കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 1 പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിയായാൽ തന്നെ കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമം ഉണരും. ക്ഷേത്രത്തിലെ മണിനാദവും ദൂരെയുള്ള പള്ളിയിൽ നിന്നുള്ള ബാങ്കുവിളിയും ഒത്തുചേർന്ന് ഗ്രാമത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകും. പാടങ്ങൾക്കു മുകളിലൂടെ മഞ്ഞ് പടർന്നുകിടക്കും. തോടിൻകരയിൽ വെള്ളമെടുക്കാൻ പോകുന്ന സ്ത്രീകളുടെ സംസാരവും പശുവിനെ അഴിച്ചുവിടുന്ന കർഷകരുടെ വിളിയും അടുപ്പിൽ നിന്നുയരുന്ന പുകയും ചേർന്ന് ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങും… ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തായി ഓടിട്ട ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലായിരുന്നു ലോകേഷ് ജനിച്ചതും വളർന്നതും… കേശവന്റെയും കമലയുടെയും ഏകമകനായിരുന്നു അവൻ… സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കുടുംബമായിരുന്നു അത്. രണ്ട് ഏക്കർ നെൽപ്പാടവും കുറച്ച് തെങ്ങുകളും ഒരു പശുവും മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ ആകെ സമ്പത്ത്….. “മോനേ... എഴുന്നേൽക്കൂ. അച്ഛനൊപ്പം പാടത്തേക്ക് പോകണ്ടേ” കമല രാവിലെ വിളിച്ചു. പത്ത് വയസ്സുകാരനായ ലോകേഷ് കണ്ണുതുറന്ന് അമ്മയെ നോക്കി…. “ഇന്ന് സ്കൂളില്ലല്ലോ അമ്മേ... കുറച്ച് നേരം കൂടി കിടക്കട്ടെ.”... “അതൊന്നും പറ്റില്ല. ദേ അച്ഛൻ നിന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു...”... അതുകേട്ടതും അവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അച്ഛനൊപ്പം പാടത്തേക്ക് പോകുന്നത് അവന് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു… കേശവൻ വലിയ പഠിപ്പൊന്നും നേടിയ ആളല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ജീവിതം എന്താണെന്ന് അറിയുന്ന മനുഷ്യനായിരുന്നു. “മോനേ...” പാടവരമ്പിലൂടെ നടക്കുന്നതിനിടെ അദ്ദേഹം അവനെ വിളിച്ചു… മുന്നിൽ പോകുക ആയിരുന്ന ലോകേഷ് തിരിഞ്ഞു അച്ഛനെ നോക്കി.. “എന്താ അച്ഛാ” “പഠിപ്പ് വളരെ പ്രധാനമാണ്. പക്ഷേ പഠിപ്പ് ഇല്ലാത്തവൻ മോശക്കാരനാകണമെന്നില്ല. നമ്മുടെ മനസ്സ് നല്ലതായിരിക്കണം. അത് മാത്രം മറക്കരുത്.”... ലോകേഷ് തലകുലുക്കി… അച്ഛൻ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും അവൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അന്നേ ദിവസം ഉച്ചയോടെ കേശവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ചില അതിഥികൾ എത്തി… കമലയുടെ മൂത്ത സഹോദരനായ ശങ്കരനും ഭാര്യ ലീലയും അവരുടെ അഞ്ചുