പാർട്ട്‌ 6 ഏയ്…” അവൾ തിരിഞ്ഞു. “എന്റെ ഫോൺ.” “ആക്‌സിഡന്റ് സമയത്ത് പൊട്ടിപ്പോയി.” “ഹും.” “ആരെങ്കിലും വിളിച്ചോ?” “നിങ്ങളുടെ ഫോണിൽ ലോക്ക് ആയിരുന്നു.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “വീട്ടിൽ ആരെയെങ്കിലും അറിയിക്കട്ടേ?” ഈ പ്രാവശ്യം അവൻ നേരെ അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ട.” “എന്താ?” “എനിക്ക് ആരുമില്ല.” ഒരു നിമിഷം… മാളവികയ്ക്ക് എന്തോ തോന്നി. ആ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഹങ്കാരം അല്ല… വേദന. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ പഴയ മുഖം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. “സ്കൂട്ടിയുടെ ചെലവ് എത്രയായാലും ഞാൻ കൊടുക്കും.” “എനിക്ക് പണം വേണ്ട.” “അപ്പോൾ?” “ഒരു മനുഷ്യനായി പെരുമാറിയാൽ മതി.” അർജുൻ ചിരിച്ചു. “വൈകിപ്പോയി.” “എന്ത്?” “മനുഷ്യനാകാൻ.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. അവൾ പതിയെ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ആ മനുഷ്യനായിരുന്നു. ‘ഇവൻ ശരിക്കും അഹങ്കാരിയാണോ… അതോ എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?’ റൂമിനുള്ളിൽ… ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു അർജുൻ. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. ഒരു പേര് മാത്രം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി… “മേഘ്ന…” അടുത്ത നിമിഷം… അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “അവളെക്കുറിച്ച് ഇനി ഓർക്കണ്ട…” എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തല തിരിച്ചു. തുടരും… അഭിപ്രായങ്ങൾ അറീക്കണേ 🥰 #തുടർകഥ