അൻവർ സാദിഖ്‌
ShareChat
click to see wallet page
@anvar432
anvar432
അൻവർ സാദിഖ്‌
@anvar432
🖋️
PART-4 നിഴൽ രൂപങ്ങളുടെ കാവൽ ----------------- അർജുൻ ആ കത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് മാധവൻ നമ്പൂതിരി എഴുതിയതായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഈ വീടിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥനെ ചതിച്ച് കൊലപ്പെടുത്തിയ ഒരു സംഘത്തെക്കുറിച്ച് അതിൽ വിവരിച്ചിരുന്നു. കൊലപാതകത്തിന് സാക്ഷിയായ മാധവനെ അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വായടപ്പിച്ചു. ആ കുടുംബത്തിന് നീതി ലഭിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശേഖരിച്ച തെളിവുകളായിരുന്നു ആ പെട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്നത്. പക്ഷേ, അത് പുറംലോകത്തെ അറിയിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടു. കത്ത് വായിച്ചു തീർന്നതും മുറിയിലെ വെളിച്ചം ഒന്ന് മിന്നി മറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് മുറിയിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. അർജുൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. അതാ, തന്റെ മുന്നിൽ അതേ ഭീകരരൂപം! പക്ഷേ ഇത്തവണ അർജുന് ഭയം തോന്നിയില്ല. ആ രൂപം പതുക്കെ അതിന്റെ നീണ്ട കൈകൾ മരപ്പെട്ടിക്കു നേരെ നീട്ടി. അത് അർജുനെ ഉപദ്രവിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ആ തെളിവുകൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ എത്തിക്കാൻ അപേക്ഷിക്കുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ആ രൂപത്തിന്റെ മുഖമില്ലാത്ത തലയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു നിമിഷം ശാന്തമായ ഒരു മനുഷ്യമുഖം മിന്നിമറഞ്ഞു—അത് മാധവൻ നമ്പൂതിരിയായിരുന്നു! പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അർജുൻ ആ തെളിവുകളുമായി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി. വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കപ്പെട്ട ആ വലിയ ക്രൂരതയുടെ സത്യം പുറത്തുവന്നു. കുറ്റവാളികൾ പിടിക്കപ്പെട്ടു. ആ കുടുംബത്തിന്റെ പിൻഗാമികൾക്ക് അവരുടെ അവകാശം തിരികെ ലഭിച്ചു. അന്ന് രാത്രി അർജുൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പക്ഷേ, രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നില്ല. പകരം, ജനലിലൂടെ വന്ന കാറ്റിൽ ഒരു നന്ദിവാക്കുപോലെ ഒരു മർമ്മരം മാത്രം അവൻ കേട്ടു. ആ നിഴൽരൂപം പിന്നീട് ഒരിക്കലും അർജുനെ തേടി വന്നില്ല. അവൻ തന്റെ കാവൽ അവസാനിപ്പിച്ച് എന്നെന്നേക്കുമായി മടങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. അർജുൻ സമാധാനത്തോടെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. --ശുഭം-- #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
PART-3 നിഴൽ രൂപങ്ങളുടെ കാവൽ അർജുന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. താൻ സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന അതേ രൂപം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മറ്റൊരാളും കണ്ടിരിക്കുന്നു! പെട്ടെന്ന് ആ ചിത്രത്തിന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഡയറി താഴെ വീണു. അതിന്റെ താളുകൾ മറിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു വാർത്താ കട്ടിംഗ് അവന്റെ കൈയിൽ തടഞ്ഞു. "പ്രശസ്ത ചിത്രകാരൻ മാധവൻ നമ്പൂതിരിയെ സ്വന്തം മുറിയിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. മരണം ഹൃദയസ്തംഭനം മൂലമെന്ന് പ്രാഥമിക നിഗമനം." അർജുൻ താമസിക്കുന്ന അതേ മുറിയിലായിരുന്നു ആ മരണം നടന്നത്. ഡയറിയിലെ അവസാന വരികൾ വായിച്ച അർജുൻ നടുങ്ങിപ്പോയി: "അവൻ തറയുടെ അടിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. അവിടെ എന്തോ ഉണ്ട്. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് നീതി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഒന്ന്..." പെട്ടെന്ന് താഴത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു! ആരോ ഒരു പാത്രം തട്ടിയിട്ടതുപോലെ. അർജുൻ വേഗം താഴേക്ക് ഓടി. മുറിയിൽ ആരുമില്ല. പക്ഷേ, തന്റെ കട്ടിലിന് താഴെ, തറയിലെ ഒരു മരപ്പലക അല്പം പൊങ്ങിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. സ്വപ്നത്തിലെ ആ രൂപം വിരൽ ചൂണ്ടിയിരുന്ന അതേ സ്ഥലം! അധ്യായം 3: തറയ്ക്കടിയിലെ സത്യം അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു പാര ഉപയോഗിച്ച് അവൻ ആ മരപ്പലകകൾ പതുക്കെ ഇളക്കി മാറ്റി. വർഷങ്ങളായി ആരും സ്പർശിക്കാത്ത ആ സ്ഥലത്തുനിന്നും മണ്ണും പഴകിയ മരവും കലർന്ന ഒരു ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഏകദേശം രണ്ടടി താഴ്ചയിൽ മണ്ണുമാറ്റിയപ്പോൾ അവന്റെ കൈ ഒരിടത്ത് തടഞ്ഞു. അതൊരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടിയായിരുന്നു. തുരുമ്പിച്ച പൂട്ടും വശങ്ങളിൽ കൊത്തുപണികളുമുള്ള ഒരു പഴയ പെട്ടി. അവൻ ആ പെട്ടി പുറത്തെടുത്ത് തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ സ്വർണ്ണമോ പണമോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, കുറേ പഴയ ആധാരങ്ങളും, ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാലയും, പിന്നെ രക്തം പുരണ്ട ഒരു കത്തും ആയിരുന്നു. (തുടരും ) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
PART-2 നിഴൽ രൂപങ്ങളുടെ കാവൽ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ആ രൂപം അവിടെ നിന്നിരുന്ന അതേ സ്ഥലം. അവിടെ തറയിൽ ഒരു കറുത്ത പാട്! ആരോ അവിടെ ചവിട്ടി നിന്നതുപോലെ ഒരു കരിപുരണ്ട അടയാളം. അർജുൻ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഇട്ടു. ഭിത്തിയിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ രൂപം കണ്ട അവൻ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. അവന്റെ കഴുത്തിൽ, ആരോ ബലമായി പിടിച്ചതുപോലെയുള്ള വിരലടയാളങ്ങൾ ചുവന്നു തടിച്ചിരിക്കുന്നു! ഇത് വെറും സ്വപ്നമല്ല. ആരോ... അല്ലെങ്കിൽ എന്തോ ഒന്ന് തന്റെ കൂടെ ഈ മുറിയിലുണ്ട്. അധ്യായം 2: തട്ടിൻപുറത്തെ രഹസ്യം കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാടുകൾ കണ്ടതോടെ അർജുന് മനസ്സിലായി, താൻ പോരാടുന്നത് തന്റെ മനസ്സിനോടല്ല, മറിച്ച് മറ്റേതോ അദൃശ്യ ശക്തിയോടാണെന്ന്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അവൻ ആ വീട് മുഴുവൻ പരിശോധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കുറഞ്ഞ വാടകയ്ക്ക് ഈ വീട് കിട്ടിയപ്പോൾ അതിന്റെ ലാഭം മാത്രമേ അവൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയും തിരയുന്നതിനിടയിലാണ് ഹാളിന്റെ മുകളിൽ തട്ടിൻപുറത്തേക്കുള്ള ചെറിയ മരവാതിൽ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. പൊടിയും ചിലന്തിവലകളും നിറഞ്ഞ ആ ഗോവണി വഴി അവൻ മുകളിലേക്ക് കയറി. അവിടെ പഴയ പത്രങ്ങളും, പൊട്ടിയ ഫർണിച്ചറുകളും കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവയ്ക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ വലിയൊരു ചതുരപ്പലക അർജുന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. കൗതുകത്തോടെ അവൻ ആ തുണി മാറ്റി. അതൊരു ചിത്രമായിരുന്നു. പകുതി മാത്രം പൂർത്തിയായ ഒരു പെയിന്റിംഗ്. ഒരു മനുഷ്യൻ ഭയന്ന് നിലവിളിക്കുന്നതും, അവന്റെ പിന്നിൽ നിഴലായി നിൽക്കുന്ന അതേ മുഖമില്ലാത്ത രൂപവും! ചിത്രത്തിന് താഴെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈപ്പടയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: "അവൻ വരുന്നത് എന്നെ കൊണ്ടുപോകാനല്ല, അവൻ കാവൽ നിൽക്കുകയാണ്... പക്ഷേ എന്തിന്?" (തുടരും) #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
