Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 8 രാവിലെ അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിനുമുമ്പേ ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ ജനൽചില്ലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീണ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം അവൾ അനങ്ങാതെ നോക്കി കിടന്നു. റൂമിലെ മറുവശത്ത് അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകിടന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ദേവികയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസിലായിരുന്നു. ഫോണിലേക്ക് നോക്കണമെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടായിട്ടും അവൾ കുറച്ചുനേരം കണ്ണുകളടച്ചു ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. കാരണം മൊബൈൽ എടുത്താൽ വീണ്ടും അതേ ചിന്തകളിലേക്ക് വീഴും എന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അസ്വസ്ഥത സഹിക്കാനാകാതെ അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് ചാറ്റ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു. “ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടല്ലേ…” ആ വരി വീണ്ടും സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ അതേ തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഉടനെ contact info തുറന്നു. No profile picture. No about. Nothing. “ഇയാൾ ghost ആണോ…” അവൾ പിറുപിറുത്തു. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത ബെഡിൽ നിന്ന് അഞ്ജലിയുടെ ഉറക്കച്ചടവുള്ള ശബ്ദം കേട്ടത്. “രാവിലെ തന്നെ ആരെ പറ്റിയ പിറുപിറുക്കുന്നെ …” ദേവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി ഫോൺ ലോക്ക്ചെ യ്തു. അഞ്ജലി കണ്ണ് പാതി തുറന്ന് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “Good morning CID.” “Shut up.” ദേവിക തലയിണ എടുത്തെറിഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. “മ്മ്… ഇന്നലെ രാത്രി രണ്ടുമണിവരെ ഫോണും നോക്കി കിടന്ന ആളല്ലേ.” അത് കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മുഖം ചെറുതായി മങ്ങി. കാരണം അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ unknown numberലും പഴയ ഫോട്ടോയിലും കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. കോളേജിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അവൾ unusually quiet ആയിരുന്നു. അഞ്ജലി എന്തൊക്കെയോ നോൺസ്റ്റോപ്പ്ആ യി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. assignment… juniors… canteen gossip… പക്ഷേ ദേവികയുടെ ശ്രദ്ധ ഒന്നിലും നിന്നില്ല. കോറിഡോർലൂടെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ്ലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ സ്റ്റുഡന്റസ് സൈഡ്ലേക്ക് മാറിനിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി. സ്പോർട്സ് ഡിപ്പാർട്മെന്റ് സൈഡ്ൽ നിന്ന് വരികയായിരുന്നു വരുൺ. കറുത്ത tracksuit. കഴുത്തിൽ whistle. കൈയിൽ files. സാധാരണ അവനെ കണ്ടാൽ ഇറിറ്റേഷൻ ആണ് ആദ്യം തോന്നാറ്. പക്ഷേ ഇന്ന്— ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസ്ആ ണ് അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം വന്നത്. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ ചുവടുകൾ മന്ദമായി. വരുൺ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ടും പതിവ് പോലെയല്ല, അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം മാത്രം അവളിൽ വന്നു നിന്നു. പിന്നെ വളരെ പെട്ടെന്ന് അവൻ കണ്ണുകൾ മാറ്റി മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ നിമിഷം ദേവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തോ കുത്തിയ പോലെ തോന്നി. “സർ…” അറിയാതെ തന്നെ അവൾ വിളിച്ചു. വരുണിന്റെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അഞ്ജലി പോലും സർപ്രൈസ്ഡ് ആയി ദേവികയെ നോക്കി. കാരണം സാധാരണ വരുൺ ആയിരുന്നു അവർക്കിടയിൽ ഒരു സംഭാഷണത്തിന്തു തുടക്കമിടുക, അതും ദേവികയർ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയ്യുന്ന എന്തെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി ദേവികയാണ് അവനെ വിളിക്കുന്നത്. വരുൺ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “എന്താ?” ആ ശബ്ദം calm ആയിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ വിരലുകൾ ഫയലിന്റെ അറ്റത്ത്ദേ മുറുകെപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിട്ടും ഒന്നും നേരിട്ട് ചോദിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു “നമ്മൾ… മുൻപ് എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മങ്ങി. അഞ്ജലി ഇവിടെ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന്മനസ്സിലാകാതെ ഇരുവരെയും മാറിമാറി നോക്കി. കോറിഡോർലൂടെ പോകുന്ന സ്റ്റുഡന്റസ്ന്റെ ബഹളത്തിനിടയിലും ആ നിമിഷം മാത്രം അസ്വാഭാവികമായി നിശബ്ദമായ പോലെ തോന്നി. വരുൺ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “തനിക്ക് എന്താ അങ്ങനെ തോന്നാൻ കാരണം?” ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അതേ അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞു. കാരണം… അവൻ “ഇല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. തുടരും......... #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