#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 വേഷപ്പകർച്ച ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… ആഡംബരത്തിന്റെ പര്യായമായ ആ മുപ്പതാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സജിത്തിന് ചുറ്റും നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരുട്ടുമാത്രമായിരുന്നു. കൈയ്യിലെ ഗ്ലാസിലെ പാനീയത്തേക്കാൾ കയ്പ്പായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്തകൾക്ക്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം സുഹൃത്ത് സുരേഷ് തന്റെ പുതിയ ബി.എം.ഡബ്ല്യു കാറിന്റെ ചാവി വിരലിലിട്ട് കറക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "സജിത്തേ, മുപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സായി. ഇനിയൊരു ജീവിതം വേണ്ടേ? നിന്റെ ഈ ഐ.ടി. ലോകത്തെ കോഡിംഗും പ്രോഗ്രാമുകളും നിന്നെ വെറുമൊരു യന്ത്രമാക്കി മാറ്റും. നിന്റെ ഈ ഏകാന്തത ഒരു രോഗമാണ്. നിന്റെ സമ്പാദ്യവും ഈ വലിയ ഫ്ലാറ്റും അനുഭവിക്കാൻ നിന്റെ രക്തത്തിൽ പിറന്ന ഒരാൾ വേണ്ടേ? ഒരു ഡി.എൻ.എ കോപ്പി പോലുമില്ലാതെ നീ ഇങ്ങനെ ഇല്ലാതാകണോ?" അതൊരു ഉപദേശമായിരുന്നില്ല, സജിത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള ഒരു ചൂണ്ടുപലകയായിരുന്നു. സജിത്ത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് സ്‌ക്രീനിലെ അനന്തമായ കോഡുകളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു. ജീവിതം വെറുമൊരു പ്രോഗ്രാമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നാട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മ സൗമ്യ വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ സംഭാഷണം അവസാനിക്കുന്നത് വിവാഹത്തിലാണ്. ഓരോ കത്തിലും ഓരോ ഫോൺ കോളിലും അവർ തറവാടിത്തത്തെക്കുറിച്ച് വാചാലയാകും. "സജിത്തേ, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മഹിമ നിലനിർത്താൻ നിനക്കൊരു മകൻ വേണം. തറവാടിത്തമുള്ള, കുലീനയായ ഒരു പെണ്ണിനെ മാത്രമേ ഈ വീടിന്റെ പടി കയറ്റാവൂ. നിന്റെ അച്ഛൻ ബാക്കിവെച്ചു പോയ ആഭിജാത്യം അശുദ്ധമാക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നമ്മുടെ രക്തശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നിന്റെ കടമയാണ്." സൗമ്യയുടെ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അധികാരത്തിന്റെ സ്വരമായിരുന്നു. ആ തറവാടിത്തം സജിത്തിന് ഒരു ശ്വാസംമുട്ടലായി തോന്നി. കുലീനത എന്ന പേരിൽ അവർ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ അവന്റെ വികാരങ്ങൾ മരവിച്ചിരുന്നു. ഈ സാഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ഓഫീസിലെ പുതിയ പ്രോജക്ടിന്റെ ഭാഗമായി ആശ എത്തുന്നത്. ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ അവളിലൊരു പ്രത്യേകത സജിത്ത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഓഫീസിലെ കഫറ്റീരിയയിൽ എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയും ബഹളം വെക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആശ ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടും. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും പടർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു നിഗൂഢമായ വിഷാദം—അതൊരു കാന്തികശക്തി പോലെ സജിത്തിനെ ആകർഷിച്ചു. അവളൊരിക്കലും തന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ആരോടും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. എല്ലാവരോടും ഒരു അകലം പാലിക്കാൻ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ മൗനം അവളെ കൂടുതൽ സുന്ദരിയും ദുരൂഹതയുള്ളവളും ആക്കി മാറ്റി. മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, ഓഫീസ് പാർക്കിംഗിൽ കാർ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴാണ് സജിത്ത് ആദ്യമായി അവളോട് സംസാരിച്ചത്. "ആശയ്ക്ക് പോകാൻ വണ്ടിയൊന്നുമില്ലേ? വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ വിടാം." ആദ്യമൊന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അവൾ സമ്മതിച്ചു. യാത്രാമധ്യേ അവൾ വളരെ കുറച്ചുമാത്രമേ സംസാരിച്ചുള്ളൂ. നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു പഴയ ഫ്ലാറ്റിന് മുന്നിൽ അവളെ ഇറക്കുമ്പോൾ സജിത്തിന് അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവർ കൂടുതൽ അടുത്തു. ഓരോ ദിവസവും ഓരോരോ കാര്യങ്ങളായിട്ടാണ് അവൾ തന്റെ ജീവിതം അവന് മുന്നിൽ തുറന്നത്. ആദ്യം അവൾ പറഞ്ഞു അവൾ താമസിക്കുന്നത് ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന്. പിന്നീട് ഒരു ദിവസം സംസാരത്തിനിടയിൽ അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു "സജിത്തിന് എന്നെക്കുറിച്ച് വലിയ ധാരണയൊന്നും കാണില്ല. ഞാൻ വിവാഹിതയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ജീവിതം ഒരു നരകമായിരുന്നു." സജിത്ത് നടുക്കത്തോടെ അവളെ നോക്കി. അവൾ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ പഴയൊരു പൊള്ളലേറ്റ പാട് അവനെ കാണിച്ചു. "ഇത് അയാൾ സിഗരറ്റ് കുറ്റി അമർത്തി പൊള്ളിച്ചതാണ്. മദ്യപിച്ചു വന്നാൽ അയാൾ ഒരു മൃഗമായി മാറും. സഹിക്കവയ്യാതെയാണ് ഞാൻ ആ വീട് വിട്ടിറങ്ങിയത്." …… ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷമാണ് തനിക്ക് ഒരു മകളുണ്ടെന്ന വിവരം അവൾ സജിത്തിനോട് പറയുന്നത്. "വീണ എന്നാണ് അവളുടെ പേര്. എന്റെ ഏക ജീവൻ അവളാണ്." സജിത്ത് ആദ്യമായി വീണയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളിലെ നിഷ്കളങ്കത അവനെ കീഴടക്കി. ആറുവയസ്സുകാരി വീണയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നു. അവൾ സജിത്തിന്റെ വിരലുകളിൽ തൂങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ സജിത്തിന് തോന്നി, ഇതാണ് താൻ തിരഞ്ഞ ജീവിതമെന്ന്. സുരേഷ് പറഞ്ഞ 'ഡി.എൻ.എ കോപ്പി' എന്ന ചിന്ത അവനിൽ വീണ്ടും ഉണർന്നു. സ്വന്തം രക്തമല്ലെങ്കിലും വീണയെ തന്റെ മകളായി സ്വീകരിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നു. അവളുടെ സംരക്ഷകനാകുക എന്നത് അവന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യമായി മാറി. ……. "അമ്മേ, എനിക്കൊരാളെ ഇഷ്ടമാണ്. അവൾക്ക് ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്. പക്ഷേ അവൾ അനുഭവിച്ച നരകം..." സജിത്ത് പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കും മുൻപേ സൗമ്യയുടെ സ്വരം മാറി. "നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഒരു മറുതാലികെട്ടിയവളെ ഈ തറവാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനോ? നിനക്ക് വട്ടാണോ സജിത്തേ? നമ്മുടെ വംശശുദ്ധി കളയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അന്യന്റെ വിത്ത് ചുമക്കുന്നവളെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല. അതിലും ഭേദം നീ കല്യാണം കഴിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നതാണ്!" അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ സജിത്തിനെ തളർത്തിയില്ല, പകരം അവനെ കൂടുതൽ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവനാക്കി. ആശയെയും മകളെയും കൂട്ടി താൻ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങും. അവൻ തന്റെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലെ വലിയൊരു തുക അവർക്കായി മാറ്റിവെച്ചു. ആശയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു പുതിയ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങാനുള്ള അഡ്വാൻസ് തുകയും നൽകി. അവളുടെ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാനും അവൾക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതത്വം നൽകാനുമായി അവൻ ലക്ഷങ്ങൾ ചിലവാക്കി. ……… ആശയെയും മകളെയും തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഔദ്യോഗികമായി ക്ഷണിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, അവളറിയാതെ ഒന്ന് സർപ്രൈസ് വിസിറ്റ് നടത്താൻ സജിത്ത് തീരുമാനിച്ചു. അവൾക്ക് കുറച്ച് സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും വീണയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വലിയൊരു പാവക്കുട്ടിയും അവൻ വാങ്ങിയിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ആ പഴയ കോളനിയിലേക്ക് സജിത്തിന്റെ കാർ നീങ്ങി. മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ അപരിചിതമായ ഒരു കാർ കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. സജിത്ത് പതുക്കെ കാർ ഒതുക്കി നിർത്തി. എന്തോ ഒരു ഉൾഭയം അവനെ പിടികൂടി. അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വീടിന്റെ വശത്തുള്ള ജനാലയ്ക്കൽ എത്തി. അകത്തുനിന്നും ചിരിയുടെയും സംസാരത്തിന്റെയും ശബ്ദം കേൾക്കാം. സജിത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി! മുറിയിൽ ആശ ഒരു സോഫയിൽ വളരെ ലാഘവത്തോടെ കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ചിരുന്ന് പുകവലിക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പഴയ വിഷാദം എവിടെപ്പോയി? പകരം അവിടെ കണ്ടത് കൗശലക്കാരിയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. സോഫയ്ക്ക് താഴെ തറയിൽ, സജിത്ത് നൽകിയ വിലകൂടിയ വാച്ചു ധരിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ ഇരിക്കുന്നു. അത് മറ്റാരുമല്ല, ആശ ക്രൂരൻ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച അവളുടെ ഭർത്താവായിരുന്നു! "എടി, ആ സജിത്ത് ഇന്നും കൂടി വന്നാൽ നമുക്ക് ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ആധാരം കൈക്കലാക്കാം. മണ്ടൻ വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന പാഷാണമാണെന്നാണ്!" അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അവനെ കയ്യിലെടുക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. ഇത്തിരി കണ്ണീരും പിന്നെ ആ പഴയ പാടും കാണിച്ചാൽ അവൻ ഉരുകിക്കോളും. ആ പാട് നീ പഴയകാലത്ത് തല്ലുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ ഉണ്ടായതാണെന്ന് അവനറിയില്ലല്ലോ!" ആശ പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ഒരു മൂലയിൽ വീണ എന്ന ആ കൊച്ചുപെൺകുട്ടി തറയിലിരുന്ന് കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ശരിക്കും പേടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവളുടെ അച്ഛനെയോ അമ്മയെയോ അല്ല, മറിച്ച് അവൾ വളരുന്ന ഈ അന്തരീക്ഷത്തെയാണെന്ന് സജിത്തിന് മനസ്സിലായി. അവളും ഈ വലിയ കെണിയിലെ ഒരു ഇര മാത്രമാണ്. സജിത്തിന് തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ കണ്ട സ്നേഹം, സഹതാപം, കണ്ണീർ എല്ലാം കൃത്യമായി പ്ലാൻ ചെയ്ത ഒരു തിരക്കഥയായിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ തണൽ തേടി വന്ന താൻ ചെന്നുവീണത് കൊടും വഞ്ചനയുടെ പടുകുഴിയിലാണ്. തന്റെ വൈകാരികതയെയാണ് അവർ ചൂഷണം ചെയ്തത്. കയ്യിലിരുന്ന പാവക്കുട്ടി ചെളിയിലേക്ക് വീണു. സജിത്ത് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കാറിലിരുന്ന് അവൻ തന്റെ ഫോണിലെ ആശയുടെ എല്ലാ ഫോട്ടോകളും ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. അവസാനമായി അവൻ തന്റെ അമ്മയെ വിളിച്ചു. "അമ്മേ..." സജിത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താടാ? നീ ആ പെണ്ണിന്റെ കാര്യമാണോ?" സൗമ്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഗർവ്വ് തന്നെ. "അല്ല അമ്മേ. അമ്മ പറഞ്ഞ തറവാടിത്തവും മഹിമയും ഒന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. പക്ഷേ, മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയാൻ അമ്മയുടെ ആ കണിശത എനിക്ക് വേണമായിരുന്നു. ഞാൻ വരികയാണ്... എനിക്ക് കുറച്ചു കാലം ആ പഴയ തറവാട്ടിൽ ഒന്ന് തനിച്ച് താമസിക്കണം." സജിത്ത് കാർ വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു പോയി. കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ ആ പഴയ വീടും അതിലെ നിഴൽരൂപങ്ങളും ഇരുട്ടിൽ മറയുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ജീവിതം ഒരു വലിയ കെണിയാണെന്നും, അതിൽ വീഴാതിരിക്കാൻ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വിവേകമാണ് വേണ്ടതെന്നും അവൻ ആ രാത്രിയിൽ പഠിച്ചു. സജിത്തിന്റെ ഈ തിരിച്ചറിവ് അവന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിക്കും. ……. End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 NOXIFEN ( മുന്നറിയിപ്പ് :ഗർഭിണികൾ ഹൃദ്രോഗികൾ ഈ കഥ വായിക്കരുത് ഗർഭിണികൾക്ക് ഹാർട്ട്‌ അറ്റാക്ക് വന്നേക്കാം, ഹൃദ്രോഗികൾ പ്രസവിച്ചേക്കാം,കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. പ്രശസ്ത മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ദ്ധൻ ഡോക്ടർ സാമുവൽ തന്റെ ക്ലിനിക്കിലെ കറങ്ങുന്ന കസേരയിലിരുന്ന് മുന്നിലിരിക്കുന്ന സുരേഷ് കുമാറിനെ കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ലാബ് എലിയെ നോക്കുന്നത് പോലെ നോക്കി. സുരേഷിന്റെ മുഖം ഒരു പഴയ പത്രക്കടലാസ് ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയത് പോലെയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ചുറ്റും കറുത്ത പാടുകൾ. ദിവസങ്ങളോളം ഉറങ്ങാത്തതിന്റെയും ആകുലതകളുടെയും എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ വിരലുകൾ മേശപ്പുറത്ത് താളമില്ലാതെ കൊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "അപ്പോൾ സുരേഷ്," പച്ച നിറത്തിലുള്ള, ലേസർ ലൈറ്റ് പോലെ തിളങ്ങുന്ന ചില ഗുളികകൾ മേശപ്പുറത്ത് ഓരോന്നായി പട്ടാളക്കാരെപ്പോലെ നിരത്തിക്കൊണ്ട് സാമുവൽ ചോദിച്ചു. "തലവേദന ഇപ്പോഴും നിങ്ങളെ വേട്ടയാടുകയാണോ? അതോ ആ പഴയ വെളിച്ചപ്പാട് നിങ്ങളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ തുള്ളുന്നുണ്ടോ?" "ഡോക്ടർ, ഇത് വെറുമൊരു വേദനയല്ല," സുരേഷ് തന്റെ കസേര സാമുവലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീക്കിയിട്ട് ശബ്ദം പരമാവധി താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "എന്റെ അയൽവാസി സജിതൻ... അവൻ വെറുമൊരു മനുഷ്യനല്ല, ഒരു ഇന്റർഗാലക്റ്റിക് ഗൂഢാലോചനക്കാരനാണ്! അവൻ രാത്രിയിൽ വന്ന് മുറ്റത്തെ ചെടിച്ചട്ടികൾ മാറ്റിവെക്കുന്നത് വെറുതെയല്ല. ഓരോ ചട്ടിക്കും ഓരോ അർത്ഥമുണ്ട്. വടക്ക് വശത്തെ തുളസിത്തറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു കള്ളിച്ചെടി വെച്ചാൽ അതിനർത്ഥം അവൻ എന്റെ തലച്ചോറിലെ ചിന്തകളെ ഡീകോഡ് ചെയ്യുകയാണ് എന്നാണ്. അവൻ കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്ത ആ പുതിയ എയർ കണ്ടീഷണർ കണ്ടോ? അത് എയർ കണ്ടീഷണറല്ല ഡോക്ടർ, അത് എന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വലിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരു 'മെമ്മറി വാക്വം ക്ലീനർ' ആണ്!" സുരേഷ് കിതച്ചു. "കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി ഞാൻ ഉറങ്ങിയിട്ട്. കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ ആരോ എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുന്ന് വൻകിട പടക്കക്കടയ്ക്ക് തീയിട്ട പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. 