Varun Adhitya:Love Unfolds❤‍🩹 Part 11 “Sir…?” പുറത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും വിളി കേട്ടതും വരുൺ ഉടനെ ഡോറിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. ദേവികയുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും നേരെയായിരുന്നില്ല. തലക്കുള്ളിലെ വേദന ചെറുതായി കുറഞ്ഞെങ്കിലും നെഞ്ചിനുള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത മാത്രം മാറിയില്ല. പുറത്ത് സ്റ്റുഡന്റസ് നടന്നുവരുന്നത്   വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. വരുൺ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു ശ്വാസം വിട്ട ശേഷം വളരെ  ആയി പറഞ്ഞു “ബാക്ക് ഡോർ വഴി  പുറത്തേക്ക് പോ .” ദേവിക ഉടനെ മുഖം ചുളിച്ചു. “Again?” “Please, Devika.” ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തെളിഞ്ഞത് ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് അപേക്ഷയായിരുന്നു. പക്ഷേ ദേവികക്ക് അതുകേട്ടു കൂടുതൽ ഇറിറ്റേഷൻ ആയി.. “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനെയും മറച്ചു വക്കുന്നത് ഇത്രക്ക് ഇഷ്ടമാണോ ?” വരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ലായിരുന്നു. പുറത്ത് ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അവൻ ഉടനെ മുന്നോട്ട് പോയി മെയിൻ ഡോർ അല്പം മാത്രം തുറന്നു. വരുണിനെ കണ്ടതും പുറത്ത് നിന്ന ബോയ്സ്ഉ ടനെ ഒന്ന് പിന്മാറി. “Sorry sir… ബോൾ എടുക്കാൻ വന്നതാ.” “ഇപ്പൊ ബ്രേക്ക്‌ ടൈം അല്ലല്ലോ ഇനി ഈവെനിംങ്ങ് വന്നു വാങ്ങിക്കോ .” അവന്റെ ശബ്ദം അത്രയും ഉറച്ചത് ആയിരുന്നതിനാൽ അവർ ഉടനെ അവിടെ നിന്ന് പോയി. ഡോർ വീണ്ടും അടഞ്ഞതും മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത വീണു. ദേവിക ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു. വരുൺ തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കിയ നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് നീങ്ങി. Pendant. അവൻ അത് മറച്ച രീതി അവൾ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു. “ആ പെൻഡൻഡ് എന്തുകൊണ്ടാ ഇത്രയും സ്പെഷ്യൽ ?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. വരുൺ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു . “Nothing.” “That's a lie.” അവൾ യാതൊരു മടിയും ഇല്ലാതെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ അത് കണ്ടെന്നു മനസ്സിലായ നിമിഷം നിങ്ങൾ പാനിക് ആയി.” വരുൺ അവളെ നോക്കി നിശബ്ദമായി നിന്നു. ദേവിക പതുക്കെ വരുണിനടുത്തേക്ക് നടന്നു “എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വരുന്നു.” അവളുടെ ശബ്ദം ഈ തവണ ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു. “ക്ലിയർ അല്ല… പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ. അതെല്ലാം എന്റെ ലൈഫിൽ നടന്നതാണെന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ് ” വരുണിന്റെ മുഷ്ടി മുറുകി. “ദേവി—” അവൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും ദേവിക ഉടനെ തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. “See?” മുറിയിലാകെ വീണ്ടും സൈലെൻസ് . “നിങ്ങൾ വീണ്ടും എന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ചു.” ആ നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടുകയായിരുന്നു. കാരണം… ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അപരിചിതത്വം അല്ല തോന്നുന്നത്. പകരം അത്രമേൽ അടുപ്പം ആണ്. അത് തന്നെയാണ് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത്. “നമ്മൾ ആരായിരുന്നു?” ഈ തവണ അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ സോഫ്റ്റ്‌ ആയിരുന്നു. ആ ചോദ്യം നേരെ വരുണിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിയതുപോലെ തോന്നി. Best friends. First love. Almost family. എത്ര ഉത്തരങ്ങൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു വന്നെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല. കാരണം അവൾക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നാൽ പിന്നെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അവൻ സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഹോസ്പിറ്റൽ റൂം . പാനിക് അറ്റാക്ക് കൊണ്ട് വിറക്കുന്ന ദേവിക. ഡോക്ടർന്റെ സീരിയസ് ഫേസ് . “Trauma associated memories force ചെയ്യരുത്.” വരുണിന്റെ ശ്വാസം പതുക്കെ മുറുകി. “പാസ്റ്റ്മാറ്റാൻ പറ്റില്ല.” ഒടുവിൽ അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ മറക്കുന്നത് സമാധാനത്തിനു വേണ്ടിയായിരിക്കും .” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറഞ്ഞു. കാരണം… അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി തോന്നി താൻ മറന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രം അല്ല. തന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗം ആകാം. അവൾ കുറച്ചു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നോ?” വരുൺ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. ആ റിയാക്ഷൻ മതി ആയിരുന്നു അവൾക്ക് ഉത്തരം മനസ്സിലാക്കാൻ. “Something did happen…” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു . മുറിയിലാകെ വീണ്ടും ഭാരമുള്ള നിശബ്ദത. പുറത്ത് മഴ തുടങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ ദേവികയുടെ മുഖം ചെറുതായി മാറി. മഴ. Again. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ മറ്റൊരു ചിത്രം മിന്നിപ്പോയി. റോഡരികിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ഗിറ്റാർ . അതിന്റെ അടുത്ത് രക്തം ആരോ അലറുന്നു “വരുൺ—!” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ വീണ്ടും ശക്തമായി വേദന കുത്തിയതും അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു പിന്നിലേക്ക് തെന്നി. “ദേവിക !” വരുൺ ഉടനെ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. ഈ തവണ അവന്റെ മുഖത്തെ പേടി പൂർണമായി വ്യക്തമായിരുന്നു. “Breathe… hey, look at me…” ദേവിക ശ്വാസം നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൈകൾ uncontrollably വിറക്കുകയായിരുന്നു. “Blood…” അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ പറഞ്ഞു. ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. കാരണം… ഇത് ആദ്യമായാണ് അവൾ ആക്‌സിഡന്റ്നോട്‌ നേരിട്ട് ബന്ധമുള്ള കാര്യം പറയുന്നത് ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ബ്ലർ ആയ ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിലും അവൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി കണ്ടു. വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ അത് കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വീണ്ടും എന്തോ മുറുകി. “ആ ആക്‌സിഡന്റ്ൽ…” അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചു. “ആർക്കാ എന്ത് സംഭവിച്ചത്?” ആ ചോദ്യം കേട്ട അവൻ നിശബ്‍ദനായി . പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വരുൺ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ തളർന്ന രീതിയിൽ അവൻ ചോദിച്ചു “നിനക്ക് സത്യം ഓർമ്മ വന്നാൽ…” അവൻ ആദ്യമായി നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്നെ വെറുക്കുമോ, ദേവി…?” മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കി നിന്നു. തുടരും......... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