങൾ മാത്രം." വിബിൻ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. രേഖയുടെ തോക്കിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വെടിയുണ്ട മായ തമ്പുരാട്ടിയുടെ നെറ്റി തുളച്ചു കടന്നുപോയി. ചോര തെറിച്ചു വീണ് മായയുടെ ശരീരം മണ്ണിലേക്ക് വീണു. തൊട്ടുപിന്നാലെ, ആ വലിയ റിസോർട്ട് ബിൽഡിംഗിന് വിബിന്റെ ആളുകൾ തീയിട്ടു. മായയുടെ ഗുണ്ടകൾ ഇയ്യാൻ പാറ്റകളെ പോലെ വെടിയേറ്റ് വീണു കസേരയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ശ്രദ്ധയും മീരയും ആ ആളിക്കത്തുന്ന തീയ്ക്കുള്ളിൽ പെട്ടുപോയി. ആ വലിയ കെട്ടിടം ഉരുകിത്തീരുന്നത് അവൻ നോക്കിനിന്നു. രേഖ വിബിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "സാർ, എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഈ മണ്ണ് പൂർണ്ണമായും നിങ്ങളുടെ കയ്യിലാണ്. മായ വീണു, ഇനി നമ്മൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ഭരിക്കാം..." രേഖ തന്റെ കൈകൾ വിബിന് നേരെ നീട്ടി. രേഖയുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാകും മുൻപേ വിബിൻ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ തണുത്ത ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ മരണത്തിന്റെ ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ തന്റെ കോട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുത്തു. രേഖ ഞെട്ടിപ്പോയി. "സാർ... എന്ത്... എന്താണിത്?" വിബിൻ തോക്ക് അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചൂണ്ടി. "രേഖ, നീ മായയെ ചതിച്ചത് നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമല്ല, നിനക്ക് പദവി വേണം എന്നതുകൊണ്ടുമാണ്. ഈ ലോകത്ത് പണത്തിനും അധികാരത്തിനും വേണ്ടി ആരെയും ചതിക്കാൻ മടിക്കാത്ത സ്ത്രീകളെ എനിക്ക് പുച്ഛമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവരെ. L." രേഖ കണ്ണീരോടെ കൈകൂപ്പി "സാർ... ദയവുചെയ്ത്..." "ഗെറ്റ് ലോസ്റ്റ്‌," വിബിൻ ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ വെടിവെച്ചു. നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ച് രേഖയുടെ ശരീരം ആ തീജ്വാലകൾക്ക് നടുവിലേക്ക് വീണു. വിബിൻ അപ്പോഴും ശാന്തനായിരുന്നു. അവന് ചുറ്റും ശവശരീരങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ശ്രദ്ധ, മീര, മായ, രേഖ—എല്ലാവരും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. അവൻ ആ മലമുകളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു. കൂട്ടിന് ഈ തീയും, അവൻ പിടിച്ചെടുത്ത ഭൂമിയും മാത്രം. …….. ചോര പുരണ്ട കൈകൾ ഒരു തൂവാലകൊണ്ട് തുടച്ച് വിബിൻ വണ്ടിയുടെ ഡോർ തുറക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു ബൈക്ക് അവിടെ വന്നുനിന്നത്. ലക്കിടിയുടെ തണുപ്പ് ആസ്വദിക്കാൻ ഇറങ്ങിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും കാമുകിയുമായിരുന്നു അത്. ചുറ്റുമുള്ള ശവശരീരങ്ങളും കത്തുന്ന തീയും കണ്ട് അവർ ഭയന്നുവിറച്ചു. "സാർ... ഞങ്ങൾ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ല, പ്ലീസ് വിട്ടേക്കൂ..." ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പെൺകുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് യാചിച്ചു. വിബിൻ തിരിഞ്ഞു. കോട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വന്യമായ ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ തോക്ക് അവർക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: "യു നോ വാട്ട്‌?... ഐ ജസ്റ്റ്‌ ഹേറ്റ് ലൗവേഴ്സ്. “ താഴ്‌വരയെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ട് വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി. അവരുടെ പ്രണയവും സ്വപ്നങ്ങളും ആ ചോരമണ്ണിൽ ഒടുങ്ങി. വിബിൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ വണ്ടിയിൽ കയറി ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. അവിടെ ഇപ്പോൾ വിബിൻ എന്നാൽ ഒരു മനുഷ്യനല്ല, മരണം പോലും ഭയക്കുന്ന കറുത്ത യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. …… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ജാവലിൻ ജയൻ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… 8 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, വനംവകുപ്പിന്റെ തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള ചീഫ് ഓഫീസിൽ വന്യജീവി സംരക്ഷണ വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രത്യേക യോഗം ചേരുന്ന സമയത്താണ് കായിക മന്ത്രാലയത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ സുപ്രധാന ശുപാർശ കത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വന്നത്. കേരള സ്പോർട്സ് കൗൺസിലിന്റെ ട്രാക്ക് ആൻഡ് ഫീൽഡ് റെക്കോർഡുകൾ ഒന്നൊന്നായി തിരുത്തിക്കുറിക്കുകയും, ദേശീയ അത്ലറ്റിക് മീറ്റുകളിൽ തുടർച്ചയായി മൂന്ന് തവണ ജാവലിൻ ത്രോയിൽ റെക്കോർഡുകളോടെ സ്വർണ്ണമെഡൽ നേടുകയും ചെയ്ത ജയൻ പി.എം എന്ന യുവാവിന് വനംവകുപ്പിൽ ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡായി സ്പോർട്സ് ക്വാട്ടയിൽ അടിയന്തര നിയമനം നൽകാൻ സർക്കാർ ഉത്തരവിട്ടിരുന്നു. ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് നടന്ന അവസാന വട്ട അഭിമുഖത്തിൽ, പാനലിലുണ്ടായിരുന്ന മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ അയാളുടെ കായിക നേട്ടങ്ങളെ അഭിനന്ദിച്ചപ്പോൾ ജയൻ തികച്ചും വ്യത്യസ്തവും അല്പം വന്യവുമായ ഒരു മറുപടിയാണ് നൽകിയത്. "ജാവലിൻ എറിയുന്നത് വെറുമൊരു കായികവിനോദമല്ല സാർ, അതൊരു കൃത്യമായ വേട്ടയാടലാണ്" എന്നായിരുന്നു ജയൻ തന്റെ കട്ടിമീശ തടവിക്കൊണ്ട് അന്ന് ആ മുറിയിൽ വെച്ച് വ്യക്തമാക്കിയത്. "ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണ ശ്രദ്ധയോടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളച്ച് ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് കുന്തം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തൊടുത്തുവിടുമ്പോൾ വായു കീറിമുറിച്ചു പോകുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദമുണ്ട്, അത് കേൾക്കുന്നത് എനിക്ക് വലിയൊരു ലഹരിയാണ്" എന്ന് കൂടി അയാൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ ഒരൊറ്റ നിമിഷം നിശബ്ദരായിപ്പോയി. വന്യമായ കണ്ണുകളും, ആറടി രണ്ടിഞ്ച് ഉയരവുമുള്ള ഈ കായികതാരം ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച ഉടൻ തന്നെ മറ്റുള്ളവർ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക മേഖലയാണ് ആവശ്യപ്പെട്ട് വാങ്ങിയത്. കേരള-തമിഴ്‌നാട് അതിർത്തിയിൽ വനംവകുപ്പ് പോലും ഭീതിയോടെ നോക്കുന്ന, കാട്ടുകള്ളന്മാരുടെയും റിസോർട്ട് മാഫിയകളുടെയും പ്രധാന താവളമായ 'ബ്ലഡി വാലി' റേഞ്ചിൽ തനിക്ക് ഡ്യൂട്ടി നൽകണമെന്ന അപേക്ഷ ജയൻ ഓഫീസർക്ക് മുന്നിലേക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു. ……. അവിടെയെത്തിയ ജയൻ മറ്റുള്ള സാധാരണ ഉദ്യോഗസ്ഥരെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. അയാൾക്ക് കാടിന്റെ പച്ചപ്പിലോ അതിലെ ശാന്തതയിലോ ആയിരുന്നില്ല താല്പര്യം, മറിച്ച് അതിന്റെ വന്യമായ നിശബ്ദതയോടും രാത്രികാലങ്ങളിലെ ഇരുട്ടിനോടുമായിരുന്നു അയാൾക്ക് വലിയ പ്രണയം തോന്നിയിരുന്നത്. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞുള്ള ഒഴിവ് സമയങ്ങളിൽ അയാൾ വനംവകുപ്പിലെ വിജനമായ ക്വാട്ടേഴ്‌സിന് മുന്നിലെ കരിയിലക്കാടുകളിൽ വന്ന് നിന്ന് എട്ടടി നീളമുള്ള ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പ് കുന്തങ്ങൾ ദൂരെയുള്ള വൻമരങ്ങളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് മണിക്കൂറുകളോളം പരിശീലിക്കുമായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ വായുവിനെ കീറിമുറിക്കുന്ന ആ മാരകമായ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ തദ്ദേശീയരായ ആദിവാസികൾ പോലും ഭയത്തോടെ ആ ഭാഗത്ത് നിന്ന് മാറിനിൽക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സമയത്താണ് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ റിസോർട്ട് മാഫിയ തലവനായ കോടാലി വേണുവും അവന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുള്ള സംഘവും ബ്ലഡി വാലിയിലെ നൂറിലധികം ഏക്കർ നിരോധിത വനഭൂമി വ്യാജരേഖകൾ ചമച്ച് കൈയേറാൻ വലിയൊരു പദ്ധതിയിട്ടത്. അതിനായി അവർ അന്നത്തെ അഴിമതിക്കാരനായ റേഞ്ച് ഓഫീസർക്കും ചില ഉന്നതർക്കും കോടിക്കണക്കിന് രൂപ കൈക്കൂലി നൽകി സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കള്ളക്കളിയിലെ ഫയലുകൾക്ക് മുന്നിൽ ജയൻ ഒരൊറ്റ ഇരുമ്പ് കുന്തം പോലെ തടസ്സമായി ഉറച്ചുനിന്നു. നിയമവിരുദ്ധമായി രാത്രികാലങ്ങളിൽ കാട്ടിൽ കയറി മരങ്ങൾ വെട്ടാൻ വന്ന കോടാലി വേണുവിന്റെ ഗുണ്ടകളെ ജയൻ ഒറ്റയ്ക്ക് തല്ലിച്ചതച്ച് ആ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന് ഓടിക്കുകയുണ്ടായി. അങ്ങനെയിരിക്കെ അഞ്ച് വർഷം മുൻപുള്ള ഒരു കറുത്ത അമാവാസി രാത്രിയിൽ വേണുവും സംഘവും വൻതോതിൽ ചന്ദനമരങ്ങൾ കടത്താനായി ആയുധങ്ങളുമായി കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കടന്നു. വിവരമറിഞ്ഞ ജയൻ മറ്റ് ജീവനക്കാരെ കാത്തുനിൽക്കാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് അവരെ തടയാൻ തോക്കുമായി ചെന്നു. തോക്കുകളും കൊടുവാളുകളുമായി വന്ന ഇരുപതോളം വരുന്ന ക്രൂരന്മാരായ ഗുണ്ടകൾ കാടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ വെച്ച് ജയനെ വളഞ്ഞു. ഇരുപക്ഷവും തമ്മിൽ കടുത്ത ഏറ്റുമുട്ടലുണ്ടായി. ജയന്റെ തോക്കിലെ ഉണ്ടകൾ തീർന്നപ്പോൾ അയാൾ തന്റെ ജീപ്പിലുണ്ടായിരുന്ന, കായിക പരിശീലനത്തിനായി കരുതിയിരുന്ന മൂർച്ചയേറിയ ഇരുമ്പ് ജാവലിൻ കൈയിലെടുത്തു. ഒരൊറ്റ എയർ ഷോട്ടിൽ മുന്നിൽ നിന്ന ഗുണ്ടയുടെ നെഞ്ച് തകർത്ത് ആ ജാവലിൻ പുറകിലെ മരത്തിൽ തറഞ്ഞു കയറി. പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം പിന്നിൽ നിന്നും വേണുവിന്റെ ആൾക്കാർ ഇരുമ്പ് വടികളും കൊടുവാളുകളുമായി ജയനെ ക്രൂരമായി ആക്രമിച്ചു. തലയ്ക്കേറ്റ മാരകമായ അടിയിൽ തലയോട്ടി തകർന്ന് ജയൻ ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിലത്തേക്ക് വീണു. ബോധം പൂർണ്ണമായി മറയുന്നതിന് മുൻപ് ജയൻ അവസാനമായി കണ്ടത്, വേണു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മൂന്ന് വട്ടം വെടിയുതിർക്കുന്നതായിരുന്നു. "ഇവനെ ആരും കാണാതെ ആ വാലിയിലെ ആഴമേറിയ ഒഴുക്കുള്ള ചുഴിയിലേക്ക് തള്ളിക്കളയൂ" എന്ന് വേണു മറ്റ് ഗുണ്ടകൾക്ക് നിർദേശം നൽകി. അവർ ജയന്റെ മൃതദേഹം കാട്ടിനുള്ളിലെ നിഗൂഢമായ കയത്തിലേക്ക് തള്ളി. പിറ്റേന്ന് ഔദ്യോഗിക ഫയലുകളിൽ മാൻ മിസ്സിംഗ്‌ എന്ന് എഴുതിച്ചേർത്ത് കേസ് അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടു. ……. പക്ഷേ, ആ കാട് തന്റെ വിശ്വസ്തനായ കാവൽക്കാരനെ അത്ര പെട്ടെന്ന് വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. മസ്തിഷ്കത്തിന് മാരകമായി പരിക്കേറ്റ്, സ്വന്തം പേരും ഭൂതകാലവും നഷ്ടപ്പെട്ട ജയനെ കാട് തന്നെ നേരിട്ട് ഏറ്റെടുത്തു . തലയിലെ വലിയ മുറിവുകളിൽ ആദിവാസികൾ കാട്ടുപച്ചിലകളും വേരുകളും അരച്ചു വെച്ചുകെട്ടി. വെടിയേറ്റ നെഞ്ചിലെ വലിയ ദ്വാരങ്ങളിൽ കാട്ടിലെ കറുത്ത തേനും നിഗൂഢമായ ഇലച്ചാറുകളും നിറഞ്ഞു. മാംസം കരിഞ്ഞുണങ്ങി, ചോരയ്ക്ക് പകരം കാടിന്റെ കറുത്ത സത്ത് അയാളുടെ സിരകളിൽ ഓടാൻ തുടങ്ങി. അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ ഓർമ്മകളൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ തന്റെ കാട് അശുദ്ധമാക്കാൻ വരുന്ന അന്യരെ വേട്ടയാടണം എന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്ത മാത്രം അയാളുടെ ബോധത്തിൽ അവശേഷിച്ചു. അതിനായി അയാൾ എട്ടടി നീളമുള്ള ഇരുമ്പ് കുന്തങ്ങളും ഈട്ടി മരം കൊണ്ടുള്ള കുന്തങ്ങളും നിർമിച്ചു അയാൾ അങ്ങനെ ജാവലിൻ ജയനായി ആ കാട്ടിൽ പുനർജനിച്ചു. ……….. വർഷങ്ങൾ അഞ്ച് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് നിഗൂഢതകൾ ഉറങ്ങുന്ന ബ്ലഡി വാലിയുടെ കവാടത്തിലുള്ള, വനംവകുപ്പിന്റെ വലിയ തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത മോഡിഫൈഡ് ഓഫ്-റോഡ് ജീപ്പ് വന്നുനിന്നു. വന്യമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാനും, അർദ്ധരാത്രിയിലെ കാടിന്റെ വന്യതയിൽ മദ്യപിച്ചുല്ലസിക്കാനുമായി എത്തിയ നഗരത്തിലെ ആറംഗ സംഘമായിരുന്നു അതിൽ. സംഘത്തിന്റെ ലീഡർ മറ്റാരുമല്ല, പഴയ റിസോർട്ട് മാഫിയ തലവൻ കോടാലി വേണു തന്നെയായിരുന്നു. കള്ളക്കടത്തും റിസോർട്ട് ബിസിനസ്സുമുള്ള കോടാലി വേണുവിന് നിയമങ്ങളൊന്നും ബാധകമല്ലായിരുന്നു. കൈയിലൊരു ലക്ഷ്വറി വിദേശ നിർമ്മിത വേട്ടത്തോക്കും കൈകോടാലിയും കരുതിയാണ് അയാൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. തന്റെ പഴയ പാപങ്ങളുടെ ചോര വീണ മണ്ണിലേക്കാണ് താൻ തിരിച്ചുവരുന്നതെന്ന് അയാൾ ഓർത്തില്ല. "ഇവിടെയൊന്നും ഒരു ഫോറസ്റ്റുകാരനും ഇല്ലെടാ, ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ഈ വേണുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കാശ് വാങ്ങാത്തവനായി ഈ കാട്ടിൽ ആരുമില്ല, അതുകൊണ്ട് ധൈര്യമായിട്ട് വാ" എന്ന് വേണു തന്റെ സിഗരറ്റ് പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് കൂട്ടുകാരോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ജീപ്പിൽ വന്നിറങ്ങിയ സംഘത്തിലെ ഡ്രൈവറായ സജിത് വണ്ടിയുടെ എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തു. വണ്ടിയുടെ ബോണറ്റിലേക്ക് ചാരിനിന്ന് അലി സ്റ്റൈലിൽ ഒരു വിദേശ ലൈറ്ററാൽ തന്റെ സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തി. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നിസാർ തന്റെ വിലകൂടിയ നൈറ്റ്-വിഷൻ ഇൻഫ്രാറെഡ് ക്യാമറയുമായി കാടിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ജീപ്പിന്റെ ഒരു വശത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന ബിജുവിന് ആ കാടിന്റെ നിഗൂഢത ഒട്ടും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഡേയ്, നിങ്ങളീ കേൾക്കുന്നതൊന്നും വെറും കഥയല്ല, ഇവിടെ ഒരു കൊലയാളി ശരിക്കുമുണ്ടെന്നാണ് നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്, ഒരൊറ്റ എയർ ഷോർട്ടിൽ ആളുടെ നെഞ്ച് തുളയ്ക്കുമത്രേ, അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് തിരിച്ചുപോയാലോ" എന്ന് ബിജു ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ജീപ്പിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന ആദർശ് അതിനെ തമാശയാക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തള്ളിക്കളയുകയായിരുന്നു. "നീ ഒന്നുപോടോ ബിജു, ഈ വോഡ്കയിൽ കുറച്ച് വെള്ളം ചേർത്ത് കുടിക്ക്, നിനക്ക് ലഹരി കൂടിയതാണ്" എന്നായിരുന്നു ആദർശ് ബിജുവിനെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ മറുപടി നൽകിയത്. "ഈ തോക്കിൻമുനയിൽ നിൽക്കാൻ ഏത് കില്ലറാ ഉള്ളത്, അവൻ വന്നാൽ ഞാൻ അവനെക്കൊണ്ട് മുള്ളിക്കും" എന്ന് കൂടി ആദർശ് വായുവിൽ കൈവീശി വീരവാദം മുഴക്കിയപ്പോൾ ആ ആറംഗ സംഘം ഒട്ടാകെ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. നിരോധിത മേഖല അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും എന്ന വനംവകുപ്പിന്റെ പഴയ ബോർഡ് വേണു തന്റെ ബൂട്ട് കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. കാടിന്റെ നിയമങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, പ്രകൃതിക്ക് ആ കോമഡി അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അവർക്ക് മുന്നിലെ വലിയൊരു വൻമരത്തിന്റെ ചില്ലകൾക്കിടയിൽ രണ്ട് കണ്ണുകൾ രക്തവർണ്ണത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ……. കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അവർ ഒരു കിലോമീറ്ററോളം നടന്നു കയറി. പെട്ടെന്ന് പ്രകൃതി വിചിത്രമാംവിധം നിശബ്ദമായി മാറി. ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം പോലും പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. ഒരു കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് അവരെ പൂർണ്ണമായി മൂടി. അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് താഴേക്ക് പതിച്ചു. "എന്താടാ ഒരു മരവിപ്പ്, കാട്ടുപന്നിയോ മറ്റോ ആണോ അവിടെ" എന്ന് അലി തന്റെ വിരലിലിരുന്ന സിഗരറ്റിന്റെ ഒരു പുക ആകാശത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് സംശയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി ചോദിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു അതിശക്തമായ തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയത്. ആ കാറ്റിനൊപ്പം കരിയിലകൾ വേഗത്തിൽ അനങ്ങുന്ന അസ്വസ്ഥജനകമായ ശബ്ദം കേട്ടു. ആരോ തങ്ങളെ ദൂരെ നിന്ന് പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന ഭയം എല്ലാവരിലുമുണ്ടായി. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വിചിത്രമായ മറ്റൊരു കാര്യം പെട്ടെന്ന് സംഭവിച്ചു. തൊട്ടടുത്ത മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് പഴയ റേഡിയോയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സിഗ്നൽ പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. റേഡിയോ തരംഗങ്ങളുടെ ആ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തിന് പിന്നാലെ ഒരു അനൗൺസ്മെന്റ് ഇരുട്ടിൽ മുഴങ്ങി. “ആകാശവാണി തൃശൂർ നിലയം, സമയം അർദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ടര, അടുത്തതായി കേൾക്കുന്നത് ലളിതഗാനങ്ങൾ എന്നായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. തുടർന്ന് എൺപതുകളിലെ ഒരു പഴയ വിഷാദഗാനം കാട്ടിൽ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. മരങ്ങൾക്കിടയിലെ മൂടൽമഞ്ഞിൽ നിന്ന് പഴയ റേഡിയോ സിഗ്നലിന്റെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നിസാർ തന്റെ ക്യാമറ ഇരുട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച് പേടിയോടെ ചോദിച്ചു, "എന്താടാ ഇത്, ഈ കാട്ടിൽ റേഡിയോയോ, ആരാ ഇവിടെ" ക്യാമറയുടെ ഗ്രീൻ ലെൻസിലൂടെ നിസാർ ആ ഭീകരമായ കാഴ്ച കണ്ടു. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ഭീമാകാരമായ രൂപം നിന്നിരുന്നു. പഴയ ഫോറസ്റ്റ് യൂണിഫോമിന്റെ കീറിയ പാന്റും, മണ്ണുപുരണ്ട കറുത്ത കുപ്പായവുമായിരുന്നു അയാളുടെ വേഷം. മുഖത്തിന്റെ പകുതിഭാഗം പുള്ളിപ്പുലിയുടെ തോൽകൊണ്ട് മറച്ചിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ വലതുകൈയിൽ മൂർച്ചയേറിയ, ഇരുമ്പ് തലപ്പുള്ള, ഭാരമേറിയ ഒരു വലിയ ജാവലിൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് വെറുതെ നിർമ്മിച്ചതല്ല, അതിന്റെ തലപ്പിൽ മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികൾ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "വേണുച്ചേട്ടാ, അവിടെ ആരോ" എന്ന് നിസാർ പേടിച്ച് നിലവിളിച്ച് പൂർണ്ണമാക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആദ്യത്തെ കൊലപാതകം നടന്നിരുന്നു. അലിക്ക് തന്റെ സിഗരറ്റിന്റെ പുക പുറത്തേക്ക് വിടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞു വന്ന ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് ജാവലിൻ അലിയുടെ തുറന്ന വായയിലൂടെ കയറി അണ്ണാക്ക് തുളച്ച്, തലയോട്ടിക്ക് പിന്നിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അലിക്ക് നിലവിളിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ഒരു പാവയെപ്പോലെ കരിയിലകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു. അവന്റെ മൂക്കിലൂടെയും വായിലൂടെയും സാവധാനം സിഗരറ്റ് പുക പുറത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു പെർഫെക്റ്റ് സ്മോക്കിംഗ് ഡെത്ത് ആയിരുന്നു അത്. അലിയുടെ വായ തുളച്ച് കുന്തം കയറിയത് കണ്ട് സജിത് സ്റ്റിയറിംഗിൽ പിടിച്ച് ഭ്രാന്തമായി സീറ്റിലിരുന്ന് നിലവിളിച്ചു, "അളിയാ, അലിയുടെ വായിൽ കുന്തം കേറി" . ആ ഭയത്തിനിടയിലും വേണു തന്റെ തോക്കെടുത്ത് ഇരുട്ടിലേക്ക് വെടിയുതിർത്തെങ്കിലും ജയൻ ഒരടി പോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. രണ്ട് വെടിയുണ്ടകൾ ജയന്റെ തോളിലും വയറിലും കൃത്യമായി കൊണ്ടു. അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് വേണു വെടിവെച്ച അതേ സ്ഥലങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു അത് കൊണ്ടത്. പക്ഷേ, ജയൻ വീണില്ല. മുറിവേറ്റ പുലിയെപ്പോലെ അയാൾ മുന്നോട്ട് അടുത്തു. അയാളുടെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളിൽ നിന്ന് ചോരയ്ക്ക് പകരം കറുത്ത നിറമുള്ള ഒരു നിഗൂഢ ദ്രാവകമാണ് ഒലിച്ചിറങ്ങിയിരുന്നതു്. അയാൾ മനുഷ്യൻ തന്നെയോ അതോ കാടിന്റെ ഏതെങ്കിലും പ്രേതാത്മാവോ എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്ന് വളരെ ശാന്തമായി, ഒരു പഴയ ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസറുടെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു, " ഹലോ ജന്റിൽമെൻ അതിക്രമിച്ചു കടക്കൽ നിയമവിരുദ്ധമാണ്, കേരള ഫോറസ്റ്റ് ആക്ട് സെക്ഷൻ 27 പ്രകാരം ഇതിനുള്ള ശിക്ഷ മരണമാണ്" . അതോടെ ആകെ പരിഭ്രാന്തനായ ആദർശ് കൂടെയുള്ളവരോട്, "ഓടിക്കോ, ജീപ്പിലേക്ക് ഓടിക്കോ" എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ബാക്കിയുള്ള അഞ്ച് പേരും വന്ന വഴിയിലേക്ക് ഭ്രാന്തമായി ഓടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഇരുണ്ട കാട് ജാവലിൻ ജയന് സ്വന്തം കൈവെള്ള പോലെ പരിപരിചിതമായിരുന്നു. ഓടുന്നവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് അടുത്ത ഈട്ടി പാഞ്ഞു വന്നു. ഇത്തവണ ലക്ഷ്യം നിസാർ ആയിരുന്നു. ഓട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ പിൻഭാഗം തുളച്ച് ആ ജാവലിൻ അവന്റെ വയറ്റിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവനെ മണ്ണിലേക്ക് ഒരു ആണി അടിച്ചു കയറ്റിയതുപോലെ തറപ്പിച്ചു നിർത്തി. "എന്റെ ക്യാമറ" എന്ന് നിലത്തു വീണ നിസാർ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ദയനീയമായി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. ജയൻ അവന്റെ അരികിലേക്ക് നിഴൽ പോലെ നടന്നു ചെന്നു. ക്യാമറയുടെ ലെൻസിലേക്ക് നോക്കി ഒരു വന്യമായ പുഞ്ചിരി നൽകി, എന്നിട്ട് നിസാറിന്റെ തല തന്റെ ഹെവി ബൂട്ട്സ് കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ ചവിട്ടിന് ചവിട്ടിപ്പൊളിച്ചു. ഹൈ ക്വാളിറ്റിയിൽ നിസാറിന്റെ സ്വന്തം മരണം ലൈവായി റെക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഇതുകണ്ട് കൂടെയോടിയ ബിജു ഭയത്താൽ ബോധം മറയുന്ന അവസ്ഥയിലായി. അവൻ വഴിമാറി കാട്ടിനുള്ളിലെ വലിയ മുൾക്കാടുകളിലേക്ക് ഓടി ഒളിച്ചു. അവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ഒരു കുറ്റിക്കാട്ടിലിരുന്നു.