ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mAEQZKp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 29 ചുറ്റിലും കണ്ണ് കാണാത്തത്ര ഇരുട്ട്. കൂരാകൂരിരുട്ടിൽ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് മിശ്വ ചാടിയെഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ സാധിക്കുന്നില്ല. തലയുടെ ഇടത് വശത്ത് അസഹനീയമായ വേദന. തലയിലേക്ക് കൈ ചേർക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കൈകൾ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന കാര്യം അവൾ അറിഞ്ഞത്! ഇരുകൈകളും മുഖത്തേക്കടുപ്പിച്ച്, പല്ലുകൾ കൊണ്ട് കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച് കെട്ടഴിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൾ കൈനീട്ടി ചുറ്റിലുമൊന്ന് പരതി. പരുക്കൻ ഭിത്തികളിൽ അവളുടെ കൈകൾ ഉരസി. സാവധാനം അതിൽ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് നിവർന്നിരുന്നു ആ പെൺകുട്ടി. ചാരിക്കൊണ്ട് ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് എടുത്തപ്പോൾ നാസികയിലേക്ക് വളരേ പരിചിതമായ ഒരു ഗന്ധം പാഞ്ഞു കയറി! നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ് അവൾ തകർന്നു പോയത് !! എവിടെ നിന്നാണോ താൻ രക്ഷപെട്ടെന്ന് കരുതിയത്, അങ്ങോട്ട് തന്നെ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു! അതേ ഹോസ്റ്റൽ മുറി! സാവധാനം കാഴ്ച്ചകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. കൈകൾ കെട്ടിയിരുന്നത് പോലെ തന്നെ ഇരുകാലുകളും കൂട്ടി കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവൾ മുൻപോട്ടാഞ്ഞു കൊണ്ട് കാലിന്റെ കെട്ടഴിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. പൊടുന്നനെയാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടത്. പുറത്തു നിന്നും ഇരച്ചു കയറിയ അതിശക്തമായ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ചു പോയി. അകത്തേക്ക് കയറി വരുകയായിരുന്ന അംശി, കണ്ണുകൾ പൊത്തി ഇരിക്കുന്ന മിശ്വയെ കണ്ട് ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞ് വാതിൽ അടച്ചു. മിശ്വ പതിയെ കൈകൾ മാറ്റി. "മിശ്വാ... മോളെ... " കാറ്റു പോലുള്ള അംശിയുടെ സ്വരം മിശ്വയുടെ അരികിലേക്കെത്തി. മറുപടിയെന്നോണം ആ മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിന്നും ഉറക്കെ പല്ലുകൾ ഞെരിക്കുന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. "ലൈറ്റ് ഇടട്ടേ കുട്ടീ ? " അംശിയുടെ സ്വരം വീണ്ടും ഉയർന്നു. പക്ഷേ മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. അംശി തിരിഞ്ഞ് സ്വിച്ച് ബോർഡിനരികിലേക്ക് നടന്ന് സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്ത് കൊണ്ട് സാവധാനം മിശ്വക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ അംശി നടുങ്ങിപ്പോയി! ഒരു പ്രേതത്തിന്റെ മുഖത്തേക്കാണ് താൻ നോക്കുന്നത്! മരിച്ചു മരവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ശവത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്ന പോലെ!! അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അംശിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവൾ ഏങ്ങിക്കൊണ്ട് മിശ്വയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിൽ തലോടി. "എന്റെ മോളെ..." വിളിച്ചു തീർന്നില്ല! കരണക്കുറ്റി നോക്കി ഒരൊറ്റയടിയിൽ അംശി തെറിച്ചു പോയി വാതിലിൽ അടിച്ച് താഴേക്കൂർന്ന് വീഴുകയായിരുന്നു!! മിശ്വ യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ കാലിലെ കെട്ടഴിച്ചു. ശേഷം എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അംശിയെ നോക്കി. "വാ " മിശ്വ വിളിച്ചു. എന്നാൽ അംശി അനങ്ങാനാവാതെ വിറങ്ങലിച്ചു പോയിരുന്നു. "വാടീ ഇവിടെ! എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കണ്ടേ നിനക്ക് ?" "നിനക്കിതെന്തു പറ്റി മിശ്വാ " നീറിപ്പുകയുന്ന ഇടതു കവിളിൽ കരം ചേർത്തു കൊണ്ട് അംശി വിറയലോടെ ചോദിച്ചു. "മിശ്വയോ ?" പരിഹാസഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മിശ്വ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. "അങ്ങനെ ഒരുത്തി ഇനി ഇല്ല! നീ വാ ചോയ്ക്കട്ടെ... " മിശ്വ തല ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അംശിയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. അംശി ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും അനങ്ങിയില്ല. മിശ്വയുടെ സമനില തെറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് പൂർണ്ണ ബോധ്യമായി. ഇറങ്ങിയോടുന്നതായിരിക്കും സുരക്ഷിതം എന്നാണവൾ ചിന്തിച്ചത്. പക്ഷേ... മിശ്വ സാവധാനം അംശിക്ക് നേരെ നടക്കാനാരംഭിച്ചു. അവളുടെ ഒരോ കാലടിപതനങ്ങളും ആ അന്തരീക്ഷം പിടിച്ച് കുലുക്കുന്ന പോലെയാണ് അംശിക്ക് തോന്നിയത്. അടുത്തെത്തിയതും, അവൾ ഒരൊറ്റക്കുതിപ്പിന്‌ അംശിയുടെ കഴുത്തിനു പിടിച്ച് നിവർത്തി എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി ഇരുത്തി. ശേഷം അംശിയുടെ തൊട്ടരികിലേക്കായി അവളും ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. "എന്താഡീ... ആശ്വസിപ്പിക്കണ്ടേ നിനക്ക് ?" രക്തം മരവിച്ചു കളയുന്ന തരത്തിലുള്ള മിശ്വയുടെ പതിഞ്ഞ സ്വരം! വിറളിവെളുത്ത മുഖത്തോടെ അംശി, മിശ്വയെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ മുഖം കാണെ അംശിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. "ഞാനെന്തു ചെയ്തിട്ടാ മിശ്വാ..." മിശ്വ പതിയെ കൈകളുയർത്തിക്കൊണ്ട് അംശിയുടെ സമൃദ്ധമായ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. അംശി അവളെ ദയനീയമായി നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന്, മുടിക്കുത്തിന് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം തന്റെ അടുത്തേക്കടുപ്പിച്ചു മിശ്വ! വേദന കാരണം അംശിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു പോയി. "നീ ഒന്നും ചെയ്തില്ല! അത് തന്നെയാണ് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. നിനക്ക് പലതും ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ നീ ചെയ്തില്ല!! ഞാനിവിടെ വന്ന ആദ്യദിവസം തന്നെ നിനക്കെന്നോട് സംഭവം പറയാമായിരുന്നു. നീ ചെയ്തില്ല. എന്റെ കയ്യിൽ ഫോൺ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്തും നിനക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് തരാമായിരുന്നു. നീ അതും ചെയ്തില്ല!! ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ ?" അവൾ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചമർത്തി. "എന്നെ ആ ഹർഷന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കുന്നത് നിനക്കറിയാമായിരുന്നോ ?" അംശിയുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തൂവി. "അതാണ്‌! അതും നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നു!! ഒരു വാക്ക് നീ എന്നോട് മിണ്ടിയില്ല. എന്നിട്ട് നീ ഇപ്പോ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വന്നിരിക്കുവാ അല്ലേടീ!" “ഇവിടെ പുതുതായി വരുന്ന എല്ലാ കുട്ടികളേം, ഹർഷന്റെ അടുത്തേക്കയക്കും.” അംശിയുടെ സ്വരം നന്നേ താഴ്ന്നിരുന്നു. “അവനാണ്‌ ഇവരടെ ഏറ്റവും വലിയ ക്ലയന്റ്. ഒരുപാടു ഫോറിനേഴ്സ് ഒക്കെ വരും. ഓരോ മാസവും, അവൻ ഗസ്റ്റുകൾക്കു വേണ്ടിലക്ഷക്കണക്കിന്‌ രൂപ ചിലവാക്കും.” “നിന്നെയും അയച്ചിരുന്നോ ഹർഷന്റെ അടുത്തേക്ക് ?” ഇറുകെ കണ്ണുകളടച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അംശി തലയാട്ടി. “പട്ടിണിക്കിട്ടാലും, തല്ലിയാലും, ശരീരം മാത്രമേ തകർക്കാൻ പറ്റൂ. മാനസികമായി തകർക്കണമെങ്കിൽ, ഹർഷൻ വേണം. അല്ലേടീ ? അവന്റെ പ്രേമം-“ നെഞ്ചിലെന്തോ തടഞ്ഞതുപോലെ മിശ്വ സംസാരം നിർത്തി.ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെയാണവൾ തുടർന്നത്. ”എന്തായാലും അവരുടെ ഉദ്ദേശം നടന്നു. മിശ്വ ഇനി ഇല്ല. മനസ്സു കൊണ്ടും, ശരീരം കൊണ്ടും...