Varun Adhitya:Love Unfolds❤‍🩹 Part 12 വരുണിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. “ഞാൻ… നിന്നെ വെറുക്കുമോ വരുൺ?” അവൾ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ഭയം മറച്ചു വെക്കാതെ ചോദിച്ചു. വരുൺ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. കാരണം ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി കിടന്നിരുന്ന ഭയമായിരുന്നു. ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ് ഓരോ ദിവസവും അവൻ അതുതന്നെയാണ് ചിന്തിച്ചത്. ദേവിക എല്ലാം ഓർത്താൽ… അവൾ വീണ്ടും തകരുമോ? അല്ലെങ്കിൽ..... അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമോ? മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. ദേവിക അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വരുൺ സത്യം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. തന്നിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അതിന് പിന്നിൽ പേടിയുണ്ട്. വലിയ എന്തോ പേടി. “ആ ആക്‌സിഡന്റ്ൽ …” അവൾ വീണ്ടും പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “നീ ഉണ്ടായിരുന്നു… അല്ലേ?” വരുണിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈയിൽ അറിയാതെ മുറുകി. അത് മതി ആയിരുന്നു അവൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ. ദേവികയുടെ ശ്വാസം വീണ്ടും ചെറുതായി മുറുകി. കാരണം തലക്കുള്ളിലെ ആ മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പതിയെ മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. മഴ... റോഡ്... രക്തം... ആരോ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു. താൻ അലറുന്നു . “വരുൺ…” ആ പേര് അവളുടെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. ആ നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായ പോലെ തോന്നി. വരുൺ അനങ്ങാനാവാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി. കാരണം… ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായാണ് അവൾ ആ പേര് ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്. ഓർമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന്. അല്ലാതെ പ്രെസെന്റ്ൽ നിന്ന് അല്ല. ദേവികക്കും അത് മനസ്സിലായി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. “എനിക്ക്…” അവൾ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു. “എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു…” ആ ശബ്ദത്തിലെ അവശത മനസ്സിലായ നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖം പൂർണമായി മാറി... അവന്റെകണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ... ചുവന്ന മുഖത്തോടെ അവൻ വളരെ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. വിറയാർന്ന കരങ്ങൾ ദേവികയുടെ ഷോൾഡറിലേക്ക് ചേർന്നു. “Hey… look at me.” ദേവിക പതുക്കെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി. “നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നും ഫോഴ്സ്ചെ യ്ത് ഓർക്കണ്ട.” ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആ കൂർമ്മത ഇല്ലായിരുന്നു. ദേവികയോടുള്ള കരുതൽ മാത്രം. “നിനക്ക് തലവേദനിക്കും.” ദേവിക ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “എല്ലാവരും എനിക്ക് എന്ത് ഫീൽ ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിച്ച പോലെ ആണ്.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. അവളുടെ ഫാമിലി . ഡോക്ടർസ് . എന്തിന് അവൻ പോലും . എല്ലാവരും സ്നേഹം എന്ന പേരിൽ അവളെ സത്യത്തിൽ നിന്ന്നി അകറ്റി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ… കള്ളങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൾക്ക് ചുറ്റും പണിത ചുമരുകൾ പതിയെ പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നു. ദൈവഹിതം പോലെ താൻ തന്നെ അതിന് സാക്ഷിയും ആകുന്നു . പെട്ടെന്ന് കോറിഡോർ ൽ വീണ്ടും സൗണ്ട്കേട്ടതും വരുൺ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു. ഈ തവണ അത്ആ ടീച്ചേഴ്‌സ്യി ആയിരുന്നു രുന്നു. “ഇൻഡോർ റൂം കീ ആരുടെ കൈയിൽ ആണ്?” “വരുൺ സർ ഇവിടെ ഉണ്ടോ?” ദേവിക ഉടനെ ഡോറിലേക്ക് നോക്കി. താൻ ഇവിടെ നിന്നാൽ അവസ്ഥ കൂടുതൽ മോശം ആകുമെന്ന്അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ഈ തവണ അവൾ ബാക്ക് ഡോറിലേക്ക് നടന്നില്ല. പകരം നേരെ വരുണിനെ നോക്കി. “ഞാൻ ഇനി ഓടിപ്പോകില്ല.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മങ്ങി. കാരണം… അത് പഴയ ദേവിക പറയുന്ന ഡയലോഗ്ആ യിരുന്നു. ഭയം ഉണ്ടായാലും പിന്നോട്ട് പോകാത്ത ദേവിക. മഴയിലും കൈ വിടാത്ത ദേവിക. അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു. വളരെ ചെറിയത്. പക്ഷേ അതിലെ ആത്മാർത്ഥ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി അവൾക്ക് ആദ്യമായി തോന്നി ഈ ചിരി താൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരുപാട് തവണ. പുറത്ത് ഡോർ ഹാൻഡ്‌ൽ വീണ്ടും കുലുങ്ങി. “Sir?” വരുൺ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. പിന്നെ ഡോർ തുറക്കാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ ഡോർ തുറക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ദേവികയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും അവനെ നിർത്തി. “ഒരു കാര്യം കൂടെ .” വരുൺ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ദേവിക കുറച്ചു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “ആ ആക്‌സിഡന്റ്ൽ … മരിച്ചത് ആരാണെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം പൂർണമായി മങ്ങി. കാരണം… അവൾ സത്യത്തിന്റെ വളരെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. തുടരും..... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