Aksharathalukal അക്ഷരത്താളുകൾ
മഴ പെയ്തു തീർന്ന വൈകുന്നേരം.
റോഡിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
വെളുത്ത BMW കാർ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“Seriously..?” steering ൽ കൈ അടിച്ച് നിതാര ദേഷ്യപ്പെട്ടു. നിതാര വർമ്മ
പണക്കാരിയും, സുന്ദരിയും, അല്പം അഹങ്കാരിയും ആയ പെൺകുട്ടി. അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നോക്കിയപ്പോൾ front tyre പഞ്ചർ.
“Damn it…!” വെള്ള നിറത്തിലുള്ള costly കോട്ട്. കയ്യിൽ diamond watch. മുഖത്ത് ദേഷ്യം മാത്രം ഉണ്ട്, അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് driver നെ വിളിച്ചു.
“എവിടെയാണ് നീ..?”
"ഹോസ്പിറ്റലിൽ.."
"കാർ പഞ്ചർ ആയി, ഞാൻ ടെസ്റ്റൈൽസിനു അടുത്തുണ്ട്, ഇങ്ങോട്ട് വാ" അവൾ കോൾ കട് ചെയ്തു, കുറേ നേരം വെയിറ്റ് ചെയ്തിട്ടും അയാൾ വന്നില്ല, ഫോൺ എടുത്ത് ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു നോക്കി.
"ഹെല്ലോ.. താൻ എവിടെയാ..?"
“മാഡം… traffic—”
“Shut up..! അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഇവിടെ എത്തണം, തന്റെ ജോലി ഞാൻ തെറിപ്പിക്കും” അവൾ Call cut ചെയ്തു. icu വിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മയെ കാണാൻ
അവൾ hospital ലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു, അത് ഓർത്തതോടെ അവളുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യത്തിന് പിന്നിൽ ചെറിയൊരു ഭയം തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് ദൂരത്ത് നിന്ന് ഒരു ഓട്ടോ വരുന്നത് കണ്ടത്.
അവൾ കൈ കാണിച്ചു. ഓട്ടോ slow ആയി അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. അകത്ത് ഇരിക്കുന്നവനെ കണ്ടപ്പോൾ നിതാര ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.
കറുത്ത shirt കൈ മടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. വെള്ളം തട്ടി നനഞ്ഞ മുടി. Sharp eyes. ഇവനാണ് നിരഞ്ജൻ, ഓട്ടോ ഓടിച്ച് കുടുംബം നോക്കുന്ന ഒരു പാവപ്പെട്ട വീട്ടിലെ പയ്യൻ. പാവപ്പെട്ട വീട്ടിൽ ജനിച്ചെങ്കിലും സ്വാഭിമാനം മാത്രം കോടീശ്വരനെ പോലെ. മസിലും, സ്റ്റൈലും, ചങ്കൂറ്റവും ഉള്ളവൻ.
“എന്താ..?” അവൻ പുരികം പൊക്കി വെച്ച് ചോദിച്ചു.
“Hospital പോകണം.”
“അതിന്..?”
“Drop ചെയ്യണം.”
“ഓട്ടോ ആണല്ലോ… taxi അല്ല, നിങ്ങൾ ഓട്ടോയിൽ ഒക്കെ പോകോ.” അവന്റെ ആ മറുപടി കേട്ട് നിതാരയുടെ കണ്ണ് ചുവന്നു.
“കാർ പഞ്ചാറായി പൈസ എത്ര വേണമെങ്കിലും തരാം, അത്യാവശ്യമാ, തനിക്ക് എന്നെ കൊണ്ട് വിടാൻ പറ്റോ.”
നിരഞ്ജൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഓഹ്… പണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ആരോടും എന്തും പറയാമെന്നാണല്ലൊ, നിങ്ങളെ പോലുള്ള പണക്കാരുടെ വിചാരം, ഒരുത്തനുമായി ഇപ്പോ വഴക്ക് കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന വഴിയാ.?”
“Look mister… എനിക്ക് വഴക്ക് കൂടാൻ ഇപ്പോ സമയം ഇല്ല.”
“എനിക്കും ഇല്ല.” അവൻ പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നിതാര ഓട്ടോയുടെ side പിടിച്ചു.
“Hey..! നിർത്തൂ.”
“എന്താ മാഡം..?”
“Hospital എത്തിച്ചാൽ മതി.”
