ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mAMZKQv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 51 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 തലേന്ന് രാത്രി ഇടിച്ചു കുത്തി പെയ്ത വേനൽമഴയ്ക്കൊപ്പം വന്ന കാറ്റിൽ ചെരിഞ്ഞു വീണ, അര വളർച്ചയെത്തിയ ഏത്ത വാഴതൈകൾ നിവർത്തി നിർത്തി മൂട്ടിൽ മണ്ണ് വെട്ടിയടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ് ചന്ദ്രഹാസൻ. പത്തുമണി ആയതോടെ വെയിലിന്റെ ചൂട് കൂടുന്നത് കണ്ട് മരുമകൻ ജോലി ചെയ്യുന്നത് നോക്കി നിന്ന പീതാoബരക്കുറുപ്പ് കണ്ണുകൾക്ക് മറയായി കൈകൾ വച്ചു മാനത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഇന്ന്‌ മഴ നേരത്തെ കാണുമെന്ന് തോന്നുന്നു.ഇന്നലത്തെ പോലെ കാറ്റും മിന്നലും ഇല്ലാതെ പെയ്താൽ മതിയാരുന്നു. കണ്ടില്ലേ, പെരുമഴ പെയ്തിട്ടും ആവിയ്ക്കൊട്ടും കുറവ് കാണാനില്ല.. ഈ മഴകൊണ്ടൊന്നും ഭൂമി തണുക്കില്ല.രാത്രിയിൽ എന്തായിരുന്നു ഒരു കാറ്റ്. ഇടിയ്ക്കൊപ്പം തീമിന്നലാരുന്നു പറന്നത്..." "അച്ഛൻ ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്ന് കിടക്കുവാരുന്നോ.. ഞാനെപ്പോഴോ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് മഴയും കാറ്റും തകർത്തു വാരുവാ. ഞാൻ തലയിലൂടെ പുതപ്പെടുത്തിട്ട് മൂടി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു." ഭർത്താവ് ജോലിചെയ്യുന്നതിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന സീതാലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. അവർ ചന്ദ്രഹാസന് കുടിയ്ക്കാനുള്ള തണുത്ത വെള്ളവുമായി പറമ്പിലേക്ക് വന്നതാണ്. "അത് തണുത്ത വെള്ളമാണോ മോളേ. എന്നാൽ എനിയ്ക്കിത്തിരി തന്നേരെടീ." പീതാoബരക്കുറുപ്പ്അവർക്ക് നേരെ കൈനീട്ടി. "അച്ഛനെന്തിനാ ഈ തണുപ്പത്ത്‌ വന്നു നിൽക്കുന്നെ. അതിന്റെ കൂടെയാണോ തണുത്ത വെള്ളം കുടിയ്ക്കാൻ പോണത്.എന്നിട്ട് വേണം രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ എണീറ്റിരുന്നു ചുമയ്ക്കാൻ. അച്ഛൻ വീട്ടിലേക്ക് വാ. അവിടെ അച്ഛന് കുടിയ്ക്കാനുള്ള വെള്ളം തിളപ്പിച്ചാറിയത് ഇരിപ്പുണ്ട്. അച്ഛൻ അത് കുടിച്ചാൽ മതി. അതുമല്ല രുഗ്മിണി ചേച്ചി മക്കളെയും ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന് ഇന്നലെയേ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാ. അവർ വരുമ്പോ അച്ഛൻ വീട്ടിലിരിയ്ക്കാതെ ഇവിടെ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽചേച്ചിയ്ക്ക് തോന്നും ഞാൻ അച്ഛനെ കൊണ്ട് ഇവിടെ ഇരുത്തി ജോലി ചെയ്യിപ്പിയ്ക്കയാണെന്ന്." "അവളെന്താ പെട്ടന്നൊരു സന്ദർശനം ഇങ്ങോട്ട് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലാരുന്നോ മോളേ..." "ആ.. ഞാനതൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. ചേച്ചി ഇങ്ങോട്ടല്ലേ വരുന്നത്. അപ്പോൾ പറയും. അച്ഛനെ കണ്ടിട്ട് കുറച്ച് ദിവസമായതു കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും അവൾ മക്കളെയും കൂട്ടി വരുന്നത്.." സീതാലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു വായിൽ നാക്കിട്ടതേയുള്ളൂ. വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ വന്നു നിന്ന് രതീഷിന്റെ കാർ ഹോൺ മുഴക്കുന്ന ഒച്ച അവരുടെ കാതിൽ വീണു. "വാ അച്ഛാ.. രതീഷിന്റെ കാറിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദമാ അത്." സീതാലക്ഷ്മി അച്ഛനെയും കൂട്ടി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ജോലി നിർത്തി ചന്ദ്രഹാസനും