ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟭𝟴 ✍️Jamsheena സിദ്ധു സയേഷയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി... മരുന്നുകളുടെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം... പുറത്ത് നിന്ന് ആര് വന്നാലും കയറാനൊന്ന് മടിക്കും...എന്നാൽ അവനത് ഇപ്പോൾ ഏറെ ഇഷ്ടമാണ്... തന്റെ പ്രണയത്തിനും ആ ഗന്ധമാണല്ലോ... മുറിയിൽ ഒരു ആശുപത്രിയിൽ എന്നപോലെ സജ്ജീകരിച്ച എല്ലാ മെഷീനുകൾക്കും വയറുകൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു Tychemed Electrical  Function Hospital ബെഡിൽ മെലിഞ്ഞൊട്ടിയ ശരീരവുമായി ഒരു പെൺകുട്ടി... അതാണ് അവന്റെ സയേഷ... അവനൊരു നെടുവീർപ്പോടെ അകത്തേക്ക് കയറി... മുറിയിൽ കാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ടതും ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന പെൺകുട്ടി തലചെരിച്ചു നോക്കി... മുറിയിൽ തന്നെ യുള്ള ഗ്ലാസ്സ് വിൻഡോ യിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ... അവൾക്ക് പുറം ലോകവുമായി ആകെയുള്ള ബന്ധം ആ ഗ്ലാസ്സ് ഡോർ ആണ്... "സിദ്ധു..."സിദ്ധുവിനെ കണ്ടതും  വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ പതിയെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഉച്ചരിച്ചു...മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ മൊട്ടിട്ടു... അവനായി എന്നും കാത്തിരിക്കുന്നത് പോലെ അവളുടെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെയർ ഉണ്ട്... അവൻ നടന്നു വന്നുകൊണ്ട് പതിയെ അതിലേക്കിരുന്നു... "സിദ്ധു..."അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചതും അവൻ ചുവന്നു കലങ്ങിയ മിഴികളോടെ അവളെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന പോലെ അവളുടെ തളർന്ന കൈകളെ തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ എടുത്തു പൊതിഞ്ഞു  പിടിച്ചു കൊണ്ട് അതിലേക്ക് മുഖമമർത്തി ഇരുന്നു... "സച്ചു... സോറി... I am really sorry...I wanted to see you.... But...I coud'nt... ബാക്കി പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന പോലെ അവനിൽ വേദന നിറഞ്ഞു... തന്നേ അത്രമേൽ പ്രണയിക്കുന്ന സച്ചുവിനോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... "സിദ്ധു... നോക്കിയേ... സിദ്ധു... എന്നേ നോക്ക്..."സച്ചു അവൻ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും അവനെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അവളെ സംസാരിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിപ്പിക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി അവൻ മുഖം തന്റെ ചുമലിൽ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് കൃത്രിമമായ ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി... "നീയെന്തിനാ സിദ്ധു എന്നോട് സോറി പറയുന്നത്... ഞാനറിയാതെ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് നീ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ...?"ചിരിയോടെയുള്ള ചോദ്യം... നാളിതുവരെ സച്ചുവിനെ താൻ പുഞ്ചിരിയോടെയല്ലാതെ കണ്ടിട്ടില്ല... ഇന്നും എല്ലാ വേദനകൾക്കിടയിലും അവളുടെ മുഖത് മായാത്തൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട്.. "സച്ചു... നീയെന്താ ഒന്നും അറിയാത്തത് പോലെ... ഞാൻ.. നീ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ വൈഗയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്... പക്ഷെ... എനിക്കിപ്പോൾ എന്തോ അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നില്ല... നിന്നോട് ഞാൻ വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് പോലെ... എപ്പോഴും മനസ്സിങ്ങനെ... എന്താ.. പറയുക... അത് ചിലപ്പോൾ നിനക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകില്ല..." "വൈഗ... വൈഗ എന്നാണോ ആ കുട്ടിയുടെ പേര് "അവൻ പറയുന്നതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ ചോദിച്ചതും അവന്റെ മുഖത് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി... "Just listen to me... അല്ലാതെ.. മറ്റവളെ കുറിച്ചല്ല ചോദിക്കേണ്ടത്..."അവൻ അമർഷത്തോടെ പറഞ്ഞതും അവളൊന്ന് ചിരിച്ചു... "Cool down... സിദ്ധു..cool down... I understand what you are saying.ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണല്ലോ നീ അങ്ങനൊരു തീരുമാനം എടുത്തത്... എനിക്കിപ്പോൾ ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നുന്നുണ്ട്...ഇനി നീ പറ... അവളെ കുറിച്ച്... നിന്റെ വൈഗയെ കുറിച്ച്..." "സച്ചു...Stop, there is a limit to patience.ഞാൻ ഇത്രയും ദിവസം എങ്ങനെ കഴിച്ചു കൂട്ടി എന്ന് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ..." "നിന്റെ മുൻകോപം മാറ്റിവെക്ക് ആദ്യം...നമുക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ...ഈ തളർന്നു കിടക്കുന്ന എനിക്ക് നിനക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ പോലും നൽകാൻ കഴിയില്ല... പിന്നെ നമ്മൾ വിവാഹം കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്.. " "പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ തമ്മിൽ വിവാഹം കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന് പ്രാധാന്യം ഉണ്ടോ സച്ചു... നിനക്ക് ഞാനും എനിക്ക് നീയും അത്‌ പോരേ ഡി... ഇതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു... ഇതിപ്പോൾ ആ കുട്ടിയുടെ കൂടെ ശാപം ഞാൻ മനഃപൂർവം ഏറ്റ് വാങ്ങുന്നത് പോലെയാണ്..."അവന് വൈഗയുടെ കാര്യം ആലോചിച്ച് എന്തോ ഉൾകുത്തു തോന്നി.. പാവം ഗതികേട് കൊണ്ടായിരിക്കില്ലേ...അവളോട് ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടതോർത്തു അവന് വിഷമം തോന്നി... "പറയാൻ എളുപ്പമാണ് സിദ്ധു... പക്ഷെ പ്രണയിക്കുമ്പോഴുള്ള ജീവിതം ആയിരിക്കില്ല അതൊരു വിവാഹത്തിൽ എത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ... അവിടെ കളിയും ചിരിയും അതിലേറെ വഴക്കും ബഹളവും ആവുമ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞ് വേണമെന്ന ചിന്തയൊക്കെ വന്ന് തുടങ്ങും...ഒരു പക്ഷെ ആ സാഹചര്യത്തിലേക്കെത്തുമ്പോൾ നീയെന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കില്ല സിദ്ധു... പ്രണയവും ദാമ്പത്യ ജീവിതവും തമ്മിൽ ഒരുപാട് അന്തരങ്ങളുണ്ട്.."അവൾ അവനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. അതവനോട് പ്രണയമോ സ്നേഹമോ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല...ഇപ്പോഴുള്ളതിനെക്കളേറെ അവനോട് പ്രണയവും ഇഷ്ടവും ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്... അത്രമേൽ ജീവനാണ് സച്ചുവിന് സിദ്ധുവിനെ... "എന്നാലും... സച്ചു... നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ച് ഒരു കുഞ്ഞിനെ അടൊപ്റ്റ് ചെയ്താൽ പോരായിരുന്നോ... ഇതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു..." "നമ്മൾ അടൊപ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന കുഞ്ഞ് നമ്മുടെ സ്വന്തം കുഞ്ഞവുമോ സിദ്ധു... എത്രയൊക്കെ സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ അത് മറ്റൊരാളുടെ കുഞ്ഞ് തന്നെയായിരിക്കും... ഇതാവുമ്പോൾ നിന്റെ രക്തത്തിൽ പിറന്ന കുഞ്ഞ്... ആ കുഞ്ഞിൽ അവകാശം നമുക്ക് മാത്രമാകുമ്പോൾ... അതല്ലേ ഏറ്റവും നല്ലത്..."സിദ്ധു അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു... തന്റെ സച്ചുവിന് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയെല്ലാം ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നാണ് അവൻ ആലോചിച്ചത്... ഒരു ആക്‌സിഡന്റ് അവളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു... അല്ലെങ്കിലും ഈ അവസ്ഥയിലും താൻ തയ്യാറായിരുന്നു അവളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ... പക്ഷെ അവളാണ് സമ്മതിക്കാതിരുന്നത്...ഒരു ഉപകാരവും അവളെ കൊണ്ട് തനിക്ക് ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു അവളാണ് വാശി പിടിച്ചത്... ഇന്ന് താൻ എടുത്തിട്ടുള്ള ഈ ഒരു തീരുമാനത്തിനും അവളാണ് കാരണം...തന്റെ രക്തത്തിൽ പിറന്ന ഒരു കുഞ്ഞ്.. അതവൾക്ക് വേണം.. എങ്കിൽ തന്റെ ഭാര്യയാവാം... അല്ലെങ്കിൽ തയ്യാറല്ല... അതിനുള്ള വഴിയും അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു തന്നു... ഏതെങ്കിലും പാവപ്പെട്ട വീട്ടിലെ കുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിക്കുക.. ഒരു ഉടമ്പടിയും... വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്നത് വരെ തന്റെ ഭാര്യയായി തുടരണം...അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടമ്പടി പ്രകാരം പറഞ്ഞ കാശും വാങ്ങിച്ചു പോകാം... എല്ലാം കൂടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞതും അവൻ ഇരുന്നിടത് നിന്നും പൊടുന്നനെ എഴുന്നേറ്റു.. എന്ത് പറ്റി സിദ്ധു... അവന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ ഞെട്ടിയെന്ന പോലെ സച്ചു ചോദിച്ചതും അവൻ അവളിലേക്കടുത്തു അവളുടെ മെലിഞ്ഞൊട്ടിയ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു നിറുകിൽ ചുണ്ടമർത്തി.. "ഞാൻ പിന്നെ വരാം.. ഇറങ്ങട്ടെ..."അവളുടെ കവിളൊന്ന് തട്ടി യാത്ര പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ അവളെ നോക്കാതെ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞതും അവൾ പിറകിൽ നിന്നും വിളിച്ചു.. "സിദ്ധു..." അവൻ എന്താണെന്ന പോലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി... "ഇനി വരുമ്പോൾ ആ കുട്ടിയെ കൂടെ കൊണ്ട് വരണേ..."അവൾ പറഞ്ഞതും അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും പോയി... ആ ശബ്ദത്തിൽ അവളൊന്ന് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി.... പിന്നെ മിഴികൾ തുറന്നപ്പോഴേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു... പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് മമ്മ വന്നതും അവളൊന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... "സിദ്ധു പോയോ..." "മ്മ്"അവളൊന്ന് മൂളി... അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ അവരുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു... കണ്ണിന് ഇരുവശത്തൂടെയും കണ്ണുനീര് ചാലിട്ടോഴുകുന്നുണ്ട്.. അത് തുടച്ചു മാറ്റാൻ പോലും അവൾക്ക് സാധിക്കില്ല... "മോളേ.. സച്ചു... ഇത്രക്കും സങ്കടമുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ മോളെന്തിനാ അവനെ മറ്റൊരു വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിപ്പിച്ചത്... മമ്മക്കിത് സഹിക്കുന്നില്ലെടി..."അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ നന്നേ സങ്കടം തളം കെട്ടി... കൈ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ഒഴുകി ഇറങ്ങിയ കണ്ണുനീര് തുടച്ചു കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു... "എനിക്ക് സങ്കടമൊന്നുമില്ല മമ്മ... ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇതിന് മുതിർന്നില്ലെങ്കിൽ അവൻ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കും... എനിക്ക് വേണ്ടി അവന്റെ ജീവിതം ഒന്നുമല്ലാതായി തീരുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല മമ്മ...അത്രക്കും അവനെന്റെ ജീവനാണ്...ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രാർത്ഥനയെ എനിക്കുള്ളൂ അവനൊരു കുഞ്ഞ് പിറക്കും മുൻപ് തന്റെ പ്രാണൻ അങ്ങ് എടുത്താൽ മതിയെന്ന്...." ************************** #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ #💔 നീയില്ലാതെ #തുടർകഥ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം... 💕𝟭𝟳 ✍️Jamsheena സിദ്ധുവിന്റെ കാർ നേരെ ചെന്നു നിന്നത് അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ള ഒരു ഇരുനില വീടിന് മുന്നിലായിരുന്നു... കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ സിദ്ധു നേരെ ചെന്ന് ക്ലോണിങ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി അക്ഷമയോടെ കാത്ത് നിന്നും... അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞതും ഒരു മദ്ധ്യവയസ്ക വന്ന് വാതിൽ തുറന്നതും മമ്മാ എന്നൊരു വിളിയോടെ അവൻ അവർക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി... എന്നാൽ അവനെ അതിശയിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വീർത്തു കെട്ടിയ മുഖത്തോടെ അവനെന്നൊരാൾ അവിടെ ഉണ്ട് എന്ന് പോലും നോക്കാതെ അവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... "എന്ത് പറ്റി മമ്മാ..."അവരുടെ പ്രവർത്തിയിൽ നേരിയ വിഷമം തോന്നിയ സിദ്ധു അവർക്ക് പിന്നാലെ അകത്തേക്ക് കയറി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "സിദ്ധു വന്ന കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ പറഞ്ഞിട്ട് പോകാം... എനിക്ക് കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട്..."അവനോടുള്ള നീരസം അവരുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായി... "മമ്മ എന്താ ഇങ്ങനൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്... തീർത്തും എന്നേ ഒഴിവാക്കുന്നത് പോലെ... " "ഒഴിവാക്കുന്നത് ഞാനല്ലല്ലോ സിദ്ധു... നീയല്ലേ... എന്റെ മോൾക്ക് ഒരുപാട് ആശകൾ നൽകി അവളെ വെറുമൊരു വിഡ്ഢിയാക്കി നീയല്ലേ ഞങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്നത്..." "മമ്മ ഇതെന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്... എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തെളിച്ചു പറ..." "സിദ്ധു... നീയെന്താ അഭിനയിക്കുകയാണോ... അതോ അവളെ വിഡ്ഢിയാക്കുന്നത് പോലെ എന്നേ വിഡ്ഢിയാക്കുന്നതോ... എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാ ഞാൻ നിൽക്കുന്നത്... ഇനിയും എന്റെ മുന്നിൽ നാടകം വേണ്ട..."അവർക്ക് ആകെ ദേഷ്യം വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു "സച്ചു.... ഉറങ്ങാണോ.. ഞാൻ അവളെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് വന്നത്..."അവനും ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു... "ഇനി മുതൽ നീയവളെ കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വരണമെന്നില്ല... അല്ലെങ്കിലും നിനക്കവളിൽ എന്തവകാശമാണുള്ളത്... വീട്ടിൽ ഒന്നിനെ കെട്ടികൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ലേ അവളെ കണ്ടാൽ മതി..." സിദ്ധാർത്തിന് കാര്യം മനസ്സിലായി... തന്റെയും വൈഗയുടേയും വിവാഹ കാര്യം മമ്മ എങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...അതാണ് ഇപ്പോഴുള്ള ഈ മാറ്റത്തിന്റെ കാരണം... താനും വൈഗയുമായുള്ള വിവാഹ ഉടമ്പടി ഇപ്പോൾ ഇവരോട് പറഞ്ഞാൽ അത് ഏത് അർത്ഥത്തിൽ എടുക്കുമെന്ന് ചിലപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയില്ല... അത് പറയേണ്ട ആളോട് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.... സയേഷ... തന്റെ സച്ചു... അവളെ കുറിച്ചോർത്തതും അവനുള്ളിൽ പ്രണയം നിറഞ്ഞു... "അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം... എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് അതിന് എന്റേതായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട് മമ്മ... " "എന്ത് കാരണം സിദ്ധു... വിവാഹം എന്താ കുട്ടികളിയാണോ...." "അതിപ്പോൾ എന്തായാലും പറയാൻ കഴിയില്ല... അത് അറിയേണ്ട ആളോട് ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞോളാം... ഇപ്പോൾ എന്റെ ചുന്ദരി മമ്മ പോയി എനിക്ക് കുടിക്കാൻ കടുപ്പത്തിൽ ഒരു കോഫി എടുത്തേ..."അവരുടെ കവിളിലൊന്ന് കുസൃതിയോടെ നുള്ളികൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞതും അവന്റെ കൈകളെ ദേഷ്യത്തോടെ തട്ടി മാറ്റി അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു... മകളോടുള്ള ഒരമ്മയുടെ വേവലാതിയായേ അവരുടെ വാക്കുകളെ അവൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ... അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവരോട് നീരസം തോന്നാത്തതും... വൈഗയേയും കൂട്ടി വന്നു എല്ലാം വഴിയേ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാം..."അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ പ്രാണനെ കാണാനായിതന്റെ മാത്രം സച്ചുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.. ************************** "ആഹാ മോള് വന്നോ... ഞാൻ ജാനകിയോട് മോളേ വിളിക്കാൻ പറയാൻ ഇരിക്കുവായിരുന്നു..."മുറിയിലേക്ക്  കടന്നു വന്ന വൈഗയെ നോക്കി സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കണ്ണട ഊരി മാറ്റി കയ്യിൽ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന  പുസ്തകവും അടുത്തുള്ള മേശയിലേക്ക് വെച്ചു... വൈഗ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർക്കരികിലേക്ക് നടന്നു... "വാ... ഇരിക്ക്..."സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ അവളെ തനിക്കരികിൽ കട്ടിലിനരികിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു... അവളതനുസരിച്ചെന്നോണം അവർക്കരികിൽ മടിയൊന്നും കൂടാതെ ഇരുന്നു... വൈഗക്ക് അവരെ നോക്കാൻ എന്തോ മടി തോന്നി... താൻ അവരോടും കൂടെയല്ലേ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് തോന്നും പോലെ... "ഇവിടമൊക്കെ ഇഷ്ടമായോ വൈഗക്ക്...?"പുഞ്ചിരിയോടെ യുള്ള ചോദ്യം.. എന്നാൽ വൈഗയിൽ നിന്ന് മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല... "മോളെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്..." "ഹേ.."എന്തോ ചിന്തയിൽ ഇരുന്ന വൈഗ പെട്ടന്ന് പരിസരബോധം വീണ്ടെടുത്തു എന്താ സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ ചോദിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ അവരെ കണ്ണും മിഴിച്ചു നോക്കി... "ഈ ലോകത്തൊന്നും അല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു മോളുടെ മനസ്സ്... മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ പിടിവലികൾ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മുഖത് എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്... എന്ത് തന്നെയായാലും അമ്മയോട് പറയാൻ പറ്റുന്നതാണേൽ പറയാം... പരിഹാരം ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാലോ..." ചിരിയോടെയുള്ള അവരുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു നിമിഷം എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാലോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു... സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്ന കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി മകൻ വിലകെട്ടി വാങ്ങിയതാണ് തന്നേ എന്ന്... അല്ല സിദ്ധാർത്തിനെ മാത്രം കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ല... താനും കൂടെ സമ്മതമാണെന്ന് പറഞ്ഞു പൈസ വാങ്ങിച്ചത് കൊണ്ടല്ലേ... മോളേ... അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചതും അവളൊന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി... മോൾക് സ്വന്തം അമ്മയെ പോലെ എന്നേ കാണാം... അല്ല സ്വന്തം അമ്മ തന്നെയാണ്... മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും വിഷമം അലട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ... ഒരാളോട് തുറന്നു സംസാരിച്ചാൽ തന്നെ പകുതി വിഷമം തീരും... " അവൾക്ക് എന്ത് പറയണം എന്ന് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല... "എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല അമ്മേ... എന്റെ സങ്കടം എന്നിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങട്ടെ.. എന്നാലും എനിയ്ക്ക് അമ്മയോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്... ഇതിന്റെയൊക്കെ അവസാനം അമ്മ എന്നേ വെറുക്കരുത്... ഒരിക്കലും ശപിക്കരുത്... എന്റെ നിവർത്തികേടാണ്... അത്രയേ എനിക്കിപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയൂ..."അത്രയും പറഞ്ഞു നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവരിൽ നിന്നും മറച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മുറിവിട്ടു വേഗത്തിൽ പോയി... ഇനിയും നിന്നാൽ ഇതിനെ കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും ചോദിക്കുമോ എന്ന ഭയം... ഈ കുട്ടിക്ക് പെട്ടെന്നിതെന്തു പറ്റി എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ സേതുലക്ഷ്മിയമ്മയും അവൾ പോയ വഴിയേ നോക്കി ഇരുന്നു... ************************** #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ #നോവൽ #തുടർകഥ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം... 💕𝟭𝟰 ✍️Jamsheena "എന്റെ അമ്മ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞെന്ന് കരുതി എന്റെ വീട്ടിൽ എന്റെ കൂടെ റാണിയായി വാഴമെന്നൊന്നും സ്വപ്നം കണ്ടോണ്ട് അങ്ങോട്ട എഴുന്നള്ളേണ്ട... ഞാൻ പറയുന്നത് തനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ..?"അവൾ അരികിൽ എത്തിയെന്നു കണ്ടതും അവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അല്ലെങ്കിലും ഈ വൈഗക്ക് അങ്ങനെയുള്ള സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും ഇല്ല സർ... ആർക്കും ഒരു ശല്യമാവാതെ ജീവിക്കണം അത്രയേയുള്ളൂ... പിന്നെ സാറിനോട് പൈസ വാങ്ങിച്ചത് കൊണ്ട് സാറിനൊരു ധാരണയുണ്ടാവും കാശിന് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്നവളാണ് ഈ വൈഗയെന്ന്... പക്ഷെ ഇതെല്ലാം വൈഗ ചെയ്യുന്നത് ഗതികേട് കൊണ്ടാണ്...ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ അത്രക്കും   നിലനിൽപ്പ് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട്..."പതിഞ്ഞതെങ്കിലും ദൃഢമായ ശബ്ദം... അവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി... "തന്റെ ജീവിത കഥയൊന്നും എനിക്കറിയേണ്ട...ഞാൻ ആദ്യം പറഞ്ഞത് പോലെ തന്റെ കോൺട്രാക്ട് അവസാനിച്ചാൽ ബാക്കി പൈസ അപ്പോൾ തരും... അതിനുള്ളിൽ തനിക്ക് വേണ്ട എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും എന്നോട് പറയാം... ഒരു മടിയും കൂടാതെ.... പക്ഷെ എനിക്കൊരു കണ്ടീഷനേയുള്ളൂ ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം ഭംഗിയായി ചെയ്യണം... ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം അവസാനിച്ചിട്ടല്ലാതെ എന്റെ വീട്ടിൽ എന്റെ അരികിൽ നിന്നും എവിടേക്കും പോകാൻ തനിക്ക് അനുവാദം ഇല്ല... മനസ്സിലായോ..."അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അവളൊന്ന് മൂളി... അതിലുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ...അവളുടെ മിഴികോണിൽ ഒരു നീർതുള്ളി പൊടിഞ്ഞു... "നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള കോൺട്രാക്ട്  ഒരിക്കലും എന്റെ അമ്മ അറിയരുത്..."അവൻ കാറിലിരുന്ന് തങ്ങളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന അമ്മയെയും ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്ന വൈഗയുടെ അമ്മായിയെയും ഒന്ന് നോക്കി അവളോട് പറഞ്ഞു... "എന്റെ വായിൽ നിന്നും സാറിന്റെ അമ്മയെന്നല്ല ആരും അറിയില്ല..."അവളുടെ തിരിഞ്ഞു നോട്ടവും അവരിലേക്കായി... "ഉം എങ്കിൽ മിസ്സ്‌ വൈഗാ ലക്ഷ്മി മിസിസ്സ് സിദ്ധാർഥൻ ആവാൻ തയ്യാറായിക്കോളൂ..."അവനൊരു ഗൂഢമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട്  പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഗ്ലാസ്‌ എടുത്ത് വെച്ചു... "സാറ് പറഞ്ഞതിൽ ഒരു തിരുത്തുണ്ട്..."അവൻ എന്താണെന്ന പോലെ അവളെ നോക്കി... "മിസ്സിസ് സിദ്ധാർഥ് ആവാൻ അല്ല എന്റെ വരവ്... മറിച് കൈലാസത്തിൽ സിദ്ധാർഥ്ന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുമായിട്ടാണ്..." ************************** "ഡി... ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാടി നീയെന്റെ മുറിയിൽ കയറിയത്..."വൈഗയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് സിദ്ധു അലറി... കൈ തുടയിൽ പിടിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് നന്നായി വേദനയെടുത്തു... അവൾ അവനിലെ പിടി അയക്കാൻ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു... "വിട്.. വിടാൻ..."എന്നാൽ അവളുടെ വാക്കുകളൊന്നും അവന്റെ ചെവിയിൽ കൊണ്ടില്ല... അവൻ അവളുടെ കൈ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അമർത്തി ഞെരുക്കി... "നിന്നോടാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്... എന്തിനാ എന്റെ മുറിയിൽ കയറിയതെന്ന്..."