बिजनेस मॅन कोल्हापुरातला गणेश नावाचा मुलगा. घरची परिस्थिती साधी. वडील शेतमजुरी करायचे, आई घरकाम. गणेशने खूप कष्ट करून अभ्यास केला, पण नोकरी मिळाली ती फक्त १५ हजार रुपयांची. रोज सकाळी उठून कामाला जायचा, संध्याकाळी दमून घरी यायचा. पण मनात एकच विचार – “इतकी वर्षे अभ्यास केला, आणि आजही घरची परिस्थिती तशीच आहे.” एक दिवस तो गावातल्या बाजारात गेला. तिथे त्याने एक म्हातारा माणूस पाहिला. तो हाताने कोल्हापुरी चप्पल शिवत होता. त्याच्या दुकानासमोर लोकांची गर्दी होती. गणेशने विचारलं, “काका, एवढ्या जुन्या चपला कोण घेतं आजकाल?” काका हसले आणि म्हणाले, “बाळा, लोकांना फॅशन बदलते, पण चांगली गोष्ट कधी जुनी होत नाही. ही चप्पल फक्त चप्पल नाही, हा आपल्या कष्टाचा आणि ओळखीचा व्यवसाय आहे.” गणेशच्या डोक्यात ते शब्द घर करून गेले. दुसऱ्या दिवशी सुट्टी घेऊन तो पुन्हा त्या काकांकडे गेला. त्यांच्याकडून चप्पल बनवायला शिकू लागला. सुरुवातीला लोक हसायचे – “अरे, एवढा शिकून चप्पल विकणार?” पण गणेशने हार मानली नाही. त्याने मोबाईलवर फोटो काढून सोशल मीडियावर टाकायला सुरुवात केली. “हाताने बनवलेली अस्सल कोल्हापुरी चप्पल” म्हणून विक्री सुरू केली. सुरुवातीला महिन्याला ५–१० जोड विकले जायचे. मग हळूहळू ऑर्डर वाढल्या. एका वर्षात त्याने स्वतःचं छोटंसं दुकान काढलं. दोन माणसं कामाला ठेवली. ज्या नोकरीत १५ हजार मिळायचे, त्याच्यापेक्षा आता महिन्याला ७०–८० हजार मिळू लागले. एक दिवस तो त्याच जुन्या ऑफिससमोरून गेला. जिथे तो कधी १५ हजारांसाठी काम करायचा. त्याने मनात म्हटलं – “मी वर्षे वाया घालवली नाहीत. त्या वर्षांनी मला कष्ट करायला शिकवलं. पण यश तेव्हाच मिळालं, जेव्हा मी स्वतःवर विश्वास ठेवला.” माणूस हरत नाही, तो फक्त उशिरा स्वतःला ओळखतो. #💼प्रसिद्ध व्यावसायिक