PART-1 നിഴൽരൂപങ്ങളുടെ കാവൽ അധ്യായം 1: രണ്ട് മണിയുടെ നിഴൽ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അർജുൻ തികച്ചും സാധാരണക്കാരനാണ്. നഗരത്തിലെ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന, ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടക്കുന്ന ഒരു യുവാവ്. എന്നാൽ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതോടെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയൽ തുടങ്ങും. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. രാത്രി 1:55. അർജുൻ ബെഡ്‌ഷീറ്റ് തലവഴി പുതച്ച് കിടക്കുകയാണ്. ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൻ കണ്ണുകൾ ബലമായി അടച്ചുപിടിച്ചു. പക്ഷേ, ഉറക്കത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അവൻ ആ ഇരുളിലേക്ക് വീണു. സ്വപ്നം തുടങ്ങുകയായി... പഴയ മരമണമുള്ള ആ മുറിയിൽ അർജുൻ തനിച്ചാണ്. ജനലിന് പുറത്ത് കാറ്റ് മരച്ചില്ലകളെ ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ മൂലയിൽ ഒരു ചലനം. വെളിച്ചം ഒട്ടും കടക്കാത്ത ആ മൂലയിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ പതുക്കെ വേർപെട്ട് വരുന്നു. അത് മനുഷ്യരൂപമാണ്, പക്ഷേ അസാധാരണമാംവിധം ഉയരമുള്ള ഒന്ന്. അതിന്റെ കൈകൾ നിലത്തു മുട്ടുന്നത്ര നീളമുള്ളതായിരുന്നു. അർജുൻ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറപ്പെട്ടില്ല. ആ രൂപം ഓരോ അടിയായി അവന്റെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വായുവിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു. ആ രൂപത്തിന് മുഖമില്ലായിരുന്നു, വെറും ശൂന്യത മാത്രം. അത് തന്റെ നീണ്ട വിരലുകൾ അർജുന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ നീട്ടി... "ഠിക്... ഠിക്... ഠിക്..." ക്ലോക്കിലെ അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, കൃത്യം രണ്ട് മണിക്ക് അർജുൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. വായുവിനായി അവൻ വായ തുറന്ന് ശ്വസിച്ചു. ശരീരം ഐസ് പോലെ തണുത്തിരിക്കുന്നു. "വെറും സ്വപ്നം... വെറും സ്വപ്നം മാത്രം," അവൻ സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, ജനലിലൂടെ വന്ന നേർത്ത നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവൻ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് നീണ്ടു. (തുടരും ) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
PART-4 ഓർമ്മകൾ ---------- സിദ്ധാർത്ഥ് സ്തംഭിച്ചു പോയി. അപ്പോഴും മുറ്റത്തെ പവിഴമല്ലി മരത്തിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പാർവ്വതി അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ചുവരിലെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവർ വിരൽ ചൂണ്ടി. മുത്തച്ഛന്റെ ഡയറിയിൽ വിവരിച്ച അതേ നുണക്കുഴിയുള്ള പെൺകുട്ടി... പക്ഷേ പ്രായമേറിയ ചിത്രം. "അമ്മ മരിക്കുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നത് ഈ ഒരാൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം," പാർവ്വതി വിതുമ്പലോടെ തുടർന്നു. "എല്ലാ ജൂൺ മാസത്തിലും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അമ്മ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കും. ആരോ വരാനുള്ളതുപോലെ. അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം അമ്മ കൂടുതൽ നിശബ്ദയായിരുന്നു. മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അമ്മ എന്റെ കൈപിടിച്ച് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു..." പാർവ്വതി എഴുന്നേറ്റ് പോയി ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ തടിപ്പെട്ടിയുമായി വന്നു. അത് തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഉണങ്ങിപ്പോയ ഒരു മയിൽപ്പീലിത്തുണ്ടും, ഒപ്പം ഒരു പഴയ പുസ്തകവും ഉണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മ പറഞ്ഞു, ഈ പുസ്തകം എന്നെങ്കിലും വരാനിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് നൽകണമെന്ന്. അത് രാഘവേട്ടന്റെ കൊച്ചുമകൻ ആയിരിക്കുമെന്ന് അമ്മ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല." സിദ്ധാർത്ഥ് ആ പുസ്തകം തുറന്നു. അതിൽ മാധവി എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു. "രാഘവേട്ടാ, നമ്മൾ ഒന്നിച്ചില്ലെങ്കിലും എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നിങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് നാടുവിടാൻ നിങ്ങൾ വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അച്ഛന്റെ വാക്കിന് മുകളിൽ എനിക്ക് പറക്കാൻ പറ്റിയില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സ് ആ കാവിനടുത്തുള്ള ആൽത്തറയിൽ തന്നെ ബാക്കിവെച്ചാണ് ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്."#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ
PART-3 ഓർമ്മകൾ --------- അവസാന പേജിന്റെ മൂലയിൽ ഒരു സ്ഥലപ്പേരും വീട്ടുപേരും പെൻസിൽ കൊണ്ട് മങ്ങിയ രീതിയിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്: 'ശ്രീനിലയം, മൂന്നാർ'. രാഘവൻ നായർ മരിച്ചിട്ട് ഒരാഴ്ചയാകുന്നു. മുത്തച്ഛൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ പ്രണയിനിയെ ഒന്ന് കണ്ടെത്തണം. ആ കത്ത് അവൾക്ക് നൽകണം. അതൊരു കടമയാണെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബൈക്കുമെടുത്ത് മൂന്നാറിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഡയറിയിൽ കണ്ട വിലാസം തേടിയുള്ള യാത്ര. മൂന്നാറിലെ തണുപ്പും മൂടൽമഞ്ഞും അവനെ പഴയ കാലത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. വിലാസം തിരക്കി അവൻ ആ പഴയ വീടിന് മുന്നിലെത്തി. "ശ്രീനിലയം" - വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവ്. മുറ്റത്ത് നിറയെ പവിഴമല്ലി പൂക്കൾ വീണു കിടക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു. വാതിൽ തുറന്നത് ഏകദേശം എഴുപത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന, വെളുത്ത മുടിയുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. "ആരെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്?" - അവർ ചോദിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈയിലുള്ള ആ പഴയ കത്തും മുത്തച്ഛന്റെ ഫോട്ടോയും പുറത്തെടുത്തു. ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി. അവർ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: "ഇത്... രാഘവേട്ടൻ അല്ലേ?" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഒരു നിമിഷം അത് മാധവിയാണെന്ന് കരുതിയതാണ്. "അതെ, ഇത് രാഘവൻ നായർ. എന്റെ മുത്തച്ഛനാണ്. മരിച്ചിട്ട് ഒരാഴ്ചയാകുന്നു." സിദ്ധാർത്ഥ് പതിയെ പറഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവർ ഭിത്തിയിൽ ചാരി നിന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ താഴേക്ക് അടർന്നു വീണു. "എന്റെ പേര് പാർവ്വതി. മാധവിയുടെ മകളാണ്. അമ്മ മരിച്ചിട്ട് ഇന്നേക്ക് പത്തു വർഷം തികയുന്നു." (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
