#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _27 ✍️ രചന - Aysha akbar പെട്ടെന്ന് അടി വീണ ഭാഗത്ത് കൈ പത്തി വെച്ചു കൊണ്ടുവൾ അവനെ നോക്കുമ്പോൾ ആ മിഴികൾ രണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... കിട്ടിയ ജീവൻ ഇങ്ങനെ പാതിക്ക് വെച്ചു നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന നിനക്കൊക്കെ ഒരു ദിവസത്തെ ആയുസ്സ് നീട്ടി കിട്ടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരുടെ വേദന അറിയുമോഡി .... അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെ നിന്നത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദമൊന്നിടറി..... മുമ്പോട്ട് എങ്ങനെ ജീവിക്കുമെന്നറിയാത്ത വർക്ക്..... എളുപ്പമുള്ള വഴി ഇത് തന്നെയല്ലേ... അവന്റെ വരിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖം നോക്കി അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ തിര തല്ലുന്നൊരു നിസ്സഹായത അഭിക്ക് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ആദ്യമായി കേട്ട ആ ശബ്ദത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രത യുണ്ടായിരുന്നു...... ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുമ്പോൾ ഒരു നീമിഷത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ അവളെ കൈ നീട്ടി അടിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് അവനു തോന്നി പ്പോയി... ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെയാണ്.... ദേഷ്യം വന്നാൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല ...... അപ്പോഴും സ്വയം മരിക്കാൻ നോക്കിയതിന് അവളോടുള്ള ദേഷ്യം അവനിൽ ബാക്കി തന്നെയായിരുന്നു...... സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് മരിക്കുന്നോളം ധൈര്യം വേണ്ട ജീവിക്കാൻ.... നടക്കങ്ങോട്ട്... അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ തന്നേ അത് പറഞ്ഞവളെ അകത്തേക്കെന്ന വണ്ണമൊന്ന് തള്ളി...... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ തുടച്ചു തുടച്ചു കൊണ്ടവളും പതിയെ നടന്നു....... അപ്പോഴും അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ അഗാധ ഗർത്തങ്ങളിൽ നിന്നെന്ന വണ്ണമൊരു തേങ്ങൽ ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നവന്.... അവൾ നടന്നതിനു പിറകെ അവനും നടക്കുമ്പോൾ നീല സാരിയുടെ അറ്റം അവനിലേക്കൊന്ന് പാറി വീണു.... ഉള്ളെന്തിനോ ഒന്ന് വിങ്ങി..... ഒഴുകുന്ന കണ്ണ് നീർ അമർത്തി തുടച്ചു അവളാ സീറ്റിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അതിന് എതിർ വശമെന്നോണം അവനുമൊന്നിരുന്നു...... ഒരു ദിവസം പല തരത്തിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന അവൻ വളരേ ലാഖവത്തോടെ എന്നാലല്പം അമർഷത്തോടെ തന്നേ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു.... എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം...... ജീവിക്കാൻ വഴിയില്ലാത്തവരൊക്കെ ആദ്യം തന്നേ അങ്ങ് ചാവാറാണല്ലോ പതിവ്..... എങ്കി പിന്നേ ഇന്ത്യ യിൽ ഇത്ര ജന സംഖ്യ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നല്ലോ.... മുടിയൊന്ന് മുകളിലേക്കൊതുക്കി വെച്ചു കൊണ്ടത് പറയുന്നവനെ അവളല്പം ഭയത്തോടെ യാണ്‌ നോക്കിയത്.......... ആ വാക്കുകൾക്ക് അത്ര യേറെ ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു...... അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ കൂർമത കാൻകെ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളൊന്നു വിതുമ്പി..... അവളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമാ നീല ക്കൽ മൂക്കുത്തിയിൽ പതിഞ്ഞു....... ഓർമ്മകളിലൊരു നീലാംബര പ്പൂ വിരിഞ്ഞു.... എത്ര മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും വാടാത്ത അതേ നീലാംബരം..... അതിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കാനെന്ന വണ്ണം അവൻ തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു... അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖത്ത് കൂടെ ഓടി നടന്നു........ തവിട്ട് നിറമുള്ള കണ്ണുകളിൽ മുഴുവൻ ഭയമോ വെപ്രാളമോ നിഷ്കളങ്കതയോ എല്ലാമാണ്..... തന്റെ മുമ്പിൽ ഇത് പോലെ ഇരുന്നവളുമായി ഈ മിഴികൾക്കൊരു ബന്ധവുമില്ല...... കാരണം ആ കണ്ണുകൾ വിഷാദങ്ങളുടെ ആഴിയിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്തുമ്പോഴും അടക്കി പ്പിടിച്ച മനോ ധൈര്യം അവളെ വ്യത്യസ്ത യാക്കിയിരുന്നു..... ചെറിയ ചെറിയ കാരണങ്ങൾക്ക് ആത്മ ഹത്യ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർ അവളെ കണ്ട് പഠിക്കണം....... എന്തും നേരിടാൻ പാകപ്പെടുത്തിയ അവളിലെ പെണ്ണിനെ അറിയണം...... ഉള്ളാലെ അവനു അവളോട് ആരാധന യായിരുന്നു........ അവൻ മുഖമൊന്നു കൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു....... എന്തോർത്താലും അവസാനം എത്തുന്നത് അവളിലേക്കാണ്.... അതാണ് തന്റെ ചിന്തകളുടെ പ്രശ്നം..... അത് കൊണ്ട് ചിന്തിക്കാൻ സമയമില്ലാത്ത വണ്ണം താൻ തന്നേ തന്നേ കൂട്ടിലടചിരിക്കുക യാണ്‌...... അവൻ ഒന്ന് കൂടി അവളിലേക്ക് നോക്കി... ആകെ ക്കൂടി അവൾ ചുരുണ്ടു കൂടിയിരിപ്പുണ്ട് .... നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ അവളുടെ മുഖം ആകെ ക്കൂടി ചുവന്നിട്ടുണ്ട്..... അവനെന്തോ ആ ഭാവത്തോട് ഒരു സഹതാപം തോന്നി..... അവൻ ബാഗിൽ കരുതിയിരുന്ന വെള്ളം അവൾക്ക് നേരെയൊന്ന് നീട്ടി..... അവൾ വേണ്ടെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തല ചലിപ്പിച്ചു.... കുടിക്ക്...... ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദത്തിലവനത് പറഞ്ഞതും അവളവനെ ഭയന്നെന്ന വണ്ണം ആ കുപ്പി കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി..... അവൾ ഒരു മുറുക്ക് കുടിച്ചെന്ന് വരുത്തി അവനെ നോക്കുമ്പോൾ ആശങ്കയും ഭയവും നിറഞ്ഞ ആ നോട്ടം തന്നിലേക്ക് മാത്രമല്ലെന്ന് അവനു തോന്നി.... ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ അവൾ ഭയപ്പെടുന്നത് പോലെ...... എന്താ പ്രശ്നമെന്ന് പറ.... എന്നേ കൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരിക്കും..... ശബ്ദത്തിനല്പം മയം വരുത്തി അവനത് പറയുമ്പോൾ അവൾ സംശയത്തോടെ അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അവൾ തന്നേ നോക്കുമ്പോൾ തന്നേ വിശ്വസിക്കാമോ എന്നവൾ അവളോട് തന്നേ ചോദിക്കുന്നതായി അവനു തോന്നി....... അവൻ കൈ രണ്ടും മാറോടു പിണച്ചു കെട്ടി സീറ്റിലേക്കൊന്ന് ചാരിയിരുന്നു..... അവളവനെ തന്നെയോന്ന് നോക്കി.... ഭംഗിയായി വെട്ടിയൊതുക്കി വെച്ച കറുത്ത മീശ....... താടി രോമങ്ങൾ ചെറിയ തോതിൽ മാത്രമുള്ള ആ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തിന് വല്ലാത്തൊരു പൗരുഷത്തിന്റെ കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... അവനെ വിശ്വസിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നൊരു ആശങ്ക ആ മുഖത്ത് മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു..... അഭിയാണെങ്കിൽ അവൾ പറയട്ടെ എന്ന ഭാവത്തിൽ അതേ യിരിപ്പ് തന്നെയാണ്..... എനിക്ക്....