അവൻ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചതും ചുവന്നു കണ്ണുകളുമായി അവൾ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി... പറയെടി പുല്ലേ..."അവൻ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ട് കയ്യിലെ പിടി മുറുക്കി... അവന്റെ കയ്യിന്റെ മുറുക്കത്തിനനുസരിച്ചു അവളുടെ വേദനയുടെ ആഴവും കൂടി... "ഞാൻ അമ്മ പറഞ്ഞു ഇതാണ് മുറിയെന്ന്..."അവൾ വേദനക്കിടയിലും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.. "നീ ആര് എന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് പോലെ ചെയ്യുമോ..." "പ്ലീസ് സർ... ഇപ്പോൾ സാറിനോട് തർക്കിച്ചു നിൽക്കാൻ മാത്രമുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിൽ അല്ല ഞാൻ... അതുകൊണ്ട് പ്ലീസ്... ഞാൻ ഈ മുറിയിൽ കയറിയതാണ് സാറിന്റെ പ്രശ്നമെങ്കിൽ ഞാൻ ഇനി കയറില്ല... കയ്യിൽ നിന്നും വിടൂ..."അവളുടെ ശബ്ദം ദയനീയമായിരുന്നു... അത് കേട്ടതും അവന്റെ കൈ അയഞ്ഞു... അല്ലെങ്കിലേ എല്ലാം കൂടെ ആലോചിച്ച് ആകെ ക്ഷീണിച്ച പോലെയാണ് വൈഗ... അതിന് പുറമെ ആണ് സിദ്ധുവിന്റെപ്രഹസനം കൂടെ... "ഇപ്പോൾ... ഇപ്പോൾ ഇറങ്ങിക്കോണം... എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഇനി എന്റെ മുറിയിൽ കയറിയാൽ..."വൈഗ പിന്നെ അവിടെ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി... അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവൾ പുറത്തിറങ്ങിയതും അവൾക്ക് പിന്നിൽ അവൻ ആ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു... ************************** സിദ്ധു നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ച് അമർത്തി തിരുമ്മി തന്റെ ദേഷ്യത്തെ അടക്കി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു... അവളെ പെട്ടെന്ന് മുറിയിൽ കണ്ടപ്പോൾ കൈ വിട്ട് പോയതാണ്... വേണമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടല്ല... തന്റെ സയേഷ ഇരിക്കേണ്ട സ്ഥാനത്ത് വൈഗ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ തനിക്ക് ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... സയേഷ.... തന്റെ പ്രണയം... നമുക്കിടയിൽ നീ പറഞ്ഞ തടസ്സങ്ങൾ നീക്കാനായുള്ള ആദ്യത്തേ ചുവട് ഞാൻ വച്ചു കഴിഞ്ഞു സയേഷ... നമുക്കൊരു കുഞ്ഞെന്ന യഥാർഥ്യത്തിനായി ഞാനിന്നൊരുവളെ താലി ചാർത്തി...നമ്മുടെ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത് എത്തും വരെ അവളായിരിക്കും എന്റെ ഭാര്യ... ഞാൻ നിനക്കരികിലേക്ക് വരും അവളുമായി... അന്ന് അവളുടെ ഉദരത്തിൽ എന്റെ കുഞ്ഞും ഉണ്ടാകും... അല്ല എന്റെയല്ല... നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്... ഭൂമിയിൽ നമുക്ക് അവകാശിയാവുന്ന നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്... ************************** ഇന്നായിരുന്നു വൈഗയുടേയും സിദ്ധുവിന്റെയും വിവാഹം. വൈഗയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും അമ്മായിയും തനുവും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. സിദ്ധുവിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും അവന്റെ അമ്മയും അമ്മാവനും ഭാര്യയും പിന്നെ രണ്ട് കസിൻസും. വേറാരും ഇല്ല... അവരെല്ലാം കെട്ട് കഴിഞ്ഞതേ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും തന്നെ പിരിഞ്ഞു പോയി... വൈഗക്ക് അമ്മായിയോടും തനുവിനോടും യാത്ര പറയുമ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല... അല്ലെങ്കിലും ഓർമയിൽ സൂക്ഷിച്ചു സങ്കടപ്പെടാൻ മാത്രമുള്ള ഓർമകളൊന്നും അവിടെ ഇല്ലല്ലോ... സിദ്ധുവിന്റെ വീട്ടിൽ വലത് കാൽ വെച്ച് വന്ന് കയറിയതും ഒരു മൂകത തോന്നി... ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ... എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടായിട്ടും ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അവസ്ഥ പോലെ...സിദ്ധു ഇറങ്ങുക പോലും ചെയ്യാതെ ആ കാറിൽ തന്നെ പോയിരുന്നു... ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് താനെന്നൊരാളെ അവൻ പരിഗണിച്ചില്ല... സീതലക്ഷ്മിയമ്മ കുറച്ചു നേരമൊക്കെ സംസാരിച്ചിരുന്നു... പിന്നെ ശരീരത്തിന് തളർച്ച തോന്നിയപ്പോൾ ജോലിക്ക് നിൽക്കുന്ന ചേച്ചി മുറിയിൽ കൊണ്ട് പോയി കിടത്തുവായിരുന്നു..പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും എന്നറിയാതെ തിരിഞ്ഞു കളിച്ചപ്പോൾ ആണ് ജാനകി ചേച്ചി സിദ്ധുവിന്റെ മുറി കാണിച്ചു തന്നത്... അത് ഇങ്ങനേയും ആയി... ഹ്മ്.. അവളിലൊരു നെടുവീർപ്പുയർന്നു... അവൾ പതിയെ താഴേക്ക് സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി അടുക്കള ലക്ഷ്യം വെച്ച് നടന്നു... ************************** "ചേച്ചി... "അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്ന ജാനകി വിളി കേട്ടതും തിരിഞ്ഞു നോക്കി... മുന്നിൽ പുഞ്ചിരിയുമായി വൈഗ നിൽക്കുന്നു... ആള് കുളിച്ച് വേഷം മാറിയാണ് നിൽക്കുന്നത്... "മോൾക്ക് ചായ എടുക്കട്ടെ..."ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന വൈഗയോട് ജാനകി ചോദിച്ചതും അവളൊന്ന് മൂളി... മനസ്സാകെ കലുഷിതമാണ്... ഒരു ഉൾപ്രേരണയിൽ എടുത്ത ഈ തീരുമാനം തെറ്റായി പോയോ എന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കും പോലെ...ഇനിയങ്ങോട്ട് തന്റെ ജീവിതം സിദ്ധാർഥ് തീരുമാനിക്കും പോലെയാണ്... എന്തെന്നറിയില്ല... എന്നാലും താൻ ഏറ്റെടുത്ത ഈ ജോലി വാടക ഗർഭപാത്രം എന്ന ജോലി പൂർത്തിയാക്കിയേ മതിയാകൂ... ഇങ്ങനെ അമ്മയാകാൻ ആവും തന്റെ യോഗം... പ്രതിഫലം വാങ്ങിയ ജോലി അവർക്ക് ഭംഗിയായി നിറവേറ്റി കൊടുത്തേ മതിയാകൂ...ഇതിൽ നിന്നും തനിക്ക് ഇനി പിന്നോക്കം ഒരടി വെക്കാൻ കഴിയില്ല... സിദ്ധാർഥ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം തനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണെന്ന് അവനെഴുതി ചേർത്ത ഏതാനും പേപ്പറുകളിൽ തന്റെ കയ്യൊപ്പിനാൽ അവനുമായി ഉടമ്പടിയിൽ ഒപ്പ് വെച്ചതാണ്...ഇനി അതിൽ നിന്നും പിന്മാറാൻ തനിക്ക് സാധിക്കില്ല... നിലയില്ലാ കയത്തിൽ അകപ്പെട്ടത് പോലെ... എങ്ങനെ നോക്കിയാലും ഒരു കര കാണാത്തത് പോലെ... ഇനി എന്ത് തന്നെ ആയാലും വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം... "ദാ... മോളേ.."ജാനകി ചായ പകർന്ന കപ്പ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞതും ആലോചനയോടെ നിന്ന വൈഗ പെട്ടെന്നൊന്ന് ഞെട്ടി... "എന്താ കുഞ്ഞേ ഒരു ആലോചന... വീട്ടിലുള്ളവരെ കുറിച്ചാണോ..."ചായ കയ്യിലേക്ക്കൊടുക്കും നേരം അവർ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "അതിന് മാത്രം ആലോചിക്കാൻ എനിക്ക് അത്രകങ്ങോട്ട് ബന്ധമുള്ളവരൊന്നും അവിടില്ല ചേച്ചി... ഒരു അനിയത്തിയുണ്ട് അത്ര തന്നെ..."നിർവികാരതയോടെ അവൾ പറഞ്ഞതും അവളുടെ കഥകളൊക്കെ കുറച്ച് സീതലക്ഷ്മിയമ്മയിൽ നിന്നും അറിഞ്ഞ ജാനകിക്ക് അവളോട് സഹതാപം തോന്നി... "വിഷമിക്കേണ്ട മോളേ... സ്നേഹിച്ചാൽ ചങ്ക് പറിച്ചു തരുന്ന ഒരു അമ്മ ഇവിടുണ്ട്... പിന്നെ സിദ്ധു മോനും അങ്ങനെയാ... അത് പിന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ട കാര്യം മോൾക്കില്ലല്ലോ.."അവരെന്തോ അർത്ഥം വെച്ചെന്ന പോലെ പറഞ്ഞതും അത് മനസ്സിലായെന്ന പോലെ അവളൊന്ന് ചെറുതായി ചിരിച്ചു കൊടുത്തു... "ചായ കുടിക്ക്... അല്ലെങ്കിൽ തണുത്ത് പോകും.."അത്രയും പറഞ്ഞു അവർ വീണ്ടും ബാക്കി വെച്ചിട്ട അവരുടെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു... "അമ്മയുടെ മുറി എവിടാ ചേച്ചി..."ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ് വൈഗ ചോദിച്ചു. "ഇവിടെ നിന്നും ഹാളിലേക്ക് പോയാൽ രണ്ടാമത്തെ മുറി.."അവർ പറഞ്ഞതും അവളൊന്ന് മൂളി സീതലക്ഷ്മിയമ്മക്കരികിലേക്ക് നടന്നു... ഹാളിലേക്ക് എത്തിയതും പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുന്നിലൂടെ കാറ്റ് പോലെന്തോ പോയതും അവൾ പേടിച്ചെന്ന പോലെ രണ്ടടി പിറകിലേക്ക് വെച്ചു. പുറത്ത് കാറിന്റെ ഡോർ ശക്തിയിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അത് സിദ്ധുവാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവൾക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല... ************************** ഇഷ്ടമാകുന്നുണ്ടോ... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ #💔 നീയില്ലാതെ #തുടർകഥ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟭𝟭 ✍️Jamsheena #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ #തുടർകഥ #💔 നീയില്ലാതെ #📙 നോവൽ ഉമ്മറത്ത് തന്നെ ഓരോ ആലോചനയിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുകയാണ് വൈഗ... നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ താൻ ഒരുവന്റെ ഭാര്യയാണ്... ഒരു മുൻപരിചയവും ഇല്ലാത്ത ഒരാളുടെ... അതും ഒരു കരാറിന്റെ പേരിൽ... എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തിയെ മതിയാകൂ... താനായി തീരുമാനിച്ചതാണ്... ഇനി അതിൽ നിന്നും പിന്നോട്ടൊരടി വെക്കാനും സാധ്യമല്ല... "വിച്ചേച്ചി... എന്താ ആലോചിക്കുന്നേ..."വീൽചെയർ പതിയെ ഉരുട്ടി കൊണ്ട് തനു അവിടേക്ക് വന്നു... തനുവിന്റെ ശബ്ദം വൈഗയുടെ ചിന്തകളെ പാടെ മുറിച്ച് കളഞ്ഞു... അവളൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തനുവിനെ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അവൾ അരികിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... "എന്റെ വിച്ചേച്ചിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ വലിയ സങ്കടമുണ്ട്... എനിക്കറിയാം..."വൈഗയുടെ താടി തുമ്പിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തനു പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയാതെ വൈഗ നോട്ടം മാറ്റി.. "എനിക്ക് ഒന്നേ അറിയാനുള്ളു വിച്ചേച്ചി..."ഒരു ചോദ്യം എന്നോണം തനു പറഞ്ഞതും വൈഗ അവളെ നോക്കി.. "അമ്മയും ഏട്ടനും പറയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ എന്ന്... ഇല്ല എന്നെനിക്കറിയാം.. എന്നാലും എന്റെ ഒരു സമാധാനത്തിന്...."തനു പറഞ്ഞ് വരുന്നത് എന്താണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും വൈഗ ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്തത് പോലെ അവളെ നോക്കി... "എന്റെ വിച്ചേച്ചി നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ ഏതോ പണക്കാരന്റെ ഭാര്യയാവാൻ പോവുകയാണെന്ന്... അതും കാശിന് വേണ്ടി..."തനുവിന്റെ നാവിൽ നിന്നും അടർന്നു വീണ വാക്കുകളിൽ വൈഗയുടെ നെഞ്ചോന്നാളി... ആരറിയരുതെന്ന് താൻ ആഗ്രഹിച്ചുവോ അവൾ തന്നെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... "എനിക്ക് വേണ്ടിയാണേൽ എന്റെ വിച്ചേച്ചി ഇതിന് വേണ്ടി തുനിയേണ്ട... എന്റെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം ഈട് കൊടുത്തിട്ട് ഈ തനുവിനൊരു ജീവിതം വേണ്ട...ചേച്ചി വാങ്ങിച്ച കാശ് അയാൾക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു കൊടുത്തേക്ക്..ഇനി ചേച്ചിക്ക് പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണേൽ ആ ചേട്ടനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം..."തനു പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും മുറ്റത്തൊരു കാർ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ഹോൺ മുഴക്കി കൊണ്ട് വന്നു നിന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...വൈഗ പതിയെ ഇരുന്നിടത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വന്നു നിന്ന കാറിലേക്ക് ആരാണെന്ന പോലെ ഉറ്റുനോക്കി... അതിൽ നിന്നും ബ്ലാക്ക് ഷർട്ടും പാന്റും അതിന് മുകളിൽ ബ്ലാക്ക് ശ്രഗും ഇട്ട് സൺഗ്ലാസും വെച്ച് ഇറങ്ങുന്ന ആളെ കണ്ടതും... "കൈലാസത്തിൽ സിദ്ധാർഥൻ..."