ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം... 💕29 ✍️Jamsheena Faisal അതിരാവിലെ വിൻഡോ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ സൂര്യ പ്രകാശം സിദ്ധുവിന്റെ മുഖത് പതിച്ചതും കണ്ണ് പുളിച്ചത് പോലെ അവനൊന്നു മുഖം ചുളിച്ചു...ഗ്ലാസിന് മറയായി ഇട്ടിട്ടുള്ള വെള്ള കർട്ടൻ ഇരുവശത്തേക്കും നീങ്ങിയിട്ടാണ് കിടക്കുന്നത്... അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് വെളിച്ചം മുറിക്കകത്തേക്ക് അരിച്ചു കയറിയതും... ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല... പെട്ടന്നവന്റെ നോട്ടം തന്റെ അരികിൽ കിടക്കുന്നവളിലേക്ക് നീണ്ടു...ഇന്നലത്തെ ഓർമയിൽ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ മന്ദഹാസം വിടർന്നു... അത്രക്കും മനോഹരമായ നിമിഷം സമ്മാനിച്ചവൾ... സച്ചുവിന് പോലും അങ്ങനൊരു നിമിഷം പകർന്നു തരാൻ ഇന്നുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല...തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് പൂച്ചകുഞ്ഞിനെ പോലെ പതുങ്ങിയാണ് കിടപ്പ്... അവനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി... ഒന്നും അറിയാതെയുള്ള ആ കിടപ്പിൽ അവനവളെ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും ഉണർത്താൻ തോന്നിയില്ല... അത്രക്കും നിഷ്കളങ്കമായിരുന്നു ആ മുഖം... അവന്റെ കൈകൾ അരുമയോടെ അവളുടെ അഴിഞ്ഞു വിടർന്നു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളിൽ തഴുകി...അവനുള്ളിൽ അവളോടുള്ള പ്രണയം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... എന്താ അതിന് കാരണം എന്നൊന്നും അവന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാതൊരു ഇഷ്ടം... ആ ഇഷ്ട്ടം തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാകാൻ തയ്യാറായി വന്നതാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അറിയില്ല... എങ്കിലും ഇഷ്ട്ടം തോന്നിപോകുന്നു...സച്ചുവിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് എങ്ങനെയാണ് വൈഗയെ എങ്ങനെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നറിയില്ല.... പക്ഷെ ഒന്നറിയാം ഈ ഒരുത്തിയോട് തനിക്ക് അറ്റമില്ലാത്ത പ്രണയം തോന്നുന്നുണ്ട്... പക്ഷെ അവിടെ സച്ചുവിനെ മരണത്തിൽ പോലും മറക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ല... അവൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഈ ജീവിതം തന്നെ താൻ തെരെഞ്ഞെടുത്തത്... വേണ്ട.... അനാവശ്യമായ ചിന്തകളൊന്നും വേണ്ട... തന്റെ പ്രണയം സച്ചു മാത്രമാണ്... അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് താൻ ജീവിക്കുന്നത് പോലും.. അവളെ മറന്നൊരു ജീവിതവും തനിക്കില്ല.... കുറച്ചു സമയം സച്ചുവിനെ മറന്നതിൽ അവന് കുറ്റബോധം തോന്നി...സച്ചുവിനെ മറക്കാനും വൈഗയെ അംഗീകരിക്കാനും മനസ്സ് വിമുകത കാണിക്കുന്നു...പക്ഷെ ഒന്നറിയാം രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങളുടെയും തന്റെ മനസ്സിലുള്ള സ്ഥാനം രണ്ടാണെന്നും അവിടെ ഒരു പടി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് വൈഗയാണോ എന്നൊരു തോന്നൽ... തന്റെ കുഞ്ഞിനെ പത്തു മാസം ഉദരത്തിൽ ചുമക്കേണ്ടവൾ... അതിന് നൊന്ത് പ്രസവിച്ചു തന്റെ കയ്യിലേൽപ്പിക്കേണ്ടവൾ... ആ നിമിഷം തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ... തന്റെ പ്രണയത്തെ പാതി ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമോ... അവന്റെ മനസ്സ് പലവിധ ചിന്തകളിൽ ഉഴുതു മറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതും ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉത്തരം കിട്ടാതെ അവനുള്ളിൽ ഒരു സമസ്യ പോലെ കിടന്നു... എത്ര കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും അതിനൊരു അറ്റം അവന് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ ഇനിയും കിടന്നാൽ ശരിയാകില്ലെന്ന് തോന്നി അവൻ വൈഗയെ ഉണർത്താതെ പതിയെ അവളെ തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും തലയിണയിലേക്ക് ഇറക്കി കിടത്തി അവൻ എഴുന്നേറ്റു... ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പത്തു മണിക്ക് ഒരു ക്ലയിന്റ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്‌... ഇമ്പോർട്ടന്റ് ആണ്... വൈകാൻ പാടില്ല... വേഗം ടവ്വലും എടുത്ത് ബാത്‌റൂമിൽ കയറാൻ നേരം ഉറങ്ങുന്ന വൈഗയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും അവൻ പോലും അറിയാതെ അവന്റെ കാലുകൾ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചലിച്ചു... അവളുടെ അരികിൽ എത്തി കുനിഞ്ഞു ആ വിരിഞ്ഞ മൂർദ്ധാവിൽ അമർത്തിയോരു ചുംബനം നൽകിയതും അതുവരെ കലുഷിതമായ മനസ്സ് ഒന്ന് തണുത്തത് പോലെ അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു... ആ തെളിഞ്ഞ മനസ്സോടെ തന്നെ അവൻ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറി.... ഫ്രഷായി വന്നതും വൈഗ അപ്പോഴും എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല...അവൻ പിന്നെ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കാതെ വേഗം റെഡിയായി താഴെക്കിറങ്ങി.... അമ്മയുടെ മുറിയിൽ എത്തിയതും അകത്തു നിന്നും ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു... അതിൽ നിന്നും ചേച്ചി രാവിലെ നേരത്തെ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി... വീടിന്റെ ഒരു താക്കോൽ ചേച്ചിയുടെ കൈവശവും ഉണ്ട്‌... അത് ഉപയോഗിച്ചാണ് അകത്ത് കയറിയിട്ടുണ്ടാവുക... ഈ സമയം അമ്മയെ ഫ്രഷാക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആയിരിക്കും... എങ്കിലും അവൻ ഡോറിൽ ഒന്ന് തട്ടി അമ്മയെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു... സിദ്ധു... മോനേ... അമ്മ ബാത്‌റൂമിൽ ആണ്... അകത്തു നിന്നും ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം... അഹ് ചേച്ചി... ഞാൻ ഇറങ്ങാണ് അമ്മയോട് പറയണേ...അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. ആ മോനേ.. ഞാൻ പറയാം...ചായ വേണ്ടേ മോനേ.. വേണ്ട ചേച്ചി...അർജന്റ് ഉണ്ട്‌... ഓഫീസിൽ നിന്നും കുടിച്ചോളാം.. എങ്കിൽ ശരി... ആ പിന്നെ ചേച്ചി... എന്താ മോനേ... അവർ അകത്തു നിന്നും അവന്റെ വിളിയിൽ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു... വൈഗ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല... കുറച്ചു കഴിഞ്ഞും എഴുന്നേറ്റില്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് പോയി വിളിച്ചേക്കണേ ചേച്ചി... അവൻ മടിയോടെ എങ്കിലും പറഞ്ഞു.. ശരി മോനേ.. ചേച്ചി നോക്കിക്കോളാം... അത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ ചുണ്ടിലൊരു അർത്ഥം വെച്ചൊരു ചിരി മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു... സിദ്ധു പിന്നവിടെ നിൽക്കാതെ വേഗം വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് അതുപോലെ തന്നെ അടച്ചു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി കാറിൽ കയറി പോയി.. ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ സിദ്ധു ഓഫീസിൽ എത്തിയതും മീറ്റിങ്ങിനുള്ളതെല്ലാം മിഥുൻ റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ടായൊരുന്നു... ഒരു എക്സ്പോർട്ടിങ് കമ്പനിയാണ് സിദ്ധുവിന്റേത്... പുതിയ ക്ലയിന്റസ് ആണ്... ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കുള്ള ഡീൽ ആണ് ഇന്ന് സൈൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്... ഒരുപാട് വർഷത്തെ അവന്റെ കഠിന പ്രയത്നം കൂടെയാണ് ഈ ഡീൽ.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത് മിസ്സാവാൻ പാടില്ലെന്ന് അവന് നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു... കൂടാതെ ആ മീറ്റിങ്ങിന് ഒരു കുറവും വരാൻ പാടില്ലെന്നും.. ഇതെല്ലാം അറിയാവുന്ന മിഥുൻ മുൻകൂട്ടി തന്നെ സിദ്ധു വിചാരിച്ചതിലും ഭംഗിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്... എല്ലാം റേഡിയല്ലേ... ബാഗ് പേർസണൽ സ്റ്റാഫിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത് കൊണ്ട് സിദ്ധു ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു... Yes sir... മിഥുൻ sir എല്ലാം റെഡിയാക്കി ഇപ്പോൾ പോയതേയുള്ളൂ... വാട്ട്‌... മിഥുൻ പോയെന്നോ... എവിടേക്ക്... ഇത്രയും ഇമ്പോർട്ടന്റ് മീറ്റിംഗ് ഇവിടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൻ എവിടെ പോയി... മിഥുൻ സാറിന്റെ വൈഫ് എന്തോ ഹോസ്പിറ്റലൈസ്ഡ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞു.. ഒരുമണിക്കൂറിൽ എത്തുമെന്നും...സ്റ്റാഫ്‌ പറഞ്ഞതും സിദ്ധുവിന്റെയുള്ളിൽ ദേഷ്യം നുരഞ്ഞു പൊന്തി... എങ്കിലും അവനെല്ലാം ചെയ്ത് വെച്ചിട്ടാണ് പോയിട്ടുണ്ടാവുക എന്ന ബോധ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ട് അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല... ദേഷ്യം അടക്കി കൊണ്ട് കേബിനിലേക്ക് കയറി.. കൂടെ വന്ന സ്റ്റാഫ് അവന്റെ മേശക്ക് മുകളിൽ ബാഗ് വേച്ചു കൊണ്ട് അവനോട് പെർമിഷനും വാങ്ങി പുറത്തേക്ക് പോയി... അവൻ കൈകൾ കൂട്ടി തിരുമ്മി തന്റെ ദേഷ്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... ഫോണെടുത്തു മിഥുന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തു... ************************************* ഇന്നല്ലേ സിദ്ധു മോൾടെ വീട്ടിലേക്കും അവന്റെ ഒന്ന് രണ്ട് ഫ്രണ്ട്സിന്റെ വീട്ടിലേക്കും പോകാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്... എന്നിട്ടെന്തേ ഓഫീസിൽ പോയത്... രാവിലത്തെ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കലെല്ലാം സീതാമ്മയുമായി ഗാർഡനിലൂടെ നടക്കുകയാണ് വൈഗ... രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുതലുള്ള വൈഗയുടെ ചിന്തയും അത് തന്നെയാണ്... ഇന്നലെ പറഞ്ഞതിന് നേർ വിപരീതമായി