അവർക്ക് പിന്നാലേ ചെന്നു അവർ ചെല്ലുമ്പോൾ കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ആശാലത വീടിന് ചുറ്റും നോക്കുന്നത് കണ്ടു സീതാലക്ഷ്‌മി മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരും അമ്പരന്ന് പോയി ആശാലത മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറുന്നത് എങ്ങിനെയെന്നു ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞവളായിരുന്നല്ലോ സീതാലകമിയും, പീതാമ്പര കുറുപ്പും. "അവളെവിടെ ചേച്ചീ മിദു.. അവള് വന്നില്ലേ.." അവർക്കൊപ്പം മൃദുല ഇല്ലെന്ന് കണ്ട് സീതാലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു. "അവൾക്കിന്ന് സ്കൂളിൽ പോകാതെ പറ്റില്ല സീതേ.. അവൾക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ദിവസത്തേയ്ക്ക് ലീവ് വേണം. അതിന്റെ കാര്യം സംസാരിച്ചു ശരിയാക്കാൻ കൂടിയാ അവൾ ഇന്ന്‌ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിട്ടുള്ളത്." "അവൾക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്ന് ലീവോ. എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം.." "എന്റെ സീതേ, നിന്നോട് ഞങ്ങൾ എല്ലാം പറയാം. അതിനാണല്ലോ ഞങ്ങൾ നേരിൽ വന്നത്.ആദ്യം നീ ഞങ്ങളെ ഒന്ന് വീട്ടിലേക്ക് കയറാൻ സമ്മതിയ്ക്ക് ഇവിടെ മിറ്റത്ത്‌ നിർത്തി ചോദ്യം ചെയ്യാതെ." രുഗ്മിണി പറയുന്നത് കേട്ട് ഒരു ചിരിയോടെ സീതാലക്ഷ്മി അവരെ അകത്തേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചു. "വാമോളെ.. നീയിവിടെ ആദ്യമായി വരികയല്ലേ." അവർ ആശാലതയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. രതീഷിന് പിന്നാലെ ആശയും വീടിനുള്ളിലേക്ക് ചെന്നു. അതിഥികളോട് അവിടെ ഇരിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞ ശേഷം അവർക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ ജ്യൂസ് എടുക്കാനായി സീതാലക്ഷ്മി കിച്ചണിലേക്ക് നടക്കവേ രുഗ്മിണിയും അവർക്ക് പിന്നാലേ ചെന്നു. ഓറഞ്ചു ജ്യൂസ് കലക്കുന്നതിനിടയിൽ രുഗ്മിണി തങ്ങൾ ഇവിടേയ്ക്ക് വരാനുണ്ടായ സാഹചര്യം അനിയത്തിയെ അറിയിച്ചു. അവർ സംസാരിച്ചു നിൽക്കേ ആശാലതയും അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ആശാലതയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സീതാലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ സന്തോഷമായി. സീതാലക്ഷ്മി ഒരു ഗ്ലാസ് ജ്യൂസ് എടുത്ത്‌ അവൾക്ക് നൽകി. അവർ അവരോട് സംസാരിച്ചു, വൃത്തിയാർന്ന അടുക്കളയാകമാനംനോക്കി കണ്ട് കൊണ്ട് ജ്യൂസ് കുടിച്ചു. മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള ജ്യൂസ് ഗ്ളാസുകളിൽ നിറച്ച് ഒരു ട്രേയിലേക്ക് എടുത്തു വച്ചതോടെ ആശാലത വന്ന് അത് പിടിച്ചവാങ്ങി. "ഇങ്ങ് തന്നേരെ ചെറിയമ്മേ. ഞാൻ കൊടുത്തോളാം. ഞാനിവിടുത്തെ അതിഥിയൊന്നുമില്ല, ഈ വീട്ടുകാരി തന്നെയാ." അവളുടെ സ്നേഹം കണ്ട് സീതാലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. സഹോദരി തന്നോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് ഇപ്പോൾ അവർക്ക് ബോധ്യമായി. ആശാലത ലിവിംഗ് ഏരിയയിൽ വന്ന് എല്ലാവർക്കും ജ്യൂസ് എടുത്ത്‌ നൽകവേ സീതാലക്ഷ്മി അങ്ങോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു. "ഇവർ ഈ വന്നിരിയ്ക്കുന്നത് വെറുതെയല്ല. കേട്ടോ അച്ഛാ. അച്ഛനെ ഇവർ കൊടുമണിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ വേണ്ടി വന്നതാ." ആശാലത എടുത്ത്‌ കൊടുത്ത ജ്യൂസ് കയ്യിൽ വാങ്ങിയ പീതാമ്പര കുറുപ്പ് പെട്ടന്ന് ഒരുവേള