#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #തുടർകഥ ഭാഗം 115. ## രാവിന്റെ അന്ത്യയാമത്തിലെ നാടകങ്ങൾക്കൊടുവിൽ എനിക്ക് നേരം പുലർന്നത് രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക്ശേഷം... ബോധം വരുമ്പോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ.. തൊട്ടടുത്ത ബഡിൽ ഗാർഗി നനഞ്ഞ പഴന്തുണി പോലെ കിടപ്പുണ്ട്... ഞാൻ ഓരോന്നായി ഓർത്തെടുക്കാൻ നോക്കി... അയാൾക്ക് പിന്നാലെ പറഞ്ഞതും, കാവിന് പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നതിനിടയിൽ നടുക്കുന്ന മറ്റൊരു കാഴ്ചയും ദൃഷ്ട്ടിയിൽ പെട്ടിരുന്നു. ശരീരമാകെ തകരുന്ന പോലെ തോന്നി.... താൻ അവിടെ എത്തും മുൻപ് അവർ ഗാർഗിയെ ഏതോ മയക്കു മരുന്ന് കുത്തി വച്ചു അവരുടെ വരുത്തിയാൽ എത്തിച്ചിരുന്നു... അവർ ആ രാത്രിയിൽ ആവോളം അവളെ അനുഭവിച്ചു.. അതിനിടയിലേക്കാണ് ഞാൻ ഓടി കയറിയതും... ഓട്ടത്തിനിടയിൽ കണ്ടു പോറ്റി സാർ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതും ഒന്നുമറിയാത്ത ആസക്തിയോടെ അവൾ അയാളെ ഇറുകെ പുണരുന്നതും.. ലോകം കീഴ് മേൽ മറിയുന്ന പോലെ. സ്വന്തം അച്ഛൻ മകളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ..... ഹോ.. തല പിളരുന്ന പോലെ തോന്നി... പുല്ലാനി കാടുകൾക്ക് അരികിൽ എന്റെ ഭർത്താവ് കാലിടറി വീണു aa തക്കത്തിന് ഇരുമ്പ് വടി അയാളിലേക്ക് ആഞ്ഞു വീശി... നേർത്ത ഇരുളിൽ എവിടെ കൊണ്ട് എന്നൊന്നും അറിയില്ല. വീഴ്ചയിൽ ആയാളിൽ നിന്നൊരു ആർത്ത നാദം ഉയർന്നു... അത്രേയുമെ ഓർമ്മ വന്നുള്ളൂ.. ശരീരം തളർന്നു നിലത്തേക്ക് വീണു.. പിന്നെ കാണുന്നത് ഇതാണ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ കാഴ്ച... പേടി തോന്നി താനൊരു കൊലപാതകി ആയിരിക്കുന്നു... സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ കൊന്നവൾ.. ഇനി പോലീസ് വരും തന്നെ വിലങ്ങു അണിയിച്ചു പൊതു നിരത്തിലൂടെ കൊണ്ട് പോകും.... ഓർമ്മകൾ ചിറകടിച്ചുയരവേ അടുത്ത ബെഡിൽ ഗാർഗിയുടെ ഞരക്കം കേട്ടു.. ആ സമയം തന്നെ വാതിൽക്കൽ അനേകം കാൽപെരുമാറ്റം അടുത്തേക്ക് വരുന്ന പോലെ തോന്നി (തുടരും )