ഒന്നും പറയാതെയുള്ള പോക്ക്... രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുതലേ ഇന്നലെ അരികിൽ കിടന്നിരുന്ന സിദ്ധുവിനെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... അവൻ അടുത്തില്ലെങ്കിലും അവനിന്നലേ സമ്മാനിച്ച നിമിഷങ്ങൾ അവളുടെ ഓർമയിലേക്ക് ഒരു കുളിർക്കാറ്റ് കണക്കെ ഓടിയെത്തിയിരുന്നു... അവനെവിടെ പോയി എന്ന ആശങ്കയോടെ താഴേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് സിദ്ധു കുഞ്ഞ് നേരത്തെ ഓഫീസിൽ പോയെന്നും മോള് എഴുന്നേറ്റാൽ പറയണം എന്നും പറഞ്ഞു എന്ന് ചേച്ചി പറയുന്നത്... അന്നേരം അവളുടെ മനസ്സിൽ സിദ്ധുവിനോട് നേരിയ പരിഭവം തോന്നിയിരുന്നു... എത്ര ഉറക്കത്തിൽ ആണെങ്കിലും ഒന്ന് തട്ടി വിളിച്ചാൽ താൻ എഴുന്നേൽക്കില്ലേ... ഒന്ന് പറഞ്ഞ് പോയാൽ തനിക്കിത്രയും പരിഭവം തോന്നുമോ...അവനോട് പരിഭവം പറയുംപോലെ അവളുടെ മനസ്സ് അവളോട് തന്നെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... സീതാമ്മയുടെ മുന്നിൽ ആ പരിഭവമൊന്നും കാണിക്കാതെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനൊരു ചോദ്യം... വൈഗ... കുട്ട്യേ നീയിത് ഏത് ലോകത്താണ്... വീൽചെയറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് സീതാമ്മ പിറകിലേക്ക് തലചെരിച്ചു നോക്കി... ഹേ... പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയെന്ന പോലെ വൈഗ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... അവളുടെ മട്ടും ഭാവവും അവരിൽ ചിരി ഉതിർന്നെങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല.... ഞാൻ ഇത് വരെ ചോദിച്ചതും പറഞ്ഞതും ഒന്നും കേട്ടില്ലെന്ന് സാരം... കപട ഗൗരവത്തോടെ അവർ അവളെ നോക്കിയതും കുറ്റം ചെയ്തവളെ പോലെ അവൾ മുഖം കുനിച്ചു... എന്റെ കുട്ട്യേ... വിഷമിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല.. എപ്പോഴും ഒരു ചിന്തയുമായി മനസ്സ് ഇവിടെയൊന്നും അല്ലല്ലോ നിന്റെ... എന്താ അതിന് മാത്രം ആലോചിക്കാൻ... ഇപ്പോൾ തന്നെ കണ്ടില്ലേ ഞാൻ ചോദിച്ചത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ മിഴുങ്ങസ്യ കണക്കെ നിൽക്കുന്നത്... ശകാരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള സീതാമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ താൻ ഇത്രയും നേരം സിദ്വേട്ടനെ കുറിച് ഓർക്കുന്നതിനിടയിൽ സീതാമ്മയെ അവഗണിച്ചോ എന്നൊരു തോന്നൽ അവളിൽ ഉടലെടുത്തു... ഇനി ഞാൻ പറഞ്ഞതും ചിന്തിച്ചു നിൽക്കേണ്ട... ഇന്ന് സിദ്ധു നിന്നെയും കൂട്ടി വീട്ടിലും വേറെ ഒന്നിരണ്ട് ഇടത്തും എല്ലാം പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ... എന്നിട്ടെന്താണ് ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ ഓഫീസിൽ പോയെന്ന ഞാൻ ചോദിച്ചത്... അതോ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നോ... ഇല്ല... എന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല... ഞാനാണേൽ എണീക്കാൻ വൈകുകയും ചെയ്തു... സിദ്വേട്ടൻ പോകുമ്പോൾ വിളിച്ചതും ഇല്ല... എന്തെങ്കിലും അർജന്റ് കാണും... വൈഗക്കും അവൻ പോയതിനെ കുറിച് പ്രത്യേകമായി ഒന്നും അറിയാത്തത് കൊണ്ട് കൂടുതലൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... മ്മ്...