#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _70 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.💥 തീർത്തും അപരിചിതനായ ഒരാൾ. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും താൻ അയാളെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്നായിരുന്നു കാശ്ശിയുടെ മനസ്സിൽ. അശോകന്റെ കൂടെ നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരുപാട് വക്കീൽമാരെയും അവന് പരിചയമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഒരാൾ. ഓർമയിൽ ഒരിടത്തും അവനങ്ങനെ ഒരു മുഖം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവനൊരുപാട് ശ്രമിച്ചിട്ടും. എങ്കിലും വന്നയാൾ മിടുക്കനാണ്. സി ഐ ചോദിക്കുന്നതിനും അല്ലാത്തതിനും എല്ലാം കാര്യകാരണസഹിതം വ്യക്തമായിരുന്നു അയാൾ ഉത്തരം കൊടുക്കുന്നത്. തിരിച്ചൊരു ചോദ്യം പോലും തിരികെ ചെല്ലാത്ത വിധം കൃത്യം.. വെക്തം. മീഡിയ ഫുള്ള് ഏറ്റെടുത്ത കേസ് ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ സി ഐ അയാളെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ എതിർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെയാവും അത് ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചവർ അയാൾക്ക് കൊടുത്ത നിർദേശം. അത് പാലിക്കാൻ സ്വയം വച്ചുണ്ടാക്കിയ നുണകൾ കൊണ്ടൊരു പഴുത് തിരയുന്ന അയാളെ കാശി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടാണ് നോക്കുന്നത്. എത്ര തന്ത്രപരമായി ഉത്തരവാദിത്തപെട്ടൊരു പൊസിഷനിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ടയാൾ തന്നെ കുരുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന ആ വാക്കീലിന് മുന്നിൽ വില പോവുന്നില്ല എന്നതും കാശി ശ്രദ്ധിച്ചു. മിടുക്കാനാണ്. കഴിവുള്ളവൻ.. ഉള്ള കഴിവിനെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ അറിയുന്നവൻ. ഒരു വാക്കും സംസാരിക്കാതെ നോട്ടം കൊണ്ട് തന്നെ കാശി അയാളെ വിലയിരുത്തി. ഏതായാലും ബസ്റ്റാന്റ് പരിസരത്ത് തന്നെയുള്ളൊരു കടയിൽ നിന്നുള്ള സിസിടിവി ഫുട്ടേജ് തെളിവായി അയാൾ സീ ഐക്ക് മുന്നിലേക്ക് വെച്ച് നീട്ടുമ്പോൾ പിന്നെ ഒരു വാക്ക് പോലും എതിർത്തു പറയാൻ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ കാരണങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം കാശി ഓടിക്കുന്ന കുഞ്ഞാറ്റ ബസ്സിലേക്ക് ചുറ്റും നോക്കി കയ്യിൽ അത്യാവശ്യം വലിയൊരു പൊതിയുമായി വന്നു കയറിയ ഒരുവൻ. കാശി കടത്തിയെന്ന് ആരോപണം വന്നത് അവന്റെയാ കയ്യിലുള്ള പൊതി തന്നെയെന്ന് സംശയങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല മുന്നേ ആ വാർത്ത കണ്ട ആരും. ഇനിയെന്ത് പറയുന്നു സർ.. " എന്നൊരു ചോദ്യത്തോടെ.. വെല്ലുവിളിയോടെ വന്നയാൾ സീ ഐയെ നോക്കി. "നിങ്ങൾ കാര്യമായി ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ എനിക്ക് കിട്ടിയതിലും വേഗത്തിൽ ഈ കേസിനൊരു തീർപ്പ് കിട്ടുമായിരുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങളത് ചെയ്തില്ല മിസ്റ്റർ ഓഫിസർ. ചെയ്യില്ല.. കാശി നാഥനെ ഇങ്ങനൊരു കേസിൽ കുരുക്കി കളയാനാണല്ലോ നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ ഉത്തരവ്. അത് പാലിക്കാൻ നിങ്ങളിങ്ങനെ കണ്ണ് കെട്ടി കളി നടത്തണമല്ലോ.. ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ മനഃപൂർവം കെണിയിൽ പെടുത്താൻ നിങ്ങൾ നടത്തിയ ഈ നാടകം.. അത് നിങ്ങളന്നു ചെയ്തത് പോലെ തന്നെ ഞാനുമിപ്പോ മിഡിയക്കരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി പറഞ്ഞാലോ.. എന്തുണ്ടാവും എന്ന് കാണാലോ.." വക്കീലിന്റെ ആ പെർഫെക്ട് പെർഫോമൻസ്.. സി ഐ കാര്യമായി തന്നെ വിരണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട്. കാശിക്ക് വേണ്ടി ആരും വരില്ലെന്നുള്ള ഉറപ്പ്.. വന്നവരിൽ ആരെയും അവനെ കാണിക്കില്ല എന്നാ അയാളുടെ വാശി.. അതിന്റെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെ കൃത്യമായ തെളിവും കൊണ്ട് ഒരു വക്കീൽ വരുമെന്നൊന്നും അയാളോരിക്കലും കരുതിയില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെതിരെ അയാൾക്കൊരു മുൻകരുതലും എടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചിത്രയും ആഴത്തിൽ പഠിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്ന അയാളിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി നിന്നിട്ട് തന്നെ ഈ പണി ഏല്പിച്ചവരെ വിളിച്ചൊരു അഭിപ്രായം ചോദിക്കാൻ പോലും അയാൾക്കപ്പോൾ പറ്റിയതുമില്ല. അതിന്റെയൊരു പതർച്ച.. വക്കീലും അത് പരമാവധി മുതലെടുത്തു. കാശിയെ മതിയായ കാരണങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഈ കഴിഞ്ഞു പോയ ദിവസങ്ങളിൽ സ്റ്റേഷനിൽ പിടിച്ചു വച്ചതിനെ കുറിച്ച് പോലും അയാൾ രൂക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്ക് യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഇയാൾ.. എത്ര മാത്രം ആത്മാർത്ഥതയോടെയാണ് തനിക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കുന്നത് എന്നുള്ള അത്ഭുതമായിരുന്നു കാശ്ശിക്കും. ശിവയാണെന്ന് കരുതി വന്നതാണവൻ. പക്ഷേ.. പോവാം.. " സി ഐക്ക് പിടിപ്പത് കൊടുത്തു തീർന്നിട്ട് ഗൗരവത്തോടെ തന്നെ വക്കീൽ കാശിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നിട്ട് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാശി സി ഐയെ ആണ് നോക്കിയത്. അയാൾക്കിട്ടൊന്ന് പൊട്ടിക്കാൻ അവന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ തരിച്ചു. അത്രമാത്രമായിരുന്നു അന്നാ പിടിക്കപ്പെട്ട ദിവസവും അതിന് ശേഷം ഇവിടെ വന്നിട്ടും അയാളുടെ പ്രകടനം. ഇപ്പൊ വാല് മുറിഞ്ഞത് പോലുള്ള ആ ഇരിപ്പ് കാണുമ്പോൾ അവനൊരു തൃപ്തിയൊക്കെ തോന്നുന്നുമുണ്ട്. "വാ.. അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും വക്കീൽ തന്നെ അവനെയും വിളിച്ചു കൊണ്ടവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. സ്റ്റേഷനിൽ ഉള്ളവരൊക്കെ അവരെ ഇരുവരെയും നോക്കുന്നുണ്ട്. "കയറിക്കോ..." കാശിക്ക് മുന്നിൽ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു കൊണ്ടയാൾ പറയുമ്പോൾ അവനയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "നിങ്ങളാരാ.." അവന്റെ ചോദ്യം.. "നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന വക്കീൽ.." നേർത്തൊരു ചിരിയോടെയുള്ള ഉത്തരം. നേരത്തെ സി ഐക്ക് മുന്നിൽ അയാളെ കടിച്ചു കുടയാൻ പാകത്തിന് ദേഷ്യവുമായുള്ള ഭാവമൊന്നും അപ്പോൾ അയാളിൽ കാശി കണ്ടില്ല. തീർത്തും സൗഹൃദം നിറഞ്ഞൊരു നോട്ടം.. ചിരി.. സംസാരം. "ആര് പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ.." കാശി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അവനത് അറിയണമായിരുന്നു. എങ്കിൽ മാത്രം അണഞ്ഞു പോകുന്നൊരു വിളക്കെരിയുന്നുണ്ട് അവന്റെ ചിന്തകളിൽ ഒക്കെയും. "ദൈവമേൽപ്പിച്ചു വിട്ടതാ.. ഞാനെന്റെ കടമ ഭംഗിയായി ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു.." അപ്പോഴും അയാളിൽ ഒരു ചിരിയുണ്ട്. "കള്ളം പറയുന്നു നിങ്ങൾ.. നിങ്ങൾക്കെന്നെ എങ്ങനെ അറിയാം. ഇതിന് മുന്നേ ഞാൻ നിങ്ങളെ എവിടെയും കണ്ടത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.." കാശിയുടെ സ്വരം കടുത്തു പോയി. എന്നിട്ടും പക്ഷേ അയാളുടെ ചിരി അത് പോലെ തന്നെയുണ്ട്. "നീ എല്ലാം അറിയും കാശിനാഥാ.. എന്നെ ഇത് ഏൽപ്പിച്ചവർ തന്നെ നിന്നെ അറിയിക്കും എല്ലാം. തത്കാലം നീ ക്ഷമിക്കണം..