കവിത വറുതികത്തുന്നു ******************** രചന കൃഷ്ണബാലാമണി ********************* വറുതികത്തുന്ന നീർചാലുകണ്ടുഞാൻ സൂര്യനെനോക്കി പറഞ്ഞുപോയി ഇതെന്തു നീതി ഇതെന്തുന്യായം ഇന്നെന്റെ മണ്ണിന്റെ ചുടുചോരയൂറ്റുനീ ഊറിചിരിച്ചു കടന്നിടല്ലേയെന്ന് ആർത്തു കരഞ്ഞമ്മ കേണിടുന്നു ദാഹമകറ്റുവാൻ നീർചാലുകാണാതെ അലറികരഞ്ഞമ്മ നിന്നിടവേ പുഴയെന്ന് പേരുള്ള നീളുന്ന ചാലുകൾ മിഴിപൂട്ടിമൗനമായ് നിന്നിടുന്നു കൊറ്റിയും കാക്കയും പ്രാവും പറവയും ചാലിന്നരിക്കിൽ തപസ്സിരിപ്പൂ,, പൊത്തിലോളിച്ചൊരു കുഞ്ഞുപൊന്മാനിന്ന് കൂടും വെടിഞ്ഞിട്ട് പോയി മറഞ്ഞു വേനൽമഴയ്ക്കായ് കാത്തു കിടന്നൊരു മാനത്തുകണ്ണികൾ മണ്ണിന്റെമാറിലെ ങ്ങോ പോയ്മറഞ്ഞു,,, തോട്ടിൻ കരയിലും ആറ്റികരയിലും അസ്ഥികൾ കൂട്ടമായി കൂനകൂടി കുപ്പിവെള്ളത്തിന്റെ സ്വാദറിങ്ങനെ ഇനിവരുംതലമുറ നടന്നുനീങ്ങും ചുവടൊന്ന് വെക്കുമ്പോൾ തോണ്ട വരണ്ടവർ ദാഹനീരിനായൊരു യുദ്ധകളമൊരുക്കും രണഭൂവിൽ വീഴുന്ന ചുടുനീണം നുണഞ്ഞന്നവർ വരളുന്ന തൊണ്ടയ്ക്ക് ശാന്തിയേകും തോടുംകുളങ്ങളും കാട്ടാറുമില്ലാത്ത ഭൂമിക്കൊരു ചരമഗീതം കുറിക്കും ചിലർ പിന്നെ പഠിക്കും പാഠപുസ്തകത്തിന്റെ ഒരുതാളിൽ മയങ്ങുന്ന ഒരു കവിതയായെന്റെ പുഴചൊല്ലിടും,,, ഞാനൊരു പുഴയായിരുന്നു മലിനമേറീടാത്ത ഹൃദയത്തിനാൽ ഞാനന്ന് മൃദുവായ താരാട്ട് മൂളിയിരുന്നു എൻ മുലചുരന്നൊഴുകിയ ഇളംചുടു നീരിനാൽ ദാഹം ശമിപ്പിച്ചുനാടിന്റെ മക്കൾ കാലം കടന്നങ്ങുപോയ്‌ മറയും ഞാനും മറന്നേങ്ങോ പോയ്‌മറയും പുഴകണ്ടകണ്ണും ഇടം തന്നമണ്ണും ഒരു നേർത്ത രേഖയായ് മാഞ്ഞു പോകും ഒടുവിലാരോ പാടുന്നവരിയിലെ പുഴയായും കഥ പറയുന്ന നദിയിലെ ചിത്രമാകും പിന്നെയോ ചൊല്ലി പതിഞ്ഞൊരു നാടൻപാട്ടിന്റെ ഈരടിയിൽ ഞാൻ വീണുറങ്ങും,,,, എന്നെപുണർന്നകൈയ്യില്ല മെയ്യില്ല എന്നെകണ്ടകണ്ണില്ല കാഴ്ചയുമില്ല പിന്നെ പുഴയെന്നപേര് മാത്രം ഞാനെ ന്തിന്നുപേറണം യാത്രയാവുകു ഞാൻ അന്ത്യ യാത്രയാകുന്നു ഞാൻ വിടചൊല്ലും വാക്കുഞാൻ ആരോട് പറയേണ്ടു എനിക്കായ് ഒരിറ്റുദാഹനീർ കരുതിവയ്ക്കാതെ ഞാൻ മൃതിയെ പുണർന്നങ്ങ് യാത്രയാകുന്നു,,✍️ ********************* സസ്നേഹം കൃഷ്ണബാലാമണി #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