പാർട്ട്‌ 2 എവിടേക്കാ…?” “വീട്ടിലേക്ക്.” “എന്റെ സ്കൂട്ടി ഇടിച്ചിട്ടോ…?” “ഇൻഷുറൻസ് ഉണ്ടാവില്ലേ…?” മാളവിക ഒരു നിമിഷം അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. “സോറി പറയാൻ അറിയില്ലേ…?” “ഇല്ല.” “എന്ത്…?” “അറിയില്ലെന്ന്.” അവന്റെ മറുപടി ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിലെ അഹങ്കാരം അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. “കാശുണ്ടെങ്കിൽ എന്തും ചെയ്യാമെന്നാണോ വിചാരം…?” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ നോക്കി. മാളവിക വീണ്ടും തടഞ്ഞു. “ഒരു മിനിറ്റ്.” ഇത്തവണ അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമില്ല… ചിരിയില്ല… ഒന്നുമില്ല. “എന്താ…?” “ആദ്യം ഒരു സോറി.” “പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ…?” “ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും.” “വിളിക്ക്.” “ഞാൻ കാര്യമായിട്ടാണ് പറഞ്ഞത്.” “ഫോണും നിന്റേതല്ലേ… വിളിക്ക്.” അവൾ ശരിക്കും ഫോൺ എടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. പതിയെ സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് സ്കൂട്ടി ഉയർത്തി സ്റ്റാൻഡിലിട്ടു. മാളവിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴ്‌സ് എടുത്തു. രണ്ടായിരത്തിന്റെ രണ്ട് നോട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “മിറർ മാറ്റാം”q മാളവിക ആ പണം വാങ്ങിയില്ല. “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ പണം വേണ്ട.” “പിന്നെ…?” “ഒരു സോറി.” ആദ്യമായി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരി. “സോറി കൊണ്ട് മിറർ ഒട്ടുമോ…?” “അത് മര്യാദയാണ്.” “അങ്ങനെയൊരു മര്യാദ എനിക്ക് അറിയില്ല.” അത്രയും പറഞ്ഞ് പണം വീണ്ടും പേഴ്‌സിലിട്ടു. കാറിൽ കയറി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. “ഡോ…!” മാളവിക വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അയാൾ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി. “പേര് എന്താ…?” രണ്ട് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “അതറിയേണ്ട ആവശ്യം നിനക്കില്ല.” #തുടർ കഥ 📚 #പ്രണയം