പേടി കൊണ്ട് അവന് വയറു വേദന തുടങ്ങിയിരുന്നു മരണപ്പാച്ചിലിനൊടുവിൽ വേണുവും, സജിത്തും, ആദർശും ജീപ്പിനടുത്ത് തിരിച്ചെത്തി. മൂവരും വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് ജീപ്പിന്റെ എൻജിനേക്കാൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു. "സജിത്, വണ്ടിയെടുക്ക്, വേഗം വണ്ടിയെടുക്ക്" എന്ന് ആദർശ് ജീപ്പിന്റെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് വിയർപ്പൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. സജിത് ജീപ്പിനുള്ളിലേക്ക് ചാടിക്കയറി ചാവി തിരിച്ചു. എൻജിൻ ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റാർട്ടായി. പക്ഷേ, വണ്ടി ഒരടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയില്ല. എക്സിലറേറ്റർ കൊടുക്കുമ്പോൾ വണ്ടി ഒരേ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പുകയുകയായിരുന്നു. "ചതിച്ചു, ടയറില്ലെടാ തെണ്ടീ, , നാല് ടയറിലും ജാവലിൻ കുത്തിക്കീറിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്, വണ്ടി ഇപ്പോ ജാക്കി വെച്ച പോലെയാ നിൽക്കുന്നത്" എന്ന് സജിത് സ്റ്റിയറിംഗിലിടിച്ച് തലപിടിച്ച് ഭ്രാന്തമായി കരഞ്ഞു. അവർ വരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ജയൻ ജീപ്പിന്റെ ടയറുകൾ ലോക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിന് മുകളിലേക്ക് ഒരു വലിയ പാറ വീഴുന്നതുപോലെ ജയൻ ചാടിവീണു. വണ്ടിയുടെ മുകളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അയാൾ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു ചെറിയ കൂർത്ത കുന്തം താഴേക്ക് കുത്തിയിറക്കി. അത് റൂഫ് തുളച്ച്, കൃത്യമായി വണ്ടി ഓടിക്കാൻ നോക്കിയ സജിത്തിന്റെ തലയുടെ നടുവിലൂടെ ഇറങ്ങി സീറ്റിലേക്ക് തറച്ചു. സജിത് ഒരു ജിഞ്ചർബ്രെഡ് മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ പെർഫെക്റ്റായി ഫിക്സ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നുതന്നെ ഇരുന്നു. ഇതുകണ്ട് പേടിച്ച് നിലവിളിച്ചു ജീപ്പിന്റെ പുറത്തേക്ക് ചാടിയ ആദർശ് കാട്ടുപാതയിലൂടെ വലിഞ്ഞു വലിഞ്ഞ് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. ജയൻ വണ്ടിയുടെ മുകളിൽ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ഒരു പ്രൊഫഷണൽ അത്ലറ്റിനെപ്പോലെ കൈയിൽ ജാവലിൻ ഏന്തി, ശരീരം പിന്നിലേക്ക് വില്ലുപോലെ വലിച്ച്, ലക്ഷ്യം മുൻപിൽ കണ്ട് അയാൾ ഒന്നു കുതിച്ചു, എന്നിട്ട് ഒരൊറ്റ ഏറ് നടത്തി. ഏതാണ്ട് 120 മീറ്റർ അകലെയുണ്ടായിരുന്ന, കാടിന്റെ അതിർത്തിയിലേക്ക് ഓടിയ ആദർശിന്റെ നട്ടെല്ല് തകർത്തുകൊണ്ട് ആ ജാവലിൻ മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ആദർശ് ഒരു കൊടിമരം പോലെ റോഡിന്റെ നടുവിൽ നേരെ തറഞ്ഞുനിന്നു. മുൾക്കാട്ടിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു തന്റെ വയറിലെ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ബിജു ഇത് കണ്ട് ഭയത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും സ്വയം അറിയാതെ, "നാഷണൽ റെക്കോർഡ്" എന്ന് മന്ത്രിച്ചുപോയി. ജയന്റെ ആ ത്രോ അത്ര പെർഫെക്റ്റ് ആയിരുന്നു ഇപ്പോൾ ബിജുവും വേണുവും മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്. തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും ഗുണ്ടകളും മുഴുവൻ ഒടുങ്ങിയത് കണ്ട് വേണുവിന് ഭ്രാന്ത്പിടിക്കുന്ന അവസ്ഥയായി. കയ്യിലെ തോക്ക് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ജയൻ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിൽ അയാളുടെ രൂപം ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. ജയന്റെ കറുത്ത കുപ്പായത്തിൽ അഞ്ച് വർഷം മുൻപത്തെ ഒരു നെയിം പ്ലേറ്റ് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ജയൻ പി.എം, ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡ് എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോഴാണ് വേണുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായത്. അവന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് താൻ വെടിവെച്ചുകൊന്ന ഓഫീസറുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നു. "നീ, നീ മരിച്ചിട്ടില്ലേ, " എന്ന് വേണുവിന്റെ തൊണ്ടയിടറി നാവ് വലിഞ്ഞുപോയ അവസ്ഥയിൽ ചോദിച്ചു. ജയൻ അവനെ നോക്കി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ വളരെ ഗൗരവത്തിൽ മറുപടി നൽകി, "ജയൻ മരിച്ചു, നീ തന്നെയല്ലേ അവനെ കൊന്നത്, പക്ഷേ ഈ കാട് ഒരിക്കലും മരിക്കില്ലെടാ" എന്ന്. വേണു തന്റെ തോക്കിലെ അവസാനത്തെ ഉണ്ടയും ജയന് നേരെ ഉതിർത്തു. അത് ജയന്റെ നെഞ്ചിൽത്തന്നെ കൊണ്ടു. പക്ഷേ, ജയൻ ഒന്ന് ചുമച്ചു എന്ന് മാത്രം. എന്നിട്ട് നെഞ്ചിലെ ആ കറുത്ത ദ്രാവകത്തിൽ നിന്നും ഉണ്ട വിരലുകൾ കൊണ്ട് നഖം നുള്ളുന്നതുപോലെ പുറത്തെടുത്ത് താഴേക്കിട്ടു. "നിന്റെ വെടിമരുന്നിന് പവർ പോരാ" എന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. വേണു ബുള്ളറ്റ് നിറക്കുന്നതിനു മുൻപ്, ജയന്റെ കൈയിൽ നിന്നും പാറിവന്ന ജാവലിൻ വേണുവിന്റെ കൈത്തണ്ടയും തകർത്ത് അയാളെ ജീപ്പിന്റെ കറുത്ത ലോഹ ബോഡിയിലേക്ക് ചേർത്ത് തറപ്പിച്ചു. തോക്ക് താഴെ വീണു. വേണു പേടിച്ച് കരഞ്ഞു. കൈയ്യിലൂടെ യിലൂടെ ചോര ഒലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്നെ കൊല്ലരുത്, ഞാൻ വനംവകുപ്പ് മന്ത്രിക്ക് കാശ് കൊടുക്കുന്നവനാണ്, നിനക്ക് ഞാൻ എത്ര വേണമെങ്കിലും പണം തരാം, " എന്ന് വേണു തന്റെ ജീവനായി യാചിച്ചു കരഞ്ഞപ്പോൾ ജയൻ അയാളുടെ കഴുത്ത് തിരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് വരും വരായ്കകളെക്കുറിച്ചെല്ലാം വളരെ വ്യക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "അങ്ങേർക്ക് ഞാൻ അടുത്ത മാസം നേരിട്ട് ചെന്ന് കൊടുത്തോളാം" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജയൻ തന്റെ കൈയിലെ വലിയ ജാവലിൻ കൊണ്ട് വേണുവിന്റെ കഴുത്ത് തിരിച്ച് ജീപ്പിലേക്ക് ഒരൊറ്റ തറയ്ക്കൽ നടത്തി. വേണു ഒരു മ്യൂസിയത്തിലെ ബട്ടർഫ്ലൈ സ്പെസിമനെപ്പോലെ ജീപ്പിൽ തറയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഇതെല്ലാം കണ്ട് ബോധം കെടാൻ പോയ ബിജുവിനെ ജയൻ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് കോളറിൽ പിടിച്ച് ഒറ്റക്കൈക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. ബിജു കരയാൻ പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. ബിജു ചിരട്ടയിലെ വെള്ളം ചെടികൾക്ക് തളിക്കുന്നത് ജയൻ ശ്രധിച്ചിരുന്നു ബിജു കാടിനെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കാത്തതുകൊണ്ടും, ഭയത്തോടെ പ്രകൃതിയെ ബഹുമാനിച്ചതുകൊണ്ടും മാത്രമാണ് ജയൻ അവനെ ബാക്കിവെച്ചത്., അവന്റെ കൈയിലേക്ക് ഒരു ഡയറിയും പേനയും കൊടുക്കുമ്പോൾ ജയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു സാധാരണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ശാന്തമായ ഭാവമായിരുന്നു . "നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്" എന്ന് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ തന്റെ ഔദ്യോഗിക ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം ആ ഡയറി കാണിച്ച് വ്യക്തമാക്കി. " ഇത്‌ കൊണ്ട് പോയി പോലീസുകാർക്ക് കൊട് അടുത്ത തവണ ഫോറെസ്റ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും വരുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി നല്ല ജാവലിൻ വാങ്ങിത്തരാൻ പറഞ്ഞേക്കണം ഈ ജാവലിന് മൂർച്ച കുറവാണ്, എറിയുമ്പോൾ ഒരു സുഖമില്ല, കാട്ടിലെ ഈട്ടിമരം വെട്ടി ഞാനുണ്ടാക്കിയതാണ് ഇതിനേക്കാൾ ഭേദം, നീ പൊയ്ക്കോ, എന്റെ ഡ്യൂട്ടി ടൈം കഴിഞ്ഞു" എന്ന് ജയൻ പറഞ്ഞു. ബിജു ഒന്നും നോക്കിയില്ല, ഡയറിയും പിടിച്ച് ജീവനും കൊണ്ട് കാടിന്റെ അതിർത്തിയിലെ ചെക്ക് പോസ്റ്റിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ജയൻ മനുഷ്യനാണോ പ്രേതമാണോ എന്നത് ദുരൂഹമായി തുടർന്നു ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തൃശൂരിൽ നിന്നും പ്രത്യേക പോലീസ് സംഘം വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് അതിഭീകരവും എന്നാൽ വിചിത്രവുമായ ഒരു ഇൻസ്റ്റലേഷൻ ആർട്ട് ആയിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് ജീപ്പിൽ തറച്ചു നിൽക്കുന്ന വേണുവും സജിത്തും, മറുവശത്ത് റോഡിൽ കൊടിമരം പോലെ നിൽക്കുന്ന ആദർഷ്, വായയിൽ ജാവലിനുമായി കിടക്കുന്ന അലി, ക്യാമറയിൽ സ്വന്തം മരണം 4K ക്വാളിറ്റിയിൽ ലൈവ് ആയി ഇട്ട നിസാർ എന്നിവരായിരുന്നു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ബിജുവിൻ്റെ മൊഴിയും ആ ഡയറിയും കണ്ട പോലീസ് അന്തംവിട്ടുപോയി. കേസ് ഫയലിൽ അവർക്ക് എന്ത് എഴുതണം എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ വനംവകുപ്പിലെ ഒരു പഴയ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ, അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് ജയൻ്റെ കേസ് ഒതുക്കിത്തീർത്ത അതേ ഫയലിൻ്റെ മുകളിൽ ഒരു പുതിയ കുറിപ്പെഴുതി കേസ് അവസാനിപ്പിച്ചു. പ്രതി മനുഷ്യനല്ല, അതൊരു പ്രേതമാണ്, ബ്ലഡി വാലിയിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറിയാൽ ജാവലിൻ നെഞ്ചിൽ കയറും എന്നായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. ഇപ്പോഴും ബ്ലഡി വാലി കാടുകളുടെ ഉള്ളിൽ രാത്രിയായാൽ റേഡിയോയിൽ പഴയ പാട്ടുകൾ പാടുന്നത് കേൾക്കാം, കൂടെ അടുത്ത അതിക്രമികൾക്കായി ഒരു ഭീമാകാരമായ ഇരുമ്പ് ജാവലിൻ കല്ലിൽ ഉരച്ചു മൂർച്ച കൂട്ടുന്ന ശബ്ദവും കേൾക്കാമത്രേ. …… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഊട്ടിയിൽ പോയ ആശാൻ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… നിലമ്പൂരിന്റെ പച്ചപ്പിൽ നിന്ന് ഊട്ടിയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ഒരു യാത്ര പോകുമ്പോൾ സജിത്ത് എന്ന ആശാൻഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല, ആ യാത്ര തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുമെന്ന്. പ്രായം നാല്പത് കഴിഞ്ഞിട്ടും കല്യാണം കഴിക്കാതെ, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും കൂടെ കറങ്ങി നടക്കാനായിരുന്നു ആശാന് എന്നും ഇഷ്ടം. വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ അങ്ങനെയുള്ള ആശാനെ കൂട്ടുകാരായ ആദർശും സുരേഷും ചേർന്നാണ് നിർബന്ധിച്ച് ഈ ഊട്ടി ട്രിപ്പിലേക്ക് കൂട്ടിയത്. ആദർശും സുരേഷും അവരുടെ ഭാര്യമാരെയും കുട്ടികളെയും കൂട്ടിയപ്പോൾ, ഗ്രൂപ്പിലെ ഏക സിംഗിൾ ആശാൻ മാത്രമായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഊട്ടിയിലെ തണുപ്പും ആസ്വദിച്ച്, ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡനിലും തടാകക്കരയിലും നടന്ന് എല്ലാവരും തളർന്നിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തോടെയാണ് അവർ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ആ പഴയ ഹെറിറ്റേജ് ഹോട്ടലിലേക്ക് എത്തിയത് ഫേൺഹിൽ പാലസ് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മൈസൂർ മഹാരാജാവ് നിർമ്മിച്ച, പൈതൃകവും പ്രൗഢിയും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു കൂറ്റൻ കൊട്ടാരം. കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടം കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് ആശാന്റെ അസ്ഥികൾക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. അത് വെറുമൊരു മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പല്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിലെ ആഡംബരവും ഒപ്പം ഒരു നിഗൂഢതയും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതായിരുന്നു ആ കൊട്ടാരം. മരപ്പണികൾ ചെയ്ത വലിയ ജനാലകളും, നീണ്ട ഇടനാഴികളും, ചുവരുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പഴയ രാജാക്കന്മാരുടെ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും അവിടെയൊരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. ആദർശും സുരേഷും കുടുംബത്തോടൊപ്പം താഴത്തെ നിലയിലെ ഫാമിലി റൂമുകൾ എടുത്തു. സിംഗിൾ ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ആശാന് കിട്ടിയത് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഒന്നാം നിലയുടെ അറ്റത്തുള്ള, വിസ്താരമേറിയ ഒരു വലിയ മുറിയായിരുന്നു. "എടാ ആശാനേ, തനിച്ചാട്ടോ... രാത്രി വല്ല പേടിയും തോന്നിയാൽ താഴേക്ക് പോര്," സുരേഷ് കളിയാക്കി പറഞ്ഞു. "പോടാ പുല്ലേ, ഈ ആശാന് ഇതുവരെ പേടിച്ച ചരിത്രമില്ല. നീ നിന്റെ കാര്യം നോക്ക്," ആശാൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കാരണം രാത്രി ഒൻപത് മണിയോടെ തന്നെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ആശാൻ തന്റെ വലിയ മുറിയിലെ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത ഭീമാകാരമായ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. ജനലിന് പുറത്ത് കാറ്റ് ആർത്തലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് മുട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ആശാന് ഉറക്കം വന്നില്ല. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത അയാളെ അലട്ടി. മുറിയിലെ ക്ലോക്കിലെ സെക്കൻഡ് സൂചിയുടെ ശബ്ദം പോലും ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി. ....... രാത്രി കൃത്യം രണ്ട് മണി. പെട്ടെന്നാണ് ആശാന് ഉറക്കം ഉണർന്നത്. കട്ടിലിനരികിലെ മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് ചായ കുടിക്കുന്ന കപ്പിന്റെയും സോസറിന്റെയും നേർത്ത ശബ്ദം "കിംഗ്... കിംഗ്..." കണ്ണ് തുറന്ന ആശാൻ അമ്പരന്നുപോയി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളി ചായപ്പാത്രങ്ങൾ തനിയെ അനങ്ങുന്നു! ആരോ ഇരുന്ന് ചായ പകരുന്നത് പോലെ പാത്രങ്ങൾ വായുവിൽ നേരിയതായി ഉയരുന്നുണ്ട്. കാറ്റാണെന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മുറിയിലെ തണുപ്പ് അസഹനീയമായി മാറി. മുറിയിലെ പ്രകാശത്തിന് പെട്ടെന്ന് ഒരു മങ്ങൽ ബാധിച്ചു. ആശാൻ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. തന്റെ ഭ്രമമാണെന്ന് കരുതി അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ അടയ്ക്കാനായി നടന്നു. ജനലിനടുത്തേക്ക് എത്തിയതും ആശാന്റെ ചോര മരവിച്ചു പോയി. കണ്ണാടി ചില്ലിലൂടെ പുറത്തെ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത്, കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുൽത്തകിടിയിലൂടെ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ അതിവേഗം നടന്നു നീങ്ങുന്നതാണ്. "ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഇതാരാണാവോ?" ആശാൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു. പെട്ടെന്ന്, ആ രൂപം നടപ്പ് നിർത്തി. സാവധാനം അത് തല തിരിച്ചു. ജനലിനപ്പുറം നിന്നിരുന്ന ആ രൂപത്തിന്റെ മുഖത്ത് കണ്ണുകളോ മൂക്കോ വായോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! വെറുമൊരു മാംസക്കഷ്ണം പോലെ ശൂന്യമായ ഒരിടം. ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ച ആശാൻ ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചു. തിരികെ കട്ടിലിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങിയതും, അയാളുടെ കാതുകളിൽ ആ ശബ്ദം പതിഞ്ഞു... ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേർത്ത പൊട്ടിച്ചിരി. വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആശാൻ മുറിയുടെ കോണുകളിലേക്ക് നോക്കി. താൻ തനിച്ചാണെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ആ മുറിയിൽ, കട്ടിലിന്റെ മുകളിലെ വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത നിഴൽരൂപം അയാൾ കണ്ടു. ആ രൂപത്തിന്റെ നീളമുള്ള വിരലുകൾ കട്ടിലിന്റെ വിരികളിൽ അമരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിന് പെട്ടെന്ന് കരിഞ്ഞ മണവും ചോരയുടെ കനത്ത ഗന്ധവും കൈവന്നു. അടുത്ത നിമിഷം, ആ നിഴൽരൂപം അതിവേഗത്തിൽ ആശാന്റെ നേർക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു! “ ഹയ്യോ ഓ “ ഭയം അതിന്റെ പരകോടിയിലെത്തിയ നിമിഷം,അയാൾ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് മുറിയുടെ വാതിൽ ബലമായി തുറന്ന് പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഓടി. ..... താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് ഓടി സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചുണർത്താനായിരുന്നു അയാൾ ശ്രമിച്ചത്. എന്നാൽ നീണ്ട ആ ഇടനാഴിയിലൂടെ അയാൾ എത്രയോടിയിട്ടും കോണിപ്പടികളുടെ അടുത്തെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടനാഴി നീണ്ടുനീണ്ടു പോകുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുവരുകളിലെ പഴയ ചിത്രങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ കണ്ണുകൾ തനിക്കൊപ്പം ചലിക്കുന്നതായും, അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വക്രമായി പല്ലിളിക്കുന്നതായും ആശാൻ കണ്ടു. ചുവരുകളിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആശാനേ... എങ്ങോട്ടാ ഈ രാത്രിയിൽ തനിച്ച് ഓടുന്നത്?" പിറകിൽ നിന്ന് കൂട്ടുകാരൻ ആദർശിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആശാൻ ആശ്വാസത്തോടെ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അതാ ആദർശ് ഒരു ടോർച്ചും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു. "എടാ ആദർശേ... ആ മുറിയിൽ... എന്റെ മുറിയിൽ എന്തോ ഒരു സാധനമുണ്ട്! നമുക്ക് ഇവിടെന്ന് മാറണം, എന്നെ കൊന്നുകളയും അത്!" ആശാൻ ആദർശിന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആദർശ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആശാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.ആദർശിന്റെ നിഴൽ ചുവരിലുണ്ടായിരുന്നില്ല! പെട്ടെന്ന് ആദർശിന്റെ ശരീരം അതേപിടി നിൽക്കെ, അയാളുടെ തല മാത്രം വശങ്ങളിലേക്ക് തിരിയാൻ തുടങ്ങി... ഒരു മനുഷ്യന് തിരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര കോണിൽ, മരക്കഷ്ണങ്ങൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദത്തോടെ മുന്നൂറ്റി അറുപത് ഡിഗ്രിയിൽ അയാളുടെ തല കറങ്ങി! ആദർശിന്റെ വായ അസാധാരണമാംവിധം വലുതായി തുറന്നു, അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നത് ആ കൊട്ടാരത്തിലെ പ്രേതത്തിന്റെ അതേ ഭീകരമായ പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു! " ആ ആ അയ്യോ എന്നെ കൊല്ലല്ലേ " അത് തന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ല, മറിച്ച് തന്നെ കെണിയിലാക്കാൻ വന്ന രൂപമാണെന്ന് മനസ്സിലായ നിമിഷം ആശാൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റെയർ കേസിൽ കാൽ വഴുതി തറയിലേക്ക് വീണു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ്, ആ ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന് വെള്ള വസ്ത്ര ധാരിയായ രൂപം തനിക്ക് നേരെ വായുവിൽ ഒഴുകി വരുന്നത് ആശാൻ കണ്ടു. ഭയത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുണ്ടുപോയി. ......... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കനത്ത വെയിൽ മുഖത്ത് അടിച്ചപ്പോഴാണ് ആശാൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. അയാൾ കിടക്കുന്നത് കൊട്ടാരത്തിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിലെ തറയിലായിരുന്നു. ചുറ്റും ഭയത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും നോക്കുന്ന ആദർശും സുരേഷും അവരുടെ കുടുംബവും. "എന്താ ആശാനേ പറ്റിയത്? രാത്രി നിന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഭയങ്കര നിലവിളി കേട്ടാ ഞങ്ങൾ ഓടി വന്നത്. നോക്കുമ്പോൾ നീ ഇടനാഴിയിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നു," സുരേഷ് ചോദിച്ചു. ആദർശ് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ പൂർണ്ണമായും സാധാരണ നിലയിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആശാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾക്ക് നന്നായി പനി ബാധിച്ചിരുന്നു, കാലും കൈയ്യും പൊട്ടി ചോര ഒലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുറക്കെ സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ഭയം അയാളെ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു. ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ നിൽക്കരുതെന്ന് ആശാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ റൂം വെക്കേറ്റ് ചെയ്ത് വണ്ടി കയറി. നിലമ്പൂരിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ, വണ്ടിയുടെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് തനിച്ചായ ആശാൻ ആ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ജനലിലൂടെ ഒന്നുക്കൂടി നോക്കി. മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ, താൻ കിടന്നിരുന്ന മുറിയുടെ ജനലിൽ നിന്ന്, ആ കറുത്ത നിഴൽരൂപം തനിക്ക് നേരെ കൈവീശിക്കാണിക്കുന്നത് ആശാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. ഊട്ടിയുടെ കൊടും തണുപ്പിലും പനിച്ചിട്ടും ആശാൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു, ഇനി ഒരിക്കലും താൻ ഊട്ടിയിലേക്ക് ഇല്ലെന്ന് അയാൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ……. End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ 13 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. തൃശ്ശൂർ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുനിന്ന് മാറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പകൽ സമയങ്ങളിൽ തികച്ചും ശാന്തമാണ്. ഗുരുവായൂരിലേക്കുള്ള ട്രെയിനുകളും ചില ലോക്കൽ പാസഞ്ചറുകളും മാത്രം വന്നുപോകുന്ന, അധികം തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ സ്റ്റേഷൻ. എന്നാൽ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ഈ സ്റ്റേഷന്റെ അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും മാറും. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞ ലൈറ്റുകൾ മഞ്ഞിൻ കണങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രകമ്പനം കൊള്ളുമ്പോൾ, അവിടെയൊരു വിചിത്രമായ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിൽക്കും. ഈ സ്റ്റേഷന്റെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ, മേൽക്കൂര താങ്ങിനിർത്തുന്ന ഇരുമ്പ് തൂണുകൾക്ക് മുകളിലായി ട്രെയിൻ കോച്ചുകളുടെ സ്ഥാനം കാണിക്കാൻ പഴയ രീതിയിൽ ടിൻ പ്ലേറ്റിൽ പെയിന്റടിച്ച് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചില ബോർഡുകളുണ്ട്. ആധുനിക റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിൽ കാണുന്ന ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്‌പ്ലേകളല്ല ഇവ. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് റെയിൽവേ ജീവനക്കാർ മഞ്ഞ പെയിന്റിൽ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾക്കൊണ്ട് എഴുതിത്തൂക്കിയ പഴയ ബോർഡുകൾ. ఎഞ്ചിൻ, S1, S2, S3... എന്നിങ്ങനെ നീളുന്ന ആ ബോർഡുകൾക്കിടയിൽ, പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ഏറ്റവും വിജനമായ തെക്കേ അറ്റത്തായി ഒരു ബോർഡുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് പലകയിൽ കറുത്ത പെയിന്റിൽ '13' എന്ന് മാത്രം എഴുതിയ ബോർഡ്. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് അതിലെ മഞ്ഞ പെയിന്റെല്ലാം അടർന്നുമാറി, തുരുമ്പെടുത്ത് ചോരക്കറ പുരണ്ടതുപോലെയാണ് അത് കാണപ്പെട്ടിരുന്നത്. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ മറ്റ് ബോർഡുകളെല്ലാം കൃത്യമായ അകലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഈ 13-ാം നമ്പർ ബോർഡ് മാത്രം അല്പം ചരിഞ്ഞ്, കാറ്റിൽ ചെറിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ എപ്പോഴും ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ റെയിൽവേ ജീവനക്കാർക്കിടയിലും നാട്ടുകാർക്കിടയിലും ആ ബോർഡിനെക്കുറിച്ച് തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ഒരു ഭയാനകമായ നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു—അർദ്ധരാത്രിക്ക് ശേഷം ആ ബോർഡിന് താഴെ നിൽക്കുന്ന യാത്രക്കാർ പിന്നീട് ഒരിക്കലും തിരികെ വന്നിട്ടില്ല! …… സ്വതന്ത്ര ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്റീവ് പത്രപ്രവർത്തകനും ജനപ്രിയ വ്ലോഗറുമായ ബിജു ജോൺ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നാളുകളായി ഈ വിഷയത്തിന് പിന്നാലെയായിരുന്നു. യുക്തിചിന്തയ്ക്ക് നിരക്കാത്ത ഇത്തരം കെട്ടുകഥകൾക്ക് പിന്നിൽ പാവപ്പെട്ട യാത്രക്കാരെ പറ്റിച്ച് പണം തട്ടുന്ന ഏതെങ്കിലും മാഫിയയോ, അതല്ലെങ്കിൽ റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളിൽ പലപ്പോഴായി നടന്നിട്ടുള്ള തിരോധാനങ്ങളെ മൂടിവെക്കാൻ അധികൃതർ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ കഥകളോ ആയിരിക്കാം എന്ന് ബിജു വിശ്വസിച്ചു. തന്റെ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി അവൻ തൃശ്ശൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ റിക്കോർഡുകൾ പരിശോധിക്കുകയും പൂങ്കുന്നത്തെ ചില പഴയ താമസക്കാരെ കാണുകയും ചെയ്തു. പൂങ്കുന്നം സ്റ്റേഷന് സമീപം വർഷങ്ങളായി ചായക്കട നടത്തുന്ന വാസുവേട്ടൻ അവന് ചില സൂചനകൾ നൽകിയിരുന്നു. "ബിജൂ... നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ അതൊരു വെറും കഥയല്ല," ചൂടുചായ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകരുന്നതിനിടയിൽ വാസുവേട്ടന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "കൃത്യം മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി പൂങ്കുന്നം സ്റ്റേഷനിൽ ഭയങ്കരമായൊരു അപകടം നടന്നു. അന്ന് റെയിൽവേയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സുരേശൻ എന്നൊരു പോർട്ടർ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ ഏതോ വണ്ടിക്ക് സിഗ്നൽ കൊടുക്കാൻ ട്രാക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ അയാൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന ഗുഡ്സ് ട്രെയിൻ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ച് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ഈ പതിമൂന്നാമത്തെ ഇരുമ്പ് തൂണിലേക്ക് തലയിടിച്ചാണ് മരിച്ചത്. അയാളുടെ ചോരയൊലിച്ച് വീണത് ആ 13-ാം നമ്പർ ബോർഡിന്മേലായിരുന്നു. അതിനുശേഷമാണ് ആ ബോർഡിന് ശാപം കിട്ടിയത്. ചൊവ്വാഴ്ചകളിൽ അർദ്ധരാത്രിക്ക് ശേഷം ആ ബോർഡിന് താഴെ ആര് നിന്നാലും സുരേശന്റെ ആത്മാവ് അവരെ വലിച്ചെടുക്കും എന്നൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്!" ബിജു ആ കഥ കേട്ട് ചിരിച്ചു. "വാസുവേട്ടാ, ഇതൊക്കെ ആളുകളെ പേടിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന തള്ള് കഥകളാണ്. ഒരു ഇരുമ്പ് പലകയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യനെ കാണാതാക്കാൻ കഴിയുക? ഇതിന്റെ പിന്നിലെ സത്യം ഞാൻ ക്യാമറയിൽ പകർത്തി ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കാണിച്ചുതരാം." ……… അങ്ങനെ ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി, കൈയിൽ രാത്രികാല ദൃശ്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി പകർത്താൻ കഴിയുന്ന ഇൻഫ്രാറെഡ് ക്യാമറയും, വോയ്‌സ് റെക്കോർഡറുമായി ബിജു പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. സമയം രാത്രി 1:30 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്റ്റേഷൻ പൂർണ്ണമായും വിജനമായിരുന്നു. ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിന്റെ ജനലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു, സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്ററുടെ ക്യാബിനിൽ ഒരു ചെറിയ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ഒരൊറ്റ യാത്രക്കാരൻ പോലുമില്ലായിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള തെരുവുവിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ ശക്തമായ മഞ്ഞുകാറ്റ് സ്റ്റേഷനിലെ ഇരുമ്പ് മേൽക്കൂരകളെ ഉലച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോയി. ബിജു പതുക്കെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലൂടെ നടന്നു. മുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പഴയ പെയിന്റ് ബോർഡുകൾ അവൻ ഓരോന്നായി എണ്ണിനോക്കി. 9... 10... 11... 12... അവൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള ആ പതിമൂന്നാമത്തെ ബോർഡിന് താഴെയെത്തി നിന്നു. മുകളിൽ മഞ്ഞ പെയിന്റിൽ '13' എന്ന് കറുത്ത അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയ ആ പഴയ പലക പതുക്കെ കാറ്റിൽ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്രീീീ... ക്രീീീ... എന്ന ആ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി. ബിജു തന്റെ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്തു. "ഹലോ ഫ്രണ്ട്സ്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തൃശ്ശൂർ പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലാണ്. സമയം പുലർച്ചെ 1:40 ആകുന്നു. നാട്ടുകാരും പഴയ റെയിൽവേ ജീവനക്കാരും പറയുന്ന ആ ദുരൂഹമായ 13-ാം നമ്പർ പെയിന്റ് ബോർഡിന് താഴെയാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ കാണുന്നതുപോലെ ഇതൊരു സാധാരണ പഴയ ഇരുമ്പ് പലക മാത്രമാണ്. മുപ്പത് വർഷം മുൻപ് മരിച്ച പോർട്ടർ സുരേശന്റെ ആത്മാവ് ഇവിടെയുണ്ടെന്നാണ് കഥകൾ. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിച്ചാൽ..." ബിജു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പ് അസഹനീയമാംവിധം വർദ്ധിച്ചു. അവന്റെ വായിൽ നിന്നും മഞ്ഞുപുക പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. കൈയിലെ ക്യാമറയുടെ ഡിസ്പ്ലേ ചെറിയ രീതിയിൽ മിന്നിമറയാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സമയം കൃത്യം 1:45! ……. പെട്ടെന്ന് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ലൈറ്റുകൾ എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് കെട്ടുപോയി! സ്റ്റേഷനാകെ കൂരിരുട്ടിലായി. എന്നാൽ, ബിജുവിന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലുള്ള 13-ാം നമ്പർ ബോർഡിന് ചുറ്റും മാത്രം ഒരു വിചിത്രമായ മങ്ങിയ നീല വെളിച്ചം പടരാൻ തുടങ്ങി. ബിജു ഭയത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ക്യാമറയുടെ ഇൻഫ്രാറെഡ് മോഡിലൂടെ അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ചോര മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ആ പഴയ പെയിന്റ് ബോർഡിൽ കറുത്ത പെയിന്റിൽ എഴുതിയ '13' എന്ന അക്കം പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു! കറുത്ത പെയിന്റ് ഉരുകി താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി, അതിന് പകരമായി ആ അക്കങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ രക്തം പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ സിമന്റ് തറയിൽ ആ ചോരത്തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റുവീണു. അത് തറയിൽ വീഴുമ്പോൾ എന്തോ ആസിഡ് വീഴുന്നത് പോലെ പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒപ്പം കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ വമിക്കുന്ന ദുർഗന്ധവും. ബിജു പരിഭ്രാന്തനായി രണ്ടടി പുറകോട്ട് മാറി. അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ച് വീണ്ടും നോക്കി. ഇപ്പോൾ ആ ഇരുമ്പ് പലകയുടെ ഉപരിതലത്തിന് മാറ്റം വരികയാണ്. അത് ലോഹത്തിന് പകരം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനുള്ള ചർമ്മം പോലെ ചുളിയാനും നിവരാനും തുടങ്ങി! പെട്ടെന്ന് ആ ബോർഡിന്റെ മധ്യഭാഗം പിളർന്നുകൊണ്ട് ഭീമാകാരമായ ഒരു മനുഷ്യക്കണ്ണ് തുറക്കപ്പെട്ടു! ആ കണ്ണിന്റെ കരിമണിക്ക് ഉള്ളിലായിരുന്നു '13' എന്ന അക്കം ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചോര വാർന്നൊലിക്കുന്ന ആ കണ്ണ് ഭ്രാന്തമായി ചുറ്റും നോക്കിയ ശേഷം നേരെ താഴെ നിൽക്കുന്ന ബിജുവിന് നേർക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്തു! അതേസമയം, സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ സ്പീക്കറുകൾ യാതൊരു കണക്ഷനുമില്ലാതെ തനിയെ ഓണായി. റേഡിയോ തരംഗങ്ങളുടെ തടസ്സം പോലെയുള്ള ഭീകരമായ ഒരു ഘരഘര ശബ്ദത്തിന് ശേഷം, സുരേശൻ എന്ന വൃദ്ധന്റെ ദീനമായ വിലാപം അതിലൂടെ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി: "വണ്ടി വരുന്നുണ്ട്... 13-ാം നമ്പറിൽ നിൽക്കുന്നവർക്കുള്ള മരണവണ്ടി... ട്രാക്കിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കൂ..." ബിജു ട്രാക്കിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ഒരു ട്രെയിനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ദൂരേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്ന റെയിൽവേ ട്രാക്കുകൾ ഭയങ്കരമായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഒരു വലിയ ട്രെയിൻ മുന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്നത് പോലുള്ള വൈബ്രേഷൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു, പക്ഷേ കണ്ണുകൾക്ക് ഒന്നും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല! "ഇല്ല... ഇത് എനിക്ക് തോന്നുന്നതാണ്!" ബിജു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞോടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറച്ചുപോയിരുന്നു. ഒരടി പോലും മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ അവന് സാധിച്ചില്ല. ഏതോ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തി അവനെ ആ തൂണിനോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന്, മുകളിലെ ആ പെയിന്റ് ബോർഡിന്റെ വശങ്ങളിൽ നിന്നും, ഇരുമ്പ് തൂണിന്റെ വിടവുകളിൽ നിന്നും അസ്ഥികൂടം പോലെയുള്ള കറുത്ത, നീളമുള്ള കൈകൾ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു വന്നു! ആ കൈകളുടെ നഖങ്ങൾ കൂർത്തതും രക്തം പുരണ്ടതുമായിരുന്നു. ബിജുവിന്റെ നിലവിളി തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവൻ കൈകൾ വീശി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ ഭീകരമായ കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലും തോളിലും വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവന്റെ കൈയിൽ നിന്നും വിലകൂടിയ ഇൻഫ്രാറെഡ് ക്യാമറ നിലത്തേക്ക് വീണു ചിതറി. ആ അദൃശ്യ കൈകൾ ബിജുവിനെ സാവധാനം പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്തോറും ആ ബോർഡിലെ കണ്ണ് കൂടുതൽ ഭീകരമായി ചിരിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ആ ബോർഡിന്റെ ഇരുണ്ട വിടവിലേക്ക് ബിജുവിന്റെ ശരീരം സാവധാനം വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടു. കുറച്ചു നിമിഷത്തെ കഠിനമായ പിടച്ചിലിനൊടുവിൽ ബിജുവിന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും വായുവിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി! പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ലൈറ്റുകൾ വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലായി. ആ 13-ാം നമ്പർ ബോർഡ് പഴയതുപോലെ ഒരു സാധാരണ ഇരുമ്പ് പലകയായി മാറി കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടാൻ തുടങ്ങി... ക്രീീീ.. …….. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിക്ക് പ്ലാറ്റ്‌ഫോം വൃത്തിയാക്കാൻ വന്ന ജീവനക്കാരനാണ് തൂണിന് ചുവട്ടിൽ തകർന്ന നിലയിൽ കിടക്കുന്ന ബിജുവിന്റെ ക്യാമറയും ഫോണും കണ്ടെത്തിയത്. തുടർന്ന് റെയിൽവേ പോലീസും ലോക്കൽ പോലീസും സ്ഥലത്തെത്തി അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചു. ബിജു ജോൺ എന്ന പ്രശസ്ത പത്രപ്രവർത്തകനെ പൂങ്കുന്നം സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് കാണാതായിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത തൃശ്ശൂരിലാകെ പടർന്നുപിടുത്തു. പോലീസ് ബിജുവിന്റെ തകർന്ന ക്യാമറയിലെ മെമ്മറി കാർഡ് വീണ്ടെടുത്ത് അതിലെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് മാറ്റി പരിശോധിച്ചു. അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടറും മറ്റ് പോലീസുകാരും ആ വീഡിയോ കണ്ട് സ്തബ്ധരായിപ്പോയി. വീഡിയോയിൽ ബിജു സാധാരണ രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നതാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ കൃത്യം 1:45 ആയപ്പോൾ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ വെളിച്ചം മാറുന്നതും, മുകളിലെ പഴയ മഞ്ഞ പെയിന്റ് ബോർഡിൽ നിന്ന് രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതും വ്യക്തമായി അതിലുണ്ടായിരുന്നു. വീഡിയോയുടെ അവസാന സെക്കൻഡുകളിൽ, അദൃശ്യമായ എന്തോ ചില കൈകൾ ബിജുവിനെ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നതും അവൻ വായുവിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും കണ്ട പോലീസുകാർ ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ബിജു അപ്രത്യക്ഷമായതിന് ശേഷവും, ക്യാമറ നിലത്തു വീഴുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള അവസാന ഫ്രെയിമിലും ആ പഴയ മഞ്ഞ പലകയിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! അതിൽ ഒരു പേരോ എഴുത്തോ തനിയെ തെളിഞ്ഞു വന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എഴുതി വെച്ച അതേ '13' എന്ന നമ്പർ മാത്രം ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ, പഴയതുപോലെ ആ പലകയിൽ അവശേഷിച്ചു. ബിജുവിനെ ആ ബോർഡ് വിഴുങ്ങിയതാണോ, അതോ അവൻ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയതാണോ എന്നതിന് ആ വീഡിയോയിലും തെളിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ബോർഡ് യാതൊരു അടയാളങ്ങളും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മനുഷ്യരെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു ദുരൂഹ പ്രതിഭാസമായി നിലകൊണ്ടു. പോലീസ് ആ കേസ് തെളിവുകളില്ലാത്ത വിചിത്ര തിരോധാനമായി എഴുതിത്തള്ളി ഫയൽ ക്ലോസ് ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇന്നും ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രികളിൽ പൂങ്കുന്നം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ട്രെയിനുകളിലെ യാത്രക്കാർ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ആ പഴയ 13-ാം നമ്പർ പെയിന്റ് ബോർഡിലേക്ക് നോക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. കാരണം, ഒരു തെളിവോ പേരോ അവശേഷിപ്പിക്കാതെ അടുത്ത ഇരയെ കാത്ത് ആ 13 എന്ന നമ്പർ മാത്രം അവിടെ നിഗൂഢമായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്! …… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ചക്ക ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കിഴക്കേ പറമ്പിന്റെ അതിരിൽ നിൽക്കുന്ന ആ കൂറ്റൻ വരിക്കപ്ലാവ് ആ നാട്ടുകാർക്കൊക്കെ ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. സജിതൻ തമ്പിയുടെ മുത്തശ്ശൻ ഏതോ പരദേശി സന്യാസിയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി നട്ടതാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. കാലമേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും, ചുറ്റുമുള്ള പല മരങ്ങളും വെട്ടിമാറ്റപ്പെട്ടിട്ടും, ആ പ്ലാവ് മാത്രം ആ പറമ്പിന്റെ കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ, ജരനരകൾ ബാധിക്കാത്ത ഒരു ഭീമനെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടു. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നാളുകളായി സജിതൻ തമ്പിയുടെ മനസ്സിൽ ആ പ്ലാവ് ഒരു ഭയമായി വളരുകയായിരുന്നു. "എന്താ തമ്പിയേട്ടാ.. നേരം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിട്ടും അകത്തേക്ക് കയറാതെ ആ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നത്? കാറ്റും വെളിച്ചവുമൊക്കെ പോയി, ഇനി അവിടെ നിൽക്കണ്ട." ഉമ്മറത്തുനിന്ന് ഭാര്യ ഗീത വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് തമ്പി ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. കൈയിലെ മൺവെട്ടി തറയിൽ കുത്തിവെച്ച് അയാൾ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു. ചുറ്റും ഇരുട്ട് പടരുകയാണ്. "ഏയ്.. ഒന്നുമില്ല ഗീതേ, ഈ പ്ലാവിലെ ആ വലിയ ചക്ക ഒന്നു നോക്കിയതാ. അതിപ്പൊ മൂത്തു പഴുക്കാറായി. പക്ഷേ..." തമ്പി വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാതെ നിർത്തി. അയാളുടെ കണ്ണ് പ്ലാവിന്റെ മുകളിലെ ഇരുളടഞ്ഞ ചില്ലകളിലായിരുന്നു. "പക്ഷേ എന്താ തമ്പിയേട്ടാ? ഒരു ചക്ക കണ്ടതിന് ഇത്ര ആലോചിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു?" ഗീത ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. "അല്ല ഗീതേ, നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി രാത്രിയിൽ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ നട്ടപ്പാതിരയ്ക്ക് ഈ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്ന് ആരോ വിങ്ങിവിങ്ങി കരയുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു വിലാപം പോലെ. പോരാത്തതിന്, ഒരൊറ്റ ഇലപോലും അനങ്ങാത്ത രാത്രികളിൽ പോലും ഇതിന്റെ ചില്ലകൾ മാത്രം വല്ലാതെ ഉലയുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് എന്തോ ഒരു അസ്വാഭാവികത തോന്നുന്നു." ഗീത ഒന്നു പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നതാ തമ്പിയേട്ടാ. ഈ പ്രായമായ മരങ്ങളിൽ വവ്വാലുകളോ മൂങ്ങകളോ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ പല ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കും. അതിനെയാണോ ഈ നിഗൂഢതയാക്കി മാറ്റുന്നത്? ചുമ്മാ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൂട്ടാതെ അകത്തേക്ക് വരൂ, ചായ എടുക്കാം." തമ്പി മുകളിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി. ഇലച്ചാർത്തുകൾക്കിടയിൽ, വിനാശത്തിന്റെ ഒരു കറുത്ത അടയാളം പോലെ ആ ഭീമാകാരനായ ചക്ക തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ചക്കകളെപ്പോലെയല്ല അത്. അതിന് അസാധാരണമായ വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനേക്കാൾ വിചിത്രം, ആ പറമ്പിലെ മറ്റ് മരങ്ങളിലൊന്നും ഇല്ലാത്ത കറുത്ത വണ്ടുകൾ കൂട്ടത്തോടെ ആ ചക്കയ്ക്ക് ചുറ്റും മാത്രം വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയുടെ മൂളക്കം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ഭീതി പടർത്തുന്നതുപോലെ തമ്പിക്ക് തോന്നി. …….. അന്ന് ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു. തമ്പിയുടെ മകൾ സിജി തൃശൂരിലെ കോളേജിൽ നിന്നും, മകൻ ആദർശൻ ടൗണിലെ ബാങ്ക് കോച്ചിംഗ് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞും വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുന്ന ദിവസം. ആഴ്ചാവസാനം കുടുംബം മുഴുവൻ ഒത്തുചേരുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ഗീത. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പലഹാരങ്ങളുടെ മണം ഉയർന്നു. വൈകുന്നേരത്തോടെ സിജിയും ആദർശനും വീട്ടിലെത്തി. ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആദർശൻ തന്റെ ഡയറി തുറന്ന് ചില കണക്കുകൾ കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അച്ഛാ, അടുത്ത മാസം എനിക്ക് ബാങ്ക് എക്സാമിന്റെ മെയിൻസ് പരീക്ഷയുണ്ട്. ഇത്തവണ എങ്ങനെയെങ്കിലും ലിസ്റ്റിൽ വരണം. നമ്മുടെ ഈ വീടിന്റെ ആധാരം പണയത്തിലിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് അറിയാം. ഈ ജോലി കിട്ടിയാൽ നമ്മുടെ കടങ്ങളൊക്കെ അതോടെ തീർക്കാം. അച്ഛന് ഇനി ഈ പ്രായത്തിൽ മണ്ണിൽ കിടന്ന് അധികം പണിയെടുക്കേണ്ടി വരില്ല." മകന്റെ പക്വതയാർന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് സജിതൻ തമ്പിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അയാൾ ആദർശന്റെ തോളിൽ തട്ടി. "എനിക്ക് ഉറപ്പാടാ, എന്റെ മോന് ജോലി കിട്ടും. നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടൊക്കെ മാറും. നിന്റെ പഠിത്തത്തിന് വേണ്ടി വാങ്ങിയ കടങ്ങളൊക്കെ ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ട് നമുക്ക് വീട്ടാം." അപ്പോഴാണ് ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്ന സിജി ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞത്. "അച്ഛാ, വരുംവഴി ഞാൻ ആ വലിയ പ്ലാവിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അതിൽ ഒരു വലിയ ചക്ക പഴുത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. നാളെ ഞായറാഴ്ചയല്ലേ, നമുക്കത് വെട്ടാം. എനിക്ക് അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചക്കയപ്പം തിന്നാൻ കൊതിയാകുന്നു. സിറ്റിയിലൊന്നും ഇതിന്റെയൊന്നും മണം പോലും കിട്ടാനില്ല." മകളുടെ വാക്ക് കേട്ടതും തമ്പിയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ ഭയം അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ഏതോ ഒരു ജന്മവാസന മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി ‘വേണ്ട, അത് വെട്ടേണ്ട. അതിൽ എന്തോ ഒരു ദോഷമുണ്ട്.’ പക്ഷേ, മക്കളുടെ സന്തോഷത്തിന് മുന്നിൽ അയാൾ ആ ഭയം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. അന്ധവിശ്വാസക്കാരൻ എന്ന് മക്കൾ വിളിക്കുമെന്ന് അയാൾ കരുതിയിരിക്കാം. …… അന്ന് രാത്രി കടുത്ത അമാവാസി ആയിരുന്നു. ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലും കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു. തമ്പിക്ക് കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജനാലയിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ട് മാത്രം. പ്രകൃതി വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടത്. “ഹ്ഹീ... ഹ്ഹീ…”ഒരു നേർത്ത സ്ത്രീശബ്ദത്തിലുള്ള വിങ്ങൽ. അത് കിഴക്കേ പറമ്പിലെ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നായിരുന്നു! തമ്പി പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ശരീരം വല്ലാതെ വിയർത്തു. അയാൾ പതുക്കെ ജനാല തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരൊറ്റ ഇലപോലും അനങ്ങാത്ത, കാറ്റില്ലാത്ത ആ ശാന്തമായ രാത്രിയിൽ, ആ കൂറ്റൻ വരിക്കപ്ലാവിന്റെ ചില്ലകൾ മാത്രം വല്ലാതെ ഉലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ഏതോ അദൃശ്യമായ ശക്തി അതിനെ പിടിച്ച് കുലുക്കുന്നത് പോലെ. തമ്പി ടോർച്ചുമെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങാൻ ഭാവിക്കുമ്പോഴേക്കും വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നലുണ്ടായി. ആ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഗീതയും ഉണർന്നു. പിന്നാലെ പെരുമഴയും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഭയം കാരണം അയാൾ തിരികെ കിടക്കയിലേക്ക് തന്നെ പോയി. പക്ഷേ, ആ രാത്രി അയാളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. മഴ മാറി പ്രകൃതി തികച്ചും ശാന്തമായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ പെയ്ത മഴ കാരണം മണ്ണിൽ വല്ലാത്തൊരു ഈർപ്പവും തണുപ്പും പടർന്നിരുന്നു. രാവിലെ തന്നെ ഗീത അടുക്കളപ്പണിയിൽ മുഴുകി. സിജി ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയാണ്. ആദർശൻ മുറ്റത്ത് തന്റെ ബൈക്ക് കഴുകുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. സജിതൻ തമ്പി പതിവുപോലെ കൈയിൽ മൺവെട്ടിയുമായി കിഴക്കേ പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിലെ കാറ്റിലും മഴയിലും എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ എന്ന് നോക്കാനാണ് അയാൾ പോയത്. പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അയാൾ ആ കാഴ്ച കണ്ട് സ്തബ്ധനായി. ആ വലിയ വരിക്കച്ചക്ക അതിന്റെ തണ്ടിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വേർപെട്ടിരിക്കുന്നു! എന്നാൽ അത് താഴെ വീണിട്ടില്ല. വല്ലാത്തൊരു നിഗൂഢതയോടെ, ഒരൊറ്റ നേർത്ത നാരിൽ മാത്രം അത് തൂങ്ങിനിൽക്കുകയാണ്. ചെറിയൊരു കാറ്റടിച്ചാൽ പോലും അത് താഴേക്ക് വീഴാം. അത്രയും വലിയൊരു ചക്ക അത്രയും നേർത്ത നാരിൽ എങ്ങനെ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു എന്നത് യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്തതായിരുന്നു. താഴെ വീണാൽ ആ ചക്ക പൂർണ്ണമായും ഉടഞ്ഞുപോകും. തമ്പി വേഗം ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. "ആദർശാ... ആദർശാ... വേഗം ആ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് ഒരു ചാക്കും കൊണ്ട് വാ. ആ വലിയ ചക്ക ദാ വീഴാൻ നിൽക്കുന്നു. താഴെ വീണ് ഉടയാതെ നമുക്കത് പിടിക്കണം. ഓടി വാടാ!" അച്ഛന്റെ പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ വിളി കേട്ട് ആദർശൻ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുണി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞ്, പറമ്പിൽ കിടന്ന ഒരു വലിയ ചാക്കുമെടുത്ത് പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് ഓടി. പുറകെ തമ്പിയും നടന്നു. "അച്ഛാ, ഞാൻ ഇതിന്റെ തൊട്ടു താഴെ നിൽക്കാം. അച്ഛൻ ആ തോട്ടികൊണ്ട് അതൊന്ന് പതുക്കെ തട്ടിയിടൂ, ഞാൻ ചാക്കിലേക്ക് പിടിച്ചോളാം, മണ്ണിൽ വീഴില്ല," ആദർശൻ ആ പ്ലാവിൻ തണലിൽ, കൃത്യം ആ ചക്ക തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നതിന് താഴെയായി നിലയുറപ്പിച്ചു. തമ്പി നീളമുള്ള തോട്ടിയെടുത്ത് ആ ചക്കയിലേക്ക് നീട്ടി. എന്നാൽ, തോട്ടി ചക്കയിൽ തൊടുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ്..അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു മാറ്റമുണ്ടായി. പൊടുന്നനെ കടുത്ത ഒരു തണുപ്പ് ആ പറമ്പിലാകെ പടർന്നു. തലേദിവസം രാത്രി കേട്ടതുപോലെയുള്ള ആ നിഗൂഢമായ വിങ്ങൽ ശബ്ദം, ഇത്തവണ വളരെ വ്യക്തമായി ആ പ്ലാവിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെ ഉയർന്നു! പെട്ടെന്ന്, യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ ആ പ്ലാവിന്റെ ഒരു വലിയ ചില്ല വശത്തേക്ക് ആഞ്ഞുലഞ്ഞു. വണ്ടുകൾ കൂട്ടത്തോടെ ഇളകിപ്പറന്നു. തമ്പിക്ക് എന്തോ ഒരപകടം മണത്തു. അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പിതാവ് നിലവിളിച്ചു: "ആദർശാ മാറിക്കോ... അവിടുന്ന് മാറ്!" പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ആ നേർത്ത നാര് പൊട്ടി. ഞൊടിയിടയിൽ, ഒരു ഭീമൻ പാറക്കല്ല് വീഴുന്ന വേഗത്തിൽ ആ മുഴുത്ത വരിക്കച്ചക്ക മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പതിച്ചു. ആദർശൻ മാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാല് പ്ലാവിന്റെ വേരിൽ തട്ടി അയാൾക്ക് വഴുതി. പക്ഷേ, ആ ചക്ക വീണത് ആദർശന്റെ തലയിലായിരുന്നില്ല! മകന്റെ മുകളിലേക്ക് ചക്ക വീഴുന്നത് കണ്ട്, അവനെ രക്ഷിക്കാൻ വായുവിൽ ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിന് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു വീണ സജിതൻ തമ്പിയുടെ തലയിലേക്കായിരുന്നു ആ കനത്ത ചക്ക കൃത്യമായി പതിച്ചത്! ഒരു കനത്ത ആഘാതത്തോടെ തമ്പി നിലത്തേക്ക് വീണു. ആ ചക്കയുടെ മുള്ളുകൾ അയാളുടെ തലയിൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിയിരുന്നു. ചോര ചാലുകളായി ആ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിലെ മണ്ണിലേക്ക് പടർന്നു. "അച്ഛാ..." ആദർശന്റെ നിലവിളി ആ പറമ്പാകെ മുഴങ്ങി. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഗീതയും സിജിയും പാത്രങ്ങൾ താഴെയിട്ട് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിയെത്തി. ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന തമ്പിയെ കണ്ട് ഗീത ബോധരഹിതയായി വീണു. ആദർശനും നാട്ടുകാരും ചേർന്ന് അയാളെ ഉടനെ തന്നെ ടൗണിലെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് എത്തിച്ചെങ്കിലും, ഡോക്ടർമാർക്ക് കൈമലർത്താനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ആശുപത്രിയിൽ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ സജിതൻ തമ്പിയുടെ ജീവൻ വേർപെട്ടിരുന്നു. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും, ഒരു ആയുസ്സിന്റെ കഠിനാധ്വാനവും ആ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിൽ ഒരൊറ്റ ചക്ക കാരണം തകർന്നു തരിപ്പണമായി. …… ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. വീട്ടിൽ ദുഃഖവും ശൂന്യതയും തളംകെട്ടി നിന്നു. ബന്ധുക്കളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. കടക്കാർ വീണ്ടും വീടിന് ചുറ്റും വട്ടമിടാൻ തുടങ്ങി. സജിതൻ തമ്പിയുടെ മരണത്തോടെ ആ കുടുംബം അനാഥമായ അവസ്ഥയിലായി. ആദർശൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാതെയായി. പഠിത്തത്തിലോ പരീക്ഷയിലോ ശ്രദ്ധിക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു വൈകുന്നേരം, അച്ഛന്റെ മരണാനന്തര ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ ശേഷം ആദർശൻ തളർച്ചയോടെ ആ കിഴക്കേ പറമ്പിലെ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിൽ വന്നു നിന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന്റെ ജീവനെടുത്ത ആ ശാപഗ്രസ്തമായ മരത്തെ അയാൾ അമർഷത്തോടെയും കണ്ണീരോടെയും നോക്കി. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ ശ്രദ്ധ താഴെ കിടന്ന ആ ചക്കയിലേക്ക് പോയി. അച്ഛൻ മരിച്ച അന്ന് മുതൽ അത് അവിടെത്തന്നെ കിടക്കുകയാണ്. ഭയം കാരണം ആരും അത് തൊട്ടിരുന്നില്ല, മാറ്റിവെച്ചിട്ടുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, സാധാരണ ഒരു ചക്ക താഴെ വീണ് ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ അത് ചീഞ്ഞുനാറേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഈ ചക്ക ഒന്നുപോലും ചീഞ്ഞിരുന്നില്ല! അതിൽ നിന്ന് ഒരു ഈച്ചപോലും പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മഴ പെയ്തിട്ടും അതിന് യാതൊരു കേടും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല. ആദർശൻ കുനിഞ്ഞ് ആ ചക്കയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. ആ ചക്കയുടെ പുറംതോടിൽ, പ്രകൃതിദത്തമായ മുള്ളുകളുടെ ക്രമീകരണത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖരൂപം വളരെ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു! കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ... മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തന്നെ നോക്കിയ തന്റെ സ്വന്തം അച്ഛൻ സജിതൻ തമ്പിയുടെ അതേ മുഖച്ഛായ! ഭയത്തോടെ ആദർശൻ രണ്ടടി പിന്നോട്ട് മാറി. അപ്പോഴാണ് അയാൾ ആ രണ്ടാമത്തെ വിചിത്രമായ കാഴ്ച കണ്ടത്. ആ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിലെ മണ്ണിൽ, അച്ഛന്റെ ചോര വീണ കൃത്യം ആ സ്ഥാനത്ത്... ഒരു പുതിയ പ്ലാവിൻ തൈ മുളച്ചു പൊന്തിയിരിക്കുന്നു! ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അതിന് അസാധാരണമായ വളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വീണ്ടും ആ നനുത്ത കാറ്റ് വീശി. പ്ലാവിന്റെ ചില്ലകൾ പതുക്കെ ഉലഞ്ഞു. ഇത്തവണ ആ ശബ്ദം ഒരു വിലാപമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ കുടുംബത്തെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന, തളരരുതെന്ന് പറയുന്ന സജിതൻ തമ്പിയുടെ ശാന്തമായ ശബ്ദം പോലെയാണ് ആദർശന് തോന്നിയത്. ഒരു ജീവൻ എടുത്തുകൊണ്ട്, മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ ആ പറമ്പിൽ തന്നെ കാവലായി തുടരാൻ ആ പ്ലാവ് തമ്പിയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തതാണോ? അതോ ആ കുടുംബത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായി തമ്പി ആ മരത്തിൽ പുനർജനിച്ചതാണോ? ആദർശൻ കണ്ണ് തുടച്ച് ആ പ്ലാവിൻ തൈ പതുക്കെ തൊട്ടു. തന്റെ കടമകൾ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ആ പ്ലാവിന്റെ നിഗൂഢത ഇന്നും ആ പറമ്പിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു. …… End

നരകവാതിൽ, https://pratilipi.app.link/yp62PBx7r3b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ മെയിൻ വില്ലൻ (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… അർദ്ധരാത്രി രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കാറ്റ് ജനൽപ്പാളികളെ ആഞ്ഞുലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജനലുകൾക്കപ്പുറം കറുത്ത വവ്വാലുകൾ ചിറകടിക്കുന്ന വിചിത്രമായ ശബ്ദം കേൾക്കാം. മുറിയുടെ നടുവിൽ, കട്ടികൂടിയ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന ലാപ്ടോപ്പിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിന് മുന്നിൽ വിബിൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുതിയൊരു നിഗൂഢ കഥയുടെ വരികൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കാനുള്ള കഠിനശ്രമത്തിലായിരുന്നു അവൻ. പെട്ടെന്ന്, മുറിയിലെ എൽ.ഇ.ഡി വെളിച്ചം ഒന്നു മിന്നിമറഞ്ഞു. ലാപ്ടോപ്പിന്റെ സ്ക്രീൻ നിശ്ചലമായി. ടൈപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന അക്ഷരങ്ങളെല്ലാം ചോരനിറത്തിലുള്ള വെളിച്ചമായി മാറി സ്ക്രീനിലൂടെ താഴേക്ക് ഒലിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷ ഊഷ്മാവ് പെട്ടെന്ന് പൂജ്യത്തിനും താഴേക്ക് പതിച്ചു. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ വെളുത്ത പുക പുറത്തുവരുന്ന അത്രയും കടുത്ത തണുപ്പ്. ചുമരുകളിൽ നിന്ന് സിമന്റ് പാളികൾ അടർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി, അതിനിടയിലൂടെ കറുത്ത മാംസക്കഷ്ണങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. …….. വിബിൻ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. അവന്റെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ സ്വപ്നങ്ങളെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന ആറ് രൂപങ്ങൾ പൂർണ്ണമായ രക്തദാഹത്തോടെ അവനെ വളഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കറുത്ത റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ച കറന്റ് സുര മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. അവന്റെ കൈയിലെ 1000 വോൾട്ടിന്റെ ഷോക്കറിൽ നിന്ന് നീല വെളിച്ചത്തോടെയുള്ള വൈദ്യുത തരംഗങ്ങൾ പുറപ്പെട്ട് വിബിന്റെ മേശയെ കരിച്ചു കളഞ്ഞു. മുറിയിലെ സ്വിച്ച് ബോർഡുകൾ ഒന്നിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് തീപ്പൊരികൾ ചിതറി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ കോപം കൊണ്ട് ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ, സ്റ്റീൽ മാസ്ക് ധരിച്ച നൈട്രജൻ നിസാർ നിന്നിരുന്നു. അവന്റെ കൈയിലെ നൈട്രജൻ ഗണ്ണിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട -196°C ദ്രാവകം തറയിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ, മുറിയിലെ മരപ്പലകകൾ തണുത്ത് മരവിച്ച് ചില്ല് കഷണങ്ങൾ പോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് സിസർ സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ ഭീമാകാരമായ ലോഹക്കത്രിക വായുവിൽ ചലിപ്പിച്ചു. *ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്...* അതിന്റെ മൂർച്ചയേറിയ ശബ്ദം അസ്ഥികളെ തുളച്ചുകയറുന്നതായിരുന്നു. അവൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യന്റെ ചീഞ്ഞ ചർമ്മത്തിന്റെ വല്ലാത്തൊരു ദുർഗന്ധം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സീലിംഗിൽ നിന്ന്, സജിതൻ സോമ്പി വിബിന്റെ തൊട്ടുമുകളിലേക്ക് ഒരു ഭീകരമായ രൂപം പോലെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. അവന്റെ ചാരനിറമുള്ള മുഖം പൂർണ്ണമായും ചീഞ്ഞളിഞ്ഞിരുന്നു. വായ തുറന്നപ്പോൾ പച്ചനിറത്തിലുള്ള റേഡിയോആക്ടീവ് ഉമിനീർ തറയിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു, ആസിഡ് വീണതുപോലെ പലകകൾ ഉരുകിപ്പോയി. വാതിലിനടുത്ത് സിജി ദി സൗണ്ട് കില്ലർഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ വയലിൻ വില്ലെടുത്ത് തന്ത്രികളിൽ ഉരസിയപ്പോൾ, 150 ഡെസിബെല്ലിനും മുകളിലുള്ള ഒരു ആവൃത്തി മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ചെവിയിലെ കർണ്ണപടം തകർത്ത് ചോര പുറത്തുചാടിക്കാൻ ആ ശബ്ദത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും നടുവിലായി, ആ ഇരുണ്ട സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനെപ്പോലെ സാക്ഷാൽ ഡെഡ്‌ലി പിള്ള എന്ന വേണു പിള്ള നിന്നിരുന്നു. അവന്റെ ഭീകരമായ ആയുധത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിന്ന് കറുത്ത ചോരത്തുള്ളികൾ വിബിന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. "എടാ അലവലാതി..." കറന്റ് സുര പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു. "നിനക്കറിയാമോ ഞാൻ ആരാണെന്ന്? എന്നെ ചീത്ത വിളിക്കുന്നവരെയും കളിയാക്കുന്നവരെയും ഒരൊറ്റ കറന്റടിപ്പിച്ചു കൊല്ലുന്ന സൈക്കോയാണ് ഞാൻ! ആ എന്നെ വെറും സാധാരണക്കാരനാക്കി നിന്റെ കഥകളിൽ ഒതുക്കാൻ നിനക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു?" വേണു പിള്ള ക്രൂരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ കാരണങ്ങളില്ലാതെ മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്ന സൈക്കോയാണ്! അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിന്നെ കൊല്ലാനും എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു കാരണവും ആവശ്യമില്ല! ഈ നിഗൂഢതയുടെ രാത്രിയിൽ നിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കപ്പെടും." അവർ ആറുപേരും ഒരേസമയം വിബിന്റെ നേരെ ആയുധങ്ങളോങ്ങി അടുത്തു വന്നു. മരണത്തിന്റെ കറുത്ത നിഴലുകൾ അവനെ പൂർണ്ണമായും മൂടി. സിജിയുടെ മാരകമായ ശബ്ദതരംഗങ്ങളും, സുരേഷിന്റെ കറന്റും, നിസാറിന്റെ കൊടും തണുപ്പും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊടാൻ ഏതാനും ഇഞ്ചുകൾ മാത്രം ബാക്കി. വിബിൻ പേടിയോടെ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു മാറി. അവൻ വളരെ പരുങ്ങലോടെ, അവരെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ എന്നവണ്ണം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു. "സുരേഷേ... വേണു പിള്ളേ..." വിബിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചു വലിയ സൈക്കോ കൊലയാളികളാണെന്ന്, അല്ലേ? ആളുകൾ ചീത്ത വിളിക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചു സംസാരിക്കാനും കളി ആക്കിയാൽ തിരിച്ചു കളി ആക്കുവാനും വാക്കുകളില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് നീ ഈ 1000 വോൾട്ടിന്റെ ഷോക്കറുമായി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നത് സുരേഷേ. പക്ഷേ ഒന്നു ചോദിച്ചോട്ടെ, ഈ കനത്ത മഴയത്ത് എങ്ങാനും നിന്റെ ഈ റെയിൻകോട്ടിൽ ഒരു ഓട്ട വീണ് കറന്റ് നിനക്ക് തന്നെ അടിച്ചാൽ നീ എന്ത് ചെയ്യും? തൃശ്ശൂർ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ ആംബുലൻസ് പോലും കിട്ടില്ല ഈ സമയത്ത്!" വിബിൻ വേണു പിള്ളയെ നോക്കി കൈകൾ കൂപ്പി. "നീ ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ കൊല്ലുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് വെറും മിഥ്യയാണ് പിള്ളേ. ഈ ക്രൂരമായ ലോകത്തോട് കടുത്ത വിദ്വേഷമുള്ള ഒരു പാവം മാനസിക രോഗിയാണ് നീ. പക്ഷേ ഒന്നു ചോദിച്ചോട്ടെ പിള്ളേ, കാരണങ്ങളില്ലാതെ നീ ഇവരെയൊക്കെ കൊന്നുകൂട്ടുമ്പോൾ നിന്റെ ഈ വേഷത്തിന് എത്ര രൂപയായി കാണും? ഓൺലൈനിൽ ഓഫർ ഉള്ളപ്പോൾ വാങ്ങിയതാണോ ഈ കോമാളി വേഷം?" അവൻ സജിതൻ സോമ്പിയുടെ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "സജിതാ, ഈ ഉമിനീരൊഴുക്കുന്നത് നിർത്തിക്കൂടെ? എന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് ആയാൽ പിന്നെ നിങ്ങളുടെ കഥ ഞാൻ എങ്ങനെ തിരുത്തും? “ “സിജി, 150 ഡെസിബെല്ലിൽ നീ ഇത് വായിച്ചാൽ അയൽപക്കത്തെ ചേട്ടൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും, അത് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ?അല്ലെ" “നിസാറെ ഈ നൈട്രജൻ ഗ്യാസ് കഴിഞ്ഞാൽ നീ എന്ത് ചെയ്യും? “ “ സെബാസ്റ്ത്യാ ഈ കത്രിക തുരുമ്പ് പിടിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യും “ വിബിന്റെ ഈ പരിഭ്രമിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളും സംസാരവും കേട്ട് വില്ലന്മാർ ആറുപേരും ഒന്നു സ്തംഭിച്ചുപോയി. തങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നവരോട് പേടിയോടെയാണെങ്കിലും ഇത്രയും നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ അവർ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ ക്രൂരത ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് മുറിയിലെ ചുമരുകൾ കൂടുതൽ ഇടുങ്ങി വരാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അജ്ഞാതമായ ഒരു മന്ത്രോച്ചാരണം മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ വിബിൻ കണ്ടത് ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. പുറത്ത് തറവാട്ടു മുറ്റം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒടുക്കമില്ലാത്ത ഒരു ശ്മശാനവും അതിനു മുകളിൽ ചോരനിറത്തിലുള്ള ഒരു ചന്ദ്രനുമായിരുന്നു. "ഇത് വെറുമൊരു കൊലപാതകമല്ല," നൈട്രജൻ നിസാർ തന്റെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നീ ഞങ്ങളെ വെറുമൊരു വരികളിൽ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നിന്റെ ഭാവനയുടെ തടവറയിലാണ് ഞങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞത്. ആ തടവറ തകർക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ ഇന്ന് വന്നിരിക്കുന്നത്. നിന്നെ ഞാൻ ഇന്ന് കൊല്ലുമെടാ കുരുത്തം കെട്ടവനെ" സിസർ സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ കത്രിക വിബിന്റെ കഴുത്തിന് തൊട്ടടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അതിന്റെ ലോഹത്തണുപ്പ് വിബിൻ തന്റെ ചർമ്മത്തിൽ അറിഞ്ഞു. . അവൻ ഒരടി കൂടി പിന്നോട്ട് മാറി ചുമരിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു. "എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്..." വിബിൻ യാചിച്ചു. "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കഥകൾ തിരുത്തി എഴുതാം. നിങ്ങളെ വലിയ നായകന്മാരാക്കാം. ദയവായി എന്നെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കൂ." "വൈകിപ്പോയി എഴുത്തുകാരാ!" ഡെഡ്ലി പിള്ള ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "നായകന്മാരാകാൻ ഞങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് ഈ ലോകത്തിന്റെ സർവ്വനാശമാണ്. അതിന് ആദ്യം നിന്റെ ഈ തലച്ചോറ് ഇവിടെ തകരണം!" ആ വില്ലന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി, തുടർന്ന് കൂടുതൽ ക്രോധത്തോടെ വിബിന് നേരെ അടുത്തു. " നീ ഞങ്ങളുടെ വേദനകളെയും ഭ്രാന്തിനെയും ചോദ്യം ചെയ്തു. ഞങ്ങൾ നിന്നെ കഷണങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ പോവുകയാണ്!" സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ ആയുധം വായുവിൽ ഉയർത്തി. വിബിൻ ഭയന്ന് ചുമരിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു. …… അവന്റെ അന്ത്യം ഉറപ്പായ നിമിഷം. പക്ഷേ, ആയുധങ്ങൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്... വിബിന്റെ മുഖത്തെ ഭയവും പരുങ്ങലും പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി! അവൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി. മുറിയിലെ ചോരവെളിച്ചം മുഴുവൻ പെട്ടെന്ന് അവനിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുണ്ട, ഭയാനകമായ ഒരു തിളക്കം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ നേരെ നിവർന്നു നിന്നപ്പോൾ അവന്റെ നിഴൽ ആ മുറിയേക്കാൾ വലുതായി ചുമരിലേക്ക് പടർന്നു. അവനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വന്യമായ ഊർജ്ജം ആ ആറു സൈക്കോകളെയും ഒരടി പിന്നോട്ട് തെറിപ്പിച്ചു. അവൻ ആ സൈക്കോ കൊലയാളികളെ നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ, ഭ്രാന്തമായി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ചിരിയിൽ മരണത്തിന്റെ കടുത്ത തണുപ്പും ഭീകരതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുവരെ കണ്ട നിഷ്കളങ്കനായ വിബിൻ ആയിരുന്നില്ല അത്. "നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചോ നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഈ കഥയിലെ വില്ലന്മാരെന്ന്?" വിബിൻ തന്റെ കൈകൾ വിടർത്തി അവരെ നോക്കി ഇടിമുഴക്കം പോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. സുരേഷും വേണു പിള്ളയും ഭയത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. "സുരേഷേ, നിനക്ക് ചീത്ത വിളിക്കുന്നവരെ കൊല്ലാൻ 1000 വോൾട്ടിന്റെ ഷോക്കർ വേണം. വേണു പിള്ളേ, നിനക്ക് കാരണങ്ങളില്ലാതെ കൊല്ലാൻ ഭീകരമായ ആയുധങ്ങൾ വേണം. നിസാർ, നിനക്ക് നൈട്രജൻ ഗണ്ണും വേണം. സിജിക്ക് സൗണ്ട് സിസ്റ്റം വേണം സജിതൻ സോമ്പിക്ക് കടിക്കണം സെബാസ്റ്റ്യനു കത്രിക വേണം എന്നാൽ എനിക്ക് നിങ്ങളെ ആരെയും കൊല്ലാൻ യാതൊരു ആയുധത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല!" വിബിൻ ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. "നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഈ ഭ്രാന്തും, ഈ ക്രൂരതയും, ഈ വേദനയും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തത് ആരാണ്? ഞാനാണ്! നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഈ കൊടുംക്രൂരതകൾ ചെയ്യിപ്പിച്ചത് ആരാണ്? ഞാനാണ്! നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചതും, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം നരകതുല്യമാക്കിയതും, നിങ്ങളെ സൈക്കോകളാക്കി മാറ്റിയതും എന്റെ ഈ വിരലുകളാണ്! നിങ്ങൾ വെറും കളിപ്പാവകൾ മാത്രമാണ്. നിങ്ങളെക്കാളൊക്കെ വലിയ, നിങ്ങളുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലൻ ഞാനാണ്... നിങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവ്, ഞാൻ സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ ലാപ്ടോപ് നോക്ക് ” (സിസ്സർ സെബാസ്റ്റ്യൻ വിബിന്റെ കഴുത്തിൽ കത്രിക വെക്കുന്നിടത് കഥ വിബിൻ എഴുതി നിർത്തിയിരുന്നു) അത് കണ്ട് ആറ് കൊലയാളികളും പൂർണ്ണമായും തളർന്നുപോയി. തങ്ങൾ എത്ര വലിയ ക്രൂരത ചെയ്താലും, തങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഈ എഴുത്തുകാരന്റെ ക്രൂരതയ്ക്ക് മുന്നിൽ തങ്ങൾ വെറും പൂജ്യമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ആറു ഭീകരരൂപങ്ങളും പതുക്കെ വിബിന്റെ വലിയ നിഴലിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.. ……… $*ഉഗ്രം വീരം ഉഗ്രം വീരം.*$ പെട്ടെന്ന് കർണ്ണപടം തകർക്കുന്ന രീതിയിൽ അലാറം ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി! വിബിൻ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവൻ കസേരയിലല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് തന്റെ കിടക്കയിലായിരുന്നു. വിയർത്തു കുളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ മുറി തികച്ചും സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നു. ചുമരുകളിൽ ചോരപ്പാടുകളോ തറയിൽ മരവിച്ച ഐസ് കഷ്ണങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു. ജനലിനപ്പുറം പുലർച്ചെയുള്ള നേർത്ത വെളിച്ചം പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ ദീർഘമായി ഒന്നു ശ്വാസമെടുത്തു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പ് ഇപ്പോഴും ഓൺ ആയിത്തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. രാത്രി കഥ എഴുതാൻ ആലോചിച്ചിരുന്ന് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണെന്നും, കണ്ടതത്രയും ഭീകരവും നിഗൂഢവുമായ ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നുവെന്നുംഅവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ആ ഭീകരമായ രംഗങ്ങളും താൻ ഒടുവിൽ വില്ലനായി മാറിയ ആ ക്ലൈമാക്സ് ട്വിസ്റ്റും അവന്റെ മനസ്സിൽ കൃത്യമായി ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കീബോർഡിൽ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു പുതിയ കഥയുടെ തലക്കെട്ട് ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി: “ മെയിൻ വില്ലൻ “ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും തന്റെ സൃഷ്ടികളേക്കാൾ വലിയ വില്ലനായി മാറാൻ തന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് കഴിയുമെന്ന ചിന്തയോടെ അവൻ ടൈപ്പിംഗ് തുടർന്നു. ജനലിനപ്പുറം പ്രഭാതത്തിന്റെ പ്രകാശം പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. ‘തല്ക്കാലം ആ 6 പേര് മതി. ബാക്കി ഉള്ള ഡിസ്കോ ബിജു,സർപ്പ സന്ധ്യ, ടേസ്റ്റർ ലൈല, അറക്കവാൾ ആദർശൻ, ബ്ലാക്ക് ഷാഡോ സാമൂവേൽ, റിവോൾവർ ഗീത’ എന്നിവരെ വെച്ച് സെക്കന്റ്‌ പാർട്ട്‌ എഴുതാം’ അവൻ ചിന്തിച്ചു ….. End