നീലാംബരം........പതിനേട്ടാം ഭാഗം റോഡിലേക്ക് ചെറിയ തോതിൽ കാണാവുന്ന ജനൽ പാളികളുള്ള ആ മുറിയിൽ വൈശാലി യിരുന്നു...... കട്ട പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഇരുട്ടിന്റെ ഒരംശം അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഹൃദയത്തിലും തളം കെട്ടി നിൽപ്പുണ്ട്...... എങ്ങാനും അവൻ വരുന്നുണ്ടോയെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അത്ര മേൽ ഹൃദയം പങ്കു വെച്ച ആർക്കോ വേണ്ടിയെന്ന പോൽ കാത്തിരിപ്പാണ്..... അവൻ വരില്ലെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ നെഞ്ച് വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നത് പോലെ... വിടർന്ന കണ്ണുകൾ റോഡിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുമ്പോൾ മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന അവളുടെ കുറു നിരകൾ ഇളം കാറ്റിൽ പാറി പറന്നു.... ഇരു കൈകളിലും നീണ്ടു കിടക്കുന്ന കുപ്പി വളകൾ പോലും അവനു വേണ്ടിയെന്ന പോൽ നിദബ്ദരായി...... ജനലഴികളിൽ പിടിച്ച വിരലുകൾ അവൾ മുറുക്കുമ്പോഴും അവൾക് പ്രത്യേകിച്ച് ഇളക്കമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല..... ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് ഹൃദയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരുവനിലായിരുന്നു അവൾ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.... വൈശു...... പിറകിൽ നിന്നുള്ള വിളിയിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം വൈശാലി തിരിഞ്ഞു...... എന്താ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്..... അങ്ങോട്ട് വാ...... നീയൊന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ..... വെളുത്ത നിറത്തിൽ വലിപ്പം കുറഞ്ഞു ഉരുണ്ട ആ സ്ത്രീയത് പറയുമ്പോൾ വൈശാലി അവർക്ക് മുഖം കൊടുത്തിരുന്നില്ല..... ജമീലക്ക പൊയ്ക്കോളൂ.... ഞാൻ വന്നോളാം... അവൾ ജനവാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിന്ന് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവർ തന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം പിടിച്ചെടുക്കുമോയെന്ന ഭയമായിരുന്നവൾക്ക്.... പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നേ അവളുടെ ചുമലിൽ ഒരു കൈ വന്നു പതിഞ്ഞിരുന്നു..... അവൾ തലയുയർത്താതെ തന്നേ അവരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു....... നീ ഇവിടെ വന്നത് മുതൽ എന്റെ സ്വന്തം കൂടെപ്പിറപ്പാണ്...... ഞാൻ അറിഞ്ഞിടത്തോളം നിന്നേ മറ്റാരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല..... അത് കൊണ്ട് ചോദിക്കുവാ...... രണ്ട് രാത്രി മാത്രം പരിചയമുള്ള ആ പയ്യനെ ഇത്ര കണ്ട് ബോധിക്കാനെന്താ കാരണം..... ഇടുങ്ങിയ കണ്ണുകൾ ആവും വിധം ഒന്ന് വിടർത്തി ജമീലക്ക അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വൈശാലി ഒന്ന് ഞെട്ടിയിരുന്നു..... സാരി തലപ്പിൽ അവളുടെ കൈകൾ കൊളുത്തി വലിച്ചു..... തലയുയർത്തി അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരിടത്തുറക്കാതെ ഒഴുകി നടന്നു...... തന്റെ മുഖമൊന്നു മാറിയാൽ തന്നെ ജമീലക്ക ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാകും.... അതാണ്‌ തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം..... എങ്കിലും താൻ പോലും മനസ്സിനെ കബളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ കാര്യം മുഖത്തടിച്ചത് പോലെ ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്തോ ശ്വാസത്തിനൊരു മാറ്റം..... മ്മ്......? അവരൊന്നു കൂടി പുരികമുയർത്തി..... അറിയില്ല....... ഇനി അറിഞ്ഞിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ല...... ആളിന്ന് നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി..... അവൾ ജമീലക്കയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ യത് പറയുമ്പോൾ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കലർന്ന വേദന ജമീലക്കക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവർക്കത്ഭുതം തോന്നി.... ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന ആ ഭാവത്തിന് ഇത്രയേറെ തീവ്രത യുണ്ടാവാൻ കാരണമെന്തായിരിക്കുമെന്ന് അവരോർത്തു നോക്കി........ അവർക്കറിയുന്നില്ലായിരുന്നൊന്നും........ വൈശു..... ഉനക്ക് ആള് വന്തിറിക്ക്.... പെട്ടെന്ന് വാതിൽ പടിയിൽ വന്ന് നിന്ന് കൊണ്ട് യാമി യത് പറഞ്ഞതും പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നവൾ പെട്ടെന്ന് അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.... ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ വെട്ടം തെളിഞ്ഞു...... ജമീലക്ക കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ നോക്കി..... അവളാരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുറത്തേക്കൊടുമ്പോൾ അതവാനായിരിക്കണേ എന്ന് മനസ്സുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... കാലുകളുടെ വേഗത അവൾ പോലുമറിയാതെ കൂടി പ്പോയി...... ആ മുറിയിലേക്കോടി ചെന്നതും പുറം തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെ കണ്ടവൾക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയത് അവളുടെ ശ്വാസം തന്നെയായിരുന്നു..... അത് വരെ കൂടിയിരുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒന്ന് കൂടി ശക്തിയായി..... അവനെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം കയ്യിൽ കിടന്ന മഞ്ഞവളകൾ ഒന്നിളകി.... കാലിലെ കൊലുസ് താളം പിടിച്ചു...... ആ താളത്തിലേക്കെന്ന വണ്ണം അവനൊന്നു തിരിഞ്ഞതും ഈ ഭൂമി അവൾക്ക് വേണ്ടിയൊരു നിമിഷം നിശ്ചലമായത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നവൾക്ക്.... അവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി..... തന്നേ കണ്ട് തിളങ്ങുന്ന ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.... അവൾക്കെന്ന വണ്ണം വശ്യമായൊരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ മുഖത്ത് പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു........ അവനവളുടെ കൂർത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.... മിഴികൾ തമ്മിൽ വാചാലമായ ആ നിമിഷത്തിന് അത് വരെ അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷത്തിന്റെ കഥ മുഴുവൻ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു..... പെട്ടെന്ന് അവളവനിൽ നിന്ന് മിഴികൾ പറിച്ചു കൊണ്ട് താഴേക്കൂന്നി ..... പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്...... പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അവളത് മാത്രം ചോദിച്ചു നിർത്തുമ്പോൾ ഇനിയൊരിക്കലും പോകരുതെന്ന് പറയാതെ പറയുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു........ എന്തോ..... പോകാൻ തോന്നിയില്ല..... ഞാൻ പോകരുതെന്ന് ആരോ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് പോലെ..... അവനൊരു കുസൃതി ചിരിയോടെ രീണതോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആ ചിരിയൊരു വേള അവളിലേക്കും പടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ അവളതിനെ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു.... എന്തിനാ ഇന്നും ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്...... അവന്റെ മറുപടി തന്നേ ഉദ്ദേശിച്ചാണെന്ന് കണ്ടതും മുഖത്തൊരു കപട ഗൗരവം എടുത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കൈ രണ്ടും മാറോടു പിണച്ചു കെട്ടി അവനു നേരെ നിന്നത് ചോദിച്ചതിന് അവൻ പെട്ടെന്ന് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു മരുന്നെടുത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി..... മുറിവ്..... മുറിവിൽ പുരട്ടാൻ മരുന്ന്....... ഇത് തരാൻ വന്നതാ...... അവനവളുടെ നെറ്റിയിലെ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു തണുപ്പ് വീണു..... അവൾ പതിയെ അത് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി....... അടപ്പ് തുറന്ന് അതിൽ നിന്നൽപ്പ മെടുത്തു പതിയെ മുറിവിൽ പുരട്ടുമ്പോൾ അതൊരു വേള ഹൃദയത്തിലേക്കും പടർന്നത് അവളറിഞ്ഞു..... കണ്ണുകളിൽ പ്രത്യേക ഭാവത്തോടെ അവൻ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.... ആ കണ്ണുകളിളെ ഭാവം ഇത് വരെ താൻ എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ല.... സഹതാപത്തിനും കരുണക്കുമപ്പുറം ആ ഭാവം ഇന്ന് മറ്റേതോ വഴികളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട്...... രണ്ട് നേരം പുരട്ടണം.... പെട്ടെന്നുണങ്ങട്ടെ .... അവനത് പറയുമ്പോൾ അവൾ പതിയെ തലയനക്കി.... പിന്നീടൊന്നും ചോദിക്കാനോ പറയാനോ ഇല്ലാത്ത വണ്ണം അവർക്കിടയിൽ നിശബ്ദത സ്ഥാനം പിടിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ പറയാനുള്ളതെല്ലാം കിടന്നു വീർപ്പൂ മുട്ടുകയായിരുന്നു... എന്തിനാ.....എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇതെല്ലാം..... അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... എങ്കി താനെന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നതെന്ന് ആദ്യം പറ...... അവനാ കണ്ണുകളിലെ കുസൃതി യോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളിലൊരു വെപ്രാളം പരന്നു.... ഞാൻ..... ഞാൻ വെറുമൊരു വേശ്യ യാണ്‌..... എന്നിട്ടും..... എന്നിട്ടുമെന്തിനാ ഇങ്ങനെ...... അവൾ ആത്മ നിന്ദയോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ സ്വരം ഏറെ ദയനീയമായിരുന്നു...... അതിൽ കലർന്നിരുന്ന വികാരങ്ങൾ അവളുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഒരു തടസ്സം തീർത്തു..... വാക്കുകൾ മുഴുവനാക്കാൻ കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം അവളോന്ന് നിർത്തി....... നീ വേശ്യ യാണ്‌.......ഈ സമൂഹത്തിനു മുമ്പിലും നിന്റെ ശരീരം തേടിയെത്തുന്നവർക്ക് മുമ്പിലും അങ്ങനെ യായിരിക്കാം...... എന്നാൽ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് നീ നീലാംബരിയാണ്.... തെളിഞ്ഞ നീലാകാശം പോലെ മനോഹരമായ നിന്റെയുള്ളമാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്...... അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പേരറിയാത്തൊരു തിളക്കം തങ്ങി നിന്നിരുന്നു.... ആ വാക്കുകൾക്ക് ഇത് വരെ യുള്ള തന്റെ മുറിവുകളെയെല്ലാം ഉണക്കാൻ പ്രാപ്തിയുണ്ടെന്ന് അവളറിയുകയായിരുന്നു...... അവളുടെ വളഞ്ഞ നീളൻ കൺ പീലികൾ  കൂടി ചേർന്നു നിന്നു..... കേട്ട് കൊതി തീർന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവളവനെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നു..... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അങ്ങേയറ്റം ആത്മാർഥമായ ഭാവമാണ്.... അവന്റെ പ്രണയം തന്നിലേക്കൊഴുകുന്നു എന്ന സത്യം ഒരേ സമയം നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തോടെയും വേദനയോടെയും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു...... ഒരിക്കലും കൂടിക്കലരാനിടമില്ലാത്ത രണ്ട് പുഴകളാണ് നാമെന്ന് അവനോടുറക്കെ പറയാൻ തോന്നിയിരുന്നവൾക്ക്.... പക്ഷെ.... അവളും അവന്റെ ഓരോ ഭാവങ്ങളും  കരുതലും സ്നേഹവും പ്രണയവുമെല്ലാം നിന്നിരുന്നു.... ആ വാക്കുകൾക്ക് ഇത് വരെ യുള്ള തന്റെ മുറിവുകളെയെല്ലാം ഉണക്കാൻ പ്രാപ്തിയുണ്ടെന്ന് അവളറിയുകയായിരുന്നു...... അവളുടെ വളഞ്ഞ നീളൻ കൺ പീലികൾ  കൂടി ചേർന്നു നിന്നു..... കേട്ട് കൊതി തീർന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവളവനെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നു..... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അങ്ങേയറ്റം ആത്മാർഥമായ ഭാവമാണ്.... അവന്റെ പ്രണയം തന്നിലേക്കൊഴുകുന്നു എന്ന സത്യം ഒരേ സമയം നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തോടെയും വേദനയോടെയും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു...... ഒരിക്കലും കൂടിക്കലരാനിടമില്ലാത്ത രണ്ട് പുഴകളാണ് നാമെന്ന് അവനോടുറക്കെ പറയാൻ തോന്നിയിരുന്നവൾക്ക്.... പക്ഷെ.... അവളും അവന്റെ ഓരോ ഭാവങ്ങളും  കരുതലും സ്നേഹവും പ്രണയവുമെല്ലാം ആസ്വദിക്കുകയല്ലേ..... അതേ...... ജീവനറ്റ തന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിലെ ആത്മാവിനെ അത് വലിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ട്..... ആത്മാർഥമായി പ്രണയിക്കുന്ന ഒരുവൻ ശരീരത്തെക്കാൾ മനസ്സിനെ യാണ്‌ തൊടുന്നതെന്ന് പറയുന്നതെത്ര ശെരിയാണ്....... തങ്ങൾ പോലുമറിയാതെ തങ്ങൾക്കിടയിൽ വന്നൊരു വൈകാരികമായ അടുപ്പമുണ്ട്...... അവൻ കൂടെയുണ്ടാവുമ്പോൾ തനിക്ക് കിട്ടുന്ന ധൈര്യവും സുരക്ഷിതത്വവും ഇത് വരെ തനിക്കെവിടെ നിന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല..... അവളവനിലേക്ക് ആരാഥനയോടെ നോക്കി.... ആ കണ്ണുകളിലും അതേ തിരയിളക്കമാണ്.... അവളെന്നും കൂടെ വേണമെന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ആ നേരം മുമ്പിൽ നിരന്നു നിൽക്കുന്ന പ്രതി സന്ധികളെ യോർത്തായിരുന്നു അവന്റെ ആശങ്ക കളെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഒന്നിക്കില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവളവനെ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രണയിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു....... എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കുമെന്ന പൂർണ ബോധ്യത്തോടെ തന്നേ.......                               (തുടരും) Aysha Akbar #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