👌प्रेरणादायी स्टेट्स, 👌हृदयस्पर्शी फोटो Image & Post

Savita Pisal Konde Deshmukh.(H.S.C.D.ed)🎷🚩📚🛵 - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

"ढवळी गाय" मी खुप लहान होतो. कदाचित पहिलीत असेल. त्यावेळी आमच्या वडिलांनी निघोज, ता, पारनेर येथुन एक जातीवंत खिलार कालवड आणली होती. कालवड खुपच लहान असल्यामुळे तिने आमच्या घरी येण्यासाठी खुपच आढेवेढे घेतले. ती टेम्पोमध्ये चढेनाशी झाल्यानंतर तिला पायीच आणण्याचा निर्णय वडिलांनी घेतला. मजल - दरमजल करत वडिलांनी कालवडीसह गाव गाठला. कालवड म्हणजे लहान वासरुच होतं ते. आईपासुन तोडुन जशी अवस्था लेकराची होते तशीच त्या वासराची झाली होती. तीला आणलं त्यावेळी गाव दुष्काळाने होरपळत होता. पाण्याचं मोठं दुर्भिक्ष होतं आणि अशा अवस्थेत जनावरांच्या चार्याचा प्रश्न आ वासुन उभा ठाकला होता. कालवड खुपच सुंदर, राजबिंडी होती. गोलाकार बोलके डोळे न बोलताही खुप काही बोलुन जायचे. अत्यंत पांढरी शुभ्र होती ती. मोठी झाल्यावर आपल्या पोरांना दुध देईल या सोज्वळ हेतुने वडिलांनी तिला आणली. पण तिची खाण्याची मोठी तारांबळ उडाली. दुष्काळात पोळणार्या गावात सिंचनाची व्यवस्था नव्हती. त्यात आमची वावरं जिरायती होती. त्यावेळी कुसळं सोडुन वावरात काही पिकत नसायचं. लांडगे, चिबुकाटे, कोंबडा, केना, हरळ अशी नाना तर्हेची गवतं वावरात डौलाने माना डोलवायची. मठ, हुलगा सोडुन काही पिकत नव्हतं. मग त्या कालवडीला खायला आम्ही त्या गवतात नेऊन बांधायचो. आबाळ- गबाळ खायची सवय लागल्याने ती चांगलीच तगडी व्हायला लागली. दिवसागणिक ती मोठी व्हायला लागली होती. ती पुर्ण पांढरी शुभ्र असल्यामुळे तिचं नामकरण आम्ही 'ढवळी' असं केलं होतं. आम्ही सर्व जण तिला 'ढवळी गायी' म्हणायचो. अन 'ढवळी' म्हणल्याशिवाय आता ती पण ऐकत नसायची. 'अडली गाय अन् काट्या खाय' ही म्हण 'ढवळी'ला तंतोतंत लागु पडायची, कारण आणीबाणीच्या दुष्काळी प्रसंगात 'ढवळी' खरोखर बाभळीच्या, बोरीच्या काट्या खाऊन दिवस काढायची. गवताची वाणवा असली की शिसमाचा पाला, सुबाभळीचा पाला 'ढवळी' आवडीने खायची. 'ढवळी' आता लहाणपणासारखी गरीब राहीली नव्हती. तिच्याजवळ जाण्याची लहानथोरांची बिशाद होत नव्हती. ती आमच्या आई - बापाला सोडुन कोणाला हात लाऊन देत नव्हती. तिने नुसता फुत्कार टाकला तरी अनेकांची भितीने गाळण उडे. तिचा फुत्कार टाकत असताना श्वासाचा वेग ईतका असे की अनेक लहान मुलं चड्डीत मुतत असत. तिची शिंगे खुपच लांब लांब झाली होती. खिलार असल्यामुळे निरगुळीत मानेपाठीमागे डौलदार वशिंड दिसे. अख्ख्या शरीरावर काळा डाग औषधालाही नव्हता. डोळे रागिष्ट दिसत. रवंथ करताना तिचे अर्धोन्मलीन डोळ्यांसह ती एखांद्या स्थितप्रज्ञ ऋषीसारखी भासायची. ती कधी पाणी प्यायला लागली तर ईतकी भसाभस प्यायची की दोन्ही बाजुच्या ओठांमधुन