കുറച്ചു കഴിഞ്ഞും വന്നില്ലെങ്കിൽ വിളിച്ചു നോക്കാം... അതൊന്നും വേണ്ട സീതാമ്മേ... വിളിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ട... അത്യാവശ്യം ഇല്ലാതെ പോകില്ലല്ലോ... വീട്ടിലേക്കൊക്കെ പോകുന്നത് നാളെയും ആകാലോ...വൈഗ പറഞ്ഞതും സീതമായൊന്ന് മൂളി... പിന്നെയും കുറച്ചു നേരം ഇരുവരും ഗാർഡനിലൂടെ നടന്നിട്ടാണ് അകത്തേക്ക് കയറിയത്... ************************************* സിദ്ധു.. ഞാനൊരു അർജന്റ് കാര്യത്തിന് വേണ്ടി വന്നിരിക്കാണ്... I Will call you later... അത്രയും പറഞ്ഞു മിഥുൻ സിദ്ധുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു ടെക്സ്റ്റ്‌ മെസ്സേജ് അയച്ചു... തുടരെ തുടരേയുള്ള സിദ്ധുവിന്റെ കോളിൽ ഈർഷ്യ തോന്നിയാണ് മിഥുൻ മെസ്സേജ് അയച്ചത്... ഫോണെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യം ആണേൽ അവൻ താൻ എടുത്തേനേ... പക്ഷെ അതിന് പറ്റിയൊരു സാഹചര്യം അല്ല തനിക്കിപ്പോൾ... താനിപ്പോൾ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ആലോചിച്ചതും അവനുള്ളിൽ സങ്കടത്തിന്റെ നീരുറവ പൊട്ടിയോഴുകി.... ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും ആരും കൂടെയില്ല... വർഷ മിഥുൻ... പെട്ടെന്ന് ഒരു നഴ്സ് ഐ സി യു വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് വിളിച്ചതും അവൻ പൊടുന്നനെ പിന്തിരിഞ്ഞു ഉറച്ച കാലടികളോടെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു... ദാ...ഈ മെഡിസിൻ വാങ്ങിക്കണം...വാങ്ങിച് അവിടെ കാണുന്ന നഴ്സ് സ്റ്റേഷനിൽ കൊടുത്താൽ മതി... നഴ്സ് കുറച്ചപ്പുറത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞതും അവൻ മൂളി അതിലേക്കൊന്ന് നോക്കി മെഡിക്കൽ സ്റ്റോർ ലക്ഷ്യം വെച്ച് നടന്നു... അവിടെയെത്തി മരുന്ന് വാങ്ങിക്കേണ്ട ഷീറ്റ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ അവിടെയുള്ള വെയ്റ്റിങ് സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നു... കുറച്ചു സമയം പിടിക്കും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അരികിലുള്ള ചുമരിൽ തലചായ്ച്ചു പതിയെ മിഴികളടച്ചു മിഥുൻ... ************************************* ഓഹ് ഷിറ്റ്! മിഥുന്റെ ടെക്സ്റ്റ്‌ മെസ്സേജ് വായിച്ചതും സിദ്ധു ദേഷ്യത്തോടെ ടേബിളിന് മുകളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു... അത്രക്കും ഇമ്പോർട്ടന്റ് ആണ് എന്ന് അവനറിയാം... എന്നിട്ടാണ്... അവന് ആലോചിക്കുംതോറും തലപെരുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു... സർ... ക്ലയിന്റ്സ് വന്നിട്ടുണ്ട്... അവരെ മീറ്റിംഗ് ഹാളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകട്ടെ... സ്റ്റാഫ് വന്നു ചോദിച്ചതും അവനൊന്ന് മൂളി... പിന്നെ ഇനിയും അവനെ കാത്തു നിൽക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് സിദ്ധു ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്ത് മനസ്സിനെ ഒന്ന് കൂളാക്കി കൊണ്ട് ഡ്രെസ്സൊന്ന് ശരിയാക്കി മീറ്റിംഗ് റൂം ലക്ഷ്യം വെച്ച് നീങ്ങി... ************************************* അഭിപ്രായം പ്ലീസ്... നിങ്ങളാരും ഒന്നും പറയാതെ വായിച്ചു പോകുമ്പോൾ എനിക്ക് എഴുതാനുള്ള മൂടും പോകും... #നോവൽ #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #തുടർകഥ #💔 നീയില്ലാതെ