തുടർകഥ

part 7 രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 106-ാം റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അർജുന്റെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ്. മേശപ്പുറത്ത് അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ചില സാധനങ്ങളും. മാളവിക അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ആരാ?” അവൻ എഴുന്നേറ്റു. “അഭി.” “അർജുന്റെ ആരാ?” അഭി ഒന്ന് അർജുനെ നോക്കി. “അത്…” “അവനോട് ചോദിക്കണ്ട. പറയാൻ അറിയില്ല.” അർജുൻ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു. അഭി ഉടനെ മിണ്ടാതായി. മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മരുന്ന് കഴിച്ചോ?” “ഇല്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വേണ്ട.” “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതല്ലേ?” “കേട്ടു.” “പിന്നെ?” “കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് എടുത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “കഴിക്ക്.” അർജുൻ മരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞാനും കേട്ടു.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മരുന്ന് തിരിച്ചെടുത്തില്ല. “പക്ഷേ ഇത് കഴിക്കാതെ ഞാൻ പോകില്ല.” അർജുൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. “നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?” “ഉണ്ട്.” “പിന്നെ പോ.” “ഇത് തീർത്തിട്ട് പോകാം.” അഭി ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ മേൽ വീണു. “എന്താ?” “ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.” “ചിരിക്ക്.” “ഇല്ല.” “ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” അഭി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടനോട് ആരും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.” അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു. “നീ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.” “എന്തിന്?” “പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്.” അഭി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക തടഞ്ഞു. “അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട.” “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനും തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണല്ലേ?” “അതെ.” “അതാണ് പ്രശ്നം.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അന്ന് എന്റെ സ്കൂട്ടി തട്ടിയതും നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം ആയിരുന്നോ?” #തുടർകഥ

പാർട്ട്‌ 8 “എന്റെ സ്വന്തം സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്ത് ഞാൻ നിൽക്കുന്നത് എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വഴിയിലാകുന്നു?” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “പിന്നെ വണ്ടിയിടിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയതും ശരിയാണല്ലേ?” “അന്ന് എനിക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.” “ഓഹ്…” അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി. “അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ തെറ്റിനും ഒരു കാരണം ഉണ്ടാകും.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “എന്റെ തെറ്റ് ഞാൻ സമ്മതിക്കും.” “എപ്പോൾ?” “എനിക്ക് തോന്നുമ്പോൾ.” മാളവിക ചിരിച്ചു. “അത് തന്നെയാ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം.” “എന്ത്?” “നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നത് മാത്രമാണ് സത്യം എന്ന് കരുതുന്നത്.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മാളവിക മരുന്ന് അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഇത് കഴിക്കണം.” “ഇല്ല.” “ശരി.” അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വാതിലിലെത്തിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു: “ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “എന്ത്?” “നിങ്ങൾ എത്ര വലിയ ആളായാലും, എത്ര പണമുണ്ടായാലും, എത്ര വാശിയുണ്ടായാലും…” അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. “മര്യാദയ്ക്ക് പകരം പണം കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല.” മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത വീണു. അഭി പോലും ചിരിച്ചില്ല. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെ നിന്നു.#തുടർകഥ

പാർട്ട്‌ 6 ഏയ്…” അവൾ തിരിഞ്ഞു. “എന്റെ ഫോൺ.” “ആക്‌സിഡന്റ് സമയത്ത് പൊട്ടിപ്പോയി.” “ഹും.” “ആരെങ്കിലും വിളിച്ചോ?” “നിങ്ങളുടെ ഫോണിൽ ലോക്ക് ആയിരുന്നു.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “വീട്ടിൽ ആരെയെങ്കിലും അറിയിക്കട്ടേ?” ഈ പ്രാവശ്യം അവൻ നേരെ അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ട.” “എന്താ?” “എനിക്ക് ആരുമില്ല.” ഒരു നിമിഷം… മാളവികയ്ക്ക് എന്തോ തോന്നി. ആ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഹങ്കാരം അല്ല… വേദന. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ പഴയ മുഖം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. “സ്കൂട്ടിയുടെ ചെലവ് എത്രയായാലും ഞാൻ കൊടുക്കും.” “എനിക്ക് പണം വേണ്ട.” “അപ്പോൾ?” “ഒരു മനുഷ്യനായി പെരുമാറിയാൽ മതി.” അർജുൻ ചിരിച്ചു. “വൈകിപ്പോയി.” “എന്ത്?” “മനുഷ്യനാകാൻ.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. അവൾ പതിയെ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ആ മനുഷ്യനായിരുന്നു. ‘ഇവൻ ശരിക്കും അഹങ്കാരിയാണോ… അതോ എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?’ റൂമിനുള്ളിൽ… ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു അർജുൻ. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. ഒരു പേര് മാത്രം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി… “മേഘ്ന…” അടുത്ത നിമിഷം… അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “അവളെക്കുറിച്ച് ഇനി ഓർക്കണ്ട…” എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തല തിരിച്ചു. തുടരും… അഭിപ്രായങ്ങൾ അറീക്കണേ 🥰 #തുടർകഥ