എനിക്കത് നിന്നെ അറിയിക്കാൻ അനുവാദമില്ല.. എന്നെ ഏൽപ്പിച്ച ജോലി നിന്നെയാ കേസിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തി പുറത്തിറക്കി നിന്റെ വീട്ടിലാക്കി തരിക എന്നുള്ളതാണ്. അതിനൊപ്പം തന്നെ നിന്നോട് പറയാൻ ചെറിയൊരു ഇൻഫർമേഷൻ കൂടിയുണ്ട്.. എന്റെ കടമ ഞാൻ പെർഫെക്ട് ആയിട്ട് ചെയ്തത് പോലെ.. നിന്നെ ഏൽപ്പിച്ച ഈ കടമയും നീ ഭംഗിയായി തന്നെ ചെയ്യും എന്ന് ഞാനും എന്നെ ഇത് ഏൽപ്പിച്ചവരും കരുതുന്നു.." വക്കീൽ വീണ്ടും ഗൗരവത്തിലായി. കാശി അയാളെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. "കയറിക്കോ.." ഒന്ന് കൂടി അയാളത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കൂടി ചിന്തിച്ചു നിന്ന ശേഷം കാശിയാ കാറിലേക്ക് കയറി. ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ.. ഒന്ന് കൂടി സ്റ്റേഷന് നേരെ നോക്കി വക്കീൽ ചെന്നാ കാറിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. അത്യാവശ്യം സ്പീഡിൽ തന്നെ അതവിടെ നിന്നും ഓടിച്ചു പോകുകയും ചെയ്തു.. 💥💥 കണ്ണീർ ഇറ്റ് വീണിട്ടവൾക്ക് ഫോണിൽ നിന്നുമാ ഫോട്ടോ നേരെ കാണുന്നില്ല. പക്ഷേ കണ്ണിമാ വെട്ടാതെ അവളത് നോക്കിയിരുന്നു. ഏറെ നേരമായി ആ ഇരുപ്പ് തുടരുന്നു.. ഫോൺ സ്‌ക്രീനിൽ വലുതാക്കി.. ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാശിയുടെ ഫോട്ടോ. അതിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും വീണ്ടും താൻ തോറ്റു പോകുമെന്നവൾക്ക് തോന്നി. നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ കണ്ണും മനസ്സും ഒരുപോലെ നീറി പുകഞ്ഞു.. ഇങ്ങനൊന്നും ഞാനൊരിക്കലും കരുതിയില്ലല്ലോ.. എന്നോട് ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെ നടക്കുമെന്നും നിന്റെച്ചന് നീ കാണാത്തൊരു മുഖമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴും ഇങ്ങനൊന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലല്ലോ.. അത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാനിത്ര മാത്രം നെഞ്ചിൽ ആഴ്ത്തി വെച്ചത്. അവന്റെ ഫോട്ടോയിൽ കൈ കൊണ്ട് തലോടി അവൾ പരിഭവം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെയാണ് അശോകൻ കാർത്തുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നതും. ഫോൺ മാറ്റി പിടിക്കുകയോ ആ ഫോട്ടോ മറച്ചു പിടിക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്യാതെ അവളയാളെ മരവിപ്പോടെ നോക്കി. തനിക്കൊട്ടും പരിചിതമല്ലാത്തൊരു മനുഷ്യൻ.. അശോകനെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്കപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. ആ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രം താൻ പൂർണ്ണമാവൂ എന്നൊരു വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അവളെത്ര വേഗത്തിലാണ് അങ്ങനൊരു അപരിചിതഭാവത്തിലേക്ക് എത്തി പെട്ടത്.. അശോകനും കണ്ടിരുന്നു ഫോണിലാ ചിത്രം. എങ്കിലും അതിനെ കുറിച്ചയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. ചോദിച്ചില്ല.. "ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ മുറിയിലിരുന്നാൽ എന്റെ തീരുമാനം മാറുമെന്ന് നീ കരതുന്നുണ്ടോ.." പരിഹാസമാണത്. "ഞാൻ മരിച്ചാൽ പോലും അച്ഛനത് മാറ്റാൻ പോണില്ലെന്ന് എന്നോളം ആർക്കറിയാം.." അയാളെ നോക്കാതെ തന്നെ കാർത്തു ഉത്തരം പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളപ്പോഴും അവന്റെ ഫോട്ടോയിലാണ്. "ഇപ്പൊ എന്നോടിത്തിരി നീരസമൊക്കെ നിനക്ക് തോന്നും. പക്ഷേ ഭാവിയിൽ നിനക്ക് തന്നെ ബോധ്യം വരും.. എന്റെയീ തീരുമാനം എത്ര... നല്ലതായിരുന്നു എന്ന്.. നിന്റെ നന്മക്ക്.." "ഇനിയും എന്റെയാ നന്മയെ കുറിച്ച് പറയല്ലേ.. എനിക്കത് കേൾക്കുമ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നുവാ..