അമ്പരന്ന് ആശാലതയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അയാൾക്ക് താൻ കേട്ട കാര്യം അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നായിരുന്നു ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം. രതീഷിന് ദുബൈലേക്ക് പോകണമെന്നും കൂടെ ആശാലതയും രുഗ്മിണിയും, മൃദുലയും പോവുകയാണെന്നും അതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിൽക്കാനായി പീതാമ്പര കുറുപ്പിനെ കൊണ്ട് പോകാനാണ് അവർ വന്നിരിയ്ക്കുന്നതെന്നും കൂടി സീതാലക്ഷ്മി വിശദമാക്കി. "അവിടെ ശാരദയുണ്ട് അച്ഛാ.. ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു വരാൻ താമസിച്ചാൽ മിദു ഒരാഴ്ച കഴിയുമ്പോ ഇങ്ങ് കയറിപ്പോരും. ഞാൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൊപ്പം ചിലപ്പോൾ നാലോ അഞ്ചോ ആഴ്ച അവിടെ നിന്നെന്ന് വരും." രുഗ്മിണി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. "ങാ കൊള്ളാം. നാലോ അഞ്ചോ ആഴ്ച. ഒരു രണ്ട് മാസം എന്ന് ചുരുക്കി പറയരുതോ ചേച്ചിയ്ക്ക്. രണ്ട് മാസമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇത്തിരി നീണ്ടു പോയാലോ. അല്ലേ ചേച്ചീ.." സീതാലക്ഷ്മി കളിയാക്കി. "പോടീ അവിടുന്ന്. ഞാൻ അങ്ങനൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചല്ല പറഞ്ഞത്.. ഇനി രണ്ട് മാസമല്ല നാല് മാസമായാലും ഞാൻ പിള്ളേർക്കൊപ്പമേ തിരികെ വരൂ. എന്താ.." എല്ലാവരും മാറി മാറി പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടും മുത്തശ്ശൻ അനുകൂല അഭിപ്രായം ഒന്നും പറയാതിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട്ആശാലത അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "മുത്തശാ.."അവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ അയാൾ മുഖമുയർത്തിഅവളെ നോക്കി. "എനിയ്ക്കറിയാം മുത്തശ്ശന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ എന്തായിരിയ്ക്കുമെന്ന്. ഞാൻ കാരണമാണല്ലോ അന്ന് മുത്തശ്ശന് കൊടുമണിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് പോരേണ്ടി വന്നത്.. എന്റെ ഒരു അറിവില്ലായ്മയായി കണ്ട് എന്നോട് പൊറുത്തു തന്നേക്കണേ മുത്തശ്ശൻ... അതിനെങ്ങിനെയാ ഞാൻ മുത്തശ്ശനോട് ക്ഷമ..." അവൾ അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും പീതാമ്പര ക്കുറുപ്പ് എണീറ്റ് അവളുടെ വായ പൊത്തി. "ഞാനതൊക്കെ അപ്പോഴേ മറന്നു മോളേ.. നീ അത് ഇപ്പോഴും ഓർത്തിരിയ്ക്കുവാണോ കുഞ്ഞേ.. നീ മുത്തശ്ശനോട് ക്ഷമയൊന്നും ചോദിയ്ക്കണ്ട മോളേ. അതൊന്നും ഒരു തെറ്റായിട്ട് പോലും മുത്തശ്ശന് തോന്നിയിട്ടില്ല.നിങ്ങളെല്ലാം എന്റെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമെല്ലാം എന്നും ഇങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടും, സ്നേഹത്തോടും, ഒരുമയോടും കാണുന്നതാ ഈ വൃദ്ധന്റെ സന്തോഷം. എന്റെ മക്കള് സന്തോഷമായി പോയിട്ട് വാ. മുത്തശ്ശനെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന സഹായം എന്തോ അതെന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മുത്തശ്ശൻ ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും. പോരെ." ഓരോ പരിഭവവും, പിണക്കവും, കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് നൊമ്പരങ്ങളും മറന്നു പോകാൻ മനസ്സ് തുറന്നുള്ള ഒറ്റ വാക്കിന് കഴിയുമെന്ന് രുഗ്മിണിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവരെല്ലാം അവിടെ നിന്ന് ഉച്ചയൂണും കഴിച്ച ശേഷം പീതാമ്പര കുറുപ്പിനെയും കൂട്ടിയാണ് മടങ്ങി