#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ 💘ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന വേനൽമഴയെ, ജാലകപ്പടിയിലൂടെ ഇമവെട്ടാതെ ഞാൻ നോക്കിനിന്നു. ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും മണ്ണിന്റെ മാറിടത്തിലേക്ക് പതിക്കുമ്പോഴും, അറിയാതെ എന്റെ മിഴികളും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹൃദയമാകെ നോവ് പടർന്നു കയറുന്നത് പോലെ... വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ... വിതുമ്പുന്ന അധരങ്ങൾ മന്ത്രിച്ചത് ഒന്നുമാത്രം: ​"എന്തിനാണ് പ്രിയനേ, നീ എന്നെ വിട്ടുപോയത്?" ​ഒരായിരം ഓർമ്മകളെ പെറ്റുപോറ്റി കാത്തുസൂക്ഷിച്ച നാം ഇന്ന് രണ്ടിടങ്ങളിലാണ്. യാത്രപറഞ്ഞ് നീ അകന്നുപോയപ്പോൾ, അവസാനമായി എന്നെയൊന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആ പ്രതീക്ഷ തകർന്നപ്പോൾ, നീ തന്ന പ്രണയവും ഓർമ്മകളും എല്ലാം എന്റേത് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ​ഇനി ഓർമ്മകളിലെങ്കിലും നീ എനിക്ക് സ്വന്തമായിരിക്കട്ടെ... ​ഒന്ന് അലറിക്കരയണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ചുറ്റുപാടുകൾ എനിക്കെതിരാണ്. ഈറനണിഞ്ഞ മിഴികൾ തുടച്ച് ഞാൻ ജാലകത്തെ കർട്ടൻ തുണികൊണ്ട് മൂടി. എല്ലാം ഒന്ന് മറക്കാൻ കുറെ നാളുകളായി ഞാൻ പാടുപെടുകയാണ്. ഒടുവിൽ നിരാശയോടെ കട്ടിലിലേക്ക് വീണ്, തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തി ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഒരു സാഹിത്യകാരനും ഇന്നേവരെ ഈ മുറിവിന്റെ ആഴം അളന്നു രേഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു. എന്നിൽ ആകെ ഒരു ശൂന്യത മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ഇനിയെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ... ഓരോ ദിനങ്ങൾക്കും ഇപ്പോൾ ആഴ്ചകളുടെ ദൈർഘ്യമുള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ​അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടാവാം, തെല്ലുപോലും എനിക്ക് നിന്നെ വെറുക്കാൻ കഴിയാത്തത്. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ നീ തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ, ഇനിയുള്ള എന്റെ നാളുകൾ ആ ഓർമ്മകളിലൂടെ പ്രയാണം തുടരട്ടെ... ​എല്ലാം എന്റെ വെറും പ്രതീക്ഷകൾ മാത്രമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാത്ത നിനക്കായുള്ള എന്റെ കാത്തിരിപ്പ്💘𝗦𝗮𝗷𝗶𝘁𝗵✍️