ഓർമ്മകൾ PART-2 -------- അതൊരു പതിവായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ കൈമാറുന്നതിനിടയിൽ വിരലുകൾ തമ്മിൽ തൊടുമ്പോൾ അറിയാതെ പടരുന്ന ഒരു മിന്നൽ പിണർ. മാധവി നൽകുന്ന പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും മയിൽപ്പീലിത്തുണ്ടുകൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. "ഇത് പ്രസവിക്കുമോ മാധവി?" എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, "മനസ്സറിഞ്ഞ് സ്നേഹിച്ചാൽ മയിൽപ്പീലി മാത്രമല്ല, കല്ലും പ്രസവിക്കും" എന്നായിരുന്നു അവളുടെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ മറുപടി. ഒരു വൈകുന്നേരം, ആൽത്തറയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ രാഘവൻ ചോദിച്ചു: "മാധവിക്ക് പേടിയുണ്ടോ? നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ഇഷ്ടം വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ..." മാധവി ദൂരേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരിയൊരു നനവ് പടർന്നു. "എനിക്ക് പേടി എന്റെ അച്ഛനെയല്ല രാഘവേട്ടാ... കാലത്തെയാണ്. നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ ഒന്നും നടക്കാതെ പോയാൽ, ഈ ഓർമ്മകൾ മാത്രം ബാക്കിയാകുമോ എന്നാണെന്റെ പേടി." രാഘവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അന്ന് രാത്രിയാണ് അവൻ ആ കത്തെഴുതാൻ തുടങ്ങിയത്. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രണയം കോറിയിടാൻ ശ്രമിച്ച രാത്രി. പക്ഷേ, വിധിയുടെ വിളയാട്ടം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. മറ്റൊരു നാട്ടിൽ നിന്ന് മാധവിക്ക് വേണ്ടി ആലോചനകൾ വന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. രാഘവനാകട്ടെ അന്ന് വെറുമൊരു തൊഴിൽരഹിതനായ യുവാവ് മാത്രമായിരുന്നു മുത്തച്ഛന്റെ മേശയ്ക്കടിയിലെ രഹസ്യ അറയിൽ നിന്നാണ് സിദ്ധാർത്ഥിന് ആ കറുത്ത പുറംചട്ടയുള്ള ഡയറി കിട്ടിയത്. പേജുകൾ മറിക്കുന്തോറും രാഘവൻ നായരുടെ പ്രണയവും നൊമ്പരവും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്നു. ഡയറിയുടെ അവസാന താളിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിരുന്നു: "1975 ആഗസ്റ്റ് 14. മാധവി പോയി. അവൾ ഒന്നു വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വരുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, വാര്യത്തെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് അപ്പുറം അവൾ നിസ്സഹായയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം. അവളുടെ പുതിയ വിലാസം എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അവിടെ ചെന്ന് അവളെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ എന്റെ സ്നേഹം അനുവദിക്കുന്നില്ല." (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