എനിക്ക് പോകാനൊരിടമില്ല...... വല്യച്ഛന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു ഇത് വരെ.... വല്യച്ഛന്റെ മകൻ എന്നേ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവിടെ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടതാ ഞാൻ...... അവനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും എന്നേ തേടി പിറകെയുണ്ട്...... അവരേത് നിമിഷവും എന്നേ കണ്ടെത്തും.... എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നോ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നോ എനിക്കറിയില്ല... ആ വീട് വിട്ടൊരു ലോകവും എനിക്കറിയില്ല...... അവളോരോറ്റ പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സൊന്നു തണുത്തിരുന്നു.... നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ ഒരു നാട്ടിൻ പുറത്തുകാരി യാണവളെന്ന് അവനു മനസ്സിലായിരുന്നു..... അപ്പൊ അച്ഛനും അമ്മയും....... അവനത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ കരച്ചിലോന്നടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തല ചലിപ്പിച്ചു...... പിന്നീടൊന്നും അവനതിനെ പറ്റി ചോദിച്ചില്ല..... തന്നോട് പ്രശ്നങ്ങളെ പറഞ്ഞെന്ന് കരുതി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ യാതൊരു പ്രതീക്ഷ യും അവനു കാണാനില്ലായിരുന്നു.... അവൾ പുറത്തെവിടെയോ കണ്ണുകൾ നാട്ടിരിപ്പാണ്.... ഒപ്പം ആ തവിട്ട് നിറ മിഴികൾ കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നുമുണ്ട്..... തന്നേ സംബന്ധിച്ച് വളരേ നിസ്സാരമായ കാര്യമാണ് അവൾക്കൊരു അഭയ കേന്ദ്രം കൊടുക്കുക എങ്കിൽ കൂടി അവൾക്കത് മുന്നോട്ട് ചലിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു വലിയ പ്രശ്നം തന്നെയാണെന്ന് അവളുടെ കലങ്ങിയ മിഴികൾ അവനു ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... പക്ഷെ അപ്പോഴും ഈ യാത്ര വീട്ടിലേക്കാണെന്നത് അവന്റെ മുന്നിലൊരു ചോദ്യ ചിന്ഹ മായിരുന്നു ..... തിരികെ പോകുമ്പോൾ കൂടെ കൂട്ടിയാലല്ലേ അവളെ നീലാംബരത്തിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ കഴിയു...... അവനാകെ യൊരു ആശയകുഴപ്പത്തിൽ പെട്ടു പോയി..... ഇനി.... ഇനിയെങ്ങോട്ടാ..... അവനത് ചോദിച്ചതും അവൾ അവനെയൊന്ന് ഉറ്റ് നോക്കി....... പോകേണ്ടതെവിടേക്കെന്ന് അറിയാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവൾ മരിക്കാൻ തുനിഞ്ഞതെന്നും ആ മരണത്തിൽ നിന്നും വലിച്ച് കയറ്റി യാണ്‌ ഇനിയെങ്ങോട്ടെന്ന് ചോദിക്കൂന്നതെന്നും ഓർത്തപ്പോഴാണ് ചോദ്യത്തിലെ പിശകവനോർത്തത്... ഒരു നിമിഷം അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ അവനൊന്നു പതറി യിരുന്നു..... പക്ഷേ ഒരു നിമിഷത്തെ അമർഷത്തിൽ അവനെയൊന്ന് തുറിച്ചു നോക്കിയെന്നല്ലാതെ അവനോട് ദേഷ്യപ്പെടാനോ വഴക്ക് കൂടാനോ ഒന്നും അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു..... അവൾ വീണ്ടും അവനിൽ നിന്നും മിഴികൾ പറിച് ദൂരേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.... നീലാംബരത്തിലേ അഡ്രസ് കൊടുത്ത് തനിച്ചു വിടാൻ കഴിയുന്ന ഒരുവളല്ല അവളെന്ന് അവനു തോന്നി.... ഒറ്റക്ക് അത്രയും ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുള്ള