#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _17 ✍️ രചന - Aysha akbar അന്ന് തിരികെയുള്ള ആ യാത്രയിൽ അഭിയുടെ ഉള്ളിലാകെ ഒരു തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു........ പുകഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ഉള്ളം വല്ലാതെ തണുത്തത് പോലെ........ ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ അവളെന്ന സ്ത്രീ രൂപത്തോട് തോന്നിയിരുന്ന ആകർഷണം പതിയെ വെറുപ്പായി ദേഷ്യമായി... പക്ഷെ അടുത്തറിയും തോറും സഹതാപമോ സ്നേഹമോ കരുണയോ എല്ലാം കൊണ്ടും മനസ്സ് നിറഞ്ഞു..... എന്നാലിന്ന് അതിനേക്കാൾ മുകളിൽ അവളോട് മനസ്സിനൊരു ചായ്‌വുണ്ട്.... അതിനെ പ്രണയമെന്ന് പേരിട്ടു വിളിക്കാൻ കഴിയുമോ.... അറിയില്ല.... പക്ഷെ ഒന്നറിയാം അവളുള്ള ഈയിടം വിട്ട് പോകുക തനിക്കത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല...... വീണ്ടും വീണ്ടും അവളെ കണ്ട് കൊണ്ടേയിരിക്കാനാണ് മനസ്സ് കൊതിക്കുന്നത്..... അവളെ മാത്രം കേൾക്കാനാണ് കാതുകൾ കാത്തിരിക്കുന്നത്.... സ്നേഹ യും താനും ചെറുപ്പം മുതൽക്കേ ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളർന്നവരാണ്,.... പരസ്പരം തങ്ങൾക്കിടയിൽ രഹസ്യങ്ങളൊന്നും തന്നെയുണ്ടാവാറില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഇങ്ങനെയൊരു അടുപ്പം മാനസികമായി അവളോട് തനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ലെന്നതാണ് ശെരി...... പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ് ജോലിയായപ്പോഴാണ് അവളുടെ വീട്ട് കാരായി ഇങ്ങനെയൊരു വിവാഹക്കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചതും..... അത് വരെ തങ്ങൾ മാത്രമുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതമോ മുന്നോട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളോ മനസ്സിൽ വന്നിട്ടില്ലെന്നതാണ് ശെരി... അതിനർത്ഥം തങ്ങൾക്കിടയിൽ സൗഹൃദത്തിനപ്പുറം ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായിട്ടേയില്ലെന്നാണോ.... അത്രയേറെ കൂടുതൽ സമയം ഒരുമിച്ചുണ്ടായിട്ടും എപ്പോഴും അവൾ കൂടെ വേണമെന്ന് മനസ്സ് കരുതാത്തിടത്താണ് ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ടൊരുവൾ ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഇടിച്ചു കയറിയിരിക്കുന്നത്.,.... അവൾ ജീവിത കാലം മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടാവണമെന്ന് മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുക യാണ്‌..,,... ഇത് പ്രണയമാണോ.,... അതോ സഹതാപത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റമോ .,. അറിയില്ലായിരുന്നവന്..... എന്ത് തന്നെയായാലും അവളെ വിട്ട് അത്ര പെട്ടെന്ന് തനിക്കിവിടം വിട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇതിനോടകം അവന് മനസ്സലായിരുന്നു, അത്ര മേലൊരു ശ്വാസം നെഞ്ചിൽ തടഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്..... എന്നാൽ ഇത് വരെയുള്ളതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്ത മായി ആ തടസ്സത്തിനിപ്പോ ചെറിയൊരു സുഖം കൂടിയുണ്ട്... നീളൻ മുടിയിൽ ചുറ്റി വെച്ച നീലാംബര പൂക്കൾ മാത്രം കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്..... തനിക്ക് മാത്രം കാണാനെന്ന വണ്ണം വിടരുന്ന നുണ ക്കൂഴികൾ ചുണ്ടിലാകെ യൊരു ചിരി പടർത്തുന്നുണ്ട്...... ഇത് വരെ ആ മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞ ഭാരമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നതെല്ലാം നീങ്ങി പ്പോയിട്ടുണ്ട്..... ഇത് വരെ തുറന്നിട്ടില്ലാത്ത ജന വാതിൽ അവൻ പതിയെ യൊന്നു തുറന്നു...... ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ആ രാത്രിയിലും പല കടകളിൽ നിന്നുമുള്ള വെളിച്ചം കാണാം.. റോഡിലൂടെ പോകുന്ന എണ്ണ പ്പെട്ട വാഹനങ്ങൾ.... നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു...... തണുപ്പിന്റെ കാടിന്യം ഒന്ന് കൂടി ശക്തി പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ഉള്ളിൽ പെയ്യുന്ന മഞ്ഞിനോളം കുളിരില്ലതിനെന്ന് തോന്നി പ്പോയവന്..., നെറ്റിയിൽ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വട്ട പൊട്ടും നീല ക്കൽ മൂക്കുത്തിയും ഉള്ളിലങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു...... അവളോടടുത്ത് നിൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവളുടെ ചിത്രം ഉള്ളിൽ മാറ്റൊടെ തിളങ്ങുകയാണിപ്പോൾ .., ആ കുഞ്ഞു മുഖം മനസ്സിലേറെ അസ്വസ്ഥത തീർക്കുകയാണ്..... ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്.... തനിക്കത്ര പെട്ടെന്നു ഇവിടം വിട്ട് പോകാനൊരു പക്ഷെ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല..... പക്ഷെ അങ്ങനെ‌യൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് ഇനിയും തനിക്ക് കയറി ചെല്ലാൻ കഴിയുമോ...... ആ ചിന്തയും അവനെയേറെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു... മനസ്സ് ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളിൽ പെട്ടൂലഞ്ഞു.... അവൾ അവിടെയാവേണ്ടായിരുന്നു.... മറ്റെവിടെയെങ്കിലും വെച് വിധി തനിക്കവളെ വച്ചു നീട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നെന്ന് തോന്നി പ്പോയവന് ...... ഇത് വരെ അങ്ങോട്ട്‌ കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ പല ചോദ്യങ്ങയായിരുന്നു..... തനിക് വേണ്ട ഒരുപാട് ഉത്തരങ്ങളായിരുന്നു...... എന്നാൽ എല്ലാം കിട്ടിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനിയെന്തിനു അങ്ങോട്ട് പോകണം... കയറി ചെല്ലുന്ന പുരുഷന്മാർക്കെല്ലാം കിടക്ക വിരിക്കുന്ന ഒരുവളെ കാണാൻ വേണ്ടിയോ.... അങ്ങനെ ഒരുത്തിയോട് തോന്നുന്ന പ്രണയം ഒരു ഭ്രാന്താണോ...... അവൾ കാണുന്ന ഒത്തിരി പേരിൽ ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കും താൻ....... ഓർക്കും തോറും പതിയെ ഉള്ളിലെ തണുല്പിന് തീ പിടിച്ചത് പോലെ...... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ദയനീയതയും നിഷ്കളങ്കതയും അവന്റെ മനസ്സിന് തള്ളി കളയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല... തന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന സമയം ആ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞ കാമുകിയുടെ ഭാവവും അവനു കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല., കാരണം.... അത് ശരീരത്തിലേക്ക് വലിച്ചു ചേർക്കുന്ന ഒരുവളുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല... മറിച്ചു ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇടുങ്ങി ചേരുന്നവളുടെ പ്രണയമായിരുന്നു,.., ആ പുഴയോരത്തു കൂടെ ചെന്ന് ആ വാതിൽ കടന്നപ്പുറം ഇരുട്ട് പടർന്ന ഇട നാഴിയിൽ കൂടി കടന്നു ചെല്ലാൻ അവനെന്തോ വല്ലാത്തൊരു കൊതി തോന്നി.... അൽപ നേരം കൂടെയിരിക്കാമോ എന്നാ അവളുടെ ചോദ്യത്തിലെ ഭാവങ്ങൾ അവന്റെ ഉള്ളിലൊരു ചെറു ചാറ്റൽ മഴ തീർത്തത് പോലെ. പുകഞ്ഞു കത്തിയിരുന്ന തീയിനെ എത്ര മനോഹരമായി അതണച്ചു.,..... അങ്ങനെയൊരിടത്തേക്ക് ഇനിയൊരായിരം തവണ കയറി ചെല്ലാൻ മാത്രം മൂല്യമാ ഒരുത്തിക്കുണ്ടെന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്നാരോ അവനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കുന്നേരം അവൻ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി ആ അദരങ്ങളിൽ പറ്റി പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ദേവി ഓരോ ജോലികൾ ചെയ്യുമ്പോഴും അടുക്കള പ്പടിയിൽ ആനന്ദിയിരിക്കുന്നുണ്ട്....... ജോലികളുടെ തീരക്കിലാണെങ്കിൽ കൂടി കവിയുടെ ശ്രദ്ധ അവളിൽ തന്നെയാണ്..... കാക്കയെ വിളിച്ചും പൂച്ചയെ നോക്കിയും അവിടെയിരിക്കുന്നവളുടെ നിഷ്കളങ്കത കവിയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചിരുന്നു...... ദേവിയുടെയും കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവളിലേക്ക് മാത്രം നീണ്ടു പോകുന്നുണ്ട് ... അപ്പോഴും കൂടുതൽ അവളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു കവിയെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ അവർ ആവതും ശ്രമിച്ചിരുന്നു..... എപ്പോഴും അവർക്കുള്ളിൽ ഒരകലം പാലിക്കാൻ ദേവി ശ്രദ്ധിച്ചു.... കുളിച്ചിട്ട് വാ.... ഭക്ഷണം കഴിക്കാം.... ജോലിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ദേവി ആനന്ദിയോടായത് പറയുമ്പോൾ എണ്ണ കുപ്പിയിൽ നിന്നും അല്പം എണ്ണയെടുത്ത് അവരവളുടെ തലയിൽ തേച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു..... അപ്പോഴും തങ്ങളെ നോക്കുന്ന കവിയെ കാണുമ്പോൾ ദേവിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പ്രയാസം തോന്നുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ പ്രവർത്തിക്കൊരു ധൃതി യുണ്ടായിരുന്നു... അവരെ യൊന്ന് നോക്കി ആനന്ദി കുളി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു...... അവൾ കുളിച്ചു വരുന്നതും കാത്ത് ദേവി