മ്മ്.. കയറിക്കോ.. അവൾ അകത്ത് കയറി ഇരുന്നു. ഓട്ടോ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. രണ്ടുപേരും സൈലെൻഡ് ആയി ഇരുന്നു, പെട്ടെന്ന് ഒരു speed breaker ൽ ഓട്ടോ ചാടിയപ്പോൾ നിതാര almost മുന്നോട്ട് വീണു.
“Can’t you drive properly..?”
“Road കണ്ടില്ലേ..?”
“എനിക്ക് late ആയി.”
“അത് കേട്ട് road നേരെയാകില്ല.”
നിതാര പല്ല് കടിച്ചു.
“നിനക്ക് manners ഇല്ലേ..?”
“നിങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടോ..?”
അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി, നിരഞ്ജൻ mirror ലൂടെ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“Rich kids…”
“Excuse me..?”
“ഒന്നുമില്ല.” രണ്ട് പേരും പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, Hospital എത്തിയപ്പോൾ അവൾ purse ൽ നിന്ന് 2000 രൂപ എടുത്ത് നീട്ടി.
നിരഞ്ജൻ അത് നോക്കി.
“എന്റെ കയ്യിൽ change ഇല്ല.”
“Keep it.”
“Charity വേണ്ട.” അവൻ ക്യാന്റീനിൽ പോയി ചേഞ്ച് വാങ്ങി 150 രൂപ മാത്രം എടുത്തു. ബാക്കി അവളുടെ കൈയിലേക്ക് തിരികെ കൊടുത്തു.
“ഞാൻ ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്നത് ഭിക്ഷ ചോദിക്കാൻ അല്ല.” അത് പറഞ്ഞ് അവൻ പോയി. നിതാര അവനെ നോക്കി നിന്നു.
ദേഷ്യം കൊണ്ട്. പക്ഷേ…
എന്തോ ഒരു വ്യത്യസ്ത feel ഉള്ള ദേഷ്യം ആയിരുന്നു അത്.
ആശുപത്രിയുടെ വെള്ള നിറമുള്ള ചുവരുകൾക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ വേദനയുടെ ഗന്ധമുണ്ടാകും.
ആ ഗന്ധം നിതാരക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.
ICU വിന്റെ മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ആ ചുവന്ന ലൈറ്റിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മാലിനി രാജശേഖർ വർമ്മയുടെ bystander…” നേഴ്സിന്റെ വിളി കേട്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“യെസ്…”
“Doctor വിളിക്കുന്നുണ്ട്.”
നിതാര വേഗം ഡോക്ടറുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തെ ആ മങ്ങിയ ഗൗരവം കണ്ട നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുപോയ പോലെ തോന്നി.
“Miss Nithara… നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ condition ഇപ്പോൾ stable ആണ്. But… നമ്മൾ പറഞ്ഞ treatment ഉടൻ തുടങ്ങണം.”
“Doctor… അമ്മക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലല്ലോ..?” ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് മറുപടിയായി ഡോക്ടർ നൽകിയ നിശബ്ദത നിതാരയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി.
“ഞങ്ങൾ maximum ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.”
ആ വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ… അവൾ കരഞ്ഞില്ല. കരയാൻ അവൾ മറന്നു പോയ പോലെ. ചെറുപ്പം മുതൽ പണം കൊണ്ട് എല്ലാം വാങ്ങാൻ പഠിച്ച പെൺകുട്ടിക്ക് ജീവൻ വാങ്ങാൻ പറ്റില്ലെന്ന് മാത്രം മനസിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയുടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങി.
നനഞ്ഞ രാത്രിയിൽ parking area മുഴുവൻ മഞ്ഞ വെളിച്ചം വീണു കിടക്കുന്നു.
കാർ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ.
പഞ്ചർ ആയ ടയർ മാറ്റി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
Driver തലകുനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“Sorry ma’am…” നിതാര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുഖം മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്നത് ഭിക്ഷ ചോദിക്കാൻ അല്ല…” ആ വാക്കുകൾ അവളെ എന്തോ പോലെ ചൊടിപ്പിച്ചു.
“Attitude കാണിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ, അതാ അവന്റെ മെയിൻ എന്ന് തോനുന്നു.."