പോന്നത്. താൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ പോയി അച്ഛന്റെയൊപ്പം രണ്ട് ദിവസം വീട്ടിൽ നിന്നുകൊള്ളാമെന്ന് സീതാലക്ഷ്മി സഹോദരിയ്ക്ക് വാക്കും നൽകി. ♦️ രണ്ടാലും മൂട് ജങ്ഷനിൽ നിന്ന് കാർ തിരിഞ്ഞു കുര റോഡിലൂടെ ഓടി ശ്രീകൃഷ്ണ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിനു സമാന്തരമായുള്ള പാതയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ കാറിനുള്ളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട്ആശാലത, ആവണിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി രതീഷിന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കൊടുത്തു. രതീഷ് കഴിയുന്നത്ര ഓരം ചേർത്ത്‌ കാർ നിർത്തിയ ശേഷം പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. ആശാലതയും അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിയിട്ട് കാറിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. "നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ മക്കളേ. അച്ഛൻ ഇവിടെ തനിച്ചാവില്ലേ ഞാൻ കൂടി വന്നാൽ." അവൾ നോക്കുന്നത് കണ്ട് രുഗ്മിണി പറഞ്ഞു. നാലര മണിയുടെ താമ്പരം എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ട്രെയിൻ താഴെയുള്ള പാതയിലൂടെ ഹോൺ മുഴക്കി പാഞ്ഞു പോകുന്ന ശബ്ദം അവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആശാലത നേരത്തെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതിനാൽ ആവണി ലീവെടുത്ത്‌ വീട്ടിൽ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശാലതയും, രതീഷും മുറ്റത്തേയ്ക്കുള്ള പടികൾ കയറി വരുന്നത് കണ്ട് ആവണി ഓടിയിറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇതാണോ ചേച്ചീ ചേച്ചി പറഞ്ഞ സർപ്രൈസ്.. എനിയ്ക്ക് സന്തോഷമായി." ആശാലതയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷവും, രതീഷിനോടുള്ള അവളുടെ പൊരുത്തവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആവണിയ്ക്ക് മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. അവൾ അവരെ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് പോയി വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറ്റി ഇരുത്തി. "എന്താ ചേച്ചീ ഞാൻ തരേണ്ടത്.. " രതീഷ് അവൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടാകുമെന്നുള്ളതിന്റെ ഒരു സൂചനയും കിട്ടാഞ്ഞതിനാൽ ആവണി അവിടെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ഒരുക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. "ഒന്നും വേണ്ടെടീ. ഞങ്ങൾ അടൂരിൽ ചെറിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയാ.. നിന്നെ കൂടി ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് ആവണീശ്വരത്തെവീട്ടിലും കയറി യാത്ര പറഞ്ഞു തിരികെ പോകാമെന്നു കരുതി." "യാത്ര പറയാനോ.. അതിന് ചേച്ചി.." "രതീഷേട്ടന്റെ കൂടെ ഞങ്ങളെല്ലാം ഒരു ട്രിപ്പ് പോവാ. ഞാൻ അമ്മ, മിദു. രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞേ ഞങ്ങളിനി തിരികെ വരൂ." "ഉവ്വോ.." ആവണി അവർക്ക് തണുത്ത നാരങ്ങാവെള്ളം പിഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "അമ്മയ്ക്ക് തൊഴിലുറപ്പ് ജോലിയുണ്ട്. രതീഷേട്ടൻ വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മ ഇന്ന്‌ ജോലിയ്ക്ക് പോകില്ലായിരുന്നു." ആശാലത രതീഷിനെയും കൂട്ടി ആവണിയുടെ അച്ഛനെ ചെന്നു കണ്ടു. കുറച്ച് നാൾ മുമ്പ് കെട്ടിടം പണിയ്ക്കിടയിൽ രണ്ടാം നിലയിൽ നിന്ന് വീണു കിടപ്പിലായിപ്പോയ നിലയിലായിരുന്നു അയാൾ. തനിയേ എണീറ്റിരിയ്ക്കാൻ കഴിയും എന്നതൊഴികെ അയാൾക്ക് നടക്കാൻ പരസഹായം കൂടിയേ കഴിയു മായിരുന്നൂ. അയാളെ കണ്ടു തിരിച്ചിറങ്ങും മുൻപ് രതീഷ് തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഏതാനും അഞ്ഞൂറ് രൂപ നോട്ടുകൾ എടുത്ത്‌ അയാളുടെ കയ്യിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. "പോട്ടെടീ.." പുറത്തേയ്ക്ക് വന്ന് അവൾ ആവണിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. "പൊയ്ക്കോ ചേച്ചീ.. സന്തോഷത്തോടെ പൊയ്ക്കോ. ഒരു പക്‌ഷേ ചേച്ചിയെക്കാൾ സന്തോഷം ഇപ്പോൾ എനിയ്ക്കായിരിയ്ക്കും... എനിയ്ക്ക് അത് എങ്ങിനെ പറയണമെന്ന് അറിയില്ല ചേച്ചീ.." ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി ആവണി കൂട്ടുകാരിയുടെ കൈ പിടിച്ചമർത്തി. രതീഷ് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവനെ ആശാലത വിളിച്ചു നിർത്തി. അവൻ അവിടെ നിന്ന് അവരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "രതീഷേട്ടാ, ദുബൈലോ മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമൊ നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കമ്പനിയിൽ ഇവൾക്കൊരു ജോലി ശരിയാക്കി കൊടുക്കാൻ പറ്റുവോ രതീഷേട്ടാ.. ഇത്തിരി നല്ല ശമ്പളം ഒക്കെയുള്ള ഒരു ജോലി.." ആശാലത ചോദിച്ചു. "പിന്നെന്താ. വിസ റെഡിയാ. പാസ്സ്പോർട്ട് ഉണ്ടോ ആവണിയ്ക്ക്." "ഇല്ല. അവൾ അതെടുത്തോളും.. ഇപ്പോൾ അധികം താമസമൊന്നുമില്ലാതെ പാസ് പോർട്ട് കിട്ടുമല്ലോ.." "വേണ്ട ചേച്ചീ.. ഞാനിവിടെ ഈ ജോലിയൊക്കെ ചെയ്തു..." "മിണ്ടരുത് നീ. വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം. എത്ര നാളാടീ ഇങ്ങനെ ട്രെയിനിൽ പോയി ജോലിചെയ്തു ചെയ്തു ജീവിയ്ക്കുന്നത്. അത് നാളെ അവർ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇറങ്ങിപ്പോക്കേണ്ട ജോലിയും. അതും പോട്ടെ.. നിന്റെ അമ്മയ്‌ക്കൊരു വിശ്രമം വേണ്ടേ.. അച്ഛനിനി എത്ര നാൾ കഴിഞ്ഞാലാ ജോലിയ്‌ക്കിറങ്ങാൻ കഴിയുക.. ഞാൻ പറഞ്ഞതങ്ങു കേട്ടാൽ മതി നീയ്. നിന്റെ പാസ്സ്പോർട്ട് കിട്ടുന്ന താമസമേയുള്ളൂ. കേട്ടോ.ഇന്ന്‌ തന്നെ പോയി എന്താ വേണ്ടതെന്ന് വച്ചാൽ ചെയ്തോണം." ആശാലത ആവണിയുടെ നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആവണി പെട്ടന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കളഞ്ഞു. ആശാലത അവളുടെ ഉലഞ്ഞു താഴുന്ന പുറത്ത് ഒരു സാന്ത്വനം പോലെ തഴുകിക്കൊണ്ട് അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു.: "ഞാൻ.. ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് തന്നാലാണ് മോളേ മതിയാവുക.ഇത്രയെങ്കിലും ഞാൻ നിനക്ക് മടക്കി തരണ്ടേടീ..." ആശാലതയ്ക്കും സങ്കടം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷംആവണിയുടെ തേങ്ങൽ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ ആശാലത അവളെ തന്നിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി. പിന്നെ അവൾ യാത്ര പറയാതെ, ആവണിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തട്ടിയ ശേഷം തിരികെ നടന്നു. രതീഷിന്റെ കയ്യിൽ കൈ കോർത്ത്‌ ആശാലത ഒരു പുതു ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്ന് കയറുന്നത് ആനന്ദാ ശ്രുക്കളോടെ ആവണി നോക്കി നിന്നു. (പൂർണ്ണമാകുന്നു) കുങ്കുമപ്പാടം വേണോ വായിച്ചിട്ട് ഉണ്ടോ പഴയ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടിരുന്നു കണ്ണൂർകാരൻ 👍👍👍👍 #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