പാകമോ പക്വതയോ ധൈര്യമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു പാവം പെണ്ണാണ്..... താനുറക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും ആ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങുന്നുണ്ട് .... കൈ വിരലുകൾ സാരിയിൽ അമരുന്നുണ്ട്..... മാത്രവുമല്ല അവളുടെ പിറകിൽ ആരൊക്കെയോ ഉണ്ട് താനും..... ഇറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റേഷനെത്തിയതും അവനെഴുന്നേറ്റു ... അവനെഴുന്നേറ്റത് കണ്ടവളവനെയൊന്ന് നോക്കി..... പ പതിയെ വീണ്ടും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു...... ആ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞു കവിയുന്നുണ്ട്... എന്തോ അവളെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരാൻ മനസ്സ് വന്നില്ലായിരുന്നവന്...... അല്ലെങ്കിലും ഇത് പോലെ എത്ര ആളുകൾക്ക് ജീവിതം കെട്ടി പ്പടുത്ത ആളാണ്‌ താൻ..... അതിന്റെ കൂടെ ഒന്ന് കൂടി യെന്ന് കരുതാനുള്ളു വെങ്കിൽ കൂടി പോകുന്നത് വീട്ടിലേക്കാണെന്ന താണ് പ്രശ്നം...... തിരികെ യുള്ള യാത്ര യിലായിരു യുന്നെങ്കിൽ തനിക്ക് മറുത്തൊന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടി വരിക പോലും ചെയ്യില്ലായ്യിരുന്നു...... അവൻ അവളെ ഒന്ന് കൂടി നോക്കി... അവളതേ ഇരിപ്പ് തന്നെയാണ്...... ഇതൊരു ഓർഫനേജിന്റെ അഡ്രസ് ആണ്...... താൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ മതി..... ബാക്കി ഞാൻ ശരിയാക്കിക്കോളാം .... അവിടെ താൻ സേഫ് ആകും.... മരിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ഒരു പ്രശ്നവും തനിക്കിപ്പോഴില്ല...... അവനത് പറഞ്ഞു നീലാംബരത്തിന്റെ ഒരു കാർഡ് അവളുടെ മടിയിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ വെറുതെ അതൊന്ന് നോക്കി... പിന്നേ വീണ്ടും അതേ ഇരിപ്പ് തുടർന്നു ..... ട്രെയിൻ എടുക്കാൻ സമയമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അവനു പോകാനും നിൽക്കാനും വയ്യാത്ത ഒരവസ്ഥയിലായി പ്പോയി.... പണ്ട് ആനന്ദിയെ കിട്ടുമ്പോഴുള്ള ആ പഴയ അഭിയല്ല താനിപ്പോഴെങ്കിൽ കൂടി വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അതേ അന്തരീക്ഷമാണ് തന്റെ ഉള്ളിനെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കുന്നത്.... മറുപടിയൊന്നുമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവനവളെ യൊന്നു നോക്കി പതിയെ ട്രെയിനിയിൽ നിന്നിറങ്ങി യിരുന്നു.... അവനിറങ്ങിയതും ട്രെയിൻ ഒരു ചൂളം വിളിയോടെ തന്റെ യാത്ര വിളിച്ചോതുമ്പോൾ ഹൃദയം എന്തിനോ അകാരണമായി ഒന്ന് പിടച്ചു...... ഇനിയുള്ള അവളുടെ നിമിഷങ്ങളെന്താവുമെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടിയതും ട്രെയിനിലേക്ക് അവൻ കയറിയതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു...... എണീക്ക്....വാ...... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടാ മെലിഞ്ഞ കൈ തണ്ടയിൽ പിടിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാവും മുന്പേ അവളും യാന്ത്രികമായി അവനോടൊപ്പം ചലിച്ചിരുന്നു.... അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ അനങ്ങി തുടങ്ങി...... അതിൽ നിന്നും അവൻ ചാടിയിറങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ നീളൻ കൈ തണ്ടയിലെ പിടി അവൻ വീട്ടിരുന്നില്ല........ (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