അവൾ പിറുപിറുത്തു. അപ്പോഴാണ് ദൂരത്ത് വീണ്ടും ആ ഓട്ടോ പോകുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ ആ മഞ്ഞ-കറുപ്പ് ഓട്ടോ പതുക്കെ നീങ്ങി.
അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അതിനെ പിന്തുടർന്നു. ഒരു നിമിഷം…
അവന്റെ കണ്ണുകൾ mirror ലൂടെ തന്നെ നോക്കിയതുപോലെ തോന്നി.
നിതാര പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു.
“Crazy fellow…”
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിന്റെ head office.
കണ്ണാടി കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ luxury കാറുകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്നു.
അവിടെ കറുത്ത Benz ൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ നിതാരയെ കണ്ടതും staff എല്ലാം straight ആയി നിന്നു.
“Good morning ma’am…” അവൾ തലകുനിച്ചു മാത്രം. അവളുടെ നടക്കത്തിനും പോലും ഒരു അഹങ്കാരത്തിന്റെ ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു.
Conference hall ലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഏട്ടൻ നിഖിൽ already അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“Hospital പോയിരുന്നോ..?”
“മ്മ്…”
“Mom എങ്ങനെയുണ്ട്..?”
“Same.” നിഖിൽ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നു.
അവർക്കിടയിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ തുറന്ന് കാണിക്കാത്ത സ്നേഹം.
“Dad വന്നില്ലേ..?”
“Meeting ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.” നിതാര ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
“Business ന് സമയം ഉണ്ട്… അമ്മയ്ക്ക് ഇല്ല.” അത് പറഞ്ഞ് അവൾ chair ലേക്ക് ഇരുന്നു. നിഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം… അവൾ പറയുന്നത് സത്യമായിരുന്നു.
അതേസമയം നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്… ഒരു ചെറിയ വീടിന്റെ മുന്നിൽ ഓട്ടോ കഴുകുകയായിരുന്നു നിരഞ്ജൻ.
മഴവെള്ളം തട്ടി നനഞ്ഞ ശരീരം.
കൈകളിലെ മസിലുകൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് സാവിത്രി വിളിച്ചു.
“നിരു… ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പോടാ.”
“ഇപ്പോ വരാം അമ്മേ…” അവൻ bucket വച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. ചെറിയ വീടാണ്. പക്ഷേ വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. സന്തോഷം ഇല്ലെങ്കിലും സമാധാനം ഉള്ള വീട്.
“ഇന്നലെ വൈകി അല്ലേ വന്നത്..?”
“ഓട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു.” സാവിത്രി ചായ വെച്ച് അവന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു.
“മുഖം കണ്ടാൽ എന്തോ ചിന്ത ഉള്ള പോലെ.” നിരഞ്ജൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇന്ന് ഒരു ജാതി അഹങ്കാരി പെണ്ണിനെ കണ്ടു.”
“അഹങ്കാരി പെണ്ണോ..?”
“മ്മ്… പണം ഉണ്ടെന്ന് കരുതി എല്ലാവരോടും ഉത്തരവിടുന്ന type.”
“അപ്പൊ നിനക്കും ദേഷ്യം വന്നിട്ടുണ്ടാകും.”
“എനിക്കോ…? ഞാൻ തിരിച്ച് കൊടുത്തു.” അവൻ ചിരിച്ചു. സാവിത്രിയും ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ നാക്ക് ഒരു ദിവസം നിന്നെ കുഴപ്പത്തിൽ ആക്കും.”
“ആരെയും പേടിച്ച് ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല അമ്മേ.” അവൻ പറഞ്ഞത് അഭിമാനത്തോടെ ആയിരുന്നു.
കാരണം… ദാരിദ്ര്യം അവനെ പലതും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ തലകുനിയാൻ മാത്രം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.
വൈകുന്നേരം MG road നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ നിരഞ്ജന്റെ ഓട്ടോ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് റോഡരികിൽ വീണ്ടും ആ വെളുത്ത BMW അവൻ കണ്ടത്.
“ഇവളോ…?” അവൻ ചിരിച്ചു. നിതാര phone ൽ ആരോടോ ദേഷ്യപ്പെട്ട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു bike വെള്ളം ചീറ്റിച്ച് അടുത്തൂടെ പോയി
ചെളിവെള്ളം നേരെ നിതാരയുടെ dress ലേക്ക് വീണു.