ഓർമ്മകൾ PART-1 നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിൽ വായനമുറിയിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവൻ ആ മുറി തുറക്കുന്നത്. മരിച്ച മുത്തച്ഛന്റെ പുസ്തകശേഖരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് 'വിശ്വസാഹിത്യ മാല'യുടെ ഒരു പഴയ വാല്യം അവൻ പുറത്തെടുത്തു. അതിനിടയിൽ നിന്ന് മഞ്ഞനിറം പടർന്ന, മടക്കുകൾ വീണ ഒരു കവർ നിലത്തു വീണു. അതൊരു കത്തായിരുന്നു. വിലാസമില്ലാത്ത, അയച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കത്ത്. വിറയാർന്ന കൈകളോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് അത് തുറന്നു. അതിൽ നീല മഷിയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: *"പ്രിയപ്പെട്ട മാധവിക്ക്, നീ പോയതിന് ശേഷം ഇവിടുത്തെ പവിഴമല്ലികൾക്ക് പഴയ മണമില്ലാത്തതുപോലെ. നീ തന്ന ആ മയിൽപ്പീലി പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വെച്ച് പ്രസവിക്കുമെന്ന് നീ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ? അത് ഇപ്പോഴും അതേപടി ഇരിപ്പുണ്ട്. പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച ഒന്നുണ്ട്... അത് പറയാതെ പോയാൽ ഈ ജന്മം അപൂർണ്ണമാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുുന്നു..."* കത്ത് അവിടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്പരന്നു. അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ രാഘവൻ നായർ ഇത്രയും തീവ്രമായി പ്രണയിച്ചിരുന്ന ഈ 'മാധവി' ആരായിരിക്കും? അവൻ ആ കത്തുമായി താഴേക്ക് നടന്നു. വർഷം 1974. മഴക്കാലം പടിവാതിൽക്കൽ എത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരു ജൂൺ മാസം. അന്ന് രാഘവൻ കോളേജിലെ അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിയാണ്. തറവാടിനടുത്തുള്ള കാവിനോട് ചേർന്ന ചെറിയ തോട്ടത്തിലായിരുന്നു അവൻ മാധവിയെ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചത്. അയൽപക്കത്തെ വാര്യത്തെ പെൺകുട്ടി. കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു കൗതുകം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച, ചിരിക്കുമ്പോൾ കവിളിൽ നുണക്കുഴികൾ വീഴുന്ന മാധവി. "രാഘവേട്ടാ... ഇത്തവണയും പവിഴമല്ലി ഒത്തിരി പൂത്തിട്ടുണ്ട്." വായനശാലയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുകയായിരുന്ന രാഘവനെ നോക്കി അവൾ വിളിച്ചു പറയും. (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
PART-9 ആദിത്യൻ ------ തന്റെ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയ ആദിത്യന്റെ ഒരു ചിത്രം അവൾ അവന് സമ്മാനിച്ചു—ഹിമാലയത്തിലെ മഞ്ഞുമലകൾക്ക് മുകളിൽ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആദിത്യൻ. അതിന് താഴെ അവൾ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിരുന്നു: "ഭയത്തെ കീഴടക്കിയ സഞ്ചാരി." വയനാട്ടിലെ ഒരു വൈകുന്നേരം, സൂര്യാസ്തമയം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ ആദിത്യൻ മനസ്സ് തുറന്നു. "മീര, അന്ന് കാട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ ഇനി ഒരിക്കലും ആരെയും കാണില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ ആ കാട് എന്നെ ഇത്രയും ദൂരം എത്തിക്കുമെന്നും നിന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തുമെന്നും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല." മീര അവന്റെ കൈകളിൽ മെല്ലെ പിടിച്ചു. "ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വഴിതെറ്റുന്നത് ശരിക്കുള്ള ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്താനായിരിക്കും ആദിത്യ." ആ വാക്കുകളിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ മീരയെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. മകന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന നല്ല മാറ്റങ്ങൾ കണ്ട അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മീരയെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൾ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ആണെന്നും ആദിത്യനെപ്പോലെ തന്നെ യാത്രകളെ സ്നേഹിക്കുന്നവളാണെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ ആശങ്കകൾ പാടെ ഇല്ലാതായി. ആദിത്യനും മീരയും ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു സഞ്ചാരികളല്ല. അവർ ലോകം ചുറ്റുന്ന ഒരു 'ട്രാവൽ കപ്പിൾ' (Travel Couple) ആണ്. ആദിത്യൻ യാത്രകൾ പ്ലാൻ ചെയ്യുമ്പോൾ മീര അത് തന്റെ ക്യാമറയിലൂടെ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ തന്നെ കൊല്ലാൻ വന്ന ആ കാടിനോട് ഇന്ന് ആദിത്യന് നന്ദിയുണ്ട്. കാരണം, ആ രാത്രി ആ വഴി തെറ്റിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ ഒരിക്കലും ഇത്ര ധൈര്യശാലിയാവില്ലായിരുന്നു, മീരയെ കണ്ടെത്തുകയുമില്ലായിരുന്നു. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ
PART-8 ആദിത്യൻ ----------- അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ അവർ ഒരുമിച്ചാണ് ട്രെക്കിംഗ് നടത്തിയത്. മീരയ്ക്ക് ഹിമാലയത്തെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ സസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും വലിയ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ അതിജീവന തന്ത്രങ്ങളും (Survival skills) മീരയുടെ ഫോട്ടോഗ്രാഫി കമ്പവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ ആ യാത്ര കൂടുതൽ മനോഹരമായി. ഒരു ഉച്ചസമയത്ത്, മഞ്ഞുവീഴ്ച കനത്തപ്പോൾ മീരയുടെ കാൽ തെറ്റി അവൾ ഒരു ചെറിയ കുഴിയിലേക്ക് വീണു. കാലിന് ചെറിയ ഉളുക്ക് പറ്റി. പഴയ ആദിത്യനായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ പരിഭ്രമിച്ചേനെ. എന്നാൽ ഇത്തവണ അവൻ ശാന്തനായിരുന്നു. തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും പ്രഥമശുശ്രൂഷാ കിറ്റ് എടുത്ത് അവൻ അവളുടെ മുറിവ് കെട്ടി. അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് മാറ്റി. മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ അന്ന് ആദിത്യനോടുള്ള ബഹുമാനം അവൻ കണ്ടു. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങാൻ നേരത്ത് അവർ പരസ്പരം നമ്പറുകൾ കൈമാറി. "വയനാട്ടിലെ കാടുകൾ കാണാൻ ഞാൻ തീർച്ചയായും വരും," മീര യാത്ര പറയുമ്പോൾ വാഗ്ദാനം നൽകി. ആദിത്യൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല ഇത്തവണ മടങ്ങിയത്; മനസ്സുനിറയെ പുതിയ ഓർമ്മകളും, സാഹസികത ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെയുമായാണ്. ആദിത്യന്റെയും മീരയുടെയും ആത്മബന്ധം ഹിമാലയത്തിന്റെ മഞ്ഞുരുകുന്നതുപോലെ പതുക്കെ പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. ആ മാറ്റം വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു. തിരികെ നാട്ടിലെത്തിയെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ ഫോണിൽ മീരയുടെ മെസേജുകൾ നിറഞ്ഞു. ഹിമാലയത്തിലെ തണുപ്പിൽ തുടങ്ങിയ ആ സൗഹൃദം, ദൂരങ്ങൾക്കപ്പുറം വാട്സാപ്പ് കോളുകളിലൂടെയും വീഡിയോ കോളുകളിലൂടെയും വളർന്നു. ഒരു ദിവസം മീര തന്റെ വാഗ്ദാനം പാലിച്ചു; അവൾ വയനാട്ടിലെത്തി. ആദിത്യൻ തന്നെ വഴിതെറ്റിയ അതേ കാടിന്റെ അതിരിലൂടെ അവർ നടന്നു. ഒരിക്കൽ തന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയ ആ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ മീരയോടൊപ്പം നിൽക്കുമ്പോൾ അവന് ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സമാധാനമാണ് തോന്നിയത്. (തുടരും) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