പ്ലീസ്.." കാർത്തു അശോകനെ നോക്കി മുഖം ചുളിച്ചു. "മക്കളുടെ പ്രണയം എതിർക്കാൻ നിങ്ങൾ പേരൻസ് കണ്ട് പിടിച്ചൊരു മുദ്രവാക്യമല്ലേ അത്. സത്യത്തിൽ അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ.. നിങ്ങൾ കൊടുത്ത വാക്കുകൾ.. നിങ്ങളുടെ അഭിമാനം.. ആഗ്രഹം.. ഇതൊക്കെ സേവ് ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾ കണ്ട് പിടിച്ചൊരു സൂത്രം. അതിൽ കൂടുതൽ ഡക്കറേഷനൊന്നും അതിന് കൊടുക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.." കടുപ്പത്തിൽ അത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തന്നെയാണ്.. നോട്ടം അവന്റെയാ ഫോട്ടോയിലും.. അശോകന് അതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കൂടുതൽ പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അയാളത് അടക്കി പിടിച്ചു. "അതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ നമ്മുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.. നീയിപ്പോ എഴുന്നേറ്റു വന്നിട്ട് വല്ലതും കഴിക്ക് കുഞ്ഞാറ്റെ.. ഇന്നലെയും നീയൊന്നും കഴിച്ചില്ല. നിന്റമ്മ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടാ അവിടെ കരച്ചിൽ.." അത് പറഞ്ഞ അശോകന് നേരെ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടാണ് കാർത്തു നോക്കിയത്. "എന്നോടുള്ള പോലെ.. എന്തെങ്കിലും കാര്യം കാണാൻ വേണ്ടിയോ വാക്ക് പാലിക്കാൻ വേണ്ടിയോ ആണോ അച്ഛാ.. അമ്മയോടും ഈ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം.. " കാർത്തു അയാളെ നോക്കി. അശോകൻ അവളെ നോക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചു.. "ഞാനും കരയുന്നത് അച്ഛന് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു.. എന്റെ വേദനയും അച്ഛന് സങ്കടമായിരുന്നു.. എന്നിട്ടിപ്പോ.. ഞാൻ ഇത്രേം.. അത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു പോയതാ ഞാൻ.." ഇടറി പൊട്ടി കൊണ്ടുള്ള ആ വാക്കുകൾ. "നീ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും.. ചെയ്താലും കാശി നാഥനുമായുള്ള നിന്റെ ഇഷ്ടം.. അത് നടക്കാൻ പോണില്ല.. ഒരുപാട് വട്ടം നിന്നോട് ഞാനത് പറഞ്ഞതാണ്.. ഇപ്പഴും.. ഇനി എപ്പഴും എനിക്കത് തന്നെയേ പറയാനുള്ളൂ.. അത് കൊണ്ട് വിശക്കുമ്പോൾ വന്നു കഴിക്ക്.. ഇന്നേക്ക് നാലാം നാൾ നീയും മഹിയുമായുള്ള കല്യാണം നടക്കും.. നടത്തും ഞാൻ. അതിലൊരു മാറ്റവും വരാൻ പോണില്ല.. അതിന് വേണ്ടി നീയിനി കൂടുതലൊന്നും പറയാനും നിൽക്കണ്ട.. ഓർത്തോ.. അവനിപ്പോഴും സ്റ്റേഷനിൽ തന്നെയാണ്.. ആ കുരുക്ക് മുറുക്കണോ അഴിക്കണോ എന്നൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്റെ തീരുമാനം തന്നെയാണ്. അതോർത്തോ " അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ വന്നത് പോലെ അവളെ രൂക്ഷമായൊന്ന് കൂടി നോക്കിയിട്ട് തിരിച്ചിറങ്ങി പോയി.. നാലാം നാൾ.. ആ വാക്കുകൾ മാത്രം അവൾക്കുള്ളിൽ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. വിരലുകൾ വീണ്ടും പ്രണയത്തോടെ അവന്റെ ഫോട്ടോയിൽ തഴുകി.. തുടരും.. ചെക്കനിറങ്ങി ഗയ്‌സ്.. ഇന്നാലും അതിപ്പോ ആരായിരിക്കും ന്നാ ഇനിക്ക്.. ആ വക്കീലേ... യ് 😁 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