PART-4 കോഫീ ഷോപ്പ് ---------- ഹാളിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലായി, ഏറ്റവും വലിയ ഒരു ഫ്രെയിമിൽ ആ ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു—ആദ്യമായി കഫേയിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ അന്ന്, ജനൽക്കൽ മഴ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അഭിരാമി. അതിന് താഴെ അവൻ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: "ചില ചിത്രങ്ങൾ നമ്മൾ പകർത്തുന്നതല്ല, അത് കാലം നമുക്ക് വേണ്ടി വരച്ചു വെക്കുന്നതാണ്." അഭിരാമി അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിരുന്നു. "സിദ്ധാർത്ഥ്... ഇത്..." "അഭി, അന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലേ നിന്റെ ജീവിതം ഒരു ഓട്ടപ്പന്തയമാണെന്ന്? പക്ഷേ എന്റെ ക്യാമറയിൽ നീ എപ്പോഴും ശാന്തമായ ഒരു പുഴയാണ്. എനിക്ക് ആ പുഴയോടൊപ്പം ഒഴുകണം." അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്നാൽ പ്രണയം എപ്പോഴും ഒരു കവിത പോലെ സുന്ദരമായിരിക്കില്ലല്ലോ. അഭിരാമിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും അവളുടെ വിവാഹാലോചനകൾ സജീവമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഉടമയുമായുള്ള ആലോചനയുമായി അവളുടെ അച്ഛൻ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അന്ന് രാത്രി അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിളിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സിദ്ധു... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. വീട്ടിൽ അവർ നിർബന്ധിക്കുന്നു. എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ?" മറുഭാഗത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു: "അഭി, എന്റെ കയ്യിൽ വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസോ തറവാട് മഹിമയോ ഇല്ല. ആകെയുള്ളത് ഈ ക്യാമറയും നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാനുള്ള മനസ്സും മാത്രമാണ്. നമുക്ക് ഒളിച്ചോടണ്ട... പക്ഷേ തോറ്റുകൊടുക്കാനും പാടില്ല." അന്ന് വൈകുന്നേരം പെണ്ണുകാണാൻ വന്നവർ ചായ കുടിച്ച് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു. അവൾ സാരിയുടുത്ത്, എന്നാൽ മുഖത്ത് ഉറച്ച ഭാവത്തോടെ അവരുടെ മുന്നിലെത്തി. എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്നതിന് പകരം, അവൾ ആ പയ്യന്റെയും (അശ്വിൻ) കുടുംബത്തിന്റെയും നേരെ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