🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝, ✍मराठी साहित्य Text & Post

🌷 - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

#🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #🙂Positive Thought अधिकमास महात्म्य कथा : अध्याय २२ *॥ द्विजशर्माची गोष्ट ॥* सूत सांगतात की, “स्नान आणि स्नानाच्या पुण्याच्या गोष्टी ऐकल्या नंतर लक्ष्मी नारायण यांना म्हणाली, “नाथ, अधिक मासातल्या स्नानाचं वर्णन ऐकून तर माझे कान खरोखरच तृप्त झाले, पण आता मला या महिन्यात नेमकं कोणतं दान द्यावं? कसे द्यावे? त्याचे महत्त्व काय? हे ऐकण्याची इच्छा आहे.” तेव्हा विष्णू म्हणाले, “प्रिये, आता मी तुला या महिन्यात कोण कोणत्या वस्तूंचा दान करावं आणि ते कसं करावं हे सांगतो. ते तू ऐक. अधिक मासात सोने, रूपे, चांदी, पोवळे, मोती यांचे दान करणं हे श्रेष्ठ मानले जाते. तांबे,पितळ, कास्य याची भांडी म्हणजेच तांब्या, भांडी, ताम्हणे, दिवे इत्यादी वस्तू दान करणं, हे पण उत्तमच होय. तर या मासात केलेले वस्त्रदान, अन्नदान, धान्य, द्रव्य इतकंच नव्हे तर उदक दान ही दाने सुद्धा दानकर्त्या व्यक्तीस मोठे पुण्य मिळवून देतात. तेहतीस अनारसे, बत्तासे, खारका, सुपार्याह अथवा फळे याचं ही दान श्रेष्ठ मानले जाते. भांड भरून तूप,तीळ, सप्तधान्य पण दान म्हणून दिली जातात. हे देवी, या सर्व दानामध्ये महापुण्यकारक असं जर कोणते दान असेल, तर ते म्हणजे गोदान. गोदान हे केवळ पुण्यच नव्हे तर दात्यास मोक्षाची प्राप्ती ही करून देतात. देवी, या गोदान महात्म्याच्या अनेक कथा आहेत, पण त्यातलीच एक कथा आगळी आणि काहीशी वेगळी अशी एक कथा मी आता तुला सांगतो. महीस्मृती नावाच्या एका नगरमध्ये एक विप्रदंपती राहत असे. द्विजशर्मा आणि भामिनी ही ती ब्राह्मण दंपती. दोघेही धार्मिक आणि सदाचारी होते. मात्र त्यांच्या सुखी जीवनात एकच दुःख होते, ते म्हणजे लग्नाला अनेक वर्ष होऊनही, अनेक नवस सायास करूनही त्यांना संतान नव्हते. त्या दोघांची रोज सकाळ-संध्याकाळ त्या दयाळू आणि कृपाळू परमेश्वराकडे हेच मागणे असायचे ‘प्रभू कृपावंत हो आणि आम्हाला पुत्र दे, कन्या दे, संतान दे.’ एके दिवशी भर दुपारी बाराच्या वेळेला एक ब्राह्मणकुमार त्यांच्या दाराशी आला. तो हात जोडून म्हणाला, “महाराज, मी फार भुकेला आहे. आपण जर मला भोजन दिलेत तर माझ्यावर आपले फार मोठे उपकार होतील.” “बाळा, अशी उपकाराची भाषा बोलू नकोस. ये घरात ये. हात-पाय धु, पाटावर बस आणि आमच्याकडे जे आहे ते तु आनंदाने खा” द्विजशर्मा म्हणाला. त्या दारी आलेल्या ब्राह्मणकुमाराला त्या दंपतीने मोठ्या प्रेमाने जेऊ घातले. जेवणानंतर द्विजशर्माने त्या मुलाला त्याचे नाव विचारले. त्याने आपले नाव ‘नारायण’ असे सांगितले. ते ऐकून त्या दोघांना फार आनंद झाला. त्या दोघांनी नारायणाची सर्व चौकशी केली. तो विप्रपुत्र अनाथ आहे आणि पोटासाठी दारोदार फिरत आहे, हे कळताच त्या दोघांना त्याची दया आली. त्यांनी त्याला प्रेमळ आग्रह केला आणि ‘आता तुला हवे तोवर तु आमच्याच घरात राहा’ अशी त्याला विनंती ही केली. त्या दिवसापासून तो त्यांच्या घरात राहू लागला आणि त्यांना घरकाम, बाजारहाट इत्यादी कामात मदत करू लागला. नारायणाचा त्यांच्या घरी येणारा पायगुण हा मोठ्या भाग्याचा ठरला. भामिनीला एक सुखावणारी चाहूल लागली. लवकरच तिने एका सुंदर मुलाला जन्म