പുറത്ത് തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞ് തല നിറയെ വെള്ളവുമായി അവൾ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ മുഖത്ത് പറ്റി പ്പിടിച്ചിരുന്ന എണ്ണ മയത്തിലേക്ക് ദേവിയോന്ന് നോക്കി.... മുതുകൊന്നും നനഞ്ഞിട്ട് പോലുമില്ല.... ഇവിടെ വന്നതിനു ശേഷം അവൾ തന്നെയാണല്ലോ കുളിച്ചിട്ടുള്ളത്.... കുട്ടികളെ ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും എങ്ങനെ നോക്കണമെന്നൊന്നും അഭിക്കറിയില്ല.... കസേരയുടെ മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന തോർത്തടുത്തവൾ കുഞ്ഞി കൈകൾ കൊണ്ട് പതിയെ തല തൂവർത്തി തുടങ്ങുമ്പോൾ ദേവീക്കെന്തോ നെഞ്ച് വല്ലാതെ കനക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഒറ്റക്ക് കളിക്കാനുള്ള പ്രായ മോന്നും അവൾക്കായിട്ടില്ല..... തല തുടക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭാഗത്ത് തന്നെ നിന്ന് തൂവർത്തുന്നുണ്ട്.... ദേവി ഒരു നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.... അത് കഴിഞ്ഞതും അവൾ തോർത്തു മുണ്ട് ദേവിക്ക് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ ൾ തണുത്തിട്ടെന്ന വണ്ണം അവൾ വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... പാതി പോലും നനവ് മാറാത്ത അവളുടെ മുടിയിലേക്കും ദേഹത്തേക്കും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവിയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉറവ പൊടിഞ്ഞു.... അവർ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... കവി മുറിയിലേക്ക് നടന്നിട്ടുണ്ട്..... അവർ തോർത്ത്‌ മുണ്ട് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വീണ്ടും കുളി മുറിക്കകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളോരു അത്ഭുതത്തോടെയാണ് അവരെ നോക്കിയത്.... നല്ല വണ്ണം സോപ്പ് തേച് ഉരച്ചു കഴുകി അവളെ കുളിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ യുള്ളിൽ വാത്സല്യത്തിന്റെ തിരയി ളക്കമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവരതിനെ വളരെ പാട് പെട്ട് പിടിച്ചു വെച്ചിരുന്നു..... ആനന്ദി അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കുന്നുണ്ട്.... ഒരായിരം ചിന്തകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങി നിൽപ്പുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ഗൗരവമുള്ള അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കി അവൾക്കൊന്നും ചോദിക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... എങ്കിലും നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖത്ത് പരന്നൊരു സന്തോഷം അവരും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി ആ മുഖത്തേക്ക് അവരും നോക്കിയില്ല.......... പിടക്കുന്ന തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അവൾ ഇടിച്ചു കയറിവരുമോ യെന്ന ഭയമായിരുന്നത്...... നല്ലവണ്ണം കുളിപ്പിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തല തൂവർത്തി കൊടുക്കുമ്പോൾ തണുപ്പ് കൊണ്ട് തന്റെ ശരീ രത്തിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവൾ ദേവിയുടെ മനസ്സൊന്നു പിടിച്ചുലച്ചിരുന്നു.... അവളുടെ കൈ രണ്ടും തന്നിൽ കൂട്ടി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.... അവളെ യൊന്നു കോരിയെടുത് ചുംബിക്കാൻ തോന്നിയിരുന്നവർക്ക്... അത്രത്തോളം ആ ശരീരത്തിന്റെ നൈർമ്മല്യം അവരുടെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു.... തൂവർത്തി കഴിഞ്ഞ് തിരിയുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് തങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കവിയെ അവർ കാണുന്നത്..... അത് വരെ തോന്നിയ വികാരങ്ങൾക്കെല്ലാം പെട്ടെന്ന് കടിഞ്ഞാൺ വീണു.... ദേവിക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു ജാള്യത തോന്നി..... അതിലേറെ മനപ്രയാസവും.... അവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവളുടെ ഡ്രസ്സ്‌ കയ്യിലെടുത്തു കൊടുത്തു..... ആനന്ദി അത് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങിയെങ്കിലും അവരത് ഇട്ട് കൊടുക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച തിൽ വന്നൊരു നിരാശ ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.... അവളും അതാഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കണം...... ഇത് കണ്ട് നിന്നിരുന്ന കവിയുടെ മുഖത്തൊരു ഭാരം നിറഞ്ഞിരുന്നു..... ആനന്ദി ആ ഡ്രസ്സ്‌ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ദേവിയിലതോരു അസ്വസ്ഥത നിറച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവരൊരു ശില കണക്കെ അങ്ങനെ നിന്നു..... പാതി തലയിലൂടെ ഇട്ട ഉടുപ്പിന്റെ കൈ അവൾക്ക് ഇടാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു... അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അതിന് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ആ സമയമാണ് കവി അവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്നത്.... അവളാ ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങി ആനന്ദിയെ ഇടീക്കുമ്പോൾ ദേവി ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി..... എന്തിനാ അമ്മേ എന്നെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി ഉള്ളിലുള്ളത് പിടിച് വെക്കുന്നത്.... എനിക്കൊരു സങ്കടവൂമില്ല...... അമ്മയുടെ ചൂടിൽ കിടക്കേണ്ട പ്രായമല്ലേ അതിനുള്ളൂ..... കവി വളരെ ദയനീയമായി അത് പറയുമ്പോൾ ദേവി കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു കൊണ്ടവളെ നോക്കി.... അഭിയുടെ കൊച്ചാണെ ങ്കിലും ഇനി ആരുടെ യാണെങ്കിലും അവളെ നമുക്ക് നമ്മുടേതായി കാണുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്.... അവൾ പോകും വരെ അത് നമുക്കും അവൾക്കും സന്തോഷമല്ലേ.. കവി അതും കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ മനസ്സിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴി ദേവീക്കറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവർക്കാകെ നെഞ്ചുരുകുന്നത് പോലെ തോന്നി ..... അവളെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് കോരിയെടുക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്..... കിച്ചുവേട്ടൻ കാണാതെ അവളെ സ്നേഹിക്കാമല്ലോ അമ്മേ നമുക്ക്........ അവളതും കൂടി പറഞ് കൊണ്ട് ദേവിയുടെ കയ്യിലൊന്ന് തൊടുമ്പോൾ ദേവിക്കെന്ത് പറയണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു.... കാരണം തന്റെ മനസ്സിന്റെ ചിന്താകളും അവളുടെ ചിന്തകളും ഒന്നാണ്..... രണ്ട് പേർക്കുമുള്ളിൽ തുടിക്കുന്നത് മാതൃ ഹൃദയമാണ്.... അതിൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന വാത്സല്യമാണ്....... മോളെ..... കവി..... ദേവി വിളിച്ചതും കവി അവർക്ക് നേരെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.... അമ്മ കിച്ചുവേട്ടൻ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പറ.... ഞാനിവൾക്ക് കഴിക്കാൻ കൊടുക്കട്ടെ..... കവിയത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആനന്ദിയിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ ആനന്ദി ഇരുവരെയും നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്... വിശക്കുന്നില്ലേ......കഴിക്കാൻ തരട്ടെ പൊന്നിന് ..... കവിയേറെ വാത്സല്യത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെ കോരിയെടുക്കുമ്പോൾ അത് വരെ സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ച വാൽസല്യമെല്ലാം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... ആനന്ദിയുടെ കണ്ണുകളും പെട്ടെന്നൊന്നു തിളങ്ങി...... അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ കവിയെ നോക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതത്തിലേറെ കവിയുടെ കണ്ണുകളിലെ സ്നേഹമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സ് പിടിചെടുത്തത്..... ദേവിയുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ എന്തോ ഒന്ന് തങ്ങി നിന്നു..... ഇപ്പോഴെങ്കിലും അവളങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അഭിനയിച്ചു താനുരുകി പോയേനെ എന്നവർക്ക് തോന്നി.... ഒരു പക്ഷെ അവളും...... സന്തോഷമാണോ സങ്കടമാണോ അതോ സഹതാപമാണോ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതെന്നവൾക്ക് അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു..... കവി പാത്രത്തിൽ ചോറെടുത് അവളെ ഊട്ടുകയാണ്..... അവരെ നോക്കി നിൽക്കെ ദേവിയുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് നിറഞ്ഞു.... ഏറെ വേദനിക്കുന്ന അവരോളം പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ മറ്റാർക്കും കഴില്ലെന്ന് അവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