लांबलचक पाण्याची धार उडायची. मी लांब उभा राहुन ती धार पाहत असायचो. जवळ गेलो तर कीतीही बलदंड व्यक्तीला दोन्ही शिंगावर घेऊन दहा फुट अंतरावर फेकण्याचा तिचा अविर्भाव असायचा. आमच्या मळ्यात सगळीकडेच आमची 'ढवळी गाई' मारकी असल्याचा बोलबाला होता. अनेक जणांनी तिचा अनुभव घेतल्यामुळे तिच्यापुढे जाण्याची कोणाची हिंमत नव्हती. खुप दिवसानंतर 'ढवळी गाई' व्यायली आणि तिने एका सुंदर कालवडीला जन्म दिला. कालवड तिच्यासारखीच पांढरी शुभ्र होती. बघणार्याने बघतच राहावे इतकी ती देखणी होती. पण आमच्यापुढे मोठा प्रश्न आ वासुन उभा राहिला होता. ढवळ्या गायीचं दुध काढायचं कसं? आमच्या बापानं एकदा बाल्हा घालुन तिचे दुध काढायचा प्रयत्न केला खरा पण तिने तो प्रयत्न एका क्षणात हाणुन पाडला. एका सेकंदात दुध काढायचं पातेलं कुठं पडलं याचंही भान राहिलं नाही. ढवळीचं दुध आमच्या बापाला नाही काढता आलं तर आम्हाला कधी येणार असा प्रश्न सहज पडला. ढवळ्या गाईने मोठी अवघड समस्या निर्माण केली होती. तिच्या वासराला मात्र ती अत्यंत प्रेमाने दुध पाजायची. आम्हाला मात्र दुध पिण्यास तिचा सक्त विरोध होता. 'ढवळी' हा शब्द तिच्या एवढा कानावर पडला होता की 'ढवळी' म्हटल्याशिवाय ती कोणाकडे ढुंकुनही बघत नसायची. मग आम्हाला एक कल्पना सुचली. ढवळीचे दुध काढण्यासाठी एक लाकडाची बंदिस्त जागा बनविण्यात आली. ढवळीला तिथुन हलता येत नसायचं. आम्ही तिचे पाय बांधायचो. तांब्याभर दुधासाठी मोठा आटापिटा करावा लागे. तेव्हा कुठे ढवळीच्या दुधाची चव चाखायला मिळाली. डोंगरावरचा चारा खाऊन पुष्ट झालेल्या ढवळीचे दुध अत्यंत चविष्ट लागे. मी ढवळीचे धारोष्ण दुध पित असे. ढवळीची कालवड आता मोठी होत चालली होती. आपल्या आईची बरोबरी करत तिही ढवळीच्या खांद्याला लागत होती. ढवळी आता पुन्हा एकदा व्यायला होती. ढवळीचे आता दुसरे वेत होते. आम्हाला वाटायचं ढवळीची काळजी घ्यावी पण तिने कधी जवळ येऊ दिलं नाही. अखेर ढवळीला प्रसववेदना सुरु झाल्या आणि रात्रीच कधीतरी ढवळी प्रसुत झाली होती. आम्ही उठलो त्यावेळेपर्यंत ढवळीचे वासरु चाटुन पुसुन अगदी स्वच्छ मोठ्या तोर्यात दिमाखदारपणे उभे होते. यावेळी ढवळीला सुंदर गोर्ह झालं होतं. दृष्ट लागावी इतके ते सुंदर होतं. यावेळी आम्ही ढवळीचे दुध न खाता संपुर्ण वासरालाच पाजत असायचो. वासरु अत्यंत ताजेतवाने आणि पुष्ट झाले होते. मोठा झाल्यानंतर शेतीसाठी कामा येईल या हेतुने त्याला सर्वांनीच खुप जीव लावला. त्यांचं बारसं घालुन नामकरण केलं 'सर्जा'. सर्जा आता मोठा होत चालला होता. त्याला शेतीची कामं शिकवणं आवश्यक होतं. सर्जा आईसारखा मारका नव्हता. तो अत्यंत प्रेमळ होता. त्याच्या मानेखाली लोबणार्या लांबलचक पोळीला आम्ही चोळायचो. तो त्याची मान बिंधास्तपणे माझ्या मांडीवर टाकुन डोळे मिटुन घ्यायचा. त्यांच्या खांद्याला, वशिंडाला