'ഡും... ഡും... ടപ്പേ...!' ചിലപ്പോൾ വാനമ്പാടികൾ പാടുന്നത് പോലെയും തോന്നും, പക്ഷേ പാടുന്നത് ചൈനീസ് ഭാഷയിലാണെന്ന് മാത്രം!" സാമുവൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു. സുരേഷിന്റെ ഭാവന ഒരു സൂപ്പർസോണിക് വിമാനത്തെക്കാൾ വേഗത്തിൽ പറക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. "സുരേഷ്, ഇത് മെഡിക്കൽ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ 'ഹൈപ്പർ-പാരാനോയിഡ് ന്യൂറോ-ഇൻസോംനിയ' ആണ്. നിങ്ങളുടെ മസ്തിഷ്കം ഒരു മിക്സി പോലെ ഹൈ-സ്പീഡിൽ കറങ്ങുകയാണ്. അതിനെ ഒന്ന് ഓഫ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നോക്സിഫെൻ (NOXIFEN) നൽകുകയാണ്. ഇത് നിങ്ങളുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തെ ഒന്ന് 'ഹാർഡ് റീസെറ്റ്' ചെയ്യും. ഒരു ഫോൺ ഹാങ്ങ് ആകുമ്പോൾ നമ്മൾ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് ഓൺ ചെയ്യുന്നില്ലേ, അതുപോലെ." "ഇത് കഴിച്ചാൽ ആ പടക്കം പൊട്ടൽ നിൽക്കുമോ ഡോക്ടർ?" സുരേഷ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ചോദിച്ചു. "പിന്നില്ലാതെ! പടക്കം പോയിട്ട് ആന വെടി പൊട്ടിച്ചാൽ പോലും നിങ്ങൾ അറിയാത്ത അവസ്ഥ വരും. ഉറക്കം തൂങ്ങി നിങ്ങൾ ഒരു പാവയെപ്പോലെ ഇരിക്കും. ലോകം മുഴുവൻ ഇടിഞ്ഞു വീണാലും സുരേഷ് കുമാർ മാത്രം കട്ടിലിൽ കൂർക്കം വലിച്ച് കിടക്കും." സാമുവൽ പെട്ടെന്ന് ഗൗരവത്തിലായി. "പക്ഷേ, ഇതൊരു പ്രത്യേക തരം കെമിക്കൽ ഫോർമുലയാണ്. ഇതിൽ ചില അപൂർവ്വമായ സൈഡ് ഇഫക്റ്റുകൾ ഉണ്ടായേക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, പെട്ടെന്നുള്ള സൂപ്പർ ഹീറോ കോംപ്ലക്സ്, അല്ലെങ്കിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ നിഗൂഢതകളും നിങ്ങൾക്ക് മാത്രമറിയാം എന്ന ഒരു തോന്നൽ. രാത്രി കൃത്യം 12 മണിക്ക് ഒരു ഗുളിക മാത്രം. അതിൽ കൂടരുത്! കൂടിയാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾ ചൊവ്വയിലാണോ ഭൂമിയിലാണോ എന്ന് എനിക്ക് പോലും പറയാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് വൈഫൈ സിഗ്നലുകൾ പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പാറി നടക്കും." ….. ആദ്യത്തെ രാത്രി സുരേഷ് പേടിയോടെ ഒരു ഗുളിക കഴിച്ചു. പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഗുളികയുടെ പവർ തലച്ചോറിൽ മിന്നൽ പോലെ പടർന്നു. അയാൾ ഒരു വെട്ടിവീഴ്ത്തിയ തടിക്കഷ്ണം പോലെ കട്ടിലിൽ വീണു. സജിതൻ അന്ന് രാത്രി തന്റെ പറമ്പിൽ ടിപ്പർ ലോറി കൊണ്ടുവന്നിറക്കിയോ അതോ വീട് തന്നെ മാറ്റി വെച്ചോ എന്ന് സുരേഷ് അറിഞ്ഞില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ തലവേദന കുറവായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉള്ളിലൊരു ചെറിയ ആവേശം മൊട്ടിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായിരിക്കുന്നു" എന്ന് അയാൾ കണ്ണാടി നോക്കി സ്വയം പറഞ്ഞു. …… രണ്ടാം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ സുരേഷിന് ഒരു തത്വം തോന്നി: "ഒരു ഗുളിക കൊണ്ട് എന്റെ തലച്ചോറിലെ ഒരു ചെറിയ സ്വിച്ച് മാത്രമേ ഓഫ് ആകുന്നുള്ളൂ. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ പരിവർത്തനമാണ്." അയാൾ കുപ്പി തുറന്ന് രണ്ടെണ്ണം അകത്താക്കി. ആ രാത്രി സുരേഷ് കണ്ട സ്വപ്നം അതിഭയങ്കരമായിരുന്നു. താൻ ഒരു വിദേശ ചാരനെ ഒരു പഴയ കിണറ്റിലിട്ട് വിചാരണ ചെയ്യുന്നതായും, ആ ചാരന്റെ മുഖം സജിതന്റേതാണെന്നും അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു. ഉറക്കത്തിലും സുരേഷ് ‘'നാഷണൽ സെക്യൂരിറ്റി’' എന്ന് ആക്രോശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ……. മൂന്നാം രാത്രിയായപ്പോഴേക്കും സുരേഷിന് ആത്മവിശ്വാസം വാനോളമുയർന്നു. "എന്റെ ശത്രുക്കൾ ശക്തരാണ്, സജിതൻ തന്റെ വൈഫൈ വഴി നാസയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ മരുന്നും അല്പം ഡോസ് കൂടണം." പന്ത്രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ അയാൾ ബാക്കിയുള്ള ഏഴ് ഗുളികകളും ഒരൊറ്റ വിഴുങ്ങൽ! അടുത്ത ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ സുരേഷിന്റെ ഐക്യു പെട്ടെന്ന് 2000 കടന്നതായി അവന് തോന്നി. അവന്റെ തലച്ചോറിൽ കോടിക്കണക്കിന് ഡാറ്റാബേസുകൾ ഒരുമിച്ച് തുറക്കപ്പെട്ടു. ചുമരിലെ പല്ലിയുടെ വാലാട്ടൽ പോലും ഒരു ബൈനറി കോഡായി അവന് മനസ്സിലായി. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സജിതൻ തന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ ടോർച്ചും തെളിച്ച് പതുക്കെ നടക്കുന്നു. "അവൻ ഭൂമിയുടെ കാന്തികവലയം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് അലവലാതി! ഇവൻ ആ പഴയ ക്രിപ്റ്റോൺ ഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് വന്നവനാണോ?" സുരേഷ് ഉറപ്പിച്ചു. "ഇവനെ ഞാൻ ഇന്ന് ലോകത്തിന് മുൻപിൽ തുറന്നു കാട്ടും. നോക്സിഫെൻ എനിക്ക് സൂപ്പർ പവറുകൾ തന്നിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ചുവരിലൂടെ കാഴ്ചകൾ കാണാം “യഥാർത്ഥത്തിൽ അയാൾക്ക് കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറിയതായിരുന്നു! സുരേഷ് മുറിയിൽ കണ്ട പഴയ കമ്പ്യൂട്ടർ വയറുകൾ, തുരുമ്പിച്ച ബാറ്ററികൾ, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അടിച്ചുമാറ്റിയ ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ ബിരിയാണി ചെമ്പ് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു ആന്റി-റേഡിയേഷൻ ഗിയർ നിർമ്മിച്ചു. ബിരിയാണി ചെമ്പ് തലയിൽ കമിഴ്ത്തി വെച്ച് വയറുകൾ കൊണ്ട് താടിക്ക് താഴെ മുറുക്കി കെട്ടി. അരയിൽ ഒരു പഴയ ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയും തൂക്കി അതായിരുന്നു അവന്റെ 'കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ഡിവൈസ്' എന്നിട്ട് പതുക്കെ പൂച്ചയെപ്പോലെ പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങി. സജിതന്റെ പറമ്പിലെ പൈപ്പുകൾ കടിച്ചു മുറിച്ചും, അവന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ വിദേശ ചെടികൾ പിഴുതെറിഞ്ഞും സുരേഷ് തന്റെ ദൗത്യം'തുടർന്നു. പെട്ടെന്നാണ് സജിതന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പേർഷ്യൻ പൂച്ച മിന്നുഅങ്ങോട്ട് വന്നത്. സുരേഷ് അതിനെ ചാടിപ്പിടിച്ചു. "നീയാണ് സജിതന്റെ രഹസ്യ ക്യാമറ, അല്ലേ?" അവൻ പൂച്ചയെ കക്ഷത്തിൽ തിരുകി. …….. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഡോക്ടർ സാമുവൽ തന്റെ ക്ലിനിക്കിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അടുത്ത രോഗിയുടെ ഫയൽ നോക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ക്ലിനിക്കിന്റെ പുറത്ത് വലിയൊരു ബഹളം കേട്ടു. ജനലുകൾ കുലുങ്ങി. വാതിൽ ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ടിന് തുറക്കപ്പെട്ടു. സുരേഷ് കുമാർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. സാമുവൽ കയ്യിലിരുന്ന പേന താഴെ ഇട്ടുപോയി! സുരേഷിന്റെ രൂപം കണ്ടാൽ ഒരു ലോ-ബജറ്റ് സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമയിലെ ഭ്രാന്തൻ വില്ലനാണെന്നേ തോന്നൂ. ദേഹം മുഴുവൻ ഗ്രീസും ചെളിയും പുരണ്ടിരിക്കുന്നു. തലയിൽ ആ ബിരിയാണി ചെമ്പ് വെയിലത്ത് തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. കയ്യിലാകട്ടെ, ദേഷ്യം മൂത്ത് രോമം എഴുന്നുനിന്ന് സുരേഷിന്റെ കൈ മാന്തിപ്പൊളിക്കുന്ന സജിതന്റെ പൂച്ചയും! "ഡോക്ടർ! നോക്സിഫെൻ ഒരു അത്ഭുതമാണ്! ഞാൻ ശത്രുവിന്റെ മെയിൻ സർവർ തകർത്തു! ലോകം ഇപ്പോൾ സുരക്ഷിതമാണ്!" സുരേഷ് ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച ജനറലിനെപ്പോലെ ആക്രോശിച്ചു. "സുരേഷ്... ഇതെന്തൊരു കോമാളി വേഷമാണ്? എന്തിനാണ് ആ പൂച്ചയെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്? പിന്നെ, എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ തലയിൽ ഈ ബിരിയാണി ചെമ്പ് വെച്ചിരിക്കുന്നത്? ഇന്ന് വീട്ടിൽ ബിരിയാണി ഉണ്ടോ?" സാമുവൽ തലയിൽ കൈവെച്ചു ചോദിച്ചു. "ഇത് ബിരിയാണി ചെമ്പല്ല ഡോക്ടർ, ഇത് എന്റെ 'മൈൻഡ് ഷീൽഡ്' ആണ്! സജിതൻ അയൽപക്കത്തെ വൈഫൈ വഴി എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് തരംഗങ്ങൾ അയക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ പറമ്പിൽ കയറി ആ ഗ്ലോബൽ ട്രാൻസ്മിറ്റർ (സജിതൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്ത പുതിയ ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് റൂട്ടറും വലിയ ഡിഷ് ആന്റിനയും) അടിച്ചു തകർത്തു. എന്നിട്ട് അവന്റെ 'പ്രധാന ഇൻഫോർമറെ' ഞാൻ തടവിലാക്കി!" സുരേഷ് പൂച്ചയെ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. പൂച്ച സുരേഷിന്റെ മൂക്കിന് താഴെ ഒരു മാന്ത് കൊടുത്തു. ആ നിമിഷം സാമുവലിന്റെ ഫോൺ ഭ്രാന്തമായി ബെല്ലടിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ 'സജിതൻ' എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സാമുവലിന്റെ ബിപി 180 കടന്നു. "സാറെ! ആ ഭ്രാന്തൻ സുരേഷ് എന്റെ വീട് ശ്മശാനമാക്കി! എന്റെ 50,00 രൂപയുടെ ഡിഷ് ആന്റിന അവൻ സ്പാനർ വെച്ച് ഊരിയെടുത്തു. എന്റെ വണ്ടിയുടെ ടയർ അവൻ കടിച്ചു കീറാൻ നോക്കി! പോരാത്തതിന് എന്റെ പാവം ലാബ്രഡോർ നായയെ അവൻ ഒരു പ്ലാവിൽ തലകീഴായി കെട്ടിയിട്ടിട്ട് നീല പെയിന്റ് അടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു! എന്റെ പൂച്ചയെ കാണാനില്ല അവൻ കൊണ്ട് പോയി! അവനെ ഒന്ന് ഷോക്ക് അടിപ്പിച്ചു സെല്ലിൽ അടക്കാമോ അതോ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കണോ?" സജിതൻ അപ്പുറത്ത് കരയുകയായിരുന്നു. …… ഡോക്ടർ സാമുവൽ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന നോക്സിഫെന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പിയിലേക്ക് നോക്കി. " സുരേഷ്, നിങ്ങൾ ഇന്നലെ രാത്രി എത്ര ഗുളിക കഴിച്ചു എന്ന് സത്യം പറയണം?" "ഏഴെണ്ണം ഡോക്ടർ! ഒരെണ്ണം എനിക്ക് തികയുന്നില്ലായിരുന്നു. കൂടുതൽ കഴിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യം മനസ്സിലായി. ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ചിന്തകൾ പോലും എനിക്ക് വായിക്കാം!" സുരേഷ് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. "സുരേഷ്," സാമുവൽ ശാന്തനായി എഴുന്നേറ്റു അയാളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "നല്ല വാർത്ത നിങ്ങളുടെ തലവേദന പോയി എന്നതാണ്. ചീത്ത വാർത്ത എന്താണെന്നാൽ, സജിതൻ ഒരു ചാരനല്ല, അവൻ വെറുമൊരു ഐ.ടി എഞ്ചിനീയറാണ്. നിങ്ങൾ തല്ലിപ്പൊളിച്ചത് അവന്റെ ഡിഷ്‌ ആന്റിനയും ആണ്. നിങ്ങൾ തടവിലാക്കിയ ഈ പൂച്ചയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ ജീവനോടെ തൊലിയുരിക്കാനുള്ള ദേഷ്യമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ഈ മൈൻഡ് ഷീൽഡ്' കാരണം നാട്ടുകാർ നിങ്ങളെ കാണുന്നത് ഒരു സെന്റർ ഫ്രഷ് വട്ടനായിട്ടാണ്." സുരേഷ് പതുക്കെ കണ്ണുചിമ്മി. നോക്സിഫെന്റെ ലഹരിയും ആവേശവും പതിയെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നു. തലയിലെ ബിരിയാണി ചെമ്പിന് ഇപ്പോൾ നല്ല ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നു. വയറുകൾ മുഖത്ത് അമർന്നു വേദനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അയാൾ മെല്ലെ ചെമ്പ് ഊരി മാറ്റി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "അപ്പോൾ... ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ഡോക്ടർ? സജിതൻ കേസ് കൊടുക്കുമോ?" "ഓ, ഇനി നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് നോക്സിഫെൻ അല്ല. സമാധാനമായി 'അന്യഗ്രഹ ജീവികളോട്' സംസാരിക്കാൻ സൗകര്യമുള്ള, നല്ല മതിലുകളുള്ള ഒരു ലക്ഷ്വറി റിസോർട്ടിലേക്ക് മെന്റൽ ഹെൽത്ത് സെന്റർ എന്നും പറയാം ഞാൻ ഒരു വണ്ടി ഏർപ്പാടാക്കാം. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് സജിതന്റെ ശല്യമില്ലാതെ എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും ബിരിയാണി ചെമ്പ് വെച്ച് നടക്കാം. അവർ നിങ്ങൾക്ക് യൂണിഫോമും തരും!" സാമുവൽ ആംബുലൻസ് വിളിക്കുമ്പോൾ, സുരേഷ് പൂച്ചയെ നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു "നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമോ മിന്നൂ?" പൂച്ച സുരേഷിന്റെ മൂക്കിന് മധ്യത്തിൽ ഒരു 'സൂപ്പർ മാന്ത്കൂടി കൊടുത്തു കൊണ്ട് തന്റെ മറുപടി രേഖപ്പെടുത്തി. ……. ആംബുലൻസ് ദൂരേക്ക് മറയുമ്പോഴും ഡോക്ടർ സാമുവൽ തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആ ബിരിയാണി ചെമ്പിലേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു. സുരേഷിന്റെ മൈൻഡ് ഷീൽഡ്' ഇപ്പോൾ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി അവിടെ അവശേഷിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ക്ലിനിക്കിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു. നോക്കുമ്പോൾ സജിതനാണ്! മുഖത്ത് ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്നൊരു ഭാവം. "ഡോക്ടർ... എന്റെ പൂച്ചയെ സുരേഷ് തിരിച്ചു തന്നു. പക്ഷേ..." സജിതൻ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി. "പക്ഷേ എന്ത് പറ്റി സജിതൻ?" സാമുവൽ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. സജിതൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പൂച്ചയെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. മിന്നു എന്ന ആ പേർഷ്യൻ പൂച്ച ഇപ്പോൾ ശാന്തനാണ്. പക്ഷേ അതിന്റെ കഴുത്തിൽ സുരേഷ് ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം നൂലിൽ കെട്ടിത്തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഇപ്രകാരം എഴുതിയിരുന്നു ("ഏജന്റ് മിന്നുവിനെ ഞാൻ ഡീകോഡ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇനി സജിതന് വൈഫൈ വഴി എന്നെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല. ബിരിയാണി ചെമ്പ് സുരക്ഷിതമായി ഡോക്ടറെ ഏല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. സത്യം എപ്പോഴും ജയിക്കും!") സാമുവൽ ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നറിയാതെ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. പുറത്ത് ആംബുലൻസിന്റെ സൈറൺ ശബ്ദം അകന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബിരിയാണി ചെമ്പിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ 'ബീപ്പ്' ശബ്ദം കേൾക്കുന്നോ എന്ന് ഡോക്ടർക്ക് ഒരു സംശയം! അയാൾ അറിയാതെ സ്വന്തം തലയിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കി ഇമ്മാതിരി വട്ടന്മാർ കാരണം തനിക്കും നോക്സിഫെൻ കഴിക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന പേടിയോടെ! ……. End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 INSURANCE ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് വരെ സന്ധ്യ കുടുംബത്തിന്റെ നെടുംതൂണായിരുന്നു. പാലക്കാട്ടെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥയായിരുന്നു അവൾ. അവളുടെ വരുമാനത്തിലാണ് സുരേഷിന്റെ ആഡംബരങ്ങളും ആദർശിന്റെ ബിസിനസ്സ് പരാജയങ്ങളും സുരേഷിന്റെ അമ്മ ഗീതയുടെ ആഭരണ മോഹങ്ങളും തടസ്സമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. ആ നിർണ്ണായക രാത്രി സന്ധ്യയുടെ പേരിൽ നഗരമധ്യത്തിൽ അഞ്ചു സെന്റ് സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്ഥലം സുരേഷിന് തന്റെ പുതിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ വിട്ടുനൽകണമെന്ന് അവൻ നിരന്തരം വാശിപിടിച്ചു. എന്നാൽ സന്ധ്യ അതിന് തയ്യാറായില്ല. "ഇത് നമ്മുടെ ഭാവിയിലേക്കുള്ളതാണ്" എന്ന അവളുടെ ഉറച്ച നിലപാടാണ് അവളെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് എത്തിച്ചത്. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, തറവാട്ടിലെ ഊണുമുറിയിൽ വെച്ച് അവർ തമ്മിൽ വലിയ തർക്കമുണ്ടായി. സുരേഷ് മദ്യലഹരിയിലായിരുന്നു. "നീ തരുന്നില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, പക്ഷേ നിന്റെ ഒപ്പ് എനിക്ക് വേണം!" സുരേഷ് അലറി. സന്ധ്യ അവിടുന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ സുരേഷ് അവളെ തള്ളിവീഴ്ത്തി. വീണത് ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ തടികൊണ്ടുള്ള ഗോവണിയുടെ അരികിലേക്കാണ്. തലയുടെ പിൻഭാഗം ഗോവണിയുടെ കൂർത്ത വശത്ത് കഠിനമായി തട്ടി. ആഘാതത്തിൽ സന്ധ്യയുടെ ബോധം മറഞ്ഞു. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞത് തലച്ചോറിലെ ആന്തരിക രക്തസ്രാവം മൂലം അവൾ കോമ സ്റ്റേജിലേക്ക് പോയി എന്നാണ്. ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തിയാൽ അവൾക്ക് തിരിച്ചു വരാൻ 70% സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെയാണ് സുരേഷ് തന്റെ അഭിനയം പുറത്തെടുത്തത്. "അമ്മേ, ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാലും അവൾക്ക് പഴയപോലെ നടക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പറയുന്നു. വെറുതെ എന്തിനാ ലക്ഷങ്ങൾ കളയുന്നത്? നമുക്ക് അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി നോക്കാം," സുരേഷ് ഗീതയെ സ്വാധീനിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്ധ്യ സുഖപ്പെട്ടാൽ താൻ ജയിലിൽ ആകുമെന്ന് സുരേഷ് ഭയന്നു. അവളുടെ ബോധം തിരിച്ചുവരാതിരിക്കാൻ അവൻ അവൾക്ക് നൽകിയ ചികിൽസയിൽ കൃത്രിമം കാണിച്ചു. നഗരത്തിലെ നല്ല ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അവളെ ആ തറവാട്ടിലെ ഇരുട്ടറയിലേക്ക് മാറ്റി. അവളുടെ ഇൻഷുറൻസ് തുകയും സ്ഥലവും ലക്ഷ്യമിട്ട് അവർ ആ കോമ അവസ്ഥയെ ഒരു വരുമാന മാർഗ്ഗമാക്കി മാറ്റി. …….. പാലക്കാട്ടെ ആ പഴയ തറവാട് ഇപ്പോൾ ഒരു മ്യൂസിയം പോലെയാണ്. ചിതലരിച്ച തടിപ്പെട്ടികൾക്കും, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള എലികൾക്കും നടുവിൽ സന്ധ്യ കിടക്കുന്നു. ചലനമറ്റ അവളുടെ ശരീരം ഒരു പഴയ സ്റ്റിൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫ് പോലെ നിശ്ചലമാണ്. പക്ഷേ, ആ നിശ്ചലതയ്ക്ക് പിന്നിൽ അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു 4K സിനിമ പോലെ അതിവേഗത്തിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദവും, മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും അവൾക്ക് വെറും പശ്ചാത്തല സംഗീതം മാത്രമായിരുന്നു. വാതിലിനടുത്ത് സുരേഷ് തന്റെ പുതിയ ഐഫോണിൽ കാൽക്കുലേറ്റർ തുറന്ന് ഗൗരവത്തോടെ കണക്ക് കൂട്ടുകയാണ്. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ബിസിനസ്സ് ഡീൽ ഉറപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഗൗരവം. "സന്ധ്യേ, നീ ഒന്ന് ലോജിക്കലായി ആലോചിച്ചു നോക്ക്," സുരേഷ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ഈ ചികിത്സയ്ക്ക് മാസം 50,000 രൂപയാകുന്നു. നിന്റെ ഇൻഷുറൻസ് തുകയോ 2 cr. നീ ഇപ്പോൾ മരിച്ചാൽ എനിക്ക് ലാഭം കൃത്യം 2 cr . നേരെ മറിച്ച്, നീ അടുത്ത പത്ത് വർഷം ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ എനിക്ക് നഷ്ടം 50 ലക്ഷം രൂപയാണ്. അതായത് നീ മരിക്കുന്നത് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയ്ക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്! ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല." സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊലവിളി ഉയർന്നു. അവളുടെ രക്തം സിരകളിൽ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. പക്ഷേ പുറത്ത് വന്നത് ഒരു ചെറിയ ഉമിനീർ തുള്ളി മാത്രം. അത് അവളുടെ താടിയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. …… പണ്ട് നാടകത്തിൽ അഭിനയിച്ചിരുന്ന സുരേഷിന്റെ അമ്മ ഗീതക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമേയുള്ളൂ.സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിലെ ആ 8 പവൻ മാല. അവർ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത് ഒരു വില്ലത്തിയുടെ ഭാവത്തോടെയായിരുന്നു. "എടാ സുരേഷേ, ഈ ഉരുട്ടിയ മൈദാ മാവ് പോലെ കിടക്കുന്ന സാധനത്തിന് എന്തിനാടാ ഇത്രയും സ്വർണ്ണം?" ഗീത പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇതൊക്കെ അങ്ങോട്ട് ഊരിയെടുക്കാം. ഇവൾക്ക് ഇനി ഇതൊക്കെ എന്തിനാ? പരലോകത്ത് പോയി ആഭരണം കാണിക്കാനാണോ? അവിടെയൊക്കെ നല്ല വെയിലായിരിക്കും, ഇതൊക്കെ ചൂടായാൽ ഇവൾക്ക് പൊള്ളില്ലേ?" ഗീത തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിൽ വെച്ചു. മാലയുടെ കൊളുത്ത് അഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ നഖങ്ങൾ സന്ധ്യയുടെ തൊലിയിൽ അമർന്നു. സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് വികസിച്ചു. അവൾ ഗീതയെ തുറിച്ചു നോക്കി. ഗീത ഒന്ന് ഞെട്ടി പുറകോട്ട് മാറി. "എടാ, ഇവൾ എന്നെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കുന്നു! ഇവളുടെ കണ്ണിൽ എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കം!" ഗീത പരിഭ്രമിച്ചു. "അമ്മേ, അതൊക്കെ വെറും തോന്നലാണ്. അവൾക്ക് കണ്ണ് അടയ്ക്കാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട് നോക്കുന്നതാ," സുരേഷ് അലോസരത്തോടെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. "അമ്മ വേഗം ആ പണി തീർക്ക്." …… സന്ധ്യയുടെ അനിയൻ ആദർശ് ഒരു സൈഡ് ബിസിനസ്സുകാരനാണ്. അവൻ ഓരോ ആഴ്ചയും ഓരോ വഴിപാടുകൾ നടത്തും. പക്ഷേ അതൊന്നും ചേച്ചിക്ക് സുഖപ്പെടാനല്ല, മറിച്ച് തറവാട് വീട് വിൽക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് കിട്ടേണ്ട വിഹിതം കുറഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാനാണ്. അവൻ കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് വന്നു. "ചേച്ചി, ഞാൻ ഇന്ന് വഴിപാട് കഴിച്ചു. ചേച്ചിക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു നല്ല വി.ഐ.പി സീറ്റ് കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചത്. ഇവിടെയിങ്ങനെ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടണ്ടല്ലോ. അവിടെയൊക്കെ നല്ല എയർകണ്ടീഷൻ ആയിരിക്കും," ആദർശ് കപടമായ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നിനക്കൊക്കെ ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ടെടാ... അലവലാതി എനിക്ക് ഒന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെയൊക്കെ ശവമടക്ക് ഞാൻ തന്നെ ഗംഭീരമായി നടത്തിയേനെ!"സന്ധ്യ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു …… അന്ന് രാത്രി സുരേഷും അമ്മയും കൂടി ഒരു പ്ലാൻ ഇട്ടു. സന്ധ്യയുടെ ഭക്ഷണത്തിലോ ജ്യൂസിലോ അമിതമായി ഉറക്കഗുളിക കലർത്തുക . പാവം ആദർശ് ഇതൊന്നും അറിയാതെ പുറത്ത് ഇരുന്ന് പബ്ജി കളിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഹെഡ്ഫോണിൽ വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "അമ്മേ, ഇത് കൊടുത്താൽ അവൾ പതിയെ ഉറങ്ങും. പിന്നെ എഴുന്നേൽക്കില്ല. രാവിലെ നമുക്ക് പറയാം ഹൃദയാഘാതം ആണെന്ന്. ഡോക്ടർക്കും സംശയം തോന്നില്ല," സുരേഷ് ഒരു ഗ്ലാസ് ആപ്പിൾ ജ്യൂസുമായി അടുത്തു. അതിൽ മാരകമായ അളവിൽ ഗുളികകൾ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. സന്ധ്യ ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഓരോ വാക്കും അവളുടെ കാതുകളിൽ ഈയം ഉരുക്കി ഒഴിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. കൃത്യം ആ സമയത്ത്, ആ മുറിയിലെ പഴയ നിലക്കണ്ണാടിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ എലി ഓടി. ആ കണ്ണാടി ഭിത്തിയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ആണിക്ക് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. അത് തുരുമ്പെടുത്ത് തകർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. സുരേഷ് സന്ധ്യയുടെ വായിലേക്ക് മരുന്ന് ഒഴിക്കാൻ ആഞ്ഞതും, പെട്ടെന്ന് ജനാലയിലൂടെ ഒരു ശവപ്പറമ്പിലെ കാറ്റുപോലെ കഠിനമായ ഒരു കാറ്റടിച്ചു. കാറ്റിൽ ജനൽ പാളികൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കൂട്ടിയിടിച്ചു. സുരേഷിന്റെ കൈ തട്ടി ആപ്പിൾ ജ്യൂസ് ഗീതയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തെറിച്ചു. ഗീത മരുന്നിന്റെ എരിച്ചിൽ കൊണ്ട് കണ്ണു കാണാതെ പുറകോട്ട് നീങ്ങി. നിർഭാഗ്യവശാൽ, നിലത്തുണ്ടായിരുന്ന സന്ധ്യയുടെ യൂറിൻ ബാഗിൽ തട്ടി അവർ വഴുതി വീണു. വീണത് നേരെ സുരേഷിന്റെ മേലേയ്ക്കാണ്. സുരേഷ് നിയന്ത്രണം വിട്ട് കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വെച്ചിരുന്ന ആ വലിയ ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. സിലിണ്ടർ മറിഞ്ഞ് നേരെ ചെന്ന് ഇടിച്ചത് ഭിത്തിയിലെ ആ ഭീമാകാരമായ നിലക്കണ്ണാടിയിലാണ്! ആ കണ്ണാടി ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് ഇളകി സുരേഷിന്റെയും ഗീതയുടെയും ഇടയിലേക്ക് വീണു. ചില്ലുകൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു. ഒരു വലിയ കൂർത്ത ചില്ല് സുരേഷിന്റെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ലൈറ്ററിൽ പോയി കൃത്യമായി തറച്ചു. ലൈറ്റർ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു! പഴയ തടിപ്പെട്ടികളിലെ ഉണങ്ങിയ തുണികൾക്കും, ചിതലരിച്ച പുസ്തകങ്ങൾക്കും തീ പിടിച്ചു. സന്ധ്യ ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് ബെഡിൽ കിടക്കുകയാണ്. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ലോട്ടറി അടിച്ച സന്തോഷം. പക്ഷേ തീ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു! അപ്പോഴാണ് ആദർശ് വാതിൽ ചവിട്ടിപ്പൊളിച്ച് അകത്തേക്ക് വന്നത്. "അയ്യോ തീ!" അവൻ നിലവിളിച്ചു. അവൻ ആദ്യം നോക്കിയത് സുരേഷിനെയാണ്. സുരേഷിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പുക വരുന്നു. ആദർശ് ഒന്നും നോക്കിയില്ല, കട്ടിലിനടുത്ത് ഇരുന്ന ബക്കറ്റിലെ ജ്യൂസ്‌ കലർന്ന വെള്ളം എടുത്ത് സുരേഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു. പക്ഷേ ആ വെള്ളത്തിൽ നേരത്തെ സുരേഷ് കലർത്തി വെച്ച സന്ധ്യയുടെ ശക്തിയേറിയ മരുന്നുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു! സുരേഷ് മയങ്ങി വീണു. ഗീത തലകറങ്ങി കണ്ണാടിക്കഷ്നങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നു. ആദർശ് പെട്ടെന്ന് സന്ധ്യയെ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഓടി. "ചേച്ചി, ഞാൻ ചേച്ചിയെ രക്ഷിക്കാം!" സന്ധ്യയെ പുറത്തെ പുൽത്തകിടിയിൽ കിടത്തിയിട്ട് ആദർശ് വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കയറി. പക്ഷേ സുരേഷിനെയോ അമ്മയെയോ രക്ഷിക്കാനല്ല, പകരം അലമാരയിലിരുന്ന തറവാടിന്റെ ആധാരവും പ്രമാണവും എടുക്കാൻ ആയിരുന്നു! തീ പടർന്നു പിടിച്ചു. തറവാട് കത്തിയമർന്നു. സ്വന്തം പേരിൽ ഇൻഷുറൻസ് ഉള്ള സുരേഷും ഗീതയും പരലോകത്തേക്ക് ടിക്കറ്റെടുത്തു. …… അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ സന്ധ്യ ഹോസ്പിറ്റലിലെ എമർജൻസി വാർഡിലാണ്. ഡോക്ടർ സാമൂവൽ വന്ന് പരിശോധിച്ചിട്ട് ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഭയങ്കര അത്ഭുതം! ആ തീയുടെ ചൂടേറ്റപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ തളർന്നുപോയ ചില നാഡീ കോശങ്ങൾ ഉണർന്നു. സന്ധ്യയുടെ വിരലുകൾ അനങ്ങുന്നുണ്ട്!" സന്ധ്യ പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ തലയിൽ കെട്ടുമായി ആദർശ് നിൽക്കുന്നു. അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. "ചേച്ചി... സാരമില്ല, തറവാട് പോയെങ്കിലും സുരേഷേട്ടന്റെയും അമ്മയുടെയും ഇൻഷുറൻസ് പൈസ ഇനി നമുക്ക് കിട്ടും. നമ്മൾ രക്ഷപ്പെട്ടു!" അവൻ സന്തോഷം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച് പറഞ്ഞു. സന്ധ്യ ആദർശിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈ വിരലുകൾ പതുക്കെ മടക്കി ഒരു മുഷ്ടി ചുരുട്ടി. ആ ചിരിയിൽ ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു "ഇൻഷുറൻസ് പണം വരുന്നത് എന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്കാണ് മോനേ... അടുത്തത് നിന്റെ ഊഴമാണ് നിന്റെ പേരിലുള്ള ഇൻഷുറൻസിന്റെ നോമിനിയും ഞാൻ തന്നെ!" ……. End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 ഡെഡ്ലി പിള്ള 3 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വർഷം 2010 പത്തനാപുരത്തെ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ മഞ്ഞ് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു കറുത്തവാവ് രാത്രിയായിരുന്നു അത്. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ റബ്ബർ ചിരട്ടകളിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം പോലും ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിൽ ഗ്രേറ്റ് മലബാർ സർക്കസ് തമ്പടിച്ചിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി. ആ സർക്കസിലെ തമാശക്കാരൻ കോമാളിയായിരുന്നു വേണു പിള്ള. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ ചായം തേച്ച മുഖവുമായി കുട്ടികളെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന അയാൾക്ക് രാത്രിയിൽ മറ്റൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഒരിക്കലും സംസാരിക്കാറില്ല. ജനനം മുതൽ ഊമയാണെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. സർക്കസിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പോലും അയാളെ ഭയമായിരുന്നു. രാത്രിയായാൽ അയാൾ തന്റെ തകരപ്പെട്ടിയുമായി തോട്ടങ്ങളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയും. എന്തിനായിരുന്നു ആ യാത്രകളെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ….. അന്ന് രാത്രി 11 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പത്തനാപുരം ടൗണിലെ സെക്കൻഡ് ഷോ കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ആദർശും സന്ധ്യയും. വിജനമായ ആറാം മൈൽ എത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ ബൈക്ക് പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. പെട്രോൾ തീർന്നിരിക്കുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ പോലുമില്ലാത്ത ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിന് നടുവിൽ അവർ ഒറ്റപ്പെട്ടു. തണുത്ത കാറ്റിൽ റബ്ബർ ഇലകൾ മർമ്മരം കൊള്ളുന്നത് അവരിൽ ഭയമുണ്ടാക്കി. "നമുക്ക് ആ പഴയ സർക്കസ് ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നടക്കാം, അവിടെ ആരെങ്കിലും കാണും," ആദർശ് പറഞ്ഞു. ഫോണിൽ റേഞ്ചില്ലാത്തതിനാൽ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു. അവർ സർക്കസ് കൂടാരത്തിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഭയാനകമായിരുന്നു. കൂടാരങ്ങളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. സർക്കസ് സംഘം അന്ന് വൈകുന്നേരം പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം വിട്ടതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, ദൂരെ ഒരു പഴയ ജനറേറ്റർ റൂമിനുള്ളിൽ ഒരു റാന്തൽ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ആ മുറിക്ക് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ഒരു തകർന്ന ചാരുകസേരയിൽ വേണു പിള്ള ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് വെളുത്ത ചായം പകുതി മാഞ്ഞ നിലയിൽ. അയാൾ ഒരു ചെറിയ കത്രിക കൊണ്ട് തന്റെ നഖങ്ങൾ മുറിക്കുകയായിരുന്നു.അല്ല, മാംസം മുറിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ അയാൾ ഓരോ വിരലും പരിശോധിക്കുന്നു. "ചേട്ടാ, ബൈക്ക് ഒന്ന് വഴിയിൽ പെട്ടുപോയി, പെട്രോൾ കിട്ടാൻ വല്ല വഴിയുമുണ്ടോ?" ആദർശ് ചോദിച്ചു. പിള്ള സാവധാനം തലയുയർത്തി അവരെ നോക്കി. ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയില്ല. പകരം, തന്റെ വശത്തിരുന്ന തുരുമ്പിച്ച പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ സൈക്കിൾ ഹോൺ എടുത്ത്” പോം പോം “എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് വിചിത്രമായ രീതിയിൽ പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു മനുഷ്യത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മഞ്ഞ കലർന്ന പല്ലുകളും കറുത്ത മോണകളും പുറത്തു കാട്ടിയുള്ള ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ……… അവർ ഭയന്ന് അവിടെനിന്നും ഓടി റോഡിലേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ ലോഹശബ്ദം കേട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, കയ്യിൽ നീളമുള്ള ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡും ചങ്ങലയുമായി പിള്ള അവരെ പിന്തുടരുന്നു! അവന്റെ നടത്തം ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിലായിരുന്നു.ഒരു കോമാളി സ്റ്റേജിൽ നടക്കുന്നത് പോലെ. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തിന്റേതായിരുന്നു. അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ റബ്ബർ ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ കയറി ഒളിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ ശ്വാസമടക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ഫാക്ടറിയുടെ തകരഷീറ്റിൽ ആരോ താളം പിടിക്കുന്നത് അവർ കേട്ടു. പെട്ടെന്ന് ഫാക്ടറിയുടെ മുകളിലെ വെന്റിലേറ്ററിലൂടെ പിള്ള ഒരു ചിലന്തിയെപ്പോലെ താഴേക്ക് ചാടി. അവൻ ആദർശിനെ ആക്രമിച്ചു. പിള്ളയുടെ കരുത്ത് അമാനുഷികമായിരുന്നു. ആദർശിന്റെ തല തറയിലിടിച്ച് ബോധം കെടുത്തിയ ശേഷം, പിള്ള തന്റെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ തുന്നൽ സൂചിയും നൂലുമെടുത്തു. സന്ധ്യ ഭയന്നുവിറച്ച് നോക്കിനിൽക്കെ, ബോധമില്ലാത്ത ആദർശിന്റെ ചുണ്ടുകൾ അയാൾ തുന്നിക്കെട്ടാൻ തുടങ്ങി! ഓരോ തുന്നലിലും ചോര തെറിക്കുമ്പോഴും പിള്ള തന്റെ ഹോൺ അടിച്ച് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇതൊന്നും ചെയ്യുമ്പോൾ പിള്ളയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൗതുകം മാത്രം. ……. സന്ധ്യ ഫാക്ടറിയിലെ മെഷീനുകൾക്കിടയിലൂടെ ഓടി. പക്ഷേ പിള്ള അവളെ വിടാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൻ ഒരു മഴു എടുത്ത് ഓരോ വാതിലുകളും വെട്ടിപ്പൊളിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ തന്റെ ഹോൺ അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ സന്ധ്യയെ പിടികൂടി ഒരു ഇരുമ്പ് കസേരയിൽ കെട്ടിയിട്ടു. അവളുടെ കൺമുന്നിൽ വച്ച് അയാൾ തന്റെ ആയുധശേഖരം പ്രദർശിപ്പിച്ചു. തുരുമ്പിച്ച ബ്ലേഡുകൾ, കൊടിലുകൾ, ആസിഡ് കുപ്പികൾ... അവൻ സന്ധ്യയുടെ വിരലിലെ നഖങ്ങൾ ഓരോന്നായി പിഴുതെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ നഖവും പിഴുതു മാറ്റുമ്പോഴും അയാൾ ഒരു ചെറിയ നൃത്തം ചവിട്ടി. സന്ധ്യയുടെ നിലവിളി ആ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു, പക്ഷേ ആരും കേട്ടില്ല. അവസാനം, മരണം ഉറപ്പായ നിമിഷം സന്ധ്യ തന്റെ കെട്ടുകൾ എങ്ങനെയോ അഴിച്ചു. കയ്യിൽ കിട്ടിയ ഒരു ആസിഡ് കുപ്പി അവൾ പിള്ളയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു. പിള്ളയുടെ ചായം തേച്ച മുഖം പുകഞ്ഞുയർന്ന് ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, അയാൾ വേദന കൊണ്ട് കരഞ്ഞില്ല! പകരം, മുഖം ഉരുകുമ്പോഴും അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സന്ധ്യ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് എടുത്ത് പിള്ളയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ കുത്തിയിറക്കി. പിള്ള നിലത്തു വീണു.സന്ധ്യ ആദർശിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ജീവനും കൊണ്ടോടി രക്ഷപ്പെട്ടു …… അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ പോലീസ് അവിടെയെത്തി. ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ ആദർശിന്റെ വികൃതമാക്കപ്പെട്ട മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ പിള്ളയെ അവിടെ കണ്ടില്ല. ചോരപ്പാടുകൾ ഫാക്ടറിയുടെ പിൻവാതിലിലൂടെ അടുത്തുള്ള ആറ്റിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മൃതദേഹം വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിപ്പോയിട്ടുണ്ടാകും എന്നാണ് പോലീസ് കരുതിയത്. ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ ഒരു പുതിയ സർക്കസ് എത്തി. അവിടെ ഒരു പുതിയ കോമാളി ചാർജ് എടുത്തു. അവന്റെ മുഖം ഒരു മാസ്ക് കൊണ്ട് പൂർണ്ണമായും മറച്ചിരുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് നേരെ അയാൾ തന്റെ കൈകൾ വീശി. പെട്ടെന്ന് അവൻ തന്റെ തകരപ്പെട്ടി തുറന്ന് ഒരു ചെറിയ ഹോൺ എടുത്ത് 'പോം പോം' എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അവന്റെ മാസ്കിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉരുകിയ മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാണികളിൽ ഒരു കുട്ടി അവനെ തൊട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചത് ചായമല്ല, ഉണങ്ങാത്ത രക്തമായിരുന്നു. പിള്ള തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ തകരപ്പെട്ടിയിൽ പുതിയ തുന്നൽ നൂലുകളും സൂചികളും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത കറുത്തവാവ് രാത്രിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാണവൻ. ……. End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 രക്ത ബന്ധം ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഗവൺമെന്റ് ആശുപത്രിയുടെ മോർച്ചറിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഇൻസ്‌പെക്ടർ സുരേഷിന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോർമാലിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പ്രിയതമയായ കസാൻഡ്ര ഒരു സ്റ്റീൽ ടേബിളിൽ ഐസ് കട്ട പോലെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാണ്. സിനിമാ തിയേറ്ററിലെ പിൻസീറ്റിൽ പണ്ട് പോപ്‌കോൺ പങ്കിട്ടു കഴിച്ച അതേ പെണ്ണ്, ഇന്ന് ഒരു പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിന് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അവളുടെ ചർമ്മം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു, സാധാരണ മൃതദേഹങ്ങൾക്കുള്ള നീലനിറത്തിന് പകരം ഒരുതരം മാർബിൾ ശോഭ അതിനുണ്ടായിരുന്നു. സീനിയർ സർജൻ ഡോക്ടർ ബിജു ജോൺ അകത്തുനിന്നും ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം ഒരു ചീഞ്ഞ തക്കാളി പോലെ വിളറിയിരുന്നു. മുപ്പതു വർഷമായി ശവങ്ങൾ കീറിമുറിക്കുന്ന ബിജു ഇന്ന് ആദ്യമായി വിറയ്ക്കുകയാണ്. കയ്യിലിരുന്ന സർജിക്കൽ ഗ്ലൗസ് ഊരിയെറിയുമ്പോൾ അയാളുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സുരേഷ്... ഇത് സ്വാഭാവികമായ മരണം അല്ല. ഇതൊരു അമാനുഷിക മരണമാണ്!" ബിജു കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അയാൾ ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിറയൽ കാരണം നടന്നില്ല. "എന്താ സർ? വല്ല പാമ്പും കടിച്ചതാണോ? അതോ വല്ല വിഷവും ഉള്ളിൽ ചെന്നതാണോ?" സുരേഷ് ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. തന്റെ പ്രൊഫഷണൽ മനസ്സ് സങ്കടത്തെ അമർത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. " അമാനുഷികം എന്നാൽ പാമ്പല്ല സുരേഷ്," ബിജു സുരേഷിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "ഇവളുടെ വയറ്റിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത് ദഹിക്കാത്ത നിലയിലുള്ള പച്ച മനുഷ്യമാംസമാണ്! പോരാത്തതിന് മരണപെട്ട ശേഷം ഇവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരിറ്റു രക്തം പോലുമില്ല. ആരോ ഊറ്റിയെടുത്തതല്ല, ഇവളുടെ കോശങ്ങൾ തന്നെ രക്തത്തെ സ്പോഞ്ച് വെള്ളം വലിച്ചെടുക്കുന്ന പോലെ വലിച്ചെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. നീ സ്നേഹിച്ചത് ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയെ അല്ല, ഒരു രക്തദാഹിയെ ആണ്! ." സുരേഷിന് തല കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. കസാൻഡ്ര ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുള്ള ആ വാചകം അയാളുടെ കാതിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി "സുരേഷ്, നമുക്ക് വെളിച്ചമില്ലാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് പോകണം, അവിടെ നിനക്ക് എന്റെ സ്നേഹം ശരിക്കും അനുഭവപ്പെടും." അന്ന് അതൊരു റൊമാന്റിക് ഡയലോഗ് ആയിട്ടാണ് അയാൾ കേട്ടത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതൊരു ഭീകരമായ സത്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. അവൾ സൂര്യപ്രകാശത്തെ വെറുത്തിരുന്നു, എപ്പോഴും കറുത്ത കണ്ണട വെച്ചിരുന്നു, ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് സുരേഷ് കണ്ടിട്ടില്ല. പെട്ടെന്ന് സുരേഷിന്റെ ഇടതുകൈയിൽ ഒരു തരിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. കസാൻഡ്ര മരിക്കുന്നതിന് തലേദിവസം പ്രണയത്തിനിടയിൽ അവൾ അയാളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് കടിച്ചിരുന്നു. ഒരു സ്നേഹപ്രകടനം എന്ന് കരുതിയ ആ കടി ഇപ്പോൾ നീറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "ഇൻസ്‌പെക്ടർ, സാറിനെ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഒരു പ്രതിയെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്," കോൺസ്റ്റബിൾ സജിതൻ ഓടിക്കിതച്ചു വന്നു പറഞ്ഞു. ……. സുരേഷ് സ്റ്റേഷനിലെത്തുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു. ലോക്കപ്പിനുള്ളിൽ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനെ കണ്ടു. മെലിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയ ശരീരം, പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ അമാനുഷികമായ ഒരു തിളക്കം. അയാളുടെ തോളിൽ പഴയൊരു തുകൽ സഞ്ചി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ മരത്തിൽ കൊത്തിയെടുത്ത കൂർത്ത കുരിശുകളും, വെള്ളി ആഭരണങ്ങളും ചിതറിക്കിടന്നു. വാംപയർ സിനിമകളിലെ വാൻ ഹെൽസിംഗിന്റെ ഒരു ലോക്കൽ പതിപ്പ് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു അയാൾ. "നീയാണോ അവളെ കൊന്നത്?" സുരേഷ് ലോക്കപ്പിന്റെ അഴികളിൽ പിടിച്ച് അയാളെ കുലുക്കി. സുരേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അകാരണമായ ദേഷ്യം പതഞ്ഞു പൊങ്ങുകയായിരുന്നു. വൃദ്ധൻ സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "കൊന്നതല്ല ഇൻസ്‌പെക്ടർ, അവളെ ഈ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചതാണ്. മരത്തിന്റെ ആണി അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചപ്പോൾ അവൾ അനുഭവിച്ച ആശ്വാസം നീ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ നിനക്ക് വൈകിപ്പോയി മോനേ. നിന്റെ കൈയിലെ ആ ബാൻഡേജ് ഒന്ന് മാറ്റി നോക്കൂ." സുരേഷ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബാൻഡേജ് മാറ്റി. ആ മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നതിന് പകരം ചീഞ്ഞഴുകി കറുത്ത നിറമായിരിക്കുന്നു. മുറിവിനുള്ളിൽ നിന്ന് നീല ഞരമ്പുകൾ ഒരു മരത്തിന്റെ വേരുകൾ പോലെ പടരുന്നത് അയാൾ ഭീതിയോടെ നോക്കി നിന്നു. അത് മാംസത്തിനടിയിലൂടെ പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഇഴയുന്നു. പെട്ടെന്ന് സ്റ്റേഷനിലെ ട്യൂബ് ലൈറ്റുകൾ കത്തുമ്പോൾ സുരേഷിന് കണ്ണുകളിൽ ആസിഡ് ഒഴിച്ച പോലെ തോന്നി. വെളിച്ചം അസഹനീയമാകുന്നു. തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ആയിരം ചില്ലുകൾ തറയ്ക്കുന്ന വേദന. "സാറേ, സാറിന്റെ കണ്ണ് എന്താ ചുവന്നിരിക്കുന്നത്? ഇന്നലെ വല്ല കുപ്പിയും പൊട്ടിച്ചോ?" സജിതൻ നിഷ്കളങ്കമായി ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അരികിലേക്ക് വന്നു. സജിതൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ ലോകം മാറിമറിഞ്ഞു. സജിതന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ തുടിക്കുന്നത് സുരേഷ് എക്സ്-റേ ദൃശ്യം പോലെ വ്യക്തമായി കണ്ടു. അതിനുള്ളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചുവന്ന ദ്രാവകത്തിന്റെ മണം സുരേഷിന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി. രക്തം പമ്പു ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം ഒരു ഡിജെ മ്യൂസിക് പോലെ അയാളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി. വായയ്ക്കുള്ളിൽ പുതിയ രണ്ട് പല്ലുകൾ മോണ കീറി മുളച്ചു വരുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു. ആ വേദനയേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പതഞ്ഞു പൊന്തിയ വിശപ്പ്. "സജി... കർട്ടൻ ഒന്ന് ഇടൂ... വെളിച്ചം... വെളിച്ചം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തല കറങ്ങുന്നു," സുരേഷ് മുരണ്ടു. അയാളുടെ ശബ്ദം ഒരു മൃഗത്തിന്റേത് പോലെ പരുക്കനായിരുന്നു. "ഇൻസ്‌പെക്ടർ," വൃദ്ധൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "നിന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യൻ ചത്തു കഴിഞ്ഞു. നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ദാഹം തോന്നുന്നില്ലേ? വെള്ളത്തിനല്ല, ഒരു കുപ്പി ബിയറിനുമല്ല... നല്ല ചൂടുള്ള രക്തത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ദാഹം! നീ ഇപ്പോൾ ഒരു വേട്ടക്കാരനാണ്." …… സുരേഷ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയോടി. ഉച്ചവെയിൽ അയാളുടെ ചർമ്മത്തെ കരിച്ചു കളയുന്ന പോലെ തോന്നി. വീട്ടിലെത്തി എല്ലാ ജനലുകളും കർട്ടൻ ഇട്ട് അടച്ചു. തറയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന അയാളുടെ വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവുന്നില്ല. കിച്ചണിൽ പോയി ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു. അതിലിരുന്ന പഴകിയ സാമ്പാറും ചിക്കൻ കറിയും മണത്തപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഓക്കാനം വന്നു. ആ ചിക്കൻ കറിയിൽ വെളുത്തുള്ളി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് വെളുത്തുള്ളി ജീവനായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ മണം അയാളുടെ ശ്വാസകോശത്തെ പൊള്ളിക്കുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ സുരേഷ് നടുങ്ങിപ്പോയി. തന്റെ മുഖം കാണാനില്ല! കണ്ണാടിയിൽ വെറും ഒരു യൂണിഫോം മാത്രം വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. അയാൾ കണ്ണാടിയിൽ തൊട്ടു നോക്കി, തണുത്ത ചില്ല് മാത്രം. "ഇതെന്തു കഷ്ടമാണ്! മീശ ഒന്ന് ലെവൽ ചെയ്യാൻ പോലും കഴിയില്ലല്ലോ," അയാൾ സ്വയം ശപിച്ചു. ഒരു വാംപയർ ആയാലും തന്റെ പോലീസ് ലുക്ക് പോകുമല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ആദ്യത്തെ വിഷമം. പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. സജിതനാണ്. "സാറേ, കസാൻഡ്രയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഡയറിയിൽ സാറിന്റെ പേരുണ്ട്. പിന്നെ ഒരു ലിസ്റ്റുമുണ്ട്. എ ഗ്രൂപ്പ് പോസിറ്റീവ് ബി നെഗറ്റീവ് എന്നൊക്കെ. സാറേ, അവർ വല്ല ബ്ലഡ് ബാങ്ക് ഏജന്റും ആയിരുന്നോ? പിന്നെ സാറിന്റെ പേരിന് നേരെ ഫ്രഷ് ആൻഡ് യംഗ് ഹെൽത്തി ബ്ലഡ്എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്." സുരേഷ് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അംശം കുറവായിരുന്നു. ആ ലിസ്റ്റിലെ അടുത്ത ഇര താനായിരുന്നു എന്ന് അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ ബോധ്യമായി. സ്നേഹം എന്നത് അവൾക്ക് വെറുമൊരു ഫുഡ് റിവ്യൂ മാത്രമായിരുന്നു. ….. രാത്രിയായി. നഗരം അതിന്റെ ആഡംബരങ്ങളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. സുരേഷ് തന്റെ സർവീസ് റിവോൾവർ എടുത്തു. പക്ഷേ അതിൽ വെടിയുണ്ടകൾക്ക് പകരം അയാൾ ഒളിപ്പിച്ചത് വിചിത്രമായ ചില സിറിഞ്ചുകളായിരുന്നു. പണ്ട് കള്ളന്മാരെ പിടിക്കാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ ആവേശം ഇപ്പോൾ ഇരകളെ തേടി ഇറങ്ങുമ്പോഴുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം - ഇപ്പോൾ അയാൾക്ക് തെളിവുകളോ വാറന്റോ ആവശ്യമില്ല. റോഡരികിൽ ഒരു പിടിച്ചുപറിക്കാരൻ പതുങ്ങി നിൽക്കുന്നത് സുരേഷ് കണ്ടു. ആ തടിമാടൻ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാല പൊട്ടിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. പണ്ട് അയാളെ അടിച്ചു ജയിലിൽ ഇടാനാണ് സുരേഷ് നോക്കാറുള്ളത്. പക്ഷേ ഇന്ന് അയാൾക്ക് മറ്റൊരു പ്ലാൻ ഉണ്ട്. "ഹലോ മിസ്റ്റർ," ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് സുരേഷ് പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വായുവിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് പോലെയായിരുന്നു ആ വരവ്. "സാറേ... ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല സാറേ, ഞാൻ വെറുതെ..." പിടിച്ചുപറിക്കാരൻ വിക്കി. സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ചുവന്ന തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അയാളുടെ പാതി ജീവൻ പോയി. "നീ ഒന്നും ചെയ്യണ്ട മോനേ. നിന്റെ ആധാർ കാർഡോ ഐഡി കാർഡോ ഒന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ മെയിൻ ഞരമ്പ് ഒന്ന് കാണിച്ചു തന്നാൽ മതി ഹ ഹ ഹ" സുരേഷ് തന്റെ കോമ്പല്ലുകൾ നീട്ടി ഒരു ഭീകരമായ ചിരി ചിരിച്ചു. …… നഗരത്തിലെ വാർത്താ മാധ്യമങ്ങൾ ഒരു വിചിത്രമായ വാർത്ത റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു "നഗരത്തിൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറയുന്നു. പിടിക്കപ്പെടുന്ന കുറ്റവാളികളെല്ലാം മാരകമായ വിളർച്ച ബാധിച്ച് അബോധാവസ്ഥയിൽ കാണപ്പെടുന്നു." വാംപയർ ആയതിന് ശേഷം ഒരു ഗുണമുണ്ടെന്ന് സുരേഷ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൈക്കൂലി വാങ്ങേണ്ട ആവശ്യമില്ല, കാരണം അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് പണമല്ല, രക്തമാണ്. കുറ്റവാളികളെ പിടിക്കുന്നതോടെ ക്രമസമാധാനവും പാലിക്കപ്പെടും, തന്റെ വിശപ്പും മാറും. ജയിലിലെ തിരക്ക് കുറയ്ക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വഴി അവരെ ബ്ലഡ് ബാങ്കുകളാക്കി മാറ്റുക എന്നതാണെന്ന് അയാൾ മനസ്സിലാക്കി. നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയുമ്പോൾ, നഗരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കോണിൽ ഇൻസ്‌പെക്ടർ സുരേഷ് തന്റെ അടുത്ത റെയ്ഡിനായി തയ്യാറെടുത്തു. പ്രണയം രക്തമായി മാറിയ ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ, അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരേയൊരു പേടിയേയുള്ളൂ.ഡ്യൂട്ടിക്ക് ഇടയിൽ ആരെങ്കിലും വന്ന് വെളുത്തുള്ളി ഇട്ട ഫുഡ് കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുമോ എന്ന്! ഒപ്പം, തന്റെ യൂണിഫോമിൽ രക്തക്കറ പുരണ്ടാൽ അത് എങ്ങനെ കഴുകിക്കളയും എന്ന ടെൻഷനും ……. End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Lottery samuel ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… ആദർശൻ പോറ്റിയുടെ പഴയ വില്ലിസ് ജീപ്പ് ആ പാലത്തിനടിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി നിന്നപ്പോൾ, മുള്ളൂർക്കര പുഴയിലെ തവളകൾ പോലും പേടിച്ച് കരച്ചിൽ നിർത്തി. ചുറ്റും മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പ്. പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ പുകച്ചുരുൾ ആകാശത്തേക്ക് വിട്ടു. ആ പുക ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിന്നു. "ഇറങ്ങി വാടാ സാമുവലേ... നിന്റെ ഈ ബമ്പർ കരച്ചിൽ കേട്ട് പുഴയിലെ മീനുകൾക്ക് പോലും ഉറക്കമില്ലാതായി," പോറ്റി ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പാലത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ തൂണിന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം സാവധാനം തെളിഞ്ഞു വന്നു. കീറിപ്പറിഞ്ഞ വെള്ള മുണ്ടും, കക്ഷത്തിൽ ഒരു പഴയ തുകൽ ബാഗും, കയ്യിൽ കുറച്ച് മുഷിഞ്ഞ ലോട്ടറി ടിക്കറ്റുകളുമായി സാമുവൽ നിന്നു. അയാളുടെ വലതു കണ്ണ് അല്പം പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്നുണ്ട്, ഇടത് വശത്തെ തലയോട്ടി ഏതോ കല്ലിൽ ഇടിച്ചത് പോലെ അല്പം ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിരിക്കുന്നു. "സാർ... ഭാഗ്യക്കുറിയാണ്. പത്തു രൂപ കൊടുത്താൽ കോടീശ്വരനാകാം. ഈ ടിക്കറ്റ് എടുത്താൽ സാറിന് എന്റെ ഗതി വരില്ല," സാമുവൽ ഒരുതരം അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ വായ തുറക്കുമ്പോൾ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ പുഴവെള്ളത്തിന്റെയും പന്ത്രണ്ട് വർഷം പഴക്കമുള്ള 'ചാരായത്തിന്റെയും' ഒരു സങ്കര ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് വന്നു. സത്യത്തിന്റെ പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം പോറ്റി ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു. "എടാ സാമുവലേ, നീ മരിച്ചിട്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി. നീ ഈ വിൽക്കുന്ന ടിക്കറ്റിലെ തീയതി നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? 2014-ലെ വിൻ-വിൻ ലോട്ടറിയാണ് നീ ഇപ്പോഴും കൈയ്യിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് വെച്ച് ഇപ്പോൾ ആരും നിനക്ക് ചായ പോലും തരികയില്ല. പോട്ടെ, ഒരു വടയെങ്കിലും തരുമോ എന്ന് നോക്ക്!" സാമുവൽ പെട്ടെന്ന് അലറാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ കരച്ചിൽ ഒരു നായയുടെ ഓരിയിടൽ പോലെ പാലത്തിനടിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. "സാർ! ഇതിൽ എനിക്ക് അഞ്ച് കോടി അടിച്ചതാണ്! എന്റെ മകളുടെ കല്യാണം പന്തലിൽ വെച്ച് മുടങ്ങിയത് ആ കാശ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഞാൻ ആ ടിക്കറ്റുമായി ഓടിയതാണ്, പക്ഷേ ഈ പാലത്തിലെ ഏതോ ശപിക്കപ്പെട്ട കല്ലിൽ തട്ടി ഞാൻ വീണു. ആ കാശ് ആരോ മോഷ്ടിച്ചു!" "നിർത്തടാ നിന്റെ ഓവർ ആക്ടിങ്! നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഈ കൊല്ലത്തെ മികച്ച പ്രേതത്തിനുള്ള അവാർഡ് ഞാൻ ശുപാർശ ചെയ്യാം," പോറ്റി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് തന്റെ ബാഗ് തുറന്ന് ഒരു പഴയ ലോക്കൽ പത്രത്തിന്റെ കട്ടിംഗ് പുറത്തെടുത്തു. "സാമുവലേ, നിന്റെ ഈ ട്രാജഡി കഥ സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ സിഗ്നൽ പിള്ള പറഞ്ഞിരുന്നു .നാട്ടിലും അന്വേഷിച്ചു കേട്ട് മടുത്തതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അന്ന് ആ പഴയ കേസ് ഫയൽ പൊടിതട്ടി എടുത്തത്. നമുക്ക് കാര്യങ്ങൾ ഒന്ന് പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം ചെയ്യാം. നിന്റെ തലയോട്ടി പോലെ തന്നെ ഈ കേസും അല്പം ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിരിക്കുകയാണ്." സാമുവൽ ഒന്ന് പരുങ്ങി. പോറ്റി ടോർച്ച് സാമുവലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിച്ചു. "നീ അന്ന് കള്ളുഷാപ്പിൽ നിന്ന് വരുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടതാണ്. നിന്റെ കയ്യിൽ ടിക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതും ശരിയാണ്. പക്ഷേ നീ ആ നമ്പർ നോക്കിയത് എങ്ങനെയാ? ഷാപ്പിന് പിന്നിലെ മങ്ങിയ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, അതും നീ നാല് കുപ്പി കള്ള് അകത്താക്കി ഫിറ്റായിരുന്നപ്പോൾ പത്രം തലതിരിച്ചല്ലേ പിടിച്ചത്?" സാമുവൽ ഒന്ന് സംശയിച്ചു. "തലതിരിച്ചോ? സാർ എന്താ പറയുന്നത്?" "എടാ മണ്ടൻ സാമുവലേ," പോറ്റി ചിരിച്ചു. "നീ കണ്ട ആ ബമ്പർ നമ്പർ 7-4-2-8-5-9 എന്നത് ശരിക്കും പത്രത്തിന്റെ ഉൾപ്പേജിലെ കാലാവസ്ഥാ റിപ്പോർട്ടിലെ ഏതോ കാറ്റിന്റെ വേഗതയോ മഴയുടെ അളവോ ആയിരുന്നു! നീ ആവേശത്തിൽ നോക്കിയപ്പോൾ നിന്റെ ടിക്കറ്റിലെ അവസാനത്തെ രണ്ട് അക്കം പോലും ആ ബമ്പറുമായി ഒത്തുപോയിരുന്നില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് അന്ന് അടിച്ചത് ആശ്വാസ സമ്മാനമായ വെറും നൂറു രൂപയാണ്. ആ നൂറു രൂപയുടെ ലഹരിയിലാണ് നീ ഈ അഞ്ച് കോടിയുടെ ബഹളം ഉണ്ടാക്കുന്നത്." സാമുവലിന്റെ തള്ളിയ കണ്ണ് ഒന്ന് കൂടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. "അപ്പോൾ... അപ്പോൾ ആ അഞ്ച് കോടി?" "അത് കോഴിക്കോട്ടെ ഏതോ ഒരു മീൻകച്ചവടക്കാരന് അന്ന് കിട്ടി. അവൻ ഇപ്പോൾ മൂന്ന് ലോറി സ്വന്തമായി വാങ്ങി സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു," പോറ്റി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. "പിന്നെ നിന്റെ മരണം... നീ വിചാരിക്കുന്നത് ആരോ നിന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് അടിച്ചു വീഴ്ത്തി ടിക്കറ്റ് തട്ടിയെടുത്തു എന്നാണ്. പക്ഷേ സത്യം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? നീ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഈ പാലത്തിലൂടെ ഓടിയപ്പോൾ നിന്റെ കാല് ഒരു മീൻവലയിൽ കുടുങ്ങി. നീ മലക്കം മറിഞ്ഞ് താഴെ പുഴയിലെ ചെളിയിലേക്ക് വീണു. അവിടെ ആഴം വെറും രണ്ടടിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ വിധിക്ക് നിന്നെക്കൊണ്ട് ഒരു കോമഡി ചെയ്യിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു." പോറ്റി ഒരു പുക കൂടി വിട്ടു. "നീ വീണത് തലകുത്തിയാണ്. നിന്റെ തല ചെളിയിൽ പൂണ്ടുപോയി. നീ കാലിട്ട് അടിക്കുന്തോറും തല കൂടുതൽ ചെളിയിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോയി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ നീ പിടഞ്ഞു മരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന ആ നൂറു രൂപയുടെ ടിക്കറ്റ് വെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന് അലിഞ്ഞു പോയി. നീ മരിച്ചത് അഞ്ച് കോടിയുടെ ഷോക്കിലല്ല, വെറും രണ്ടടി ചെളിയിൽ ശ്വാസം മുട്ടിയാണ്! നിന്റെ ആത്മകഥ എഴുതുകയാണെങ്കിൽ രണ്ടടി ചെളിയിലെ ആത്മാവ് എന്ന് പേരിടാം." സാമുവൽ സ്തംഭിച്ചു പോയി. അയാളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ലോട്ടറി ടിക്കറ്റുകൾ പതുക്കെ ചാരമായി മാറി കാറ്റിൽ പറന്നു. "അപ്പോൾ... എന്റെ മകളുടെ കല്യാണം?" "അതൊക്കെ നാട്ടുകാർ പിരിവിട്ട് നടത്തിക്കൊടുത്തു. നീ മരിച്ചതുകൊണ്ട് അവർക്ക് നിന്നോട് പാവം തോന്നി. സത്യത്തിൽ നീ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ആ കല്യാണം നടക്കില്ലായിരുന്നു, കാരണം നീ ആ നൂറു രൂപ പോലും കുടിച്ചു തീർത്തേനെ. നീ മരിച്ചതാണ് നിന്റെ കുടുംബത്തിന് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ ബമ്പർ ലോട്ടറി! നിന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോൾ ഒരു ഡെപ്പോസിറ്റ് പോലും ഇട്ടിട്ടുണ്ട്." പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ടിൽ നിന്ന് ചാരം തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു. സാമുവലിന്റെ രൂപം പതുക്കെ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ തന്റെ പഴയ ബാഗ് നോക്കി സങ്കടത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "പോറ്റീ... അപ്പോൾ ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ഈ പാലത്തിനടിയിൽ ഇരുന്ന് അലഞ്ഞത് വെറും നൂറു രൂപയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നല്ലേ? എന്റെ ആത്മാവിനും ഈ ലോട്ടറി തുകയേക്കാൾ വിലയില്ലേ?" "ഇല്ല സാമുവലേ. ചിലരുടെ ജീവിതം അങ്ങനെയാണ്, ഒരു ഫ്രീ ടിക്കറ്റ് പോലെ. ആർക്കും ഒരു ഗുണവുമില്ല. പിന്നെ നിനക്ക് ഒരു ഗുണമുണ്ട്, നിന്നെ വെച്ച് ഇത്രയും നേരം എനിക്ക് തമാശ പറയാൻ പറ്റി. നീ ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം.ഈ പാലത്തിനടിയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് മാറി തരിക. രാത്രിയിൽ മീൻ പിടിക്കാൻ വരുന്ന പാവങ്ങൾ നിന്റെ ഈ ചീഞ്ഞ ഗന്ധം കാരണം ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല. പോരാത്തതിന് നിന്റെ ഈ കരച്ചിൽ കേട്ട് നാട്ടിലെ തെരുവുനായ്ക്കൾക്ക് മാനസികവിഭ്രാന്തി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീ ശാന്തമായി അങ്ങ് പോവുക. സ്വർഗ്ഗത്തിലോ നരകത്തിലോ എവിടെയായാലും അവിടെ പോയി ലോട്ടറി വിൽ ക്ക്. ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ യമധർമ്മരാജാവിന് വല്ല ബമ്പറും അടിച്ചാലോ!" ……. സാമുവൽ പതുക്കെ പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. "ശരി പോറ്റീ... ഞാൻ പോകുന്നു. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം... ആ കവല കഴിഞ്ഞുള്ള പഴയ തറവാട്ടിൽ ഒരു ഒടിയൻ ഉണ്ട്. അവൻ ഇപ്പോൾ വലിയ ഡിപ്രഷനിലാണ്. പണ്ട് ആൾക്കാരെ പേടിപ്പിച്ചിരുന്നവനാണ്, ഇപ്പോൾ അവനെ കണ്ടാൽ പിള്ളേർ സെൽഫി എടുക്കാൻ ചെല്ലുകയാണ്. ആ വിഷമത്തിൽ അവൻ എല്ലാവരെയും പോത്താക്കാൻ നടക്കുകയാണ്. ആ പോത്തുകളെ കൊണ്ടുപോയി അറക്കാൻ നോക്കുന്ന കശാപ്പുകാരെയാണ് അവൻ ഇപ്പോൾ പേടിപ്പിക്കുന്നത്. സൂക്ഷിക്കണം." സാമുവലിന്റെ ശബ്ദം വായുവിൽ അലിഞ്ഞു. പോറ്റി തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. 'സാമുവൽ ലോട്ടറി പ്രേതം - മരണകാരണം:തലതിരിഞ്ഞ നമ്പറും രണ്ടടി ചെളിയും. വിശേഷാൽ കുറിപ്പ് നൂറു രൂപയ്ക്ക് വേണ്ടി പന്ത്രണ്ട് വർഷം പാഴാക്കിയ ലോകമണ്ടൻ. കേസ് ക്ലോസ്ഡ്. ……. പോറ്റി ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. രാത്രിയുടെ മൂന്നാം യാമം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. മുള്ളൂർക്കര പുഴയിൽ വീണ്ടും തവളകൾ കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇത്തവണ അവയുടെ കരച്ചിലിന് ഒരു പരിഹാസച്ചുവയുള്ളതുപോലെ പോറ്റിക്ക് തോന്നി. ……. End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Stranger In Black - Chapter 3 ( Stranger In Black Series, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… പുറത്ത് പ്രകൃതി ഒരു സംഹാരതാണ്ഡവത്തിലായിരുന്നു. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ താഴ്വരയിലുള്ള ആ വിജനമായ കുന്നിൻ മുകളിൽ, ഇടിമിന്നലുകൾ ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ ആ ആഡംബര വില്ല ഒരു വെളുത്ത ശവപ്പെട്ടി പോലെ നിശ്ചലമായി തോന്നി. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്ത്രീപക്ഷ പോരാളിയും, പ്രശസ്ത ക്രിമിനൽ ലോയറുമായ അഡ്വ. നിതാ നായരുടെ സാമ്രാജ്യമാണത്. അല്പം മുൻപ് നടന്ന ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് ലൈവ് വീഡിയോയിൽ അവൾ വികാരാധീനയായി സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. "നീതി നിഷേധിക്കപെടുന്ന എന്റെ ഓരോ പെൺകുട്ടിയുടെ ഉള്ളിലും ഒരു പോരാളിയുണ്ട്. അവർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ എനിക്ക് മരണം വരെ ഭയമില്ല," അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഷെയർ ചെയ്തു. വെള്ള കോട്ടും കഴുത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മുത്തുമാലയും ധരിച്ച അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ ആ വിനയം നിറഞ്ഞ ചിരി ഒന്നുകൂടി പരിശീലിച്ചു. വിപ്ലവകാരിയുടെ കരുത്തും അമ്മയുടെ വാത്സല്യവും കലർന്ന ആ ചിരിയായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം. അവളുടെ വിശ്വസ്തനായ മാനേജർ രോഹിത് ശിശുപാലൻ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. "മാഡം, നാളെ പുലർച്ചെ ആ മൂന്ന് കുട്ടികളെയും എയർപോർട്ടിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളും കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ സ്കോളർഷിപ്പ് പേപ്പറുകളും വിസയും റെഡിയാണ്." നിത ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ പ്രളയസമാനമായ മഴയെ നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "രോഹിത്, ആ പെൺകുട്ടികൾക്ക് നല്ലൊരു ഭാവി കൊടുക്കുക എന്നത് എന്റെ സ്വപ്നമാണ്. അവരുടെ കുടുംബം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചതാകാം, പക്ഷേ ഞാൻ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. ലഗേജുകൾ എല്ലാം കൃത്യമായി പാക്ക് ചെയ്തില്ലേ?" രോഹിത് വിനയത്തോടെ തലയാട്ടി. ആ ലിവിംഗ് റൂമിലെ ചുവരുകളിൽ അവൾക്ക് ലഭിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്കാരങ്ങൾ നിരനിരയായി തൂങ്ങിക്കിടന്നു. സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ കാവൽപുര എന്ന പേരിൽ അവൾ നടത്തുന്ന ഷെൽട്ടർ ഹോമിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ ഭാവി നിശ്ചയിക്കുന്നത് ആ മുറിയിലായിരുന്നു. ലോകം അവളെ ഒരു വിശുദ്ധയായി വാഴ്ത്തി. രാത്രിയുടെ ഈ യാമത്തിലും അവൾ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ അടുത്ത വിപ്ലവത്തിനുള്ള കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. ……. പെട്ടെന്നാണ് വില്ലയുടെ ഭീമാകാരമായ മരവാതിലിൽ ആരോ മുട്ടിയത്. ‘ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ, കിലോമീറ്ററുകളോളം ദൂരത്തിൽ മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത ഈ മലമുകളിൽ ആരാണ് വരിക? ‘രോഹിത് ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാൾ ഭയത്തോടെ സിസിടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. "മാഡം... പുറത്ത് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു യുവാവ്. ഈ മഴയത്ത് അയാൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?" നിത ശാന്തമായി തന്റെ ഐഫോൺ എടുത്തു. അവളുടെ ബുദ്ധിയിൽ അപ്പോഴും ഒരു പിആർ സ്റ്റണ്ട് ഉദിക്കുകയായിരുന്നു. "ഭയപ്പെടാനൊന്നുമില്ല രോഹിത്. ഈ പ്രളയരാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റിയ ഒരു യാത്രികന് അഭയം നൽകുന്നത് നമ്മുടെ കടമയല്ലേ? ആ ദൃശ്യങ്ങൾ കൂടി സിസിടിവിയിൽ നിന്ന് എടുത്ത് നാളെ നമുക്ക് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം. ദൈവത്തിന്റെ പോരാളിഎന്ന എന്റെ ഇമേജ് ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിക്കാം. വാതിൽ തുറക്കൂ." വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറിയ തണുത്ത കാറ്റിന് ഒരു വിചിത്രമായ ഗന്ധമായിരുന്നു സെമിത്തേരിയിലെ ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണിന്റെ തണുപ്പും ഒപ്പം ഉണങ്ങിയ തുളസിയുടെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെ യും ഗന്ധവും. അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന യുവാവ് നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നു. അയാളുടെ നീളൻ കറുത്ത കോട്ടിൽ നിന്ന് വെള്ളം തറയിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം. "ക്ഷമിക്കണം മാഡം, കുന്നിൻ താഴെ എന്റെ വണ്ടി ചെളിയിൽ താഴ്ന്നുപോയി. ഫോണിന് റേഞ്ചുമില്ല. ഒന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ അനുവാദം തരുമോ?" അയാൾ അതീവ വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "സാരമില്ല , ഇത്രയും മഴയത്ത് നിന്നെ പുറത്തു നിർത്തുന്നത് അധർമ്മമാണ്. അവിടെ നിൽക്കണ്ട അകത്തേക്ക് വരൂ," അവൾ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ അയാൾക്ക് ചൂട് കാപ്പിയും ഉണങ്ങിയ തോർത്തും നൽകി. അയാൾ സോഫയിലിരുന്നു. അവൾ അയാൾക്ക് എതിരെയുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു കുശലം ചോദിച്ചു. "എന്താ പേര്? എങ്ങോട്ടാ ഈ പാതിരാത്രിയിൽ യാത്ര?" "എന്റെ പേര്... അത് പ്രസക്തമല്ല മാഡം. ഞാൻ ഇങ്ങനെ യാത്രകൾ ചെയ്യുന്ന ഒരാളാണ്. മാഡത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അനാഥരായ പെൺകുട്ടികളുടെ വലിയൊരു സംരക്ഷകയാണല്ലോ നിങ്ങൾ. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു," അയാൾ കാപ്പിയിൽ തൊടാതെ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ കൈവിരലുകൾ നീണ്ടതായിരുന്നു, നഖങ്ങൾക്കടിയിൽ കറുത്ത നിറം പടർന്നിരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. "അതൊക്കെ ഈശ്വരന്റെ കൃപയാണ് . പാവപ്പെട്ട കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്നത് എനിക്ക് പുണ്യമാണ്," അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് വിനയം അഭിനയിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ആഗതൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ, തോൽ പൊതിഞ്ഞ ഡയറി പുറത്തെടുത്തത്. പുണ്യം... അല്ലേ? മാഡം, ഈ ഡയറിയിൽ ചില പേരുകളുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ മാസം നിങ്ങളുടെ ഷെൽട്ടറിൽ നിന്ന് 'വിദേശ പഠനത്തിനായി' നിങ്ങൾ യാത്രയാക്കിയ ആ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരി സുമ... അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ട്?" അയാളുടെ സ്വരം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് മാറി. അത് ഒരു മഞ്ഞുപാളി ഉരുകുന്ന തണുപ്പോടെ മുറിയിൽ പടർന്നു. നിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. എങ്കിലും അവൾ പുഞ്ചിരി വിടാതെ പറഞ്ഞു, "അവൾ ലണ്ടനിലെ ഒരു പ്രശസ്തമായ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്നു. എന്തിനാണ് അത് ചോദിച്ചത്?" "പഠിക്കുകയാണോ? അതോ അവളുടെ ആന്തരികാവയവങ്ങൾ വിറ്റ പണം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ വാങ്ങിയ ആ പുതിയ സ്വർണ്ണ മാലകൾ ഇപ്പോൾ മാഡത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ തിളങ്ങുകയാണോ?" അയാൾ ശാന്തനായി ചോദിച്ചു. മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ഘനീഭവിച്ചു. നിതയുടെ മുഖത്തെ ആ പുണ്യവതിയുടെ മുഖമൂടി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരമായ ഒരു ജ്വാല പടർന്നു. "നീ... നീ ആരാണ്? നിനക്ക് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം?" അവൾ അലറി. രോഹിത് തോക്കുമായി പാഞ്ഞെത്തി. "മാഡം, ഇവനെ ഇപ്പോൾ തന്നെ തീർക്കാം! ഇവൻ നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് നശിപ്പിക്കാൻ വന്ന ഏതോ ചാരനാണ്!" ആഗതൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മരണത്തിന്റെ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു. "രോഹിത്, നിന്റെ ഈ ലോഹ കഷണത്തിന് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിലെ തിന്മയുടെ കറുത്ത പുക നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും." പെട്ടെന്ന് രോഹിത് തന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് രക്തം പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി. വായ തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കറുത്ത പുഴുക്കൾ പുറത്തേക്ക് വീഴുന്നത് നിത ഭീതിയോടെ കണ്ടു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രോഹിത് ഒരു കരിക്കട്ട പോലെ കരിഞ്ഞു തറയിൽ വീണു. അവന്റെ ആത്മാവ് മരണത്തിന്റെ പാശത്താൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നത് അവൾ നേരിൽ കണ്ടു. "നീ... നീ മനുഷ്യനല്ല!" നിത പേടിച്ച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെയുള്ള ഓരോ അവാർഡുകളും ഓരോ പെൺകുട്ടികളുടെ തലയോടുകളായി മാറുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ചുവരുകളിൽ തൂക്കിയ ചിത്രങ്ങളിലെ വിശുദ്ധന്മാർ എല്ലാം രക്തം കണ്ണീരായി ഒഴുക്കാൻ തുടങ്ങി. "നിയമത്തെയും സ്ത്രീത്വത്തെയും നീ നിന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി വിറ്റു. നിന്റെ ഓരോ വാക്കിലും വഞ്ചനയായിരുന്നു," ആഗതൻ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അയാളുടെ നിഴൽ ഭിത്തിയിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് ഒരു മനുഷ്യരൂപമായിരുന്നില്ല. പുകപടലങ്ങൾ പോലെ ഒരു കൂറ്റൻ പോത്തിന്റെ രൂപവും കയ്യിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു പാശവുമുള്ള കാലന്റെ രൂപം അവൾ കണ്ടു. "നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് നിയമം ശിക്ഷ നൽകില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ പ്രകൃതിക്ക് ഒരു കണക്കുപുസ്തകമുണ്ട്. ആ പുസ്തകത്തിലെ നിന്റെ കണക്ക് ഇന്ന് തീരുകയാണ്." അയാൾ കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, മുറിയിലെ ഓരോ ഫയലുകളും ഓരോ കുറ്റസമ്മത മൊഴികളായി മാറി വായുവിൽ പറന്നു. അത് പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി. അവളുടെ ആഡംബര വില്ലയ്ക്ക് തീ പിടിച്ചു. പക്ഷേ അത് സാധാരണ തീയല്ലായിരുന്നു, നീല നിറത്തിലുള്ള ജ്വാലകൾ അവളെ പൊതിഞ്ഞു. അവൾ ഓരോ നിമിഷവും ഉരുകിത്തീരാൻ തുടങ്ങി, പക്ഷേ മരണം അവളെ ഉടൻ കൊണ്ടുപോയില്ല. താൻ കൊലക്ക് കൊടുത്ത ഓരോ കുട്ടിയും അനുഭവിച്ച വേദന അവൾ ആ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവിച്ചു. അവൾ തടവിലാക്കിയ പെൺകുട്ടികൾ, വില്ലയുടെ രഹസ്യ അറകളിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെട്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടി. ആഗതൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അയാളുടെ ആ പഴയ ഡയറിയിൽ ആ സ്ത്രീയുടെ പേരിന് മേൽ ഒരു ചുവന്ന വര വീണു. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ചട്ടയിൽ സ്വർണ്ണ ലിപികളിൽ ഒരു മുദ്രയുണ്ടായിരുന്നു.ഒരു എരുമയുടെ തലയും കയ്യിൽ പാശവുമുള്ള യമധർമ്മരാജന്റെ മുദ്ര. പുറത്ത് മഴ ശക്തിയായി പെയ്തെങ്കിലും ആ നീലത്തീ അണഞ്ഞില്ല. ആ കുന്നിൻ മുകളിലെ പാപത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യം ചാരമാകുന്നത് വരെ അത് ജ്വലിച്ചു നിന്നു. അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ ലോകം ഉണർന്നപ്പോൾ, വിശുദ്ധ എന്ന പദവിയിൽ നിന്ന് അവൾ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഞ്ചകിയായി മാറി ……. End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Escape From The Mortuary ( Zero Logic, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… ആശുപത്രിയിലെ ആ പഴയ മോർച്ചറിയിൽ നല്ല എസി തണുപ്പത്ത് സജിത്തും ബിജുവും സുഖമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. സാധാരണ ഉറക്കമല്ല, മരിച്ചുപോയി എന്ന് ലോകം വിചാരിച്ച ഉറക്കം. സജിത്തിന് ആദ്യം ബോധം വന്നപ്പോൾ മൂക്കിനുള്ളിൽ എന്തിന്റെയോ മണം. നോക്കിയപ്പോൾ വെള്ളത്തുണി കൊണ്ട് ഒരു മമ്മിയെപ്പോലെ തന്നെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. "എടാ ബിജൂ... നീ ചത്തോ അതോ ജീവനോടെ ഉണ്ടോ?" സജിത്ത് പതിയെ വിളിച്ചു. അടുത്തുള്ള സ്ലാബിൽ നിന്ന് ഒരു മറുപടി വന്നു: "നീ ചത്തെങ്കിൽ ഞാനും ചത്തു. പക്ഷെ ചത്തവർക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കാൻ മുട്ടുമോടാ? ഹോ ദുരിതം" ബിജുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മരണഭയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. " മര്യാദക്ക് തെങ്ങിൻ ചോട്ടിലിരുന്നു വെള്ളമടിച്ചോണ്ടിരുന്ന നമ്മളെ നമ്മളെ ഏതോ വട്ടൻ ഡോക്ടർ ബോഡി പാക്ക് ചെയ്യുന്ന പോലെ പാക്ക് ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. നോക്ക്, എന്റെ വായിൽ വരെ തുണി തിരുകിയിരിക്കുന്നു. ഇത് കണ്ടാൽ വല്ല ദോശയും ചുറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെയുണ്ട്," സജിത്ത് തന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിക്കാൻ പണിപ്പെട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ….. അപ്പോഴാണ് മോർച്ചറിയുടെ തുരുമ്പിച്ച വാതിൽ തുറന്നത്. അകത്തേക്ക് വന്നത് സാമുവൽ ആണ്. അയാൾ അവിടുത്തെ സ്ഥിരം അറ്റൻഡറാണ്. പക്ഷേ ലുക്ക് കണ്ടാൽ ഏതോ ഹൊറർ സിനിമയിലെ വില്ലൻ തോറ്റുപോകും. കയ്യിൽ ഒരു വലിയ സിറിഞ്ചും, മറു കയ്യിൽ ഒരു പഴയ രജിസ്റ്ററും. "സാമുവൽ ചേട്ടാ... ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ചായ കിട്ടുമോ?" ബിജു പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. സാമുവൽ ഞെട്ടിയില്ല. അയാൾ ശാന്തനായി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "നിങ്ങൾ മരിച്ചവരാണ്. മരിച്ചവർ ചായ കുടിക്കില്ല, അവർക്ക് ഞാൻ ഈ മരുന്ന് അടിക്കും," അയാൾ സിറിഞ്ച് വായുവിൽ വീശി. "അല്ല ചേട്ടാ, ഞങ്ങൾ അറിയാതെ ഒന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയതാ. ഈ തുണിയൊക്കെ ഒന്ന് അഴിച്ചു തന്നാൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങ് പൊയ്ക്കോളാം. സത്യം, ആരോടും പറയില്ല," സജിത്ത് ദയനീയമായി പറഞ്ഞു. "പറ്റില്ല," സാമുവൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "രജിസ്റ്ററിൽ നിങ്ങളുടെ പേര് എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി വെട്ടിയാൽ ഓഡിറ്റിംഗിന് വരുമ്പോൾ എനിക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടി വരും. അതുകൊണ്ട് മര്യാദയ്ക്ക് മൃതദേഹങ്ങളായി അവിടെ കിടന്നോ." "ഓഡിറ്റിംഗോ? മനുഷ്യന്റെ ജീവനേക്കാൾ വലുതാണോ നിനക്ക് നിന്റെ രജിസ്റ്റർ?" സജിത്ത് ദേഷ്യപ്പെട്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ നിലയിൽ അവൻ ചാടി ചാടി നടന്നത് കണ്ടാൽ ഒരു തവള മമ്മിയെപ്പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സജിത്തിന്റെ ഈ ചാട്ടം കണ്ട് സാമുവൽ അന്തംവിട്ടു നിന്നു. ആ തക്കം നോക്കി ബിജു തന്റെ കെട്ടുകൾ പല്ല് കൊണ്ട് കടിച്ചു കീറി. എന്നിട്ട് അടുത്തുള്ള ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ മേശ തള്ളി സാമുവലിന്റെ നേരെ വിട്ടു. "ഓടിക്കോടാ ബിജൂ! ഇവൻ നമ്മളെ ജീവനോടെ അച്ചാറിടും!" സജിത്ത് അലറി. അവർ രണ്ടാളും ആ വെള്ളത്തുണി വേഷത്തിൽ മോർച്ചറിയിലൂടെ ഓടാൻ തുടങ്ങി. പുറകിൽ നിന്ന് സാമുവൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "എടാ നിർത്തടാ! ആ വെള്ളത്തുണി ആശുപത്രിയുടെ വകയാ, അത് കൊണ്ടുപോകാൻ പാടില്ല!” …… മോർച്ചറിയുടെ പിൻവാതിൽ വഴി അവർ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് ചാടി. റോഡരികിൽ കണ്ട ഒരു ടാക്സിക്ക് അവർ കൈ കാണിച്ചു. ഡ്രൈവർ വിൻഡോ താഴ്ത്തി നോക്കിയപ്പോൾ വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ, മുഖത്ത് പഞ്ഞിയൊക്കെയുള്ള രണ്ട് രൂപങ്ങൾ! "ഹലോ... ഐടി പാർക്കിലേക്ക് പോകുമോ?" സജിത്ത് ചോദിച്ചു. ഡ്രൈവർ പേടിച്ചു വിറച്ചു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ പ്രേതങ്ങളാണോ?" "അല്ല ചേട്ടാ, ഞങ്ങളെ ഈ മോർച്ചറിക്കാർ നിർബന്ധിച്ച് മരിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയതാ. ഒന്ന് വേഗം വിട്," ബിജു സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നു. വണ്ടി ഓടിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ സജിത്ത് ചോദിച്ചു , "ചേട്ടാ, റേഡിയോയിൽ വല്ല പാട്ടും ഇടുമോ? ഈ അന്തരീക്ഷം ഭയങ്കര ബോറാണ്." ഡ്രൈവർ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്തു. അതിൽ വന്ന പാട്ട് "മരണമെത്തുന്ന നേരത്ത്..." "ഇത് വേണ്ട, വേറെ വല്ലതും ഇട്!" ബിജു ദേഷ്യപ്പെട്ടു. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ സജിത്ത് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന രജിസ്റ്റർ കഷ്ണം നോക്കി. അതിൽ അവരുടെ മരണകാരണം എഴുതിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി അമിതമായി ചിരിച്ച നിമിഷം തലയിൽ തേങ്ങ വീണു മരണം .'’ "എടാ ബിജൂ, നമ്മൾ എപ്പോഴാ ചിരിച്ചത്?" സജിത്ത് ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവർ ഓർത്തത്, തലേദിവസം രാത്രി അവർ ഒരു വീഡിയോ കണ്ടു ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞത്. പെട്ടെന്ന് ഡ്രൈവർ വണ്ടി നിർത്തി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അയാളുടെ മുഖം സാമുവലിന്റെ മുഖമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു! "നിങ്ങൾ ചിരിച്ചു മരിച്ചവരാണ്. ഇപ്പോഴും നിങ്ങൾ ചിരിക്കുകയാണ്. മരിച്ചവർക്ക് മാത്രമേ ഈ ടാക്സി കാണാൻ പറ്റൂ," സാമുവൽ ചിരിച്ചു. സജിത്തും ബിജുവും പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ടാക്സി നിൽക്കുന്നത് റോഡിലല്ല, മറിച്ച് അതേ മോർച്ചറിയുടെ ഉള്ളിലായിരുന്നു! അവർ അപ്പോഴും ആ കട്ടിലുകളിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. തങ്ങൾ കണ്ടത് സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ അല്ലയോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ബിജുവും സജിത്തും പാട് പെട്ടു സാമുവൽ അവരുടെ വായിലേക്ക് പഞ്ഞി തിരുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇനി മതി ചിരിച്ചത്. അടുത്ത ബാച്ച് വരാൻ സമയമായി." സജിത്ത് ബിജുവിനെ നോക്കി. ബിജു സജിത്തിനെയും. സജിത്ത് തന്റെ വായിലെ പഞ്ഞി തുപ്പിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട് സാമുവലിനെ നോക്കി. "ചേട്ടാ, ഈ പഞ്ഞിക്ക് ഒരു ഉപ്പില്ലാത്തത് പോകട്ടെ, ഇതിന് വല്ലാത്തൊരു പഴയ പുസ്തകത്തിന്റെ മണമാണ്. അടുത്ത തവണയെങ്കിലും കുറച്ച് സ്ട്രോബെറി ഫ്ലേവർ ഉള്ള പഞ്ഞി വാങ്ങി വെക്കണേ” സാമുവൽ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന വലിയ സിറിഞ്ച് താഴെ വെച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ നിരാശയായിരുന്നു "എടാ, കഴിഞ്ഞ മുപ്പത് വർഷമായി ഞാൻ ഈ മോർച്ചറിയിൽ ബോഡി പാക്ക് ചെയ്യുന്നു. ഇന്നുവരെ ഒരുത്തനും പഞ്ഞിയുടെ ടേസ്റ്റിനെക്കുറിച്ച് പരാതി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. മര്യാദയ്ക്ക് ആ സ്ലാബിൽ കയറി കിടന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും." "പോലീസിനെയോ?" ബിജു ചിരിച്ചു. "പ്രേതങ്ങൾ ചാടിപ്പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് പരാതിപ്പെട്ടാൽ പോലീസ് വന്നത് തന്നെ. പിന്നെ ചേട്ടാ, ഈ എസി കുറച്ച് കൂട്ടാൻ പറ്റുമോ? എനിക്ക് കാലിന്റെ വിരലിൽ ഒരു ചൂട് വരുന്നു. ……. അപ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത സ്ലാബിലെ വെള്ളത്തുണി അനങ്ങിയത്. അവിടെ നിന്ന് ഒരു തല പുറത്തേക്ക് വന്നു. നരച്ച മുടിയും കണ്ണടയുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ. "എടാ പിള്ളേരേ, ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കുമോ? മരിച്ചിട്ട് സമാധാനമായിട്ട് ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ലേ?" അദ്ദേഹം ദേഷ്യപ്പെട്ടു. സജിത്തും ബിജുവും ഞെട്ടിപ്പോയി. "അമ്മച്ചിയാണെ സത്യം! ഇതാര്, വേണു അപ്പൂപ്പനോ? നിങ്ങളെപ്പോഴാ മരിച്ചത്?" സജിത്ത് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ഇന്നലെ വൈകിട്ട് മരിച്ചതാ. ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ സാമുവൽ ഉണ്ടല്ലോ, എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ മുതൽ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ശല്യപ്പെടുത്തുകയാണ്. ഓരോ ബോഡി വരുമ്പോഴും അയാൾക്ക് ഓഡിറ്റിംഗിനെക്കുറിച്ചും കണക്കിനെക്കുറിച്ചും മാത്രമേ പറയാനുള്ളൂ." വേണു അപ്പൂപ്പൻ സ്ലാബിൽ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു. ഇപ്പോൾ മോർച്ചറി ഒരു ചായക്കട പോലെയായി മാറി. നാലുപേരും അവിടെയിരുന്ന് സംസാരം തുടങ്ങി. സാമുവൽ തന്റെ കസേരയിലിരുന്ന് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "കണ്ടോ, നിങ്ങൾ കാരണം ആ പഴയ മനുഷ്യനും എഴുന്നേറ്റു. ഇനി ഇദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ തിരിച്ചയക്കും?" "വിശക്കുന്നു ചേട്ടാ..." ബിജു പറഞ്ഞു. "മരിച്ചവർക്ക് വിശക്കില്ല എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വെറും തള്ളാണ്. എനിക്ക് നല്ലൊരു പൊറോട്ടയും ബീഫും കിട്ടിയാൽ നന്നായിരുന്നു." സാമുവൽ തന്റെ പഴയ ടിഫിൻ ബോക്സ് തുറന്നു. അതിൽ രണ്ട് ഇഡ്ഡലിയും കുറച്ച് ചമ്മന്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഇതല്ലാതെ വേറെ ഒന്നുമില്ല. വേണമെങ്കിൽ കഴിച്ചോ, പക്ഷെ ഒരു കണ്ടീഷൻ... ഇത് കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഫ്രീസറിനുള്ളിൽ കയറി കിടക്കണം." സജിത്ത് ഇഡ്ഡലി കഷ്ണം മുറിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഫ്രീസറോ? അതിനുള്ളിൽ റേഞ്ച് കിട്ടുമോ? എനിക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഒരു റീൽസ് ഇടണം. എന്റെ മൊബൈൽ എവിടെ ." വേണു അപ്പൂപ്പൻ ഇടപെട്ടു, "എടാ മോനേ, ആ ഫ്രീസറിനുള്ളിൽ നല്ല തണുപ്പാണ്. ഞാൻ ഇന്നലെ അതിൽ കയറി നോക്കിയതാ. ." …… പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ഒരു ആംബുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. സാമുവൽ പരിഭ്രമിച്ചു. "വേഗം... വേഗം എല്ലാവരും കിടന്നോ! ഡോക്ടർ വരുന്നുണ്ട്. അയാൾ കണ്ടാൽ എന്നെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിടും." സജിത്തും ബിജുവും വേഗം സ്ലാബിൽ കയറി വെള്ളത്തുണി പുതച്ചു. വേണു അപ്പൂപ്പനും തന്റെ പഴയ പൊസിഷനിലേക്ക് മാറി. ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് വന്നു. കൂടെ ഒരു നഴ്സുമുണ്ട്. "സാമുവൽ, ഈ രണ്ട് ബോഡികളും (സജിത്തിനെയും ബിജുവിനെയും കാണിച്ച്) നാളെ രാവിലെ പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടത്തിന് കൊണ്ടുപോകണം. ബന്ധുക്കൾ വന്നിട്ടുണ്ട്," ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം എന്ന വാക്ക് കേട്ടതും ബിജുവിന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. അവൻ മെല്ലെ വെള്ളത്തുണിക്കടിയിലൂടെ സജിത്തിന്റെ കയ്യിൽ നുള്ളി. സജിത്ത് വേദന കടിച്ചമർത്തി കിടന്നു. ഡോക്ടർ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും സജിത്ത് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. "എടാ ബിജൂ, കളി കാര്യമായി! അവർ നമ്മളെ കീറി മുറിക്കാൻ പോകുകയാണ്. നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് ഇപ്പൊത്തന്നെ കടന്നുകളയണം." …… അവർ മൂവരും ചേർന്ന് ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കി. സാമുവലിനെ ഒരു അലമാരയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. എന്നിട്ട് വെള്ളത്തുണി തന്നെ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് അവർ ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നു. രാത്രി ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന നഴ്സ് ഇവരെ കണ്ടതും ബോധം കെട്ടു വീണു. സജിത്ത് അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന കൊതുകിനെ കൊല്ലുന്ന സ്പ്രേ എടുത്ത് തന്റെ വേഷത്തിൽ കുറച്ച് അടിച്ചു. "പ്രേതങ്ങൾക്കും കുറച്ച് പെർഫ്യൂം ഒക്കെ ആകാം." അവർ ആശുപത്രിയുടെ മെയിൻ ഗേറ്റിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ഒരു സെക്യൂരിറ്റി തടഞ്ഞു. "ആരാ ഇത്? രാത്രി ഈ വേഷത്തിൽ എങ്ങോട്ടാ?" "ഞങ്ങൾ മുകൾ നിലയിലെ ഐസിയുവിൽ നിന്ന് വന്നതാ. താഴെ ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. ഈ വെള്ളത്തുണി ഡ്രസ്സ് കോഡ് ആണെന്ന് സാമുവൽ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു."ബിജു ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, സെക്യൂരിറ്റി അന്തംവിട്ടു നിൽക്കെ അവർ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഓടി. ….. റോഡിൽ പഴയ അതേ ടാക്സി നിൽക്കുന്നു. ഡ്രൈവർ സമാധാനമായി സിഗരറ്റ് വലിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇവരെ കണ്ടതും അയാൾ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കി. "നിൽക്ക് ചേട്ടാ!" സജിത്ത് വിൻഡോയിൽ തട്ടി. "ഞങ്ങൾ പഴയ കസ്റ്റമേഴ്സ് ആണ്. ഒന്ന് സിറ്റി വരെ വിടുമോ?" ഡ്രൈവർ കരയാൻ തുടങ്ങി. "സാറേ... എന്നെ വിട്ടേക്ക്. ഞാൻ ഈ വണ്ടി നാളെ തന്നെ വിൽക്കാം. ഇനി ഞാൻ രാത്രി വണ്ടി എടുക്കില്ല." വേണു അപ്പൂപ്പൻ പുറകിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "കരയാതെടോ. ഞങ്ങൾക്ക് ടാക്സി കൂലി തരാൻ പണമില്ല, പകരം എന്റെ ഈ പഴയ വാച്ച് തരാം. ഇത് മരിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് കൂടെ കിട്ടിയതാ." വണ്ടി ഓടിത്തുടങ്ങി. സജിത്ത് മ്യൂസിക് പ്ലേയർ ഓൺ ചെയ്തു. ഇത്തവണ വന്ന പാട്ട് "അർജുനര് വില്ല് ഹരിച്ചന്ദ്ര സൊല്ല് ..." സജിത്ത് ബിജുവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “ കൊള്ളാം നല്ല പാട്ട് വണ്ടി സ്പീഡിൽ പോട്ടെ “ സജിത്ത് പറഞ്ഞു "എടാ, നമ്മൾ ശരിക്കും മരിച്ചതാണോ അതോ ജീവിച്ചിരിക്കുകയാണോ?" ബിജു സാമുവലിന്റെ ടിഫിൻ ബോക്സിൽ നിന്ന് ഇഡ്ഡലി ചമ്മന്തിയുടെ ബാക്കി എടുത്ത് കഴിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അതൊക്കെ പോട്ടെടാ... ഈ ചമ്മന്തിക്ക് കുറച്ച് എരിവ് കൂടുതലാണോ എന്ന് ഒരു സംശയം." വേണു അപ്പൂപ്പൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, "മരണമായാലും ജീവിതമായാലും, കൂടെയിരിക്കാൻ ഇതുപോലെ കുറച്ച് വട്ടന്മാർ ഉണ്ടെങ്കിൽ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല!" ടാക്സി ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ, ദൂരെ മോർച്ചറിയിൽ നിന്ന് സാമുവലിന്റെ നിലവിളി കേൾക്കാമായിരുന്നു "എടാ... എന്റെ ടിഫിൻ ബോക്സ് എങ്കിലും തിരിച്ചു തന്നിട്ട് പോടാ!" ……. End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Happy Valentine's Day ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… ഫെബ്രുവരി 13, വെള്ളിയാഴ്ച. കലണ്ടറിലെ ഈ തിയതി എന്നും കൊച്ചിയിലെ പഴയ മനുഷ്യർക്ക് ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. 1990-കളിൽ ഇതേ ദിവസം നടന്ന ചില ദുരൂഹ മരണങ്ങൾ നഗരത്തെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ പുതുതലമുറയ്ക്ക് അതൊരു ആഘോഷത്തിന്റെ തലേന്നായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് വാലന്റൈൻസ് ഡേ ആണ്. കൊച്ചി നഗരം ചുവപ്പിലും വെള്ളയിലും മുങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഹോട്ടലുകളും കായൽ വാരങ്ങളും പ്രണയികളെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, മറൈൻ ഡ്രൈവിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ മൂലകളിൽ ആരും അറിയാത്ത ഒരു മരണം പതിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. …….. അയാൾക്ക് പ്രണയത്തോടുള്ള വെറുപ്പ് ഒരു മാനസിക രോഗമായി മാറിയിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു ഫെബ്രുവരി 14-ന് ഇതേ മറൈൻ ഡ്രൈവിൽ വെച്ച് വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ. അന്ന് കടലിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ എടുത്ത പ്രതിജ്ഞയായിരുന്നു ഇത്.സന്തോഷിക്കുന്ന പ്രണയികളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണം വിതയ്ക്കുക. അയാൾക്ക് മരണം മാത്രം പോരായിരുന്നു, പ്രണയം എന്ന വികാരത്തെ തന്നെ ഏറ്റവും വികൃതമായ രീതിയിൽ അപമാനിക്കണമായിരുന്നു. ……. രാത്രി 8 മണി മറൈൻ ഡ്രൈവിലെ ഹൈക്കോടതി ജംഗ്ഷന് അടുത്തുള്ള പ്രവേശന കവാടത്തിലൂടെയാണ് ആ രൂപം നടന്നു വന്നത്. ആറടിയിലധികം ഉയരമുള്ള, തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ഒരു വലിയ ടെഡി ബിയർ. അത് വെറുമൊരു വേഷമായിരുന്നില്ല, അതൊരു വഞ്ചനയായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു വലിയ കൊട്ട നിറയെ ചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കളും ഹൃദയാകൃതിയിലുള്ള ബലൂണുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു "നോക്ക് സന്ദീപ്, എത്ര ക്യൂട്ട് ആണല്ലേ ആ ടെഡി!" അടുത്തുള്ള ബെഞ്ചിലിരുന്ന നേഹ എന്ന യുവതി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. നേഹയും സന്ദീപും തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മൂന്നാം വാർഷികം ആഘോഷിക്കാൻ എത്തിയതായിരുന്നു. ടെഡി ബിയർ സാവധാനം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പഞ്ഞിനിറച്ച ആ വലിയ കൈകൾ കൊണ്ട് അത് ഒരു റോസാപ്പൂവ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. സന്ദീപ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പഴ്സ് എടുത്തു. "എത്രയാ ഇതിന്?" അയാൾ ചോദിച്ചു. ടെഡി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം തല ഒന്നാട്ടി. അത് പൂക്കൾ സൗജന്യമായി നൽകുകയാണെന്ന് സന്ദീപിന് തോന്നി. ആ വലിയ ടെഡിയുടെ മുഖംമൂടിക്കുള്ളിലെ കണ്ണുതുളകളിലൂടെ അയാൾ പുറത്തെ ലോകത്തെ ക്രൂരമായി നിരീക്ഷിച്ചു. ചുവന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കണ്ണുകൾക്ക് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് ചോര കൊതിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൃഷ്ണമണികളായിരുന്നു. അയാൾ അവരെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവർ ആ പൂവിന്റെ മണം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, ആ പൂവിനുള്ളിൽ അയാൾ പുരട്ടിയിരുന്ന വിഷം അവരിലേക്ക് പടരുന്നത് അയാൾ ആസ്വദിച്ചു. നേഹയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് തലചുറ്റുന്നതുപോലെ തോന്നി. "സന്ദീപ്, എനിക്കെന്തോ പോലെ..." അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. സന്ദീപിനും കാഴ്ച മങ്ങുകയായിരുന്നു. ഈ സമയം നോക്കി ടെഡി അവർക്ക് അരികിലെത്തി. അയാൾ തന്റെ പഞ്ഞിനിറച്ച വലിയ കൈകൾ കൊണ്ട് സന്ദീപിന്റെ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. ആ ഭീമാകാരമായ രൂപത്തിന്റെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ സന്ദീപിന് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ടെഡി തന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ മൂർച്ചയുള്ള നൂൽ പുറത്തെടുത്തു. നേഹയുടെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് സന്ദീപിന്റെ കഴുത്ത് അയാൾ മുറുക്കി. രക്തം ഒരു ഫൗണ്ടൻ പോലെ നേഹയുടെ മുഖത്തേക്ക് ചീറ്റി. അവൾ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. സന്ദീപിന്റെ വേർപെട്ട തല നേഹയുടെ മടിയിലേക്ക് അയാൾ എടുത്തിട്ടു. തുടർന്ന്, അവളുടെ ഓരോ കൈവിരലുകളും അയാൾ വെട്ടിമാറ്റി. "ഈ വിരലുകൾ കൊണ്ടല്ലേ നീ ഇവനെ തൊട്ടത്?" അയാൾ അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവസാനം അവളുടെ നെഞ്ച് കീറി ഹൃദയം പുറത്തെടുത്ത് സന്ദീപിന്റെ തലയില്ലാത്ത ഉടലിന് മുകളിൽ അയാൾ വെച്ചു. അവരുടെ പ്രണയം അവിടെ അവസാനിച്ചു. ……. തിരക്ക് കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അബ്ദുൾ കലാം മാർഗിലെ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കമിതാക്കൾ മാറി ഇരുന്നു. ടെഡി ബിയർ ഇപ്പോൾ തന്റെ കൊട്ടയിൽ പൂക്കൾക്ക് പകരം വലിയൊരു മീൻവെട്ടുകത്തികൈയ്യിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. അവിടെ ഇരുന്നിരുന്ന അരുണിനെയും മീരയെയും അയാൾ ലക്ഷ്യം വെച്ചു. അവർ അഴിമുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറകിൽ ഒരു കനത്ത നിഴൽ വീണത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. ടെഡിയുടെ ഒരു കൈ കൊണ്ട് അരുണിന്റെ തല പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു പിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം, ആ വലിയ കത്തി അവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴ്ന്നു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അവൻ കായൽഭിത്തിയിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. മീര ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ടെഡി അവളുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് അയാൾ അവളുടെ നാക്ക് അറുത്തെടുത്തു. "ഇനി നീ ആരോടും സ്നേഹം പറയണ്ട." അയാൾ അവളെ കായലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. വെള്ളത്തിൽ വീണ അവൾ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുമ്പോൾ, അയാൾ മുകളിൽ നിന്ന് അവളുടെ കാമുകന്റെ തല വെട്ടി താഴേക്ക് എറിഞ്ഞു. ടെഡിയുടെ കൈകൾ ഇപ്പോൾ കടുംചുവപ്പായി മാറിയിരിക്കുന്നു. …… മറൈൻ ഡ്രൈവിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്ത്, കടൽക്കാറ്റ് മരച്ചില്ലകളെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഇരുണ്ട ഭാഗത്ത് രാഹുലും പ്രിയയും തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വെളിച്ചമോ ശബ്ദമോ അങ്ങോട്ടേക്ക് എത്തിയിരുന്നില്ല. ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ അവർ സുരക്ഷിതരാണെന്ന് അവർ കരുതി. എന്നാൽ ആ ഇരുട്ടിൽ ലയിച്ചുചേർന്ന ഒരു നിഴൽ തങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ആ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആറടി ഉയരമുള്ള ആ ടെഡി ബിയർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. ഒരു നിശബ്ദ വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ അയാൾ അവരുടെ തൊട്ടുപിന്നിലെത്തി. അവർ പരസ്പരം ലയിച്ചു ചേർന്ന അതേ നിമിഷം, അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന നീളമേറിയതും തിളങ്ങുന്നതുമായ മാംസം വെട്ടുന്ന വലിയ വാൾ വായുവിൽ ഉയർത്തി. ഒരു നിമിഷം... വെറും ഒരൊറ്റ നിമിഷം! ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ വാൾ വായുവിൽ ചലിച്ചു. അവർക്ക് ഒന്ന് ഞെട്ടാനോ നിലവിളിക്കാനോ പോലുമുള്ള സമയം ലഭിച്ചില്ല. അങ്ങേയറ്റം കൃത്യതയോടെയും കരുത്തോടെയും നീങ്ങിയ ആ ഒറ്റ വെട്ടിൽ അവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കഴുത്തുകൾ ഒന്നിച്ച് വേർപെട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം, രണ്ട് തലകൾ പുല്ലിലേക്ക് ഉരുണ്ടു വീണു. അവരുടെ ഉടലുകൾ അപ്പോഴും വേർപിരിയാതെ പരസ്പരം ചേർന്നുതന്നെ ഇരുന്നു. മുറിഞ്ഞ കഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് ചോര ഒരു ഉറവ പോലെ ആ മണ്ണിലേക്ക് ഒഴുകി. ടെഡി ബിയർ ആ മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഒന്ന് കുനിഞ്ഞു. തന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ പടർന്ന രക്തം നോക്കി അയാൾ തൃപ്തിയോടെ ഒന്ന് തലയാട്ടി. ചുറ്റുമുള്ള ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ പോലും അപ്പോൾ നിന്നുപോയതുപോലെ. പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്ര നിമിഷത്തിൽ അവർക്ക് മരണം നൽകിയതിലൂടെ താൻ അവരെ പ്രണയത്തിൽ നിന്നു രക്ഷിച്ചു'lഎന്നൊരു ഭ്രാന്തമായ ചിന്ത അയാളുടെ ആ പ്ലാസ്റ്റിക് കണ്ണുകൾക്ക് പിന്നിൽ തിളങ്ങി. ഒരു ചുവന്ന ബലൂൺ കൂടി അയാൾ ആ ഉടലുകൾക്കിടയിൽ കെട്ടിവെച്ചു. കാറ്റിൽ ആ ബലൂൺ ആടുമ്പോൾ, ചോരയിൽ കുളിച്ച ആ ടെഡി ബിയർ വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. …….. സമയം പന്ത്രണ്ടിലേക്ക് അടുക്കുന്നു. റെയിൻബോ ബ്രിഡ്ജിന് മുകളിൽ ഒരു സംഘം യുവാക്കൾ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടെഡി ബിയർ അവരെ ഒഴിവാക്കി, താഴെയുള്ള ഇരുണ്ട നടപ്പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അവിടെ ഒരു മരത്തിന് താഴെ ഇരുന്ന മറ്റൊരു ജോഡിയെ അയാൾ ലക്ഷ്യം വെച്ചു. അവരെ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ ആ വലിയ വേഷം അയാൾക്ക് ഒരു മറയായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും നോക്കിയാൽ ഒരു വലിയ ടെഡി ബിയർ ആരെയോ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു എന്നേ തോന്നുമായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, ആ ആലിംഗനങ്ങൾ വാരിയെല്ലുകൾ തകർക്കുന്നതായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ചുറ്റിക കൊണ്ട് അവരുടെ മുട്ടുകൾ തകർത്തു. അവർക്ക് ഇനി ഓടാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, അയാൾ അവരെ ജീവനോടെ തോലുരിഞ്ഞു. ഓരോ കൊലയ്ക്ക് ശേഷവും അയാൾ തന്റെ കൊട്ടയിൽ നിന്ന് ഓരോ ചുവന്ന ബലൂൺ വീതം ആ മൃതദേഹങ്ങളിൽ കെട്ടിവെച്ചു. "ഹാപ്പി വാലന്റൈൻസ് ഡേ," അയാൾ ഓരോ ശവത്തോടും യാത്ര പറഞ്ഞു. …… ഫെബ്രുവരി 14 പകൽ 2 മണി മറൈൻ ഡ്രൈവിൽ പെട്രോളിംഗിന് വന്ന സബ് ഇൻസ്‌പെക്ടർ വിനയൻ ദൂരെ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു. റെയിൻബോ ബ്രിഡ്ജിന് നടുവിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നു. "ആരാ അത്?" വിനയൻ ടോർച്ച് അടിച്ചു. വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ട കാഴ്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തം മരവിപ്പിച്ചു. ആറടി പൊക്കമുള്ള ഒരു ടെഡി ബിയർ! അതിന്റെ വായുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ചോര ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ കാലിന് താഴെയായി കൈകാലുകൾ വെട്ടിമാറ്റപ്പെട്ട ഒരുപാട് മൃതദേഹങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബലൂണുകൾ വായുവിൽ ഭ്രാന്തമായി ആടുന്നു. വിനയൻ തോക്ക് പുറത്തെടുത്തു. "നിൽക്കവിടെ!" പക്ഷേ ടെഡി ബിയർ ഒരു വിറയലുമില്ലാതെ പാലത്തിന് മുകളിൽ നിന്ന് താഴെയുള്ള കായലിലേക്ക് ചാടി. പോലീസ് ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കായലിൽ ആ രോമക്കുപ്പായം മാത്രം വിടർന്നു കിടക്കുന്നു. അതിനുള്ളിൽ ആ ഭീകരൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ ജലത്തിനടിയിലൂടെ എങ്ങോ മറഞ്ഞു. …… ഫെബ്രുവരി 14 - പ്രണയദിന പ്രഭാതം സൂര്യൻ ഉദിച്ചു വന്നപ്പോൾ മറൈൻ ഡ്രൈവ് ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതയുടെ സാക്ഷിയായി മാറി. 14 മൃതദേഹങ്ങളാണ് ആ രാത്രി അവിടെ നിന്ന് കണ്ടെടുത്തത്. എല്ലാവരും പ്രണയികളായിരുന്നു. ഓരോ ശവത്തിന് മുകളിലും 'Happy valentines day’ എന്ന് ചോര കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നു. നേഹയുടെയും സന്ദീപിന്റെയും വികൃതമാക്കപ്പെട്ട ശരീരങ്ങൾ കണ്ട പോലീസുകാർ പോലും തളർന്നുപോയി. നഗരം ഭീതിയിലായി. പ്രണയികൾ പുറത്തിറങ്ങാൻ ഭയന്നു. പോലീസ് ആ ടെഡി ബിയർ വേഷം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു കുറിപ്പ് കണ്ടു: "സ്നേഹം കൊല്ലുന്നതാണ്. അത് ആത്മാവിനെ കാർന്നുതിന്നുന്ന വിഷമാണ്. ഞാൻ ഇനിയും വരും. ഈ കായൽക്കാറ്റിൽ എന്റെ പകയുടെ ഗന്ധം ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്നു." കൊലയാളി ആരെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. അയാൾ ഇപ്പോഴും നമുക്കിടയിൽ സാധാരണക്കാരനായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടാവാം. അടുത്ത വാലന്റൈൻസ് ഡേയ്ക്കായി, പുതിയൊരു വേഷത്തിനായി അയാൾ കാത്തിരിക്കുന്നു. കൊച്ചിയിലെ പ്രണയികൾ ഇപ്പോൾ മറൈൻ ഡ്രൈവിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും ഭയപ്പെടുന്നു. ആ കായൽക്കാറ്റിൽ ഇപ്പോൾ പ്രണയത്തിന്റെ മണമല്ല, പച്ചമാംസത്തിന്റെയും ഉണങ്ങിയ ചോരയുടെയും ഗന്ധമാണ്. അടുത്ത വർഷം ഫെബ്രുവരി 14-ന് അയാൾ ആരെയായിരിക്കും ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുക എന്നറിയില്ല.ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങൾ ആയിരിക്കാം ……. End #happyvalentinesday #valentinesday