दिला. मुलाच्या बारशाचे सामान सुमान आणण्यासाठी सर्व घराची, बायको आणि नवे बाळ या सर्वांची जबाबदारी नारायणावर टाकून द्विजशर्मा गावाला गेला. त्यादिवशी बाळाची पाचवी होती. भामिनीने यथाविधी पाचवीची व्यवस्थित पूजा केली. सटवाईचे पूजन करून तिने बाळाला त्याचे भाग्य लिहिण्यासाठी तीच्यापुढे ठेवले. ‘आई माझे हे लाडके बाळ, त्याचं चांगलं भाग्य लिही ग’ असं म्हणून हात जोडून तिची प्रार्थना केली. सटवाई पूजन पूर्ण झाल्यावर सारे जण झोपी गेले. नारायण बाळ-बाळंतिणीच्या खोलीच्या दाराजवळ जागत बसला होता. मध्यरात्र झाली, एक तेजस्वी देवी बाळाला पाहून त्या खोलीतून बाहेर येताना नारायणाने पाहिले. त्याने त्या देवीला विनम्र भावे नमस्कार केला. मग नारायणाने हलक्या आवाजात तिला विचारले, “देवी, तू कोण? तू इथे का आली होतीस?” त्यावेळी तेजस्वी देवी नारायणाला म्हणाली, “बाळ, तू खरच भाग्यवान आहेस, म्हणून तुला माझं दर्शन घडलं. मी सटवाई देवी. द्विजशर्माच्या बायकोने बाळाची पाचवी पूजा पुजून, मला त्याचं भाग्य लिहायला बोलवलं होतं.” तेव्हा तिला मध्येच थांबवत नारायण म्हणाला, “म्हणजे देवी, ब्रह्मदेवाने बाळाच्या भाग्यात काय लिहिलं आहे ते तुला ठाऊक आहे, खरं ना? मग मला सांग ना, त्या बाळाच्या भाग्यात नेमकं काय लिहिलं आहे ते?” त्यावर सटवाई देवी म्हणाली, “नारायणा, खर तर माझं कुणालाच दर्शन होत नाही. मी पाचवीला येते, बाळाच्या भाग्यात काय आहे ते वाचते आणि निघून जाते. तुझे भाग्य म्हणून तुला माझ दर्शन घडलं. बाळा, असं कोणाच्या भाग्यात ब्रह्मदेवाने काय लिहिलं आहे, ते सांगता येत नाही आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे ते जाणून घ्यायचं कुणी तसा प्रयत्नही करू नये.” पण नारायण काही ऐकेना. तो आपला हट्टही सोडेना. शेवटी देवी म्हणाली, “नारायणा, तुझा फार हट्ट आहे म्हणून सांगते. द्विजशर्माचा हा मुलगा फार गरीबीत दिवस काढणार आहे. त्याच्या नशिबी कोणतेच सुख संपत्ती नाही. इतकेच नव्हे, तर या मुलाला आपला जीवन चरितार्थ हा केवळ ताक विकून करावे लागणार आहे.” इतकेच सांगितले आणि एकाएकी देवी अदृश्य झाली. ते भाकीत ऐकून नारायणाला फार वाईट वाटले. आपल्यावर उपकार करणाऱ्या, सत्याने, धर्माने आणि सदाचाराने वागणाऱ्या दंपतीच्या पोटी असा पुत्र जन्माला यावा याचे त्याला फार मोठे आश्चर्य वाटले. ब्रह्मलिखित हे खरोखरच अटळ असतं हेच खरं, असे आपल्या मनाशीच म्हणून तो गप्प राहिला. आपल्याला यातले काही ठाऊक नाही असं दाखवत तो वागू लागला. बाळाचे ठरल्या दिवशी बारसे झाले. त्याचे छान नाव ठेवले. सगळीकडे आनंदीआनंद झाला. द्विजशर्माने आपल्या या मुलाचे नाव ठेवले संभ्रम. तो हळूहळू मोठ्या कौतुकाने वाढू लागला. लहानाचा मोठा होऊ लागला. द्विजशर्मा बाळाच्या मोठेपणाची स्वप्ने रंगवीत दिवस घालवू लागला. अज्ञानाचे सुख म्हणजे काय ते नारायण मात्र द्रष्टेपणाने पहात होता, अनुभवत होता. पाहता-पाहता संभ्रम पाच वर्षांचा झाला. त्याच वेळी आणखी एक गोष्ट घडली. संभ्रमाच्या आईला परत दिवस राहिले. पुढे उचित काळी तिने एका नाजूक, सुंदर आणि अतिशय रूपवान मुलीला जन्म दिला. मुलाला बहिण मिळाली, बहिणीला थोरला भाऊ मिळाला. द्विजशर्मा आणि भामिनी दोघेही पुत्रा पाठोपाठ कन्यारत्न झाले म्हणून खूप आनंदले. कन्येचेही पाचवी पूजन झाले. यावेळी पण नारायण हा बाळंतिणीच्या खोली बाहेरच बसून होता. 🚩🎪🙏🏻🙏🏻🎪🚩