അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് പതിവില്ലാത്തൊരു ശാന്തതയായിരുന്നു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഉണ്ണിമായയെക്കൊണ്ട് ചെറുചൂടുള്ള പാൽ കുടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഗർഭകാലത്തിന്റെ അഞ്ചാം മാസം കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് തന്നെ ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ നല്ലൊരു ഐശ്വര്യവും തിളക്കവുമുണ്ട്. വിഷ്ണു പറമ്പിൽ പണിക്കാർക്ക് കുറച്ചു നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി തിരികെ മുറ്റത്തേക്ക് കയറി വരികയായിരുന്നു... പെട്ടെന്നാണ് ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക കാർ വന്നുനിന്നത്. കാർ കണ്ടതും സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഗൗരവമുള്ളതായി മാറി. കാറിന്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്ന് കാര്യസ്ഥൻ ഗോപാലൻ ഇറങ്ങി പുറകിലെ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച് കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ അധിപൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ആ വണ്ടിയിൽ നിന്നും പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി... അന്ന് വിഷ്ണുവിനെയും ഉണ്ണിമായയെയും കോവിലകത്ത് വെച്ച് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് വഴക്ക് പറഞ്ഞ് ശാപം കൊടുത്ത് ഇറക്കിവിട്ട അതേ അച്ഛനാണ് ഇപ്പോൾ തങ്ങളുടെ ഈ കൊച്ചു വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് വന്നു നിൽക്കുന്നത്... തമ്പുരാൻ പതുക്കെ നടന്ന് വരാന്തയ്ക്ക് അരികിലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്കാണ് നീണ്ടത്. വിഷ്ണു ഒരടി പോലും പിന്നോട്ട് മാറാതെ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു... "സരസ്വതീ..." വലിയ തമ്പുരാൻ ആദ്യം വിളിച്ചത് തന്റെ ഭാര്യയെയായിരുന്നു. "നീ കോവിലകത്തെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. പക്ഷേ... ഇവിടെ എന്റെ മകൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ സാമ്രാജ്യം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി." തമ്പുരാൻ പതുക്കെ ഉണ്ണിമായയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അച്ഛൻ വന്നത് കണ്ട് ഭയന്നുനിന്ന ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി അദ്ദേഹം കൈകൾ കൂപ്പി... "എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി മോളെ..." തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. "കോവിലകത്തിന്റെ പത്രാസും പാരമ്പര്യവും നോക്കി അന്ന് നിന്നെ ഞാൻ ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞു, അപമാനിച്ചു. എന്റെ മകനെ പടിയിറക്കി വിട്ടു. പക്ഷേ, ഈ വിഷ്ണു ജയിച്ചു കാണിച്ചത് ആഡംബരങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, അവന്റെ അധ്വാനം കൊണ്ടാണ്. രുക്മിണിയും രേവതിയും വിനയനും ചേർന്ന് എന്നെ കണ്ണുപൊട്ടനാക്കുകയായിരുന്നു. അവരെയൊക്കെ ഞാൻ കോവിലകത്ത് നിന്ന് ഇറക്കിവിട്ടു. നിന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ അടുത്ത തലമുറയാണ്. എന്നോട് ക്ഷമിച്ച് നിനക്ക് ഈ അച്ഛന്റെ കൂടെ കോവിലകത്തേക്ക് തിരികെ വന്നുകൂടേ?" അതു കേട്ടതും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും പപ്പേട്ടന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വലിയ തമ്പുരാൻ ഇത്രയും താഴ്ന്നു സംസാരിക്കുമെന്ന് അവർ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ തീരുമാനം എന്താണെന്നറിയാൻ അവൾ കാത്തുനിന്നു... വിഷ്ണു പതുക്കെ പടവുകളിറങ്ങി അച്ഛന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അപ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ തമ്പുരാന്റെ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു... "അച്ഛൻ ഇവിടെ വരെ വന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്" വിഷ്ണു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ അന്ന് നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ വഴക്ക് പറഞ്ഞ് ഇറക്കിവിട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ തകർന്നത് ഈ കോവിലകത്തോടുള്ള ബഹുമാനമാണ്. ഈ പാവം പപ്പേട്ടന്റെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും തണലിലാണ് ഞങ്ങൾ ഇന്ന് അന്തസ്സായി ജീവിക്കുന്നത്. ഈ മണ്ണിലാണ് ഞാൻ വിയർപ്പൊഴുക്കിയത്. എന്റെ പെണ്ണിന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നത് ഈ കൊച്ചു വീട്ടിലാണ്." "അതിനർത്ഥം... നീ കോവിലകത്തേക്ക് വരില്ലെന്നാണോ മോനേ?" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. "ഞാൻ വരാം അമ്മേ... പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഇല്ല. എന്റെ ഉണ്ണിമായയുടെ പ്രസവം ഈ കൊച്ചു വീട്ടിൽ വെച്ച് നടക്കണം. ഞങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഈ മണ്ണിലാണ് എന്റെ കുഞ്ഞ് ആദ്യം കാൽവെക്കേണ്ടത്. അല്ലാതെ കോവിലകത്തെ ആഡംബരങ്ങളുടെ നടുവിലല്ല. അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ ആ പഴയ അഹങ്കാരം പൂർണ്ണമായും മാറി, ഞങ്ങളെ ഈ സാധാരണക്കാരായി അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസമുണ്ടാകും. അന്ന് ഞങ്ങൾ പടി കയറി വരാം" വിഷ്ണു ദൃഢതയോടെ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി. വലിയ തമ്പുരാൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ മകന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ തറയിലേക്ക് വീണു... "നീ എന്റെ മകൻ തന്നെയാണ് വിഷ്ണു. തോറ്റുകൊടുക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല. നിന്റെ ഈ തീരുമാനം ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നു. എന്റെ കൊച്ചുമകൻ ഈ മണ്ണിൽ തന്നെ ജനിക്കട്ടെ. പക്ഷേ... ഈ അച്ഛന് ഇനി എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വരാമല്ലോ അല്ലേ?" തമ്പുരാൻ ചോദിച്ചു... "അതിന് ഈ വീടിന്റെ വാതിലുകൾ ഒരിക്കലും അടഞ്ഞിട്ടില്ല അച്ഛൻ" വിഷ്ണു പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് വലിയ തമ്പുരാന്റെ കാലുകൾ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു. തമ്പുരാൻ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു. വർഷങ്ങളായി കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ മൂടിനിന്ന ആ വലിയ ശത്രുതയുടെ മതിൽ അങ്ങനെ തകർന്നു വീണു. കോവിലകത്ത് നിന്നും വലിയ തമ്പുരാൻ അടിച്ചറക്കിവിട്ട രുക്മിണിയും മകൾ രേവതിയും നേരെ എത്തിയത് അവരുടെ സ്വന്തം കുടുംബവീടായ മാധവം തറവാട്ടിലേക്കായിരുന്നു. പണ്ട് വലിയ പ്രതാപത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ഇടമാണെങ്കിലും കോവിലകത്തെ ആഡംബരങ്ങളുമായി നോക്കുമ്പോൾ ഈ വീട് അവർക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു തടവറ പോലെയാണ് തോന്നിയത്. വലിയ തമ്പുരാൻ തങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടതും തങ്ങളുടെ പത്രാസെല്ലാം "അമ്മേ... അമ്മാവൻ ഇന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ കാലുപിടിക്കാൻ അങ്ങോട്ട് പോയി എന്നാണ് കാര്യസ്ഥൻ പറഞ്ഞത്. നമ്മളെ ഇങ്ങനെ തെരുവാധാരമാക്കിയ ആ ഉണ്ണിമായ... അവൾ സുഖമായി പ്രസവിച്ച് ആ കോവിലകത്തിന്റെ രാജ്ഞിയാകാൻ പോവുകയാണല്ലേ? എനിക്ക് അത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല അമ്മേ!" രേവതി പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് ഭിത്തിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു ഉടച്ചു. "നീ വിഷമിക്കേണ്ട രേവതീ... വിനയൻ ജയിലിലായെങ്കിലും അവന് പുറത്ത് ചില ആളുകളുണ്ട്. വിഷ്ണുവിനെ നേരിട്ട് തകർക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. പക്ഷേ അവൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ആ ഉണ്ണിമായ... അവളുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന ആ കുഞ്ഞ്... അതിനെ ഇല്ലാതാക്കിയാൽ വിഷ്ണു തനിയെ ചത്തുപോകും. അതിനുള്ള വഴി ഞാൻ കണ്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ട്" രുക്മിണിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരതയുടെ കരിനിഴൽ പടർന്നു. അവർ ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവന് നേരെ പുതിയൊരു വലിയ കെണിയൊരുക്കുകയായിരുന്നു. "അമ്മേ... പിന്നെ അമ്മാവൻ ആ വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും മുന്നിൽ ചെന്ന് കൈകൂപ്പി മാപ്പ് ചോദിച്ചു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ചോര തിളയ്ക്കുകയാ.." രേവതിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ഇത് കേട്ടതും രുക്മിണി ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ വെച്ചു. "നീ പേടിക്കേണ്ട രേവതീ... വലിയ തമ്പുരാൻ വിചാരിച്ചാൽ അവരെ കോവിലകത്തേക്ക് കയറ്റാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. പക്ഷേ അതിന് ആ ഉണ്ണിമായ ജീവനോടെ വേണ്ടേ? അവളുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന ആ കരിമംഗലത്തിന്റെ ചോര... അത് ഈ ഭൂമി കാണാൻ പാടില്ല. വിനയൻ ജയിലിലാകുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് തന്നിരുന്ന ചില ഗുണ്ടകളുടെ നമ്പറുകൾ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. വിഷ്ണുവിനെ നേരിട്ട് എതിർക്കാൻ പോയാൽ അവൻ വിശ്വരൂപം പുറത്തെടുക്കും. അതുകൊണ്ട് അവൻ അടുത്തില്ലാത്ത നേരം നോക്കി വേണം കളി തുടങ്ങാൻ." രുക്മിണിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരത മിന്നിമറഞ്ഞു. അവർ ഉണ്ണിമായയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ജീവൻ എടുക്കാനുള്ള വലിയൊരു കെണി തങ്ങളുടെ സ്വന്തം തറവാട്ടിലിരുന്ന് ഒരുക്കുകയായിരുന്നു. അതേസമയം പപ്പേട്ടന്റെ ആ കൊച്ചു വീട് സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറയുകയായിരുന്നു. വലിയ തമ്പുരാൻ വന്ന് തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞതോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിലെ വലിയൊരു ഭാരമാണ് ഒഴിഞ്ഞുപോയത്... അന്ന് വൈകുന്നേരം നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ വരാന്തയിലെ ചാരുപടിയിൽ പതുക്കെ വന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഗർഭകാലത്തിന്റെ ആറാം മാസം തുടങ്ങാറായതുകൊണ്ട് തന്നെ നടക്കാനൊക്കെ ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു... പെട്ടെന്നാണ് വിഷ്ണു കയ്യിലൊരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ ഇളംചൂടുള്ള എണ്ണയുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഉണ്ണിമായയുടെ കാലുകൾക്ക് മുന്നിലായി തറയിൽ ഇരുന്നു... "അയ്യോ... തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... ഇതെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? എഴുന്നേൽക്കൂ... അമ്മമാരൊക്കെ അകത്തുണ്ട്" ഉണ്ണിമായ പരിഭ്രമത്തോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "നീ ഒന്ന് അടങ്ങിയിരിക്ക് ഉണ്ണിമായേ..." വിഷ്ണു അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റി. "ഇപ്പോൾ നിന്റെ കാലുകളൊക്കെ ഒരുപാട് വീർക്കുന്നുണ്ട്. രാത്രിയിൽ വേദന എടുക്കുന്നത് ഞാൻ കാണാറില്ലേ? മിണ്ടാതെ അവിടെ ഇരിക്ക്." വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ ഇളംചൂടുള്ള എണ്ണ പുരട്ടി വളരെ മൃദുവായി മസ്സാജ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ വിരലുകളുടെ സ്പർശനം ഏറ്റതും ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മധുരമുള്ള കുളിര് പാഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പ്രണയം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... നിങ്ങളെന്നെ ഇങ്ങനെ വല്ലാതെ സ്നേഹിച്ച് കേടുവരുത്തുകയാണ്" അവൾ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവളുടെ ആ കരിങ്കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "എന്റെ പെണ്ണിനെ ഞാൻ അല്ലാതെ പിന്നെ ആരാടോ ഇങ്ങനെ നോക്കുക? കോവിലകത്ത് വെച്ച് നിന്റെ കണ്ണീര് വീണപ്പോഴൊക്കെ ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചാ പൊട്ടിയത്. ഇനി നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി വെള്ളം വീഴാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല." അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അരികിലായി ചാരുപടിയിൽ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചായ്ച്ചു കിടത്തി. ഉണ്ണിമായ തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ വീതിയുള്ള മാറിലേക്ക് വെച്ചു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... നമ്മുടെ വാവ ഇപ്പോൾ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് നന്നായി കളിക്കുന്നുണ്ട്. അച്ഛൻ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു" അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു അവളുടെ വയറ്റിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ച് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. "എന്റെ കണ്മണി വേഗം പുറത്തേക്ക് വാ... അച്ഛൻ നിന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയാണ്." അവൻ അവളുടെ വയറ്റിൽ ആർദ്രമായി ഒരു ചുംബനം നൽകി. പിന്നീട് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ പ്രണയം വീണ്ടും ആഴമുള്ളതായി മാറി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വിഷ്ണുവിന് ടൗണിൽ ചില ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിറ്റ നെല്ലിന്റെ ബാക്കി പണം വാങ്ങാനും ഒപ്പം ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഡോക്ടറെ കാണിക്കാനുള്ള അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് എടുക്കാനും വേണ്ടിയാണ് അവൻ പോകുന്നത്... "അമ്മേ... ഞാൻ ടൗൺ വരെ ഒന്ന് പോവുകയാണ്. ഉണ്ണിമായയെ തനിച്ചാക്കരുത്. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത പേടി പോലെ തോന്നുണ്ട്" വിഷ്ണു ലക്ഷ്മിയമ്മയോടും  പറഞ്ഞു... "നീ ഒന്നിനും പേടിക്കണ്ട വിഷ്ണു മോനേ... ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ. അവളെ ഞാൻ കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് നോക്കിക്കോളാം" ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിന് ധൈര്യം നൽകി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്ത് പതുക്കെ തലോടിയിട്ട് ബൈക്കിൽ ടൗണിലേക്ക് തിരിച്ചു... വിഷ്ണു വണ്ടി ഓടിച്ചു കൺമുന്നിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും ദൂരെ വഴിയരികിൽ ഒളിച്ചുനിന്നിരുന്ന രുക്മിണിയുടെ ആൾക്കാരിലൊരാൾ ഫോണെടുത്തു... "മാഡം... വിഷ്ണു ടൗണിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ അമ്മയും ആ പെണ്ണും മാത്രമേയുള്ളൂ..." "ഉടൻ തന്നെ കളി തുടങ്ങിക്കോ... വിഷ്ണു തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരിക്കണം!" മാധവം തറവാട്ടിലിരുന്ന് രുക്മിണി ക്രൂരമായി ആജ്ഞാപിച്ചു. തുടരും.... ❣️ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