“ “നിനക്കൊരു സൂചനയെങ്കിലും തന്നിരുന്നെങ്കിൽ അവരെന്നെ കൊന്നേനേ മിശ്വാ... മനഃപൂർവ്വമല്ല ഞാൻ.” അംശിക്ക് പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല. മിശ്വ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കാർക്കിച്ചൊരൊറ്റ തുപ്പായിരുന്നു! "കൂടുതൽ ന്യായീകരിക്കണ്ട! ഇവിടെ ഉള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വിഷമാണ് നീ!" മുടിക്കുത്തിലെ പിടി അയച്ചതും അംശി ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ഭിത്തിയോട് ചേർന്നു നിന്നു. "നീയാരാ ?? " വിറയലോടെ ആണത് അവൾ ചോദിച്ചത്. “ആരായിരിക്കും ?” മിശ്വ തല ചെരിച്ചുകൊണ്ട് മുഖം വക്രിച്ച ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. താൻ കണ്ടുപരിചയിച്ച, ഒരേ മുറി പങ്കിട്ട മിശ്വ എന്ന കല്ലഹള്ളിക്കാരി പെൺകുട്ടിയല്ല ആ നിൽക്കുന്നത് എന്നുറപ്പായിരുന്നു അംശിക്ക്. അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ, വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ അവൾ, ഒരൊറ്റക്കുതിപ്പിന്‌ വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി. ജീവനും കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വെപ്രാളമായിരുന്നു അവൾക്ക്. പക്ഷേ, ഇടനാഴിയിലേക്കിറങ്ങി ഏതാനും ചുവടുകൾ മുൻപോട്ടു വെച്ചതും, പെട്ടെനെന്തോ ഓർമ്മ വന്ന അവൾ തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും വാതിലിനു നേരേ ഓടി വന്നു. "അടക്കണ്ടടീ!!" മിശ്വയുടെ മുഖം ക്രോധം കടിച്ചമർത്തിയ പോലെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു. "എങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോകില്ല! ഇവിടെ തന്നെയുണ്ടാകും. തള്ളയോട് ചെന്ന് വിവരം കൊടുക്കൂ! വരട്ടെ അവൾ!" മിശ്വ പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി. വാതിലിൽ ഒന്ന് തൊടാൻ പോലുമാകാതെ അംശി ഭയന്ന് വിറങ്ങലിച്ചു പോയി. ബഹളം കേട്ട് മറ്റു മുറികളിൽ നിന്നും പെൺകുട്ടികൾ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലരുടെ മുഖത്ത് സഹതാപമാണെങ്കിൽ ചിലരുടെ മുഖത്തു തമാശ ആസ്വദിക്കുന്ന ഭാവമായിരുന്നു. "ഹർഷൻ അവളുടെ അസ്ഥിക്ക് പിടിച്ചെന്നാ തോന്നുന്നതെടി!" ആരോ അടക്കിപ്പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. എല്ലാം കേട്ട് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ മിശ്വ ബെഡിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. പത്ത് മിനിറ്റ് തികഞ്ഞില്ല. താഴെ ഒരു കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അവൾ കിടന്ന കിടപ്പിൽത്തന്നെ ചെരിഞ്ഞ് ജനാലയിലൂടെ താഴെക്ക് നോക്കി. ഒരു കറുത്ത കാറിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്ന അക്ക! അവരുടെ പിറകിലായി മൂന്നാല് പേരുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് അവർ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് കൈകൾ രണ്ടും മലർത്തി എന്താണെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു ചോദിച്ചതും ബാക്കിയുള്ളവർ നിശ്ചലരായി അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അക്ക മാത്രം മുൻപോട്ട് നടന്ന് ഹോസ്റ്റലിന്റെ പടികൾ കയറി. ഇതെല്ലാം ജനലിലൂടെ നോക്കി നിന്നിരുന്ന മിശ്വയുടെ മുഖത്ത് പക്ഷേ ഒരു ഭയവും കാണപ്പെട്ടില്ല. പകരം ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി മാത്രം. ഇടനാഴിയിലൂടെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ പാഞ്ഞടുത്ത ആ സ്ത്രീ രൂപം മുറിയിൽ കയറിയതും വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. മിശ്വയെ അടിമുടി നോക്കിയ ആ കഴുകക്കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത പുച്ഛം നിഴലിച്ചു. "എന്താഡീ നിനക്ക് ?? " ഒരൊറ്റ അലർച്ചയായിരുന്നു അവർ! ആ കെട്ടിടമാകെ അതിന്റെ പ്രതിദ്ധ്വനിയിൽ വിറച്ചു. മിശ്വ എഴുന്നേറ്റ് അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞതും, അക്ക അവൾക്കരികിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ തൊട്ട് മുൻപിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ആ തടിച്ച രൂപം ഒന്ന് മുന്പോട്ടാഞ്ഞു. നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ് അവരുടെ വലതു കരം മിശ്വയുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ അമർന്നത്!! വിരലുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നപ്പോൾ ജീവൻ പോകുന്ന വേദന അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടും മിശ്വ ഒന്ന് മുഖം ചുളിച്ചത് പോലുമില്ല. അവൾ അതറിയുന്നതു പോലുമില്ലെന്നു തോന്നി. "നീയൊരു സത്യം മനസ്സിലാക്കിക്കോ മിശ്വാ!! ഇതാണ് നീ. ഈ സാധനം! ഇതു മാത്രമാണ് നീ!! ഈയൊരു സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് നിന്നെ ഹർഷന്റെ അടുത്തേക്ക് വിട്ടത്." അവർ അവൾക്ക് നേരെ പല്ലിളിച്ചു. "നിന്നെ വിമാനത്തിൽ കേറ്റി പറപ്പിച്ചതും, നാട് ചുറ്റി കാണിച്ചതും കൊഞ്ചിച്ചതും ഒക്കെ എന്തിനാണെന്ന് കരുതിയിട്ടാ നീ ?? അവനു വേണ്ടത് ഇത് മാത്രമായിരുന്നു! മനസ്സിലായോ നിനക്ക് ?? “ഓരോ വാചകം പൂർത്തിയാകുമ്പോഴും, അവരുടെ കൈമുഷ്ടി മുറുകിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. “അത്കൊണ്ട് അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഇവിടെ നിന്നാൽ ഇതിനുള്ള കൂലി നിനക്ക് കിട്ടും. ഇവിടെയുള്ള ബാക്കി പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ! അത്രന്നെ!" അടുത്ത നിമിഷം! മിശ്വ അക്കയുടെ കയ്യിൽ പിടുത്തമിട്ടു. "കൈ വിടൂ അക്കാ..." ശാന്തമായ സ്വരം. പക്ഷേ അവളുടെ കൈകരുത്തിന് മുൻപിൽ അക്ക ഞെട്ടിമുഖമുയർത്തി. അക്ക പതിയെ കൈ പിൻവലിച്ചു കൊണ്ട് അവിശ്വസനീയ ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി. മിശ്വ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. "എനിക്ക് മനസ്സിലായി അക്കാ... " "എന്ത് ? " "ഇനി മുതൽ മിശ്വ എന്നത് വെറുമൊരു ശരീരമാണ്... എനിക്കത് മനസ്സിലായി!" അവളുടെ കൈ സ്വന്തം ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു ഓട്ടപ്രദിക്ഷണം നടത്തി അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ. അക്കയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. അവളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്ന അവർ വാതിൽക്കലെത്തിയതും സംശയത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "നിന്റെ സ്വരമെന്താ ഇങ്ങനെ ?" "എങ്ങനെ ?" അക്കയ്ക്ക് എന്തോ പറയണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. അവർ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിലൊരു നിഗൂഢസ്മിതം വിരിഞ്ഞു. "കേറിപ്പൊക്കോ ഇനി അവൾ നിന്നെ തൊടില്ല!" പുറത്ത് നിന്നും അക്കയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏതാനും സെക്കന്റുകൾക്ക് ശേഷം വാതിൽ കടന്നു വരുന്ന അംശിയെ മിശ്വ നോക്കി. കരഞ്ഞു തളർന്നിരുന്നു അവൾ. ഏങ്ങലടിക്കുമ്പോൾ ശരീരം കുലുങ്ങിവിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . "മിശ്വാ... " ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു കൊണ്ട് അവൾ വിളിച്ചു. "സോറി ചേച്ചീ... " മിശ്വ മുൻപോട്ട് ചെന്ന് അംശിയെ ഇറുകെ പുണർന്നു. "എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ചേച്ചീ..." മിശ്വ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. അംശി ഉറക്കെ കരയുകയായിരുന്നു. അതു കേട്ട പാടെ അംശി ഉറക്കെ നിലവിളിക്കാനാരംഭിച്ചു. മിശ്വ അവളുടെ മുഖം തന്റെ മാറിലേക് പിടിച്ചമർത്തി. “മതി... മതി കരഞ്ഞത്!” ചിലമ്പിച്ചതെങ്കിലും, വല്ലാത്തൊരു അധികാരഭാവമുണ്ടായിരുന്നു ആ സ്വരത്തിന്‌. പെട്ടെന്ന്, വാതിൽ തുറന്ന് കുറച്ച് പെൺകുട്ടികൾ അകത്തേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കി.അതിൽ നിന്നും അധിനി മാത്രം അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "ഇനി അംശിയെ തൊട്ടാൽ ഞങ്ങളൊക്കെ കൂടി നിന്നെ തല്ലിക്കൊന്ന് കുഴിച്ചു മൂടും മിശ്വാ!" അധിനിയുടെ ദേഷ്യത്തിലുള്ള സ്വരം കേൾക്കേ മിശ്വ, അംശിയെ സ്വതന്ത്രയാക്കി ആ പെൺകുട്ടിക്കു നേരേ തള്ളി വിട്ടു. അപ്പോൾ അവളുടെ മിഴികളുടെ കോണിൽ വജ്രം പോലൊരു മിഴിനീർ മുത്ത് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു! തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