വൈഗയുടെ പിന്നിൽ നിന്നും ഓടി പിടിച്ച് അങ്ങോട്ടെത്തിയ അമ്മായി പറഞ്ഞതും അവളുടെ ഹൃദയം അരുതാത്തതെന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് പോലെ അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥിയിൽ മിടിച്ചു തുടങ്ങി... *************************************** Part 12 കാറിൽ നിന്നും സിദ്ധാർഥ് ഗൗരവത്തോടെ ഇറങ്ങി... മുഖത്തുള്ള സൺഗ്ലാസ് മാറ്റി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരെയൊന്ന് കണ്ണ് കുറുക്കി നോക്കി... ആ നോട്ടം വൈഗയിൽ എത്തിയതും ഒരു പുച്ഛം അവനിൽ നിറഞ്ഞു... അത് വേഗം മനസ്സിലാക്കിയ വൈഗ പൊടുന്നനെ അവനിൽ നിന്നും അവന്റെ മുഖത്തുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പുച്ഛത്തിൽ മുഖം തിരിച്ചു കളഞ്ഞു... സിദ്ധു ഡോർ അടച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്പുറെ സൈഡിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് ഡോർ തുറന്നു അമ്മയെ എടുത്തപ്പോഴേക്കും അമ്മയുടെ കൂടെ സഹായത്തിന് നിൽക്കുന്ന ചേച്ചി വേഗം ഡിക്കിയിൽ നിന്നും വീൽചെയർ എടുത്തു സിദ്ധുവിന് അരികിൽ കൊണ്ട് വെച്ചതും സിദ്ധു അമ്മയെ പതിയെ അതിലേക്ക് ഇരുത്തി... വൈഗ അവന്റെ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം സസൂക്ഷ്മമം വീക്ഷിച്ചു...വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുന്നത് സിദ്ധാർഥിന്റെ അമ്മയായിരിക്കും എന്ന് അവരുടെ ശരീര ഘടനയിൽ നിന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി... സിദ്ധാർഥ് വീൽചെയർ ഉരുട്ടി  ഉമ്മറത്തെ കോലായിലേക്ക് കയറ്റി... അമ്മായി മുഖത് വരുത്തി തീർത്ത ചിരിയോടെ അവർക്കരികിൽ വന്നു നിന്നതും സിദ്ധാർഥിന്റെ അമ്മയും മര്യാദയോടെഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മായിയെയും ശേഷം ഇത്തിരി മാറി നിൽക്കുന്ന വൈഗയേയും നോക്കി... "ഞങ്ങളെ മനസ്സിലായോ...?"ചിരിയോടെയുള്ള സിദ്ധുവിന്റെ അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിൽ അമ്മായി പറയാൻ മുട്ടി നിൽക്കും പോലെ മറുപടി കൊടുത്തു. "പിന്നെ മനസ്സിലാകാതെ... കൈലാസത്തിൽ സേതു ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അറിയാത്ത ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ ഈ നാട്ടിൽ..." "അമ്പിളിക്ക്  ഞങ്ങൾ വന്നത് എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായോ... മോള് വല്ലതും പറഞ്ഞോ..?"ചോദ്യം അമ്മായിയോട് ആയിരുന്നെങ്കിലും നോട്ടം വൈഗക്ക് നേരെയായിരുന്നു... "ഓഹ്... ഇവളെന്ത് പറയാൻ ഞാൻ ഇവള്ടെ പെറ്റതള്ളയൊന്നും അല്ലല്ലോ... അത്രയൊക്കെ മതി എന്ന് കരുതിക്കാണും... അവിടേയും ഇവിടെയും തൊടാതെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു... പിന്നെ സിദ്ധാർഥൻ  സാറ് കൊടുത്തതായിരിക്കാം കുറച്ച് പൈ..." "അമ്മായി..."വൈഗയുടെ വിളിയിൽ അവർ പറയാൻ വന്നത് പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി...അവരുടെ വായിൽ നിന്നും അരുതാത്തത് എന്തെങ്കിലും വീഴുമോ എന്നവൾ ഒരു വേള ഭയന്നു... സിദ്ധുവിന്റെ മനസ്സിലും അത് തന്നെയായിരുന്നു. കാശിന്റെ കാര്യം എങ്ങാനും അമ്മയറിഞ്ഞാൽ.. പിന്നെ കഴിഞ്ഞു...എന്ത് കാരണം പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സിദ്ധു അമ്മയെ കൂട്ടികൊണ്ട് വന്നിട്ടുള്ളത് എന്നറിയില്ല... അന്ന് ഒപ്പിട്ട് പൈസയും വാങ്ങിച്ചു പോരും നേരം വീട്ടുകാരെ കുറിച്ചും ചോദിച്ചില്ല... അല്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ആവശ്യം എന്താണെന്നായിരുന്നു അപ്പോൾ മനസ്സിൽ... അത് കൊണ്ടൊക്കെ തന്നെ സംസാരവും അതിനനുസരിച്ചേ പറ്റൂ... തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു പിഴവ് വരാൻ പാടില്ല... വൈഗയുടെ ചിന്തയിൽ അതെല്ലാമായിരുന്നു... എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം അവൾക്ക് നേരെയായി... വൈഗ സിദ്ധുവിനെ ഒന്ന് നോക്കി സേതുലക്ഷ്മിയമ്മക്ക് അരികിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു...അരികിൽ വന്നു അവരുടെ വീൽചെയറിനരികിൽ മുട്ട് കുത്തിയിരുന്നു... "അമ്മ... അങ്ങനെ വിളിക്കാമോ എന്നറിയില്ല... എന്നാലും എന്റെ അമ്മയോളം പ്രായമുള്ള നിങ്ങളെ അങ്ങനെ വിളിക്കാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല... അമ്മായിനോട് ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല... ഇതിനെ കുറിച്ചൊന്നും അമ്മായിക്കറിയില്ല..." സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരിക്കുന്ന തുളസിക്കതിരിന്റെ നൈർമല്യമുള്ള പെൺകുട്ടിയേ അവർ കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞ തിളക്കത്തോടെ നോക്കി... എന്തിനോ വേണ്ടി അവരുടെ മിഴികളിൽ ഒരു നീർത്തിളക്കമുണ്ടായി... ************************** Part 13 എന്റെ സിദ്ധുവിന്റെ സെലെക്ഷൻ തെറ്റിയിട്ടില്ല.."അവളുടെ മുഖത്തൂടെ ഒന്ന് തഴുകി അവർ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു... "എന്ത് തന്നെയായാലും മക്കളെ നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾ വീട്ടുകാരോട് ചോദിക്കാതെ ഇങ്ങനൊരു തീരുമാനം എടുത്തത് ശരിയായില്ല..."കുറ്റപ്പെടുത്തും പോലെ സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ പറഞ്ഞതും ഇനിയങ്ങോട്ട് ഈ അമ്മയെ കൂടെ താൻ വഞ്ചിക്കേണ്ടേ എന്നോർത്ത് കൊണ്ട് അവളുടെ ഉള്ള് നീറി... അവളുടെ നോട്ടം സിദ്ധുവിന്റെ നേരെയായി... വൈഗ തന്നെ മുഖമുയർത്തി നോക്കുന്നത് കണ്ടതും അവൻ മുഖം തിരിച്ചു... "അവനെ നോക്കേണ്ട കുട്ടി.. അവനല്ലേ അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്... ഇന്നലെ ഈ നേരം വരെ അവൻ എന്നോട് നിങ്ങൾ രണ്ടും ആരും അറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല... ഞാൻ അറിഞ്ഞത് എന്റെ ആങ്ങള പറഞ്ഞിട്ടാണ്... അവന്റെ മകൻ സന്ദീപും ഇവനും വലിയ കൂട്ടാണ്... അങ്ങനെ അറിഞ്ഞതായിരിക്കാം അവൻ..."അവളുടെ നോട്ടം കണ്ട് സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ പറഞ്ഞതും വൈഗ അവരെ നോക്കി.... "ഇനിയെന്തായാലും നിങ്ങൾ നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച സ്ഥിതിക്ക് നമുക്ക് അത് നാലാളെ അറിയിച്ചു കൊണ്ട് നടത്താം.. എന്താ അമ്പിളി... അതല്ലേ അതിന്റെ ശരി... "അത് തന്നെയാ എന്റെ സേതുലക്ഷ്മിയമ്മേ ശരി... നമ്മളെ കൊണ്ട് വലിയ കല്യാണമൊന്നും കൂട്ടിയാൽ കൂടില്ലെങ്കിലും നാലാൾക്ക് സദ്യ കൊടുക്കാനുള്ളതൊക്കെയുണ്ട്..."വൈഗ നൽകിയ പൈസ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടായിരുന്നു അമ്മായി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്... "അതൊന്നും വേണ്ട... ചിലവുകൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം.. അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും അമ്പിളി പേടിക്കേണ്ട... മോളേയും കൊണ്ട് സമയത്തിന് അമ്പലത്തിൽ എത്തിയാൽ മതി..." സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ പുഞ്ചിരി കൈവിടാതെ പറഞ്ഞു. "എന്താ സിദ്ധു... നിനക്ക്  എതിരഭിപ്രായം  വല്ലതുമുണ്ടോ...?"ഗൗരവത്തോടെയുള്ള ചോദ്യത്തിൽ സിദ്ധു ഇല്ലെന്ന പോലെ അമർത്തിയൊന്ന് മൂളി... "ഉം... എങ്കിൽ ഞങ്ങളിറങ്ങാണ്... അപ്പോൾ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ..."സേതുലക്ഷ്മിയമ്മ എല്ലാം ഒന്നും കൂടെ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സിദ്ധുവിന് നേരെ നോക്കി... "അയ്യോ ചായയൊന്നും കുടിക്കാതെ..." അതിനിയും ആവാലോ അമ്പിളി... ഇപ്പോൾ ഇറങ്ങട്ടെ... അവർ പോകാൻ തുനിയുകയാണെന്ന് കണ്ടതും അമ്പിളി വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു... വൈഗ വേഗം സേതുലക്ഷ്മിയമ്മക്കരികിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു... "പോകട്ടെ മോളേ... ഇനി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് കാണാം... നാളെ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും എല്ലാം ആയി സിദ്ധുവിനെ പറഞ്ഞു വിടാം... മടിയൊന്നും കൂടാതെ വാങ്ങിച്ചോണം..."അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ അവർ പറഞ്ഞതും അവരെ കബളിപ്പിക്കുന്നതോർത്ത് അവൾക്ക് വല്ലായ്മ തോന്നി... അവൾ വെറുതെയൊന്ന് മൂളിയതേയുള്ളൂ... സിദ്ധു അമ്മയെയും കൊണ്ട് കാറിനരികിലേക്ക് പോയി... അവിടെയെത്തിയതും സിദ്ധു അമ്മയേ ഡോർ തുറന്നു വെച്ച കാറിനുള്ളിലേക്ക് ഇരുത്തി സീറ്റ് ബെൽറ്റ്‌ ഇട്ടുകൊണ്ട് കാറിന്റെ ഡോർ അടച്ചു... അമ്മയോട് ഇപ്പോൾ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ വൈഗയും അമ്മായിയും തനുവും നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് നടന്നു... "വൈഗാ... പ്ലീസ് come"അവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കുറച്ചപ്പുറേ കാണുന്ന മരച്ചുവട് ലക്ഷ്യം വെച്ചു നടന്നു... അവനെന്താണ് പറയാനുള്ളത് എന്നറിയാനായി അവളും.... ************************** അഭിപ്രായം പ്ലീസ്

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟵 ✍️Jamsheena "ഡി... നീയെന്താ പറഞ്ഞേ... വിവാഹമോ...?"അമ്മായി വൈഗക്ക് മുന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞെന്ന പോലെ വന്നു നിന്നു... "അതേ... വിവാഹം തന്നെ... അതിന്റെ കൂലിയാണ് നേരത്തെ എണ്ണി തന്നത്... തന്നപ്പോൾ എന്താ എവിടെന്ന എന്ന ചോദ്യമൊന്നും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ... ഹും എങ്ങനെ ചോദിക്കാനാണല്ലേ... അപ്പോഴേക്കും മോന് വിളിച്ച് പറയാഞ്ഞിട്ട് ധൃതി ആയില്ലേ..."വൈഗയുടെ സംസാരത്തിൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞു. "വൈഗേ നീ മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കരുത്... വിവാഹം എന്നത് കുട്ടിക്കളിയാണെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം..."എന്തോ അവളോട് എത്ര തന്നെ ദേഷ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞ കാര്യം അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. "ഞാൻ നന്നായി ആലോചിച്ചെടുത്ത തീരുമാനം തന്നെയാണ് അതിൽ മാറ്റവും ഇല്ല... എന്തായാലും ഇവിടെ കിടന്ന് കല്യാണം കഴിക്കാതെ പ്രസവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഈ കാര്യമാണ്.. അവസാന വാക്കുകൾ അജയനെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടാണ് വൈഗ പറഞ്ഞത്... അത്രക്കും ഓരോ രാത്രിയും അവളെ പേടിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഇത്രയും വർഷം തന്റെ ശരീരം സംരക്ഷിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നത് എനിക്കും എന്റെ ഈശ്വരനും മാത്രമേ അറിയൂ... കണ്ണൊന്നടക്കാൻ തന്നെ ഭയമാണ്...അവന്റെ വൃത്തികെട്ട കൈകൾ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴയുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നും... എവിടേലും ഓടിപ്പോകാൻ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... പക്ഷെ അവിടേയും ഭയമാണ്... ഒരു പെണ്ണ് ഒറ്റക്കയാൽ കൊത്തിവലിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ആൾക്കാറുള്ള നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ അതിനും ഭയമാണ്... എന്നായാലും നമുക്ക് മരണമുണ്ട്... പക്ഷെ അത് ആ രീതിയിൽ ആകരുതെന്നാണ് എന്റെ എന്നുമുള്ള പ്രാർത്ഥന... "ഡി... നീയെന്താ പറഞ്ഞത്..."അജയൻ നിലത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വേഗതയിൽ അവൾക്കടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കൊണ്ട് വന്നതും... "തൊട്ട് പോകരുതെന്നെ... നിന്റെ വൃത്തികെട്ട കൈ എന്റെ ശരീരത്തിൽ എങ്ങാൻ പതിഞ്ഞാൽ... അരിഞ്ഞു കളയും ഞാൻ നിന്റെ ആണത്തം..."അവന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറിയതും അജയനും ചിറ്റയും തരിച്ചു നിന്നു.... തങ്ങൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും കേട്ട് മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന വൈഗയിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറ്റം വന്നപോലെ... അവളുടെ ഇങ്ങനൊരു ഭാവം ആദ്യമാണ്..എന്തൊക്കെ തന്നെ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയാലും അതിര് വിട്ടൊന്നും അവൾ ഇതുവരെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.. "നീയൊക്കെ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നിരുന്ന വൈഗയെ നിങ്ങൾക്കറിയുള്ളു... ഇനി എനിക്ക് മുന്നും പിന്നും നോക്കാനില്ല... എന്റെ തനുവിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇതെല്ലാം സഹിച്ചു നിന്നത്... ഇന്ന് അവൾക്ക് വേണ്ട പൈസയെല്ലാം ഞാൻ റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്... ബാക്കി ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ തന്നെ കൊണ്ട് വന്നടക്കും...ഞാൻ ചിറ്റക്ക് കൊടുത്തതിൽ നിന്നും ആർക്കെങ്കിലും കയ്യിട്ട് വാരി തിന്നാമെന്ന് ഉദ്ദേശമുണ്ടെങ്കിൽ... ആ പൈസ ഞാൻ തന്നെ കയ്യിൽ കരുതിക്കോളാം..."അവസാനം താക്കീത് പോലെയാണ് വൈഗ പറഞ്ഞത്... അത്രക്കും അവൾക്ക് അവിടെയുള്ള ജീവിതം മടുത്തു പോയിരുന്നു... "ഏയ്‌.. അതൊന്നും വേണ്ട വൈഗേ... അമ്മായി തന്നെ സൂക്ഷിച്ചോളാം... ഒരു നാറിക്കും ആ പൈസ കൊടുക്കില്ല..."അവളെ തലോടി അജയനെ ഒന്ന് നോക്കി ചിറ്റ പറഞ്ഞു.. അതിന് വൈഗയോന്ന് അമർത്തി മൂളി കൊണ്ട് ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറി പോയി.. ദേ തള്ളേ... കിട്ടിയ അവസരത്തിന് എനിക്കിട്ട് പണിയാൻ നോക്കിയാൽ ഉണ്ടല്ലൊ എന്നേ പെറ്റതാണെന്നൊക്കെ ഞാനങ്ങു മറക്കും..."അജയൻ മുറുകിയ സ്വരത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എടാ... ഇപ്പോൾ അവളോട് അങ്ങനെ പറയുന്നതാണ് നല്ലത്... നീ കേട്ടില്ലേ കൈലാസത്തിൽ സിദ്ധാർഥൻ  .... അവനാരാണെന്ന നിന്റെ വിചാരം... അവനിവളെ കെട്ടിയാൽ ആ പേരിൽ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും നമുക്ക് കുറച്ചു കാശ് പിടുങ്ങാം... എങ്ങനെ...?അവർ ചോദ്യ രൂപേണ തന്റെ കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി... "എങ്ങനെ...?"കാശെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അജയനും ബാക്കി കൂടെ കേൾക്കണമെന്ന് തോന്നി... "നമ്മൾ ഇവൾടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഇവനെ ഈ സിദ്ധാർഥനെ പോയി കാണണം... എന്നിട്ട് ഇവള്ടെ അമ്മയുടെ ചരിത്രം എല്ലാം അങ്ങോട്ട് പറയണം...അവര് നല്ല തറവാട്ടുകാരാണ് ...വന്നു കയറിയ പെണ്ണിന്റെയും അവള്ടെ അമ്മയുടേയും കഥകൾ എല്ലാം അറിയുമ്പോൾ അവരൊന്ന് ചിന്തിക്കും... അവിടെ നമ്മൾ നമ്മുടെ ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കണം... ഇതൊന്നും ഇപ്പോൾ ആരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല ഞങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന കാശ് തന്നാൽ ഇതൊന്നും ആരും അറിയാതെ സൂക്ഷിച്ചോളാം എന്ന് പറയണം... അതിലവർ വീഴും..."അവരെന്തോ കാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അജയൻ അവരെ കഴുത്തു ഞെരിക്കുന്നത് പോലെ കാണിച്ചു... "കണ്ണിൽ കണ്ട ഊള സീരിയലുകൾ എല്ലാം കണ്ട് ഐഡിയയുമായി ഇറങ്ങിരിക്കാണ് പരട്ട തള്ള..."അവൻ കലിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി അവിടെ നിന്നും പോയി... "ഓഹ്... നമ്മൾ പറഞ്ഞതൊന്നും അവന് പിടിച്ചില്ല..." അമ്മായി ഇതുവരെ പോയില്ല... "ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ വൈഗ ചോദിച്ചു. "ആ.. പോയി.. മോളേ... പോയി... അവരൊന്ന് പതറി പരുങ്ങി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു വേഗം മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി... ************************** "സിദ്ധു.... മോനേ..."മുറിക്ക് പുറത്ത് നിന്നും അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഫ്രഷായി വസ്ത്രം മാറുകയായിരുന്ന സിദ്ധു വേഗം ബനിയൻ കഴുത്തിലൂടെ ഇട്ടുകൊണ്ട് വാതിലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി... "സിദ്ധാർഥൻ സാറെ...."അവന്റെ പ്രതികരണം ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവിടെ നിൽക്കുന്ന സെർവെൻറ്റും വാതിലിൽ കൊട്ടി കൊണ്ട് വിളിച്ചതും അവൻ വേഗം വാതിൽ തുറന്നു.. "ഞാൻ ഫ്രഷാവായിരുന്നു..."വാതിൽ തുറന്നതേ അവൻ പറഞ്ഞു. "മ്മ്"അമ്മ പതിയെ ഒന്ന് മൂളി... "ചേച്ചി പോയി കടുപ്പത്തിൽ ഒരു കോഫി എടുക്ക്.. അമ്മയെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയിക്കോളാം ഉമ്മറത്തേക്ക്..."അവൻ ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വീൽ ചെയർ വാങ്ങി കൊണ്ട് പറഞ്ഞതും അവിടെ സഹായത്തിനു നിൽക്കുന്ന ജാനകി ഒരു പുഞ്ചിരി അവന് നൽകി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... അവൻ അമ്മയുടെ വീൽ ചെയറും ഉരുട്ടികൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു... ഇത് സിദ്ധാർഥൻ.... കൈലാസം വീട്ടിൽ ദാമോധരന്റെയും സീതലക്ഷ്മിയുടെയും ഒരേയൊരു പുത്രൻ... അച്ഛൻ ദാമോദരൻ ബിസിനസിൽ വന്ന വമ്പൻ തകർച്ചയിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു...ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നവർ കൊന്നതാണെന്നും ആളുകൾ പറയുന്നുണ്ട്...കാരണം കാറിൽ വിഷം കുടിച്ച നിലയിൽ ആണ് കണ്ടെത്തിയത്... അതും ഒഴിഞ്ഞൊരു സ്ഥലത്ത് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്...അതിൽ മനം നൊന്ത് അമ്മ യമുന കുഴഞ്ഞു വീണു... ഇതെല്ലാം സിദ്ധു പ്ലസ് വൺ പഠിക്കുമ്പോൾ ആണ് നടക്കുന്നത്... അന്ന് മുതൽ ജീവിതം എന്തെന്ന് അവൻ പഠിച്ചു... അമ്മയുടെ ആങ്ങളമാരുടെ സഹായം കൊണ്ട് പഠിപ്പ് പൂർത്തിയാക്കി... അച്ഛൻ മരിക്കുമ്പോൾ സമ്പാദ്യമായിട്ട് ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... കുറച്ചു കടങ്ങൾ അല്ലാതെ... ഇന്ന് കേരളത്തിലെ തന്നെ മികച്ച ബിസിനസ് മാൻ ആണ് സിദ്ധാർഥൻ... ഇന്നീ കാണുന്ന നിലയിൽ അവനെത്താൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്... "അമ്മക്ക് ഈ ഇരുപ്പ് മടുപ്പ് തോന്നിക്കുന്നില്ലേ..."സിറ്റൗട്ടിൽഅമ്മയെ കൊണ്ടിരുത്തി അവനും അമ്മക്കരികിൽ താഴേ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.. "നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ ജീവിതം തന്നെ മടുത്തു എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അല്ലേ അമ്മ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആയത്... അപ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ദൈവം കരുതിക്കാണും ഒന്നായിട്ട് ഒരുമിച്ചങ്ങു ഉയിർ എടുക്കത്തെ പതിയെ പതിയെ എടുക്കാം എന്ന്..."അത്‌ പറയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത് നിർവികാരത നിറഞ്ഞു... സിദ്ധു പിന്നൊന്നും ചോദിച്ചില്ല... അപ്പോഴേക്കും ചായയും ആയി ജാനകി ചേച്ചിയും എത്തി... ഇരുവരും ചായ കുടിച്ചു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ മുറ്റത്തേക്ക് പരിചമുള്ള ഒരു കാർ വന്നു നിന്നതും സിദ്ധു എഴുന്നേറ്റു... കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ അമ്പത് വയസ്സിനോടടുത്ത ആൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്ന മുഖവുമായി സിദ്ധുവിനും അമ്മക്കും അരികിലേക്ക് വന്നതും കാര്യം മനസ്സിലായെന്ന പോലെ സിദ്ധു കുറ്റം ചെയ്ത കുറ്റവാളിയെ പോലെ തലതാഴ്ത്തി... "എന്റെ ഓപ്പോളിൽ നിന്നും ഞാനിത് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല..."അയാളുടെ മുഖത് ദേഷ്യവും പരിഭവവും എല്ലാം ഒരു പോലെ തെളിഞ്ഞു... "നീയെന്താ പീതാംബര ഈ പറയുന്നത്... ഞാനെന്ത് ചെയ്തൂന്നാ..." "വേണ്ട ഓപ്പോളേ... നിങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ വലിയ ആളുകൾ അല്ലേ... അതുകൊണ്ടല്ലേ ഈ പാവപ്പെട്ട ഞങ്ങളോട് ഇവന്റെ വിവാഹമാണെന്ന് പോലും പറയാതിരുന്നത്..." "വിവാഹമോ... ആരുടെ... സിദ്ധുവിന്റെയോ... നീ എന്തൊക്കെ പിച്ചും പേയും ആണും പറയുന്നത്..." അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലുള്ള ഗൗരവം മനസ്സിലായതും സിദ്ധു പതിയെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിയാൻ ശ്രമിച്ചു... ************************** Part 10 "സിദ്ധു... നീയെങ്ങോട്ടാ..."അമ്മയുടെ വിളിയിൽ സിദ്ധു പിന്നൊരടി അനങ്ങിയില്ല...അവൻ അമ്മക്കരികിലേക്ക് തന്നെ വന്നു.. "എന്താ ഏട്ടൻ പറയുന്നത്... നിന്റെ വിവാഹമോ... അതും എന്നേ അറിയിക്കാതെ..."അവരുടെ വാക്കുകളിലെ ഗൗരവം അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു... "എന്താ ഒപ്പേ ഞാനീ കേൾക്കുന്നത്... ഓപ്പ അറിയാതെയാണോ ഇവൻ..." "ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമോ പീതംബര... നീ ഇവിടെ വന്നു ഇത് പറയുമ്പോഴാണ് ഞാൻ തന്നെ കാര്യം അറിയുന്നത്.. ഞാൻ ഈ കേട്ട കാര്യം സത്യമാണോ സിദ്ധു..."അവർ വീണ്ടും ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചതും അവന് എന്ത് പറഞ്ഞു അമ്മയെ മനസ്സിലാക്കണം എന്നൊരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല... കാരണം... താൻ ചെയ്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി അറിഞ്ഞാൽ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് തന്നെ അമ്മ അടിച്ചിറക്കും... "അത്... അമ്മേ.. ഞാൻ..." "സിദ്ധു... നിന്റെ ന്യായീകരണങ്ങൾ ഒന്നും എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ട... സത്യം സത്യമായി ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞാൽ മതി... എന്റെ മോൻ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം എന്നോട് ചോദിക്കാതെ ചെയ്യാൻ മാത്രം ആയോ എന്നൊന്ന് എനിക്ക് അറിയണമല്ലോ..."അവരിൽ സിദ്ധുവിനോടുള്ള അമർഷവും നീരസവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു... "അമ്മേ... അങ്ങനൊന്നും അല്ല.. ഞാൻ അമ്മയോട് ചോദിക്കാതെ ഒന്നും ചെയ്യുകയും ഇല്ല... ഇത് അവളുടെ വീട്ടിലെ സാഹചര്യം അങ്ങനെ ആയത് കൊണ്ടാണ്... അവർക്ക് അവൾക്ക് ഞാനുമായുള്ള റിലേഷൻ തന്നെ ഇഷ്ടമല്ല... അവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റാത്ത സാഹചര്യം കൊണ്ടാണ്... അത് ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ കല്യാണം മുടങ്ങുമോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ..."സിദ്ധു വായിൽ വന്ന കള്ളം തട്ടിവിട്ടു... തന്റെ അമ്മയോട് കള്ളം പറയുന്നതിൽ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോൾ തന്റെ നിലനിൽപ്പിന് ഇത് അനിവാര്യമാണ്... അതുമല്ല തന്റെ ഉദ്ദേശമൊന്നും അമ്മയോട് പറയാനും പറ്റില്ല... പറഞ്ഞാൽ ഇപ്പോൾ ഈ കാണുന്ന മുഖമായിരിക്കില്ല... "ഞാൻ നിനക്ക് അന്യൻ ആണോടാ... എന്നോട് പോലും പറയാതിരിക്കാൻ മാത്രം... നിന്റെ ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തിന് ഞാൻ ഇന്നുവരെ എതിര് നിന്നിട്ടുണ്ടോ..."അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അവരിൽ അരിശം നിറഞ്ഞിരുന്നു... "അവനോടിങ്ങനെ ചാടി കടിക്കാതെ ഓപ്പേ...ഇപ്പോഴുള്ള പിള്ളേരുടെ കാര്യമൊക്കെ ഇങ്ങനെ തന്നെയാ... കെട്ടി കഴിഞ്ഞു ചിലപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചും ആയേ നമ്മൾ അറിയൂ.. ഇതിപ്പോൾ അതൊന്നും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ...അതിന് മുന്നേ അറിഞ്ഞല്ലോ... എന്നാലും എന്റെ സിദ്ധു ഞങ്ങളോടൊന്നും ഒരു സൂചന പോലും നൽകാതെ..."ആദ്യം പെങ്ങളോടും പിന്നെ സിദ്ധുവിനോടുമായി പറഞ്ഞു അയാൾ... "മാമേ...  ഞാനെന്താ കൊച്ച് കുട്ടി വല്ലതും ആണോ... എന്റെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാനുള്ള പക്വതയും പ്രാപ്തിയും എല്ലാം എനിക്കുണ്ട്... അതില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു കമ്പനിയുടെ എം ഡി സ്ഥാനത്ത് ഇരിക്കില്ലല്ലോ..."അമ്മാവന്റെ സംസാരത്തിൽ അവന് ചെറുങ്ങനെ ദേഷ്യം വന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു... "അത്‌ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം അറിയാം... അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്... ഇനി എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്..."അമ്മ അവസാന വാക്കെന്ന പോലെ പറഞ്ഞതും സിദ്ധു കാര്യം അറിയാനായി അമ്മയെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു. "എനിക്ക് നാളെ തന്നെ നീ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന കുട്ടിയെ പോയി കാണണം... " "അമ്മേ..."അവരുടെ വാക്കുകളിലെ ദൃഡത തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അവൻ അറിയാതെ വിളിച്ചു പോയി... ************************** റിവ്യൂ &റേറ്റിംഗ് പ്ലീസ്... #നോവൽ #തുടർകഥ #തുടർകഥ #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟳 ✍️Jamsheena വൈഗ... വൈഗാലക്ഷ്മി... ഓർമ വെച്ച നാൾ മുതൽ പിഴച്ചുണ്ടായവൾ.. അച്ഛനില്ലാത്തവൾ എന്ന് വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും മുദ്രകുത്തിയവൾ....ഒരു വയസ്സ് വരെ അമ്മയായ ലക്ഷ്മിയുടെ കൂടെ അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചു... പിന്നെ മുത്തശ്ശിയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായുള്ള മരണത്തിൽ അവിടെ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി പടിയിറങ്ങേണ്ടി വന്നു... അല്ല പടിയിറക്കി വിട്ടു... ലക്ഷ്മിയുടെ അച്ഛനും ഒരേയൊരു ആങ്ങളയും അനിയത്തിയും കൂടെ... അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി എങ്ങോട്ട് പോകണം എന്നറിയാതെ വൈഗയുടെ അമ്മക്ക് മുന്നിൽ ദൈവ ധൂതനെ പോലെ ഒരു സ്ത്രീ വന്നു... അവരുടെ കാരുണ്യത്തിൽ ഒരു അനാഥാലയത്തിൽ ജോലിയും താമസവും റെഡി ആയി... അവിടെ നിന്നും നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കയ്യിൽ കൂട്ടി വെച്ചതും ഓരോ നല്ല മനസ്സുകളുടെയും സഹായത്തോടെ ചെറിയൊരു കൂര വെച്ച് കുഞ്ഞ് വൈഗയുമായി ലക്ഷ്മി അങ്ങോട്ട താമസം മാറി... അവിടേയും ഭർത്താവില്ലാതെ ഒറ്റക്ക് ജീവിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണ് നേരിടുന്നതെല്ലാം അവരും നേരിട്ടു... അവിടെയൊന്നും തോൽക്കാതെ തന്റെ കുഞ്ഞുമായി ആരുടെ മുമ്പിലും അടിപതറാതെ മുന്നോട്ട് പോയി...