हात लावायचो पण सर्जानी कधी मान हलविल्याचे आठवत नाही. सर्जा कष्टाळु निपजला होता. आमची अख्खी शेती सर्जा ठासुन करायचा. सर्जाला अनेक जोडीदार बदलत असत पण सर्जा कोणापुढे हार पत्करत नसे. नांगर चालताना सर्जाच्या तोंडातुन फेसाची तार खाली लोंबायची तेव्हा फार वाईट वाटायचं. थकला तरी काम पुर्ण करायचं हा सर्जाचा खाक्या होता. कधी दुष्काळ पडला तर सर्जा आणि ढवळीला चार्याची टंचाई जाणवायची. त्यांचे खुप हाल व्हायचे. ढवळी आणि सर्जाचे नाक हे इंद्रिय खुप तीक्ष्ण होते. आम्ही चार पाच किलोमीटरवर आलेलो असलो तरी ढवळी आणि सर्जाला समजायचं. कसं ते आता मला पण न उलगडणारं कोडं आहे. तीन चार किलोमीटरवर असताना ते मोठ्याने हंबरठा फोडायचे. मग घरच्यांना कोणीतरी आलं असल्याची चाहुल लागायची. ढवळी मारकी असली तरी तिचं आमच्यावर आटोकाट प्रेम होतं. तिच्या उतारवायात ते आम्हाला जाणवायचं. ती कित्येक वेळा मारायला धावली होती पण तिने आम्हाला मारलं नव्हतं. कुठलीही जखम अथवा ईजा तिने कधीच केली नव्हती. या गोष्टी आम्हाला तिच्या उतारवयात लक्षात आल्या होत्या. ती फक्त मारण्याचं नाटक करत असायची. आम्ही नाही दिसलो तर हंबरडे फोडायची. मोकळी सोडल्यावर खुप पळायची म्हणुन तिच्या नशिबी आयुष्यभर पायखुटी आली होती. पायखुटीचे वण तिच्या नाकावर अन पायावर स्पष्टपणे दिसायचे. तिला आमचं घर सोडुन कधी करमत नव्हतं. चरायला कुठेही गेली तरी संध्याकाळी घरच्या गोठ्यात हजर असायची. ती आमच्या परिवारातील सदस्य झाली होती. तिच्या मनसोक्त धारोष्ण दुधावर आम्ही लहानचे मोठे झाले होतो. एकदा लहाणपणी तिने माझ्या कमरेत चुकुन लाथ मारली होती तर कितीतरी वेळा तिने माझ्याकडे वळुन बघितले होते. आठ दहा दिवस ती अपराधीपणाचा भाव मनात बाळगुण होती. तिने मला मारलेली लाथ तिच्याही काळजाला लागल्याने माझ्या डोळ्यात अश्रु तरळले. २०१९ ला दुष्काळ पडला. गावोगाव चारा छावण्या सुरु झाल्या होत्या. आमच्याकडेही छावणी सुरु झाली होती. ढवळीला आपला गोठा सोडुन करमत नव्हतं पण मोठ्या जड पावलांनी तिनं छावणीकडे प्रयाण केल्याचं आजही आठवतं. तिचं वय आता १८ पुर्ण होऊन गेलेलं होतं. तिला पावलं जास्त उचलत नसायची. नाटकीपणाने मारण्यासाठी हलणारी मान आता पहिल्याईतकी वेगाने हलत नव्हती. पण डोळ्यातील अहंभाव, तेज आणि राकटभाव तोच होता. नेहमी मारण्यासाठी धावणार्या ढवळीने खुप वर्षांनी तिच्या काटेरी जिभेने माझ्या हातावर ममतेने चाटले होते. त्यावेळी मला आश्चर्याचा धक्का बसला होता. मी लहान होतो तेव्हा आमच्या घरात आलेल्या ढवळीने मी मोठा होईपर्यंतचा सुखदुखाःचा प्रवास सोबत पाहिला होता पण २०१९ च्या त्या दिवशी ती आम्हा सर्वांना सोडुन अखेरच्या प्रवासाला गेल्याचे कळले तेव्हा डोळ्यातल्या धारा लपविता आल्या नाहीत. #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy