ഉടമ്പടി കല്ല്യാണം... 💕 38 ✍️Jamsheena faisal "ഓഹ്...ഇവിടെ മുടിഞ്ഞ തിരക്കാണല്ലോ..."പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അജയൻ മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിലെ മുന്നിൽ കാണുന്ന നീണ്ട നിരയിലേക്ക് നോക്കി... കടുത്ത മുഖത്തോടെ തന്നെ കയ്യിലെ കെട്ടിലേക്ക് നോക്കി ആ നിരക്ക് പിറകിൽ ആയി നിന്നു.... സമയം എഴോടടുത്തിട്ടും ആശുപത്രിയിൽ തിരക്കിന് ഒട്ടും കുറവില്ല.... ഫോൺ എടുത്ത് ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തു... തള്ളേ എന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു ആയിരം രൂപ ജി പി ചെയ്തേ....മറുപ്പുറം ഫോൺ എടുത്തതെ അവൻ ആക്രോഷിക്കും പോലെ പറഞ്ഞതും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ എല്ലാം അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി... എന്നാൽ അവനെ അതൊട്ടും ഏശിയതെ ഇല്ല... എന്തിനാടാ ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ആയിരം രൂപ... നേരത്തെയല്ലേ  നീ അഞ്ഞൂറും കൊണ്ട് പോയത്...അപ്പുറത് നിന്നും അമ്മായിയും അതേ ശൗര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു... ദേ തള്ളേ... ഇങ്ങോട്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട... പറയുന്നതങ്ങോട്ട് അനുസരിച്ചാൽ മതി... അവൻ പല്ലിരുമ്മി പറഞ്ഞു... ഓഹ് പിന്നെ... നീ പറയുന്നത് അനുസരിക്കൽ അല്ലെ എന്റെ പണി...വെച്ചിട്ട് പോടാ... അവരും അതേ നാണയത്തിൽ മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു... നാശം പിടിച്ച തള്ള... പൂത്ത കാശ് ഇരുന്നിട്ടാണ് തരാത്തത്... അവൻ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്കിട്ടു... എല്ലാവരും അവനെ ഏതോ ജീവിയെന്ന പോലെ നോക്കുന്നുണ്ട്...അവനത് മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ അവിടെ നിന്നു... ബാറിൽ നടന്ന ചെറിയൊരു അടിപിടി... അതിൽ മുന്നേ ദേഷ്യമുള്ള ഒരുത്തൻ അടുത്തുള്ള മേശയിലേക്ക് തള്ളി... അതിന്റെ മുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മദ്യ കുപ്പി നിലത്തേക്ക് വീണു... അതിലേക്കാണ് താൻ ചെന്ന് വീണത്.... അങ്ങനെ മുറിവുകളൊന്നും കാര്യമാക്കാറില്ല.... പക്ഷെ ഇത് ഇത്തിരി അധികം വലുപ്പം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ആശുപത്രിയിൽ വന്നതാണ്.... ഡോക്ടറേ കാണിച്ചു മരുന്ന് വാങ്ങിക്കാൻ വന്നതാണ്... അജയൻ വരിയിൽ അക്ഷമനായി നിന്നു... അവനിൽ നിന്നും വമിക്കുന്ന മദ്യത്തിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും രൂക്ഷ ഗന്ധം അവന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും ആയി നിൽക്കുന്നവരെ അലോസപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്... എന്നാൽ അവന്റെ മദ്യപിച്ചു ചുവന്ന കണ്ണുകളും കടുത്ത മുഖവും അവന്റെ വേഷവും എല്ലാം കണ്ടതും എല്ലാവർക്കും അവനോട് എതിർക്കാനൊരു മടി തോന്നി.. ഒന്നാമതേ കാരണം അജയൻ കുടിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ അത് പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നറിയില്ല... ഫോൺ വിളിച്ചപ്പോഴുള്ള അവന്റെ സ്വഭാവം എല്ലാവരും കണ്ടതാണ്... എല്ലാവരും അവനെ സഹിച്ചെന്ന പോലെ ക്ഷമയോടെ നിന്നു...മരുന്ന് വാങ്ങി പോകുന്നവരെല്ലാം അവനെ ചുളിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അമർഷത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്... അവനത്തിനൊക്കെ പുല്ല് വില എന്നപോലെ നിന്നു... മുന്നിലുള്ള ഓരോരുത്തരായി ഊഴം അനുസരിച്ചു മരുന്ന് വാങ്ങിക്കുന്നുണ്ട്... അവന്റെ ഊഴം വന്നതും അജയൻ മരുന്നിന്റെ ലിസ്റ്റ് കൊടുത്ത് അവൻ അവിടെ നിന്നു... മരുന്ന് എടുക്കുന്ന നേരം കൊണ്ട് അവൻ വെറുതെ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചപ്പോഴാണ് സിദ്ധു വൈഗയെയും കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് പാഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടത്... പിന്നെ അവളെ സ്‌ട്രെച്ചറിൽ കിടത്തി  വേഗത്തിൽ കൊണ്ട് പോകുന്നതും കണ്ടു... അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി... വൈഗക്ക് എന്ത് പറ്റി എന്നൊരു ചിന്ത അവനെ അലട്ടി... ഒന്ന് വേഗം എടുത്തേ.. അവൻ മരുന്നെടുക്കുന്ന സ്റ്റാഫിനോട് ധൃതിയിൽ പറഞ്ഞു... എടുക്കുകയാണ് ചേട്ടാ... ഇങ്ങനെ ധൃതി കൂട്ടല്ലേ... ആ സ്റ്റാഫ് പറഞ്ഞതും അവൻ ക്ഷമയില്ലാത്തവനെ പോലെ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങി... കാലുകൾ നിലത്തുറക്കാത്തത് പോലെ... അവൾക്ക് തന്നോട് ദേഷ്യവും വെറുപ്പുമാണെങ്കിലും തനിക്കവൾ തന്റെ പ്രണയമാണ്.... അജയൻ കള്ള് കുടിക്കും... അടിപിടി ഉണ്ടാക്കും... പക്ഷെ പെണ്ണ് പിടിക്കില്ല... തനിക്കൊരു പെണ്ണുണ്ടെങ്കിൽ വൈഗ മാത്രം... അത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല.... കാലം കുറേയായി ഈ മനസ്സിൽ അവൾ കയറി കൂടിയിട്ട്.... തന്റെ പ്രവൃത്തി മൂലം അവൾക്ക് തന്നോട് അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യവും വെറുപ്പുമുണ്ട്... അവളെ കാണുമ്പോൾ അവളോട് മോശമായി പെരുമാറുമെങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോട് പ്രണയമാണ്.... തന്നെ കാണുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത് വിരിയുന്ന അവകഞ്ജ തനിക്കവളോട് ദേഷ്യം ഉളവാക്കും...അതിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിക്കുന്ന വാക്കുകൾക്ക് വാളിന്റെ മൂർച്ചയുണ്ടെന്നറിയാമെങ്കിലും സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാറില്ല.. ചേട്ടാ മരുന്ന്... ആലോചനയോടെ നിന്നതും സ്റ്റാഫിന്റെ വിളി അവനെ ഉണർത്തി... അവൻ അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു... മൂന്നുറ്റിഅമ്പത്... മരുന്ന് കയ്യിലേക്ക് കൊടുക്കും നേരം അവർ പറഞ്ഞതും അജയൻ പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ട് മുഷിഞ്ഞ മൂന്ന് നൂറിന്റെയും മൂന്ന് പത്തിന്റെയും നോട്ടെടുത്തു കൌണ്ടറിനു മുകളിൽ വെച്ചു... ഇത് മൂന്നൂറ്റി മുപ്പതേയുള്ളൂ... അവർ എണ്ണി നോക്കി പറഞ്ഞതും അവൻ കണ്ണുകൾ കുറുക്കി അവരെ നോക്കി... അത് മതി... മീശ പിരിച്ചു കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞു അവൻ അവിടെ നിന്നും പോയി... ഓരോന്ന് വന്നു കയറിക്കോളും.. മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്താൻ....അവർ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അടുത്ത ആളുടെ മരുന്നിന്റെ കുറിപ്പാടിക്കായി കൈ നീട്ടി... അജയൻ മരുന്ന് അരയിലേക്ക് തിരുകി കൊണ്ട് മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി വൈഗയെ കൊണ്ട് പോയ വഴിയേ വേഗത്തിൽ നടന്നു... ************************************* സിദ്ധു... ഡാ... ചുമരിൽ ചാരി കണ്ണുകളടച്ചു നിൽക്കുന്ന സിദ്ധുവിനെ മിഥുൻ തട്ടി വിളിച്ചു.... നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് സിദ്ധു അവനെ നോക്കി... കുറച്ചു സമയം മുന്നേ ഇവിടെ നിന്നും പോയ സിദ്ധു തന്നെയാണോ ഇതെന്ന് അവനൊരു നിമിഷം സംശയിച്ചു.... അത്രക്കും ദയനീയമായ മുഖം.... സിദ്ധു... എന്ത് പറ്റി... ആരെകൊണ്ടാണ് നീ വന്നത്.... മിഥുൻ ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു... വൈഗ...നിർവികാരതയോടെ സിദ്ധു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു... വൈഗയാണോ അത്... എന്താ പറ്റിയത്...? അറിയില്ല... പെട്ടെന്ന് തളർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു... മ്മ്... കുഴപ്പമൊന്നുമുണ്ടാകില്ല സിദ്ധു... നീ സമാധാനമായിരിക്ക്...മിഥുൻ അവന്റെ ടെൻഷനെ തണുപ്പിക്കാൻ എന്നപോലെ പറഞ്ഞു... അപ്പോഴേക്കും എമർജൻസി ഐ സി യു ഡോർ തുറന്നു ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്നു... കൂടെ ഒരു നഴ്‌സും... ഇപ്പോൾ കൊണ്ട് വന്ന പേഷ്യന്റിന്റെ കൂടെ വന്നവരാണോ...? ചോദ്യത്തോടെ ഡോക്ടർ സിദ്ധുവിനെ നോക്കി... അതേ...ഡോക്ടർ.. വൈഗക്ക്... വൈഗക്ക് എന്ത് പറ്റിയതാ...അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു... ഹേയ്... കൂൾ ഡൌൺ... വൈഗ എന്നാണോ ആളുടെ പേര്... അതേ... വൈഗാ... വൈഗാ ലക്ഷ്മി... സിദ്ധു പറഞ്ഞു.. അത് കേട്ടതും നഴ്സ് പേര് കയ്യിലുള്ള പാഡിലെ ഡിസ്ക്രിപ്ഷനിൽ കുറിച്ചു... മ്മ്... വൈഗക്ക് ബി പി യൊന്ന് ലോ ആയതാണ്... ഇതിന് മുന്നേ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ... ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതും സിദ്ധുവിന്റെ ശ്വാസമോന്ന് നേരെ വീണു... കാരണം ഭയപ്പെടേണ്ട അസുഖമൊന്നും അവൾക്കില്ലല്ലോ എന്നാശ്വസിച്ചു... അറിയില്ല ഡോക്ടർ... ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഒരു മാസം ആകുന്നതേയുള്ളൂ... ഇതിന് മുന്നേ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.... ഓക്കേ... പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല... ഡ്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ ആളുമായി വീട്ടിൽ പോകാം... പിന്നെ ഇടക്കൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം... ഓക്കേ ഡോക്ടർ... ഡോക്ടർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടിയതും സിദ്ധുവും പുഞ്ചിരിയോടെ തന്നെ മറുപടി നൽകി.... ഈ മരുന്ന് വാങ്ങിക്കണം...ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോറിൽ ആണ് മെഡിക്കൽ സ്റ്റോർ... ഡോക്ടർ അവിടെ നിന്നും പോയതും നഴ്സ് മരുന്നിന്റെ ലീസ്റ്റ് അവന് നേരെ നീട്ടി... വൈഗയെ ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ... ആള് ഇപ്പോൾ മയക്കത്തിലാണ്... ഈ മരുന്നുമായി വരുമ്പോഴേക്കും ഉണരും... അപ്പോൾ കണ്ടാൽ മതിയോ... നഴ്സ് അവന്റെ വേവലാതി നിറഞ്ഞ മുഖത് നോക്കി ചോദിച്ചതും അവൻ മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ മൂളി.... വാ... സിദ്ധു... മരുന്ന് വാങ്ങിക്കാം... എനിക്കും പോകേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ട്‌... മ്മ്.. സിദ്ധു ഒന്ന് മൂളി അവന്റെ കൂടെ നടന്നു... വർഷക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്..... പോകും വഴി സിദ്ധു മിഥുനോട് ചോദിച്ചു... കുറവുണ്ട്... ഒബ്സെർവേഷൻ റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്... ഇപ്പോൾ ഫുഡ്‌ എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ വാങ്ങിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു അപ്പോഴാണ് നിന്നേ കണ്ടത്... മിഥുൻ പറഞ്ഞതും സിദ്ധു മൂളി... ************************************* സിദ്ധുവും മിഥുനും അവിടെ നിന്നും മറഞ്ഞതും മറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അജയൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.... ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ അവനും കേട്ടിരുന്നു... പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല എന്നറിഞ്ഞതും അവന്റെ മനസ്സിലും ആശ്വാസം നിറഞ്ഞു... എന്നാലും അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ അവന്റെ മനസ്സ് കൊതിച്ചിരുന്നു... ദിവസങ്ങളായി കണ്ടിട്ട്.... ദേഷ്യത്തോടെയും വെറുപ്പോടെയും നോക്കിയാലും തന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.... അജയൻ അവിടെയൊന്നും ആരും ഇല്ലെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ ഐ സി യു വിനകത്തേക്ക് കയറി.... ************************************* 39 വൈഗ പതിയെ മിഴികൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...തലക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു... മിഴികൾ തുറക്കാൻ മടിച്ചെന്ന പോലെ നിന്നു... അവൾ പതിയെ മിഴികളെ പാടുപെട്ടെന്ന പോലെ വലിച്ചു തുറന്നു... വല്ലാത്ത ദാഹം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു... മിഴികൾ തുറന്ന വൈഗക്ക് കാഴ്ച നേരെയാകാൻ നിമിഷങ്ങളെടുത്തു... ബോധം മറഞ്ഞു പിന്നോക്കം മലക്കുമ്പോൾ സിദ്ധുവിന്റെ വൈഗാ... എന്നുള്ള വിളി മാത്രം ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്... പിന്നെ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നറിയില്ല... വൈഗയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഓടി നടന്നു... താൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്ന കാര്യം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... പെട്ടെന്ന് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയില്ല...ചുറ്റും മിഴികൾ പായുന്നതിനിടയിൽ ഒരു കാഴ്ച്ചയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളുടക്കി... തന്നെ നോക്കി വക്രചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന അജയൻ... ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖത് ഭയം ഇരച്ചു കയറി...പിന്നെ താൻ ഹോസ്പിറ്റലിനകത്താണെന്നും അവിടം തന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ അവൻ മുതിരില്ലെന്നും അവൾക്ക് മനസ്സിലായി... എങ്കിലും അജയൻ ഇവിടെ എങ്ങനെയെത്തി എന്നുള്ളത് അവൾക്കുള്ളിൽ ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിച്ചതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കയ്യിലെ കെട്ടിൽ കുടുങ്ങി നിന്നു... വൈഗ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി കിടക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായതും അജയൻ അതേ ചിരിയോടെ തന്നെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചുവട് വെച്ചു... അവളുടെ മുഖത്തെ ഭയം അവൻ ആസ്വാധിച്ചെന്ന പോലെ അവന്റെ ചുണ്ടിന്റെ കോണോന്ന് പുച്ഛത്തോടെ ചെരിഞ്ഞു... വൈഗയുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുറിക്കകത് ചുറ്റും ഒരു ആശ്രയത്തിന് ആരെയെങ്കിലും തിരഞ്ഞു... പക്ഷെ അവിടെ താനും അയാളും മാത്രമാണെന്ന സത്യം അവൾ ഒരുൾകിടിലത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... അപ്പോഴേക്കും അജയൻ അവൾക്കടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു... അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ആകെ ഓടിനടന്നു... കണ്ണുകളിൽ ക്ഷീണം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്തെ പ്രസരിപ്പിന് മങ്ങലേറ്റിരുന്നില്ല... അവിടെ നിന്നും പോന്നതിനേക്കാളും ആളൊന്ന് മിനുങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൻ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി... അവന്റെ നോട്ടം അവളിൽ അരോചകം തീർത്തു... തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ പുഴുവരിക്കുന്നത് പോലെ... അവൾ അവക്ഞ്ഞയോടെ മുഖം തിരിച്ചു... അവളുടെ പ്രവൃത്തി അവനിൽ ദേഷ്യം ഉളവാക്കി... അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുറുകി... അവനൊന്ന് ആഞ്ഞു മേഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നീയങ് ക്ഷീണിച്ചു പോയോ... അവന്റെ അർത്ഥം വെച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിൽ വൈഗയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു... നീയങ് കേറി കൊഴുത്തിട്ടുണ്ട്.. ഇപ്പോൾ ആര് കണ്ടാലും ഒന്ന് മേയാൻ തോന്നും... ചുണ്ടിൽ വഷളൻ ചിരി നിറച്ചു കൊണ്ട് അജയൻ താടിയുഴിഞ്ഞു അവളെയൊന്ന് മൊത്തത്തിൽ ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി... തനിക് ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാൻ ത്രാണി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇവന് മുന്നിൽ നിന്നും ഓടിപോയേനെ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു... തന്റെ ഈ അവസ്ഥ അവളിൽ തന്നെ ദേഷ്യം നിറച്ചു... ആരെങ്കിലും ഒന്ന് കടന്നു വന്നെങ്കിൽ ഇയാളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു എന്നവൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു... എവിടെ പോയി നിന്റെ നാവ്... അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കുമ്പോഴേക്കും നിന്റെ എല്ലാ ശൗര്യവും പുറത്തെടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ... അപ്പോഴും അവനുള്ളിൽ അവളോട് പ്രണയം ആയിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യവും അവകഞ്ജയും അവനിൽ ദേഷ്യം നിറച്ചു അവന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു... എനിക്ക് തന്നോട് ഒരു കാരണത്താലും സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ല... പിന്നെയും എന്തിനാണ് എന്നെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്...അവന്റെ മുഖത് നോക്കാതെ വെറുപ്പോടെ തന്നെ അവനിൽ നിന്നും തിരിച്ചു വെച്ച മുഖത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു... പക്ഷെ എനിക്ക് താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കിലോ... നീയിങ്ങനെ പത്തിതാഴ്ത്തി എന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടല്ലോ... എനിക്ക് നിന്നേ... നിർത്ത്...! ഇനിയും അവൻ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന പോലെ തന്നിലെ ക്ഷീണം മറന്നു അവൾ ഉച്ചത്തിൽ അവനെ വിലക്കി... ഇനിയും താൻ ഇവിടെ നിന്നും തന്റെ പുഴുത്ത നാവ് കൊണ്ട് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞാൽ... പറഞ്ഞാൽ നീയെന്ത് ചെയ്യും... നീയൊരു ചുക്കും ചെയ്യില്ല... നിന്നെക്കൊണ്ട് അതിന് കഴിയില്ല...അവനും ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു... നീയെന്നിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലേ അവനെ ആ സിദ്ധാർഥ്നെ വിവാഹം കഴിച്ചത്... പക്ഷെ നീയവന് സ്വന്തമാണെങ്കിലും ഒരു ദിവസമെങ്കിൽ ഒരു ദിവസം നിന്നേ എന്റേതാക്കി തീർക്കും... എന്താ ഇവിടെ...? ആരാ താൻ...? പെട്ടെന്ന് അവിടേക്ക് ഡോക്ടർ കടന്നു വന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതും വൈഗയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണു... അവളിൽ നിന്നും ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നെടുവീർപ്പുതിർന്നു... ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ താൻ... ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാണ് ഇവിടേക്ക് കയറിയതെന്ന്...ഡോക്ടർ രോഷത്തോടെ ചോദിച്ചതും അജയൻ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ണ് കുറുക്കിയൊന്ന് നോക്കി... ആരോടും ചോദിച്ചില്ല... എന്തെ താൻ എന്നെ മൂക്കിൽ വലിച്ചു കയറ്റുമോ... ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി.. അനുവാദം ചോദിക്കാതെ ഇതിനകത്ത് അതിക്രമിച്ചു കയറിയതും പോരാ... തോന്ന്യാസം പറയുന്നോ...? ഇറങ്ങെടോ... അജയനെ പിടിച്ചു മുന്നോക്കം തള്ളി കൊണ്ട് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതും ബഹളം കേട്ട് അപ്പുറത് ഉണ്ടായിരുന്ന നഴ്സ്മാരെല്ലാം ഓടി വന്നു... ആരാണ് ഇയാളെ അകത്തേക്ക് കയറ്റി വിട്ടത്... ഡോക്ടർ വന്ന നഴ്സ്മാരെ നോക്കി... ഞങ്ങൾ കണ്ടില്ല ഡോക്ടർ... ഫുഡ്‌ കഴിക്കായിരുന്നു... നഴ്സ്മാരിലൊരാൾ പറഞ്ഞതും അദ്ദേഹം പിന്നൊന്നും മിണ്ടിയില്ല... ഇനിയും എന്ത് നോക്കി നിൽക്കാഡോ... ഇറങ്... ഡോക്ടർ വീണ്ടും വൈഗയെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അജയനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.... ആദ്യം വൈഗക്ക് നേരെയും പിന്നെ ഡോക്ടറെയും കലിയോടെ നോക്കി കൊണ്ട് അവൻ വേഗത്തിൽ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് ചവിട്ടി കുലുക്കിയെന്ന പോലെ പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... ആരാ... അയാൾ... കുട്ടിക്കറിയോ.... ഡോക്ടർ വൈഗയെ നോക്കി ചോദിച്ചതും അവൾ ഇല്ലെന്ന പോലെ തലയനക്കി... അവൾ പറഞ്ഞത് അത്രക്കങ്ങോട്ട് വിശ്വാസം വരാത്തത് പോലെ ഡോക്ടറോന്ന് അമർത്തി മൂളി അദ്ദേഹം അവളെ പരിശോധിച്ച് തുടങ്ങി... പേഷ്യന്റിന്റെ ബൈസ്സ്റ്റാൻഡേറെ വിളിച്ചോളൂ.. ഡോക്ടർ നഴ്സിലൊരാളെ നോക്കി പറഞ്ഞതും അവരൊന്നു മൂളി പുറത്തേക്ക് നടന്നു... വൈഗക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാട്ടോ... ഈ ഡ്രിപ്പ് തീർന്നാൽ വീട്ടിൽ പോകാം... അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖത്തെക്കും ആ ചിരി പടർന്നു... അപ്പോഴേക്കും സിദ്ധു അവിടേക്ക് കടന്നു വന്നു... ************************************* സിദ്ധു വൈഗയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു... ഒരു നേരം കൊണ്ട് ആകെ ക്ഷീണിച്ചത് പോലെ.... വൈഗയുടെ നോട്ടവും അവനിൽ തന്നെ തറച്ചു നിന്നു...ആ മുഖത് നിറയെ ആധി നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി... അവനെ നോക്കിയൊരു തളർന്ന ചിരി സമ്മാനിച്ചതും അവന്റെ ചുണ്ടുകളും വിടർന്നു... ഡോക്ടർ സിദ്ധുവിനോട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു ഇരുവർക്കും സംസാരിക്കാനായി ഒരു അവസരം കൊടുത്തെന്ന പോലെ അവിടെ നിന്നും പോയിരുന്നു... സിദ്ധു വൈഗയുടെ ബെഡിനരികിലുള്ള സ്റ്റൂളിൽ ഇരുന്നു... ബെഡിൽ വെച്ചിരുന്ന വൈഗയുടെ കൈ എടുത്തു സിദ്ധു തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കി പിടിച്ചു... പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോടി പെണ്ണെ...കണ്ണുകൾ നിറച്ചുള്ള അവന്റെ ചോദ്യത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു... അവന്റെ കയ്യിലെ അവളുടെ പിടിത്തം മുറുകി... ഇപ്പോൾ ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ടോ...അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ തലോടി അവൻ ചോദിച്ചു... ഇങ്ങനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടേൽ അവിടെ തളർച്ചക്കെന്ത് സ്ഥാനം... തളർന്നതെങ്കിലും പ്രണയത്തോടെയുള്ള അവളുടെ സ്വരത്തിൽ അവന്റെ ഉള്ളം തണുത്തു... അവന്റെ അധരങ്ങൾ അവൾക്ക് സ്നേഹർപ്പണം എന്നപോലെ അവളുടെ മൂർദ്ധാവിൽ അമർന്നു...ആ ചുംബന നിർവൃതിയാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളടഞ്ഞു... സിദ്വേട്ടൻ പേടിച്ചു പോയോ... തന്നെ തന്നെ നോക്കി മുടിയിഴകളിൽ തലോടിയിരിക്കുന്ന സിദ്ധുവിനെ നോക്കി വൈഗ ചോദിച്ചു... പിന്നെ പേടിക്കാതിരിക്കുമോ... അതുവരെ എന്നോടൊപ്പം കുസൃതി കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൾ പെട്ടെന്ന് തളർന്നു വീണാൽ ഭയപ്പെടില്ലേ...നീ വീണു പോയപ്പോൾ ശരിക്കും തളർന്നത് ഞാനാണ്...എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നു... പിന്നെ ഒരുവിധം ആണ് ഇങ്ങോട്ട് എത്തിയത്.... ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന നിനക്കുണ്ടോ ഇത് വല്ലതും അറിയേണ്ടൂ...ആദ്യം അവൾക്ക് ആശ്വാസം പോലെയും പിന്നെ അവളോട് കുസൃതിയായും പറഞ്ഞതും പരിഭവം പോലെ അവളുടെ മുഖം വീർത്തു... അപ്പോഴേക്കും പിണങ്ങിയോ...?അവളുടെ വീർത്ത കവിളിൽ പിച്ചി വലിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞതും പൊട്ടി വന്ന ചിരിയെ അവൾ അടക്കി നിർത്തി.... ഇവിടെ തന്നെ കിടന്നാൽ മതിയോ... പോകേണ്ടേ.... അമ്മ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും.... സിദ്ധു പറഞ്ഞതും അവളൊന്ന് മൂളി എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും സിദ്ധുവും അവളെ സഹായിച്ചു നേരെ ഇരുത്തി.... ഇത് തീരേണ്ടേ... കുറച്ചൂടെയുണ്ട്... വൈഗ നിരാശയോടെ പതിയെ ഇറ്റി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഡ്രിപ്പിലേക്ക് നോക്കി... അത് ഇപ്പോൾ കഴിയും.. നിനക്ക് കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കണോ... വേണ്ട... സിദ്വേട്ടൻ ഒന്ന് എന്റെ അരികിലേക്ക് ഇരിക്കാമോ... അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചതും അവൻ സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് അവൾക്കരികിൽ ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു... മ്മ് എന്താ കാര്യം... അവളുടെ മുഖത്തെക്ക്. നോക്കി പുരികം ഉയർത്തി കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചതും അവൾ മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുകയാണ് ചെയ്തത്... പെട്ടെന്നവളുടെ പ്രവൃത്തി അവനിൽ അതിശയം നിറച്ചെങ്കിലും അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി മൊട്ടിട്ടു... അവന്റെ കൈകൾ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു... കൂടുതൽ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിലേക്ക് അമർത്തി...അവളുടെ അദരങ്ങളിലും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു... തങ്ങളേത് മാത്രമായ ആ മനോഹര നിമിഷങ്ങളിൽ അവൾ മനപ്പൂർവ്വം അജയനുമായി കഴിഞ്ഞു പോയ സംഭവങ്ങൾ മറവിക്ക് വിട്ട് കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...അത് സിദ്ധുവിൽ നിന്നും സമർത്ഥമായി മറച്ചു വെച്ചു എന്ന് വേണം പറയാൻ... കാരണം അജയൻ എന്ന അധ്യായം അവനോട് പറയാൻ അവളുടെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല... അത്രപോലും അവന്റെ പേര് പറയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല... അവന്റെ നെഞ്ചിൻ ചൂടിൽ ഇതുവരെയില്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അകന്നു മാറാൻ തോന്നാത്തത് പോലെ... സിദ്ധുവും ആ ഇരിപ്പ് ആസ്വദിച്ചു.... പ്രണയത്തിന്റെ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഓരോ നിമിഷങ്ങളും അവൻ ആസ്വദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.... അപ്പോഴും കനലായി വൈഗയോ സച്ചുവോ എന്നൊരു ചോദ്യം അവനുള്ളിൽ ഉത്തരമില്ലാത്ത സമസ്യയായി അവശേഷിച്ചിരുന്നു.... ************************************* #📙 നോവൽ #💔 നീയില്ലാതെ #💞 പ്രണയകഥകൾ #തുടർകഥ #നോവൽ #തുടർകഥ