വഴങ്ങി കൊടുക്കില്ല എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ആളുകൾ പലതും പറഞ്ഞുണ്ടാക്കി... സ്കൂളിൽ പോയ്‌ തുടങ്ങിയ സമയം മുതൽ ആ സാഹചര്യങ്ങൾ വൈഗയും നേരിടാൻ തുടങ്ങി... ഇങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ ഓരോരുത്തരിൽ നിന്നും കേൾക്കുമ്പോഴും കുഞ്ഞ് വൈഗക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല... പോകെ പോകെ കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകൾ കൂടെ ആയപ്പോൾ സഹികെട്ട് അവൾ അമ്മയോട് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു....അന്നവൾക്ക് മുന്നിൽ തന്റെ അച്ഛൻ ആരാണെന്ന സത്യം അവൾക് മുന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്തി... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകൻ ആണ് തന്റെ അച്ഛൻ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഉരുൾകിടിലം സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ടായിട്ടാണോ താൻ ഇത്രയും നാൾ അച്ഛനില്ലാത്തവൾ പിഴച്ചു പെറ്റവൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകൾക് അർഹയായത്.... ഇന്ന് പോലും നിന്റെ അമ്മ പിഴച്ചു പെറ്റതാണ് നിന്നേ നീ ഞങ്ങളോട് കൂട്ട് കൂടേണ്ട എന്ന കൂട്ടുകാരുടെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ മറുപടി ഇല്ലാതെ തലകുനിച്ചു നിന്നവൾ അല്ലേ താൻ... അപ്പോഴും തന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചതും ആശ്വാസം പകർന്നതും തന്റെ അച്ഛനെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞ അധ്യാപകനല്ലേ...എല്ലാം അറിയാമായിരിട്ടല്ലേ തന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക... എന്നിട്ടും എന്തേ ആളുകൾ കാൺകെ തന്നേ അംഗീകരിക്കാത്തത് എന്തായിരിക്കും... "മോളേ... നിന്റ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് അമ്മക്കറിയാം.... മോള് കരുതുന്നത് പോലെ അദ്ദേഹത്തിനറിയില്ല മോള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളാണെന്ന്...."അമ്മയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ തകർന്ന് പോയ വൈഗ ഒരു താങ്ങിനെന്ന പോലെ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിൽ കൈകൾ അമർത്തി പിടിച്ചു.അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു... (Part 04 കൂടെ കഥയുടെ പൂർണ്ണതക്ക് വേണ്ടി ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് ) അന്ന് രാത്രി ലക്ഷ്മി വൈഗയെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഒരുപാട് തവണ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ കിടന്ന കിടപ്പിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റില്ല... എന്തോ ഒരു തരം വാശി അവളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു...ഇത്രയും നാൾ അമ്മ തന്നോട് തുറന്നു പറയാത്തത്തിൽ അവൾക്ക് അമ്മയോട് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത നീരസം ഉണ്ടായിരുന്നു...ആ മുറി വാതിൽക്കൽ നിന്നും ലക്ഷ്മി കണ്ണീരോടെയാണ് പിൻവാങ്ങിയത്...അന്ന് അമ്മയും മകളും മിണ്ടിയതും ഇല്ല അത്താഴവും കഴിച്ചില്ല... അന്ന് രാത്രി ആ വീട് മൂകമായി ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി നിന്നു... പിറ്റേന്ന് വൈഗ ഉണർന്നതും പതിവ് പോലെ അരികിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ നോക്കി... എന്നാൽ ലക്ഷ്മി അരികിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... കണ്ണും തിരുമ്മി അവൾ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു അമ്മയെ തിരഞ്ഞു... ഇന്നലത്തെ സംഭവത്തിന്റെ ഒരു അവശേഷിപ്പും അന്നേരം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അമ്മയുടെ ഇഷ്ടസ്ഥലമായ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു... എന്നാൽ അവിടെ അവളെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു... കഴുക്കോലിൽ കുരുക്കിട്ട് ഒരു സാരി തുമ്പിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന തന്റെ അമ്മയുടെ നിശ്ചലമായ ശരീരം..... മനസ്സും ശരീരവും മരവിച്ചു പോയ നിമിഷം.... ഒന്ന് നിലവിളിക്കാൻ പോലും നാവുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല വൈഗക്ക്...തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയ ആർത്തനാദത്തോടെ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളുമായി ചുമരോട് ചേർന്നിരുന്നു വൈഗ.... ഇപ്പോൾ വൈഗ തീർത്തും അനാഥമായി എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു.... ************************** Part 08 ലക്ഷ്മിയുടെ അടക്കം എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കൂടിയവരിൽ ചിലർ വൈഗയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവളുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ ഒരുങ്ങി...അമ്മ മരിച്ച ദുഃഖത്തിൽ ഇരുന്നിരുന്ന വൈഗ പുറത്ത് നടക്കുന്ന ചർച്ചകളൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല... ആരൊക്കെയോ വന്നു ചടങ്ങുകൾ നടത്തിയെന്ന് മാത്രം അറിയാം... ആരാ എന്താ എന്നൊന്നും അറിയില്ല...അന്വേക്ഷിക്കാനും പോയില്ല... ആരോരും ഇല്ലാത്തവർക്ക് ആരെങ്കിലും തുണയായി ഉണ്ടാവും... "മോളേ..."വാത്സല്യത്തോടെയുള്ള വിളിയിൽ കൽമുട്ടിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരുന്ന വൈഗ തലയുയർത്തി നോക്കി... അപരിചിയായ ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അമ്മയോളം പ്രായം വരും... എവിടെയും കണ്ട് പരിചയം ഇല്ല... അർ തന്നെ നോക്കി ചിരിയോടെ നിൽക്കുകയാണ്... "മോളേ... ഞാൻ രേഖ... മോൾടെ അമ്മേടെ വകയിലൊരു അനിയത്തിയാണ്... മോൾടെ എന്റെ കൂടെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോരാൻ സമ്മതമാണോ..."അവർ അലിവോടെ ചോദിച്ചതും എന്ത് മറുപടി നൽകണം എന്നവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല... കാരണം മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീ തികച്ചും അപരിചിതയാണ്... "പുറത്ത് കൂടിയ ആളുകൾ എല്ലാം മോൾടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുകയാണ്... അനാഥാലയത്തിൽ ആക്കാമെന്നോകെ ചിലർ പറയുന്നുണ്ട്... അതിലും നല്ലതല്ലേ അമ്മായിയുടെ കൂടെ വരുന്നത്... അവിടാകുമ്പോൾ അമ്മായിയും ഒരു ഏട്ടനും ഒരു കുഞ്ഞനിയത്തിയും എല്ലാം ഉണ്ട്... പോരുന്നോ...?" അവിടെ നിന്നും വൈഗ തനിക്ക് വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്ത് രേഖയുടെ കൂടെ ഇറങ്ങി... അവരുടെ കൂടെ ഒരു ഇരുപതോളം വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന പയ്യനും ഉണ്ടായിരുന്നു... അജയൻ...അവന്റെ മുഖത് തന്നെ തന്നോടുള്ള അനിഷ്ടം എടുത്തു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... എന്ത് തന്നെയായാലും വേണ്ടില്ല എന്ന് കരുതി അന്നവരുടെ കൂടെ ഇറങ്ങി തിരിച്ചതാണ്... ഇന്നാ ജീവിതം ഇവിടെ വരെ എത്തി നിൽക്കുന്നു....അതിനിടയിൽ കുറെ അനുഭവിച്ചു... ആദ്യമൊക്കെ നല്ല സ്നേഹം ആയിരുന്നു അമ്മായിക്ക് ക്ക്... പിന്നെ പിന്നെ സ്വഭാവം മാറി തുടങ്ങി... അവിടെ നിന്നും പോരുമ്പോൾ ആരൊക്കെയോ ഏതൊക്കെയോ പേപ്പറിൽ അവരെ കൊണ്ട് ഒപ്പിടിപ്പിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നേ എവിടേയും കൊണ്ട് കളയാനും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ... അതിനിടയിൽ അജയന്റെ ശല്യം... തന്റെ ശരീരത്തിനോട് മാത്രമുള്ള അവന്റെ അതിയായ ആർത്തി...പിന്നെ തന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തി തനു.... ജന്മം കൊണ്ട് സ്വന്തം അല്ലെങ്കിലും കർമം കൊണ്ട് അവളെനിക്ക് അനിയത്തിയും മോളും എല്ലാമാണ്... അവളിലൂടെ മാത്രം സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ നിമിഷങ്ങൾ.... ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ നിന്നും വന്നത് ആകെ വാടി കുഴഞ്ഞു കൊണ്ടാണ്... വന്നതും ഉമ്മറത്ത് തന്നെ വീണു... പിന്നെ ആ വീഴ്ചയിൽ നിന്നും തനു എഴുന്നേറ്റില്ല... എട്ട് വർഷമായി വീലചെയറിൽ... ഒരുപാട് ചികിത്സകൾ...വരവ് കുറവും ചിലവ് കൂടുതലും... അതിനിടയിൽ ചിറ്റയുടെ മുറുമുറുപ്പുകൾ... തന്നേയും കൂടെ തീറ്റി പോറ്റുന്ന കണക്ക് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ജോലി അന്വേഷിച്ചിറങ്ങി.... കഴിയുന്ന ജോലികൾ എല്ലാം ചെയ്തു... തന്റെ തനുവിന് വേണ്ടി...ഇന്നും അവൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് തന്റെ ജീവിതം പണയം വെക്കുന്നത്... അതും ഒരു വിവാഹ ഉടമ്പടിയിൽ ഒപ്പ് വെച്ചു കൊണ്ട്... ************************** #💔 നീയില്ലാതെ #📙 നോവൽ #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟱 ✍️Jamsheena "ഹലോ അജയാ... നീ എവിടാ... വേഗം ഇങ്ങ് വന്നേ നീ..."അപ്പുറെ ഫോൺ എടുത്തതും അമ്മായി എടുത്ത് ചാടി പറഞ്ഞു... "എന്താ കാര്യം... ഞാൻ കുറച്ചു തിരക്കിലാണ്..."ഗൗരവമേറിയ മറുപടി. "എന്ത് തിരക്കാണെങ്കിലും നീ വന്നേ പറ്റൂ... എടാ ആ പെണ്ണില്ലേ...."അവർ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി കണ്ണും കാതും കൂർപ്പിച്ചു... ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നപോലെ.. "ഏത് പെണ്ണ്..." "ഓഹ് നിനക്കിനി അറിയുകയും ഇല്ല... നീ അടിക്കടി എന്റെ പെണ്ണ് എന്റെ പെണ്ണ് എന്ന് പറയുന്നവൾ ഇല്ലേ  വൈഗ..."അവരുടെ വാക്കുകളിൽ അരിശം നിറഞ്ഞു... "വൈഗക്ക് എന്താ..." "എടാ അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ചു കാശ് കൊണ്ട് വന്നു തന്നു... തനുവിന്റെ ചികിത്സക്ക് എന്നാ പറഞ്ഞത്..." "കാശോ... എത്ര കാണും..."കയ്യിലിരുന്ന മദ്യം ഒറ്റയടിക്ക് വായിലേക്ക് ഒഴിച്ച് കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു... "അ... അ... അത് പിന്നെ കുറച്ചു കാശ്... അത്ര തന്നെ... എന്നോട് വേഗം അവളെ ചികിൽസിക്കുന്ന ഡോക്ടറെ പോയി കാണാൻ പറഞ്ഞു."അവർ അവനോട് പറയാനൊന്ന് മടിച്ചു. "ദേ... തള്ളെ...മര്യാദക്ക് സത്യം പറഞ്ഞോ... എത്രയുണ്ട്...?" "എടാ... സത്യം എനിക്കറിയില്ല... ഞാൻ എണ്ണി നോക്കിയില്ല... നീ വന്നിട്ട് ആകാമെന്ന് കരുതി... നീ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കാതെ വേഗം വാ..."അവർ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വേഗം ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു. പിന്നെ വേഗത്തിൽ വൈഗ തന്നതിൽ നിന്നും കുറച്ച് നോട്ട് കെട്ടുകൾ എടുത്ത് അലമാരക്കുള്ളിലെ സാരിക്കിടിയിലേക്ക് തിരുകി.... പിന്നെ അജയൻ വരുന്നതും കാത്ത് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു... ************************** മുറിയിൽ കയറിയ ബാഗ് മുറിയിലെ തന്നെ ബെഡിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കട്ടിലിനോട് ചാരി വെറും നിലത്തേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു... ഇനിയെന്തെന്നറിയില്ല.... ഇനിയങ്ങോട്ട് തന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെ ആണെന്നും അറിയില്ല... പക്ഷെ ഒന്നറിയാം തന്റെ ജീവിതം പണയപ്പെടുത്തിയിട്ടായാലും തന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിയുടെ ആഗ്രഹം സഫലമാക്കി കൊടുക്കണം.... പക്ഷെ...  അതിന് തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി അറിയുമ്പോൾ ആരേക്കാളും കൂടുതൽ തന്നെ വെറുക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ അവളായിരിക്കും.... ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടിയതും  കാലുകൾ കുത്തി വെച്ച് മുട്ടുകാലിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വൈഗ.... കണ്ണുകളടച്ചു അങ്ങനെ എത്ര നേരം കിടന്നെന്നറിയില്ല വാതിൽ തുറയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും തലയുയർത്തി നോക്കി.... മുന്നിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അജയനെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖമിരുണ്ടു.... അവനോടുള്ള ദേഷ്യത്താൽ കണ്ണുകളും മുഖവും ഒരുപോലെ ചുവന്നു... കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെയും അതിനേക്കാൾ ഏറെ വെറുപ്പോടെയും അവനെ നോക്കിയതും അവൻ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ അവളെയൊന്ന് അടിമുടി ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി.... അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ അങ്ങേയറ്റം വെറുപ്പ് തോന്നിയ വൈഗ മുഖം തിരിച്ചു... "എന്താടി... ആകെയൊരു ക്ഷീണം..."അർത്ഥം വെച്ചത് പോലെയുള്ള അവന്റെ ചോദ്യത്തിൽ അവളിലേക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി... "എന്താടി നിന്റെ നാവിറങ്ങി പോയോ... അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നിന് പത്തായി നിന്റെ നാവ് ഉയരുന്നതാണല്ലോ.... ഏതവന്റെ കൂടെ കിടന്ന് കൊടുത്തിട്ടാണെടി ഇത്രയും പൈസ കൊണ്ട് വന്നത്..."അവൻ പാഞ്ഞെന്ന പോലെ അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നു. എന്നാൽ അവൾ ഇരുന്നിടത് നിന്നും അനങ്ങിയില്ല... "പറയെടി... നിന്റെ അമ്മയുടെ തൊഴിൽ നീയും തുടങ്ങിയെന്ന് കേട്ടല്ലോ...ആരുടെ കൂടെ കിടന്ന് കൊടുത്തിട്ടാണെടി പൈസ കൊണ്ട് വന്നത്..."അവൻ പറയുകയായിരുന്നില്ല ആക്രോഷിക്കുകയായിരുന്നു അതോടൊപ്പം അവൻ പാഞ്ഞെന്ന പോലെ ചെന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ മുടി കുത്തിൽ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ************************** Part 06 പറയെടി... നിന്റെ അമ്മയുടെ തൊഴിൽ നീയും തുടങ്ങിയെന്ന് കേട്ടല്ലോ...ആരുടെ കൂടെ കിടന്ന് കൊടുത്തിട്ടാണെടി പൈസ കൊണ്ട് വന്നത്..."അവൻ പറയുകയായിരുന്നില്ല ആക്രോഷിക്കുകയായിരുന്നു അതോടൊപ്പം അവൻ പാഞ്ഞെന്ന പോലെ ചെന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ മുടി കുത്തിൽ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... "വിട്.. വിടാൻ..."വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ വൈഗ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... "എന്നാൽ പറയെടി..... ഏത് മറ്റവൻ തന്നതാണ് ഇത്രയും പൈസ..."അവളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ മുഖം അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പല്ലിറുമ്മി അവൻ ചോദിച്ചതും അവൾ വേദന കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവനെയൊന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കി... "ആരായാലും നിങ്ങൾക്കെന്താ... എന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ നിങ്ങളാരാ..."അവനിൽ നിന്നും രക്ഷക്കായി അവൾ അവനെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ഡി... ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയണം അല്ലേ... ഈ അജയൻ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയണം... അറിയിക്കാം..."ദേഷ്യത്തോടെ അവളുടെ മുടി കുത്തിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു അജയൻ... അവനിൽ വമിക്കുന്ന മദ്യത്തിന്റെയും സിഗരറ്റിന്റെയും ഗന്ധം അവളെ അലോസരപ്പെടുത്തി... "ഞാനൊന്നരിക്കൽ നിന്നെ തൊട്ടപ്പോൾ നീ വല്യ പതിവൃത... ഇന്ന് പക്ഷെ നീയെന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന് ഞെരുങ്ങും"അമർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ അധരങ്ങളെ അടുപ്പിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും അവൾ വെറുപ്പോടെ മുഖം തിരിച്ചു...എന്നാൽ അവന്റെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ കുത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവന് നേരെ തിരിച്ചതും കിട്ടിയ ധൈര്യത്തിൽ അവനെ പിടിച്ചു പിന്നിലേക്ക് തള്ളിയിരുന്നു വൈഗ... "ആഹ്..."ശക്തിയിൽ ചുമരിൽ പോയി ഇടിച്ച അജയൻ വേദന കൊണ്ട് കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു... "ഞാൻ ആരുടെ മുന്നിൽ തുണി അഴിച്ചാലും നിന്നേ പോലെയുള്ള വൃത്തികെട്ടവന്റെ മുന്നിൽ അഴിക്കില്ലെടാ... പട്ടി..." "നീയൊക്കെ പതുങ്ങി നീയും നിന്റെ അമ്മയും പറയുന്നതിനനുസരിച്ചു നിൽക്കുന്ന വൈഗയെ മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ... അതിനപ്പുറം ഒരു വൈഗയുണ്ട്...എന്നും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ കഴിയുമെന്ന് കരുതിയോ..."ഇതെല്ലാം വൈഗ അലമുറയിട്ട പോലെ പറയുമ്പോഴും വൈഗ തള്ളിയ ശക്തിയിൽ തല ചുമരിൽ ഇടിച്ച വേദനയിൽ അജയൻ പുളയുകയായിരുന്നു... "എന്നാൽ നിന്റെ പൊട്ട ചെവി തുറന്ന് കേട്ടോ... ഇന്നേക്ക് നാലാം നാൾ വൈഗയുടെ വിവാഹമാണ്...വരൻ കൈലാസത്തിൽ സിദ്ധാർഥൻ...."വൈഗയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ അജയനും വൈഗയുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ട വന്ന അമ്മായിയും തരിച്ചു നിന്നു... ************************** നമ്മുടെ വൈഗ ആരാണെന്നും എന്താണെന്നും എല്ലാം നിങ്ങൾക്കും അറിയേണ്ടേ... എന്നാൽ കാത്തിരുന്നോ... അടുത്ത പാർട്ടിൽ നമ്മുടെ വൈഗ ലക്ഷ്മിയെ വിശദമായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.... ************************** #തുടർകഥ #നോവൽ #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟰 ✍️Jamsheena തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകൻ ആണ് തന്റെ അച്ഛൻ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഉരുൾകിടിലം സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ടായിട്ടാണോ താൻ ഇത്രയും നാൾ അച്ഛനില്ലാത്തവൾ പിഴച്ചു പെറ്റവൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകൾക് അർഹയായത്.... ഇന്ന് പോലും നിന്റെ അമ്മ പിഴച്ചു പെറ്റതാണ് നിന്നേ നീ ഞങ്ങളോട് കൂട്ട് കൂടേണ്ട എന്ന കൂട്ടുകാരുടെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ മറുപടി ഇല്ലാതെ തലകുനിച്ചു നിന്നവൾ അല്ലേ താൻ... അപ്പോഴും തന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചതും ആശ്വാസം പകർന്നതും തന്റെ അച്ഛനെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞ അധ്യാപകനല്ലേ...എല്ലാം അറിയാമായിരിട്ടല്ലേ തന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക... എന്നിട്ടും എന്തേ ആളുകൾ കാൺകെ തന്നേ അംഗീകരിക്കാത്തത് എന്തായിരിക്കും... "മോളേ... നിന്റ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് അമ്മക്കറിയാം.... മോള് കരുതുന്നത് പോലെ അദ്ദേഹത്തിനറിയില്ല മോള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളാണെന്ന്...."അമ്മയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ തകർന്ന് പോയ വൈഗ ഒരു താങ്ങിനെന്ന പോലെ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിൽ കൈകൾ അമർത്തി പിടിച്ചു.അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "കൗമാര പ്രായത്തിൽ ഒരു പതിനൊന്നാം ക്ലാസുകാരി പെൺകുട്ടിക്ക് അവിടെ ട്രെയ്നിയായി വന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മാഷിനോട് തോന്നിയ പ്രണയം... അതവസാനിച്ചത് നിന്നിലൂടെ ആയിരുന്നു.ആദ്യം ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞത്... ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ കുട്ടിയാണ് പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞു മാറിയെങ്കിലും പിന്നെ എപ്പോഴോ തന്നെയും ഇഷ്ടമാണെന്ന് അറിയിച്ചു... ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷം ആയിരുന്നു... പക്ഷെ ആരും അറിയാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേകം സൂക്ഷിച്ചു...ഒഴിവ് സമയങ്ങളിലും ക്ലാസ്സ്‌ മുറികളിലും ഇരുന്ന് പരസ്പരം പ്രണയം കൈമാറി... അകലാൻ കഴിയില്ലെന്ന പോലെ അത്രമേൽ അടുത്തു... അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം മറ്റൊരുവളുടെ പതിയായിരുന്നെന്ന്...ചിലപ്പോൾ തന്റെ നിരന്തരമായ ശല്യപ്പെടുത്തലുകൾ കൊണ്ടാവാം വിവാഹിതൻ ആണെന്ന് മറച്ചു വെച്ച് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത്... അല്ലെങ്കിൽ വെറുമൊരു നേരം പോക്ക്... എങ്ങനെയായാലും അദ്ദേഹം തനിക്ക് പ്രാണനായിരുന്നു... ആറ് മാസത്തെ ട്രെയിനിങ് കഴിഞ്ഞു അദ്ദേഹം പോകുമ്പോൾ നീയെന്ന തുടിപ്പ് അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ വളർന്നു തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മാസം ആയിരുന്നു...പക്ഷെ അറിയാൻ വൈകി പോയി..."അമ്മ പറയുന്നത് അവൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയും പിടക്കുന്ന നെഞ്ചോടെയും കേട്ടിരുന്നു. തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതമാണ് തനിക്ക് മുന്നിൽ വെളിവാകുന്നത്... ഇതുവരെ അറിയാത്ത തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതം... ലക്ഷ്മിയുടെയും വാക്കുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... തന്റെ മകൾ ഒരിക്കലും അവളുടെ പിതൃത്വം അറിയരുതെന്ന് കരുതിയതാണ്... പക്ഷെ ഇനിയും പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ.... പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ തന്റെ മകൾ തന്നെ അങ്ങേയറ്റം വെറുക്കും... അത്‌ തനിക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല... "അധികം വൈകാതെ മടങ്ങി വരും... അന്ന് ഒരു താലിയും കെട്ടി കൂടെ കൂട്ടും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വസിച്ചു പോയി... ഗർഭിണി ആണെന്ന് അന്ന് എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു....പിന്നെ ദിവസവും ആഴ്ചകളും കഴിയും തോറും ആരോഗ്യ നില മോശമാകാൻ തുടങ്ങി... അതിനെ തുടർന്ന് അടുത്തുള്ള സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ ആണ് ഗർഭിണി ആണെന്ന വിവരം അറിയുന്നത്... അതും പതിനേഴ്‌ ആഴ്ച...ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ... ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയതും അടിയുടെയും ചീത്തവിളികളുടെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെയും ബഹളം...തിരിച്ചും മറിച്ചും അമ്മയും ഏട്ടനും ഈ ഗർഭത്തിന് ആരാണ് ഉത്തരവാദി എന്ന്  ചോദിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് പറയാൻ തോന്നിയില്ല... അത്രപോലും എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതും ശാപവാക്കുകൾ പറയുന്നതും സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല... ഏട്ടനും അമ്മയും എല്ലാം പോയി ചാകാൻ വരെ പറഞ്ഞു... പക്ഷെ തോന്നിയില്ല... നിന്നെയും കൊണ്ട് മരിക്കാൻ അമ്മക്ക് മനസ് വന്നില്ല... എല്ലാവരും ഒറ്റപ്പെടുത്തി... കുടുംബം നശിപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിയവൾ എന്ന ശാപവാക്കുകൾ വേറെ... ഇതെല്ലാം ഒരു പുറത്ത് നടക്കുമ്പോഴും അമ്മ കാത്തിരുന്നത് അച്ഛനെ ആയിരുന്നു...കാത്തിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു പോയ വാക്കിൽ അമ്മ വിശ്വസിച്ചു... അത് അതേപടി അനുസരിച്ചു...ഇന്നും കാത്തിരിക്കുന്നു... നമ്മൾ രണ്ട് പേരേയും തേടി വരും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ... " "അച്ചനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല... അദ്ദേഹത്തിനും അറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന്..." "പിന്നെ എപ്പോഴാണ് അമ്മ അച്ഛൻ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നത്..." "നിന്നേ നോവ് തുടങ്ങി ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച നേരം ബ്ലീഡിങ് അധികമായത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെത്തെ ആശുപത്രിയിൽ അന്ന് അതിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... ടൗണിലെ വേറൊരു ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ട് പോയി... ഇതിനെല്ലാം പണം ചിലവാക്കുന്നത് ഏട്ടൻ ആണ്... അതിനനുസരിച്ചു ശാപവാക്കുകളും... എത്രയൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചാലും കൂടപ്പിറപ്പല്ലേ..." "അവിടെ നിന്നും എമർജൻസി ഓപ്പറേഷനായി എന്നേവീൽ ചെയറിൽ ഇരുത്തി കൊണ്ട് പോകും നേരം കണ്ടു നിറവയറുമായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന അദ്ദേഹത്തെ... ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കഴുത്തിലെ താലിയും നിറുകിലെ സിന്ദൂരവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചോട് ചാരിയുള്ള നിൽപ്പും ഉള്ള് പിടഞ്ഞു പോയി... കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കണ്ണിലൂടെ ചാലിട്ടോഴുകിയപ്പോഴും ചുറ്റും കൂടി നിന്നവർ വേദന കൊണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി... ഓപറേഷൻ തിയേറ്ററിന്റെ വാതിൽ അടയും നേരം അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടെ കണ്ടു ആ പെൺകുട്ടിയേ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിറുകിൽ പ്രണയത്തോടെ ചുംബിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ.... ************************** വൈഗയുടെ പാസ്റ്റ് ഇത്രയും നീട്ടി പറയണമെന്ന് തോന്നി.. അല്ലെങ്കിൽ കഥക്ക് ഒരു വ്യക്തത വരുകയില്ല... വൈഗയെ ഇഷ്ടമാകുന്നുണ്ടോ പിള്ളേരെ... #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ #💔 നീയില്ലാതെ #📙 നോവൽ #തുടർകഥ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟯 ✍️Jamsheena അന്നും പതിവ് പോലെ കുഞ്ഞ് വൈഗ കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. വന്നപാടെ ബാഗ് ഉമ്മറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ അകത്തെ മുറിയിലേക്കോടി... ഉടുപ്പ് പോലും മാറ്റിയിടാതെ അവൾ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു മുഖം തലയിണയോട് ചേർത്തു. അവളുടെ കൺകോണിലൂടെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി... നാസിക തുമ്പിലൂടെ പാതയൊരുക്കിയ മിഴി നീർ മുത്തുകൾ തലയണക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു. "അമ്മേടെ വിച്ചൂട്ടി വന്നോ... എന്തേ എന്റെ കുഞ്ഞ് കിടക്കുന്നത്... വയ്യേ നിനക്ക്?"ആവലാതിയോടെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഇട്ടിരുന്ന നൈറ്റിയിൽ കൈകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് വൈഗയുടെ അമ്മ ലക്ഷ്മി അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് വെപ്രാളംത്തോടെ അവളുടെ മുഖത്തിലും കഴുത്തിലും കൈ വെച്ചു നോക്കി... എന്നാൽ വൈഗ ആ കൈകളെ തട്ടിത്തെറുപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. "വിച്ചൂട്ടി...."അവളുടെ പ്രവർത്തിയിൽ ആ അമ്മ മനം ഒന്ന് നൊന്തെങ്കിലും അവളോടുള്ള അതിയായ വാത്സല്യത്തിൽ അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചു... എന്നാൽ ആ അമ്മയുടെ പ്രതീക്ഷകളെ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളെ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും അമർത്തി തുടച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവരും അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്... കരഞ്ഞു ആകെ ചുവന്നു വീങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "വിച്ചു... മോളേ..."അവർ ആധിയോടെ വിളിച്ചു. "വിളിക്കരുത് നിങ്ങളെന്നെ അങ്ങനെ... വെറുപ്പാ എനിക്ക്... നിങ്ങളുടെ മകളായി ജനിച്ചതിൽ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു..."വൈഗ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതും അവർ കിടുങ്ങി പോയി... അതിനെക്കളേറെ അവരെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയത് വൈഗയുടെ നിങ്ങൾ എന്ന സംബോധനയായിരുന്നു...അവർക്ക് ഹൃദയത്തിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ ഒരു കൊളുത്തി വലി അനുഭവപ്പെട്ടു. "മോളേ..."എങ്കിലും അവർ ആ വേദന കണക്കിലെടുക്കാതെ അവളെ വീണ്ടും വിളിച്ചതും അവൾ വേണ്ടെന്ന പോലെ അവർക്ക് നേരെ കയ്യുയർത്തി.. "വേണ്ട.. നിങ്ങളുടെ നാവ് കൊണ്ട് എന്നെ ഇനി അങ്ങനെ വിളിക്കരുത്... എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല അത്... നിങ്ങളെ കാണുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി പോവാണ്..." "കുഞ്ഞേ... അമ്മ എന്ത് തെറ്റാണെടി മോളോട് ചെയ്തത്... ഈ അമ്മ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലെ..." "എന്നാൽ... പറ... എന്റെ അച്ഛൻ ശരിക്കും ആരാ...  എനിക്ക് ഒരച്ഛനെയുള്ളൂ...അല്ല ഒന്നിൽ കൂടുതൽ അച്ഛന്മാരുണ്ടോ...?"തന്റെ മകളുടെ വായിൽ നിന്നും ഉതിർന്നു വീണ വാക്കുകളിൽ ലക്ഷ്മി തരിച്ചിരുന്നു പോയി... ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ....അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഇടതടവില്ലാതെ നിറഞ്ഞൊഴുകി... "എന്റെ കുഞ്ഞിനോട് ആരാ ഈ വേണ്ടതീനങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞത്... ഹേ... പറ..." "ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം താ... എന്റെ അച്ഛൻ ആരാ... എനിക്കിപ്പോൾ അറിയണം..."ഒരു പതിമൂന്ന് വയസ്സുകാരിയേക്കാൾ ഗൗരവവും മൂർച്ചയും അവളുടെ വാക്കിന് ഉണ്ടായിരുന്നു... ലക്ഷ്മി ആകെ തളർന്നത് പോലെയായി.... തന്റെ മകൾക്ക് താൻ എന്ത് ഉത്തരം നൽകും.... അഥവാ ഉത്തരം നൽകിയില്ലെങ്കിൽ അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യം ആണെന്ന് കരുതില്ലേ... വയ്യ... ഇനിയും പിഴച്ചവൾ എന്ന പാപഭാരവും പേറി നടക്കാൻ... താൻ ഒരാൾക്കേ കിടക്ക വിരിച്ചിട്ടുള്ളൂ... അത് വൈഗയുടെ അച്ഛനാണ്... അതിൽ കൂടുതൽ ആർക്കും ഈ ലക്ഷ്മി കിടന്നു കൊടുത്തിട്ടില്ല.... ഇനി ചെയ്യുകയും ഇല്ല... ചിന്തകൾ അവരുടെ മനസ്സിനെ താളം തെറ്റിച്ചു തുടങ്ങി. തന്റെ മകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ കുറ്റവാളിയെ പോലെ ഇരിക്കുന്നതിലും ഭേദം അവളുടെ അച്ഛൻ ആരാണെന്ന് അവൾ അറിയുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നി.... "മഠത്തിൽ വീട്ടിൽ വൈശാഖൻ...."അമ്മയുടെ നാവിൽ നിന്ന് കേട്ട പേരിൽ നടുങ്ങിയത് വൈഗയാണ്... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകൻ... അത് തന്റെ അച്ഛനായിരുന്നോ.... ************************** ഇഷ്ടയാൽ ഫോളോ ചെയ്ത് കൂടെ കൂടിക്കോ... റിവ്യൂ &റേറ്റിംഗ് മറക്കല്ലേ... #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #തുടർകഥ #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ #തുടർകഥ

ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം...💕𝟬𝟮 ✍️Jamsheena "ഹ്മ്മ്... വന്നോ അഴിഞ്ഞാട്ടക്കാരി...കഴിഞ്ഞോ നിന്റെ ഊര് തെണ്ടൽ എല്ലാം...നിന്റെ അമ്മക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെയുള്ള വല്ല പണിക്കും പോയി തുടങ്ങിയോടി നീയും...അല്ല രാവിലെ പോയാൽ പിന്നെ ഒരു നേരം ആകും വരാനെ... "പുച്ഛത്തോടെയുള്ള സംസാരത്തിന് പടികൾ കയറി വന്ന വൈഗയിൽ നിന്നും കത്തുന്ന നോട്ടമാണ് അവർക്ക് മറുപടി ലഭിച്ചത്... "നീയെന്താടി നോക്കി പേടിപ്പിക്കുന്നത്... ഞാൻ ഇല്ലാത്തതൊന്നും അല്ലല്ലോ പറഞ്ഞത്..." "അമ്മായി... ഞാൻ മുന്നേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...നിങ്ങളുടെ വായിൽ വരുന്ന വിഷം എന്റെ നേരെ ചീറ്റരുതെന്ന്..."അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവർക്ക് നേരെ ശബ്ദമുയർത്തി. "അവളൊരു ശീലാവതി വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ അമ്മക്ക് മറ്റേത് ആയിരുന്നില്ലെടി പണി...എന്നിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞതാ ഇപ്പോൾ കുറ്റം" "അമ്മായി കണ്ടോ എന്റെ അമ്മ അമ്മായി പറഞ്ഞ മറ്റേ പണിക്ക് പോകുന്നത്"അവളുടെ കത്തുന്ന നോട്ടത്തിൽ അവരൊന്ന് പതറി... "അത്... അത്... പിന്നെ..". "കണ്ടിട്ടില്ല... എന്നിട്ടാണ് പറയുന്നത്...എന്റെ അമ്മ ഒരാണിന് മുന്നിലെ തുണിയുരിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ... അതെന്റെ അച്ഛനാ...."ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ അവർക്ക് നേരെ മുഖമടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞതും അവളുടെ ഭാവത്തിലും ശബ്ദത്തിൽ വന്ന വ്യത്യാസത്തിലും അവരൊന്ന് ഭയന്നു. "അഹ്... ഞാൻ ചായക്ക് വെള്ളം വെച്ചിട്ടുണ്ട്.ഇപ്പോഴാ ഓർമ.."പരുങ്ങി കളിച്ചു കൊണ്ട് അവർ സ്ഥലം കാലിയാക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും വൈഗ പിറകിൽ നിന്നും വിളിച്ചു. "അമ്മായി... ഒന്ന് നിന്നേ..."പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ വിളിയിൽ അവർ വെളുക്കനെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വൈഗ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്നുനിന്നുകൊണ്ട് തോളിലുള്ള ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു കവർ എടുത്തു അവരുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. പൊതിക്ക് നല്ല കനം ഉള്ളതിനാലും അതിലേറെ അതിലെന്താണെന്നറിയാൻ അവർക്കുള്ളിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞതിനാലും അവർ ധൃതിയിൽ തുറക്കാൻ ഒരുങ്ങി. "ധൃതി വേണ്ട... അമ്മായിക്ക് ഉള്ളത് തന്നെയാ... അതിനേക്കാളുപരി എന്റെ തനൂട്ടിക്ക് ഉള്ളത്..."അവൾ നിർവികാരതയോടെ വാക്കുകൾ പെറുക്കിയെടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതും പൊതിക്കുള്ളിലേക്കൊന്ന് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "പത്ത് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്... പൈസ ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ തനൂട്ടിയുടെ ചികിത്സ മുടങ്ങരുത്..."അപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ തനൂട്ടിയുടെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു.. "ഇതെവിടെന്ന വൈഗേ..." "അതൊന്നും അമ്മായി അറിയേണ്ട... എന്തായാലും ആരുടെ മുന്നിലും കിടന്നു കൊടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിയതല്ല... വിശ്വസിക്കാം..."അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ എന്തിന്നെല്ലാത്ത ദൃഡതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇവൾക്ക് എവിടെ നിന്നാണ് ഇത്രയും പണം എന്ന ചോദ്യം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എങ്കിലും പിന്നീട് അവർ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. "വൈഗേച്ചി..."അവിടെ നിന്നും മുകളിലേക്ക് പടികൾ കയറാൻ ഒരുങ്ങിയതും പതിഞ്ഞുള്ള വിളിയിൽ അവളൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് ഒരു പതിഞ്ഞെട്ട് വയസ്സോളം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി വീൽ ചെയർ ഉരുട്ടി കൊണ്ട് വന്നു അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു... അവളെ കണ്ടതും പടികൾ കയറാൻ നിന്ന വൈഗ അവൾക്ക് മുന്നിൽ മുട്ട് കുത്തിയിരുന്നു... "തനൂ... മോളേ..."അവൾ വാത്സല്യത്തോടെ വിളിച്ചു. "എന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ കണ്ണുകൾ നിറച്ചിരിക്കുന്നത്..."അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു വൈഗ ചോദിച്ചതും അടരാൻ വെമ്പി നിന്ന മിഴിനീർ മുത്തുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ചിതറി തെറിച്ചു. "എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ വൈഗേച്ചി രാവെന്നും പകലെന്നും ഇല്ലാതെ കഷ്ട്ടപെടുന്നത്... ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഈ ജീവിതം അങ്ങ് അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി പോകാ..." "മോളേ... നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്... നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ചേച്ചി... ഞാനല്ലാതെ പിന്നെയാരാ നിനക്കിതൊക്കെ ചെയ്യാൻ...." "എന്നാലും ചേച്ചി.. ചേച്ചിയിങ്ങനെ കഷ്ട്ടപെടുന്നത് കാണുമ്പോൾ... ചങ്ക് പിടയാണ്..."അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.. "ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടല്ലേ കുട്ടി... ഈ ചേച്ചിക്ക് കൊക്കിന് ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ മോളേ പഴയത് പോലെയാകും... അതിനല്ലേ ചേച്ചി ഈ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്... ഇപ്പോൾ എന്റെ കുട്ടി ഒന്നും ആലോചിക്കേണ്ട... സന്തോഷമായിരിക്ക്.."വൈഗ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിറുകിൽ ഒന്ന് മുത്തി... വൈഗ അങ്ങനെയെല്ലാം പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ചങ്ക് പിടക്കുകയായിരുന്നു.... തന്റെ നല്ല ജീവിതത്തിന് വേണ്ടി ചേച്ചി തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി അറിയുമ്പോൾ തനു തന്നേ വെറുക്കുമോ എന്നവൾ ഭയന്നു... ************************** #നോവൽ #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #തുടർകഥ #💔 നീയില്ലാതെ #📙 നോവൽ