“Heyyy തനിക്ക് കണ്ണില്ലേ..?" അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അത് കണ്ട നിരഞ്ജന് ചിരി വന്നു. അവൻ ഓട്ടോ side ൽ നിർത്തി.
“മാഡത്തിന് മഴ ഇഷ്ടമല്ലേ..?” നിതാര അവനെ നോക്കി.
“നീയോ..?”
“അതെ ഞാൻ തന്നെ. നിങ്ങളുടെ personal driver.”
“Funny ആകാൻ നോക്കണ്ട, iam സീരിയസ്.”
“ഞാൻ funny അല്ല. നിങ്ങൾ ആണ് funny മാഡം.”
“Excuse me..?”
“ഇന്നലെ മുതൽ കാണുന്നത് മുഴുവൻ ദേഷ്യം മാത്രം. ചിരിക്കാനും അറിയാമോ..?” നിതാര അവനെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി.
“നീ നിൻ്റെ കാര്യം നോക്ക്.”
“അതാ നോക്കുന്നത്.” അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ heel ചെളിയിൽ കുടുങ്ങി
Balance തെറ്റി വീഴാൻ പോയപ്പോൾ ഒരു കൈ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
നിരഞ്ജന്റെ ബലിഷ്ടമായ കൈകൾ ആയിരുന്നു അത്, രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞു. മഴ പതുക്കെ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് വീണു കൊണ്ടിരുന്നു.
ആദ്യമായി നിതാരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ വേറെ എന്തോ അവൻ കണ്ടു. അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ വിടുവിച്ചു.
“Don’t touch me.” നിരഞ്ജന്റെ മുഖം കടുത്തു.
“നിങ്ങളെ തൊടാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമൊന്നുമില്ല.” അവൻ പിന്നോട്ട് മാറി. നിതാര ഒന്നും പറയാതെ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ പോയി പക്ഷേ മഴയിൽ നനഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ആ ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുഖം മാത്രം അവളുടെ മനസ്സിൽ ബാക്കി നിന്നു.
രാത്രി നഗരം മുഴുവൻ മഴയുടെ മണം പടർന്നിരുന്നു. വിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം നനഞ്ഞ റോഡുകളിൽ വീണ് തിളങ്ങി. ഓരോ വാഹനങ്ങളും കടന്നുപോകുമ്പോൾ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ചിതറി തെറിച്ചു, പക്ഷേ ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും രണ്ടുപേരുടെ മനസ്സിൽ ഒരേ ചിന്ത മാത്രം കുടുങ്ങിക്കിടന്നു.
നിതാര വർമ്മ. നിരഞ്ജൻ.
നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ രാജകീയമായി നിലകൊള്ളുന്ന വലിയ ബംഗ്ലാവ് ആണ് വർമ്മ ഹൗസ്. പുറത്ത് fountains. അകത്ത് chandelier lights. എല്ലാം luxury. പക്ഷേ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ സന്തോഷം കുറവായിരുന്നു.
നിതാര തന്റെ room ലെ balcony യിൽ നിന്നു മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
കയ്യിൽ coffee mug, പക്ഷേ coffee തണുത്തിരുന്നു, കുടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് ആ ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുഖം മാത്രം.
“നിങ്ങളെ തൊടാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമൊന്നുമില്ല…” ആ വാക്കുകൾ എന്തോ പോലെ മനസ്സിൽ തട്ടി. കാരണം
അവളെ കണ്ടാൽ എല്ലാവരും impress ആകാറാണ് പതിവ്. ആർക്കും അവളോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം ഉണ്ടാകാറില്ല. പക്ഷേ അവൻ അവളെ ഒന്നും അല്ലാത്ത പോലെ സംസാരിച്ചു.
അതായിരുന്നു അവളെ കൂടുതൽ ചൊടിപ്പിച്ചത്.
“Cheap fellow…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് door തുറന്ന് അഞ്ജലി അകത്തേക്ക് വന്നത്, അഞ്ജലി നിതാരയുടെ സിസ്റ്റർ ആണ്, അവൾക്ക് ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ വലത്തെ കാലിന് പരിക്ക് പറ്റിയതാണ്, പുറത്തേക്കൊന്നും വല്ലാതെ ഇറങ്ങാറില്ല. കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് husband gulfil ആയത് കൊണ്ട് ഇവിടെ നിൽക്കുകയാണ്.
“നിതു നീ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ..?”
“ഇല്ല…” അഞ്ജലി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
"what happend.?"
"nothing"
“മ്മ്.. Hospital ലേക്ക് നാളെ ഞാനും വരട്ടെ..?”
“വേണ്ട ചേച്ചി.”
“നിതു…”
“Please…” അഞ്ജലി മിണ്ടാതായി, അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നാൽ കരഞ്ഞ് കൂവി വഷളാക്കും എന്ന് നിതാരക്ക് അറിയാം, അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒഴുകി, അത് അഞ്ജലി കാണാതിരിക്കാൻ അവൾ തല ചരിച്ചു, നിതാര അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ വിഷമങ്ങൾ ആരോടും share ചെയ്യില്ല, പക്ഷേ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് ആയാൽ ഇരുന്ന് കരയും.
“Food കഴിച്ചില്ലല്ലോ.”
“വിശപ്പില്ല.”
“ഇങ്ങനെ പോയാൽ നിനക്ക് അസുഖം പിടിക്കും.” നിതാര ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.
“അമ്മ സുഖം ആകുമ്പോൾ ഞാൻ നന്നായി ഫുഡ് കഴിക്കും, ഇപ്പോ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നില്ല ചേച്ചീ” അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ നിതാരയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
erything will be okay…” പക്ഷേ ആ വാക്കുകളിൽ പോലും ആത്മവിശ്വാസം കുറവായിരുന്നു.
അതേസമയം നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു വീട്ടിൽ സാവിത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുകയായിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിലെ ചെറിയ പടിയിൽ നിരഞ്ജൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ roof ൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ ചിരിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിലും ആ പെൺകുട്ടി തന്നെ ആയിരുന്നു
“Don’t touch me…” അവൻ ചിരിച്ചു.
“ജാഡ കണ്ടോ…” പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ എന്തോ കൗതുകം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം അവൾ സാധാരണ rich girl പോലെ അല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ sadness ഉണ്ടെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
“നിരു…” സാവിത്രി door തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇതുവരെ കിടന്നില്ലേ..?”
“ഉറക്കം വരുന്നില്ല.”
“എന്താ കാര്യം..?”
“ഒന്നുമില്ല അമ്മേ.” സാവിത്രി അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“എനിക്ക് അറിയാം.”
“എന്ത്..?”
“നീ ആരെയോ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയാണ്.” നിരഞ്ജൻ ചിരിച്ചു.
"ആരെ കുറിച്ച്."
"രാവിലെ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടിയെ കുറിച്ചാണോ..?"
“ഒരു അഹങ്കാരി പെണ്ണിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ മാത്രം വിഡ്ഢി അല്ല ഞാൻ.”
“അഹങ്കാരമുള്ളവർക്കും വിഷമങ്ങൾ ഉണ്ടാകും മകനേ.” അവൻ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മക്ക് എല്ലാരെയും നല്ലവരായി മാത്രം കാണാൻ പറ്റും.”
“നീയും അങ്ങനെയാണ്.”
“ഞാനോ..?”
“അതെ നീ തന്നെ, പുറത്ത് ദേഷ്യം. ഉള്ളിൽ ആരെയും ഉപദ്രവിക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരു പാവം.” നിരഞ്ജൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം അമ്മ പറയുന്നത് ഒരു വാസ്തവമാണ്.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ City hospital.
ICU വിന് മുന്നിൽ നിതാര ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛൻ രാജശേഖർ doctor നോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. നിഖിൽ phone call ൽ ബിസിയാണ്. ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിതാര മാത്രം ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ പോലെ.
അവൾ അമ്മയെ കാണാൻ അകത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ Machines ന്റെ ശബ്ദവും, മരുന്നുകളുടെ മണവും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ആ കിടക്കയിൽ ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്ന മാലിനിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഈ കഥയുടെ ലിങ്ക് ഇവിടെ ഉണ്ടേ ♥️
https://share.aksharathalukal.in/s/56241/view
ഇതുപോലെയുള്ള നിരവധി കഥകൾ പരസ്യങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ വായിക്കാനും... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള കഥകൾ എഴുതി പണം സമ്പാദിക്കുവാനും ഇന്ന് തന്നെ അക്ഷരത്താളുകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യാൻ മറക്കല്ലേ♥️
#📔 കഥ #💖 മഴയും പ്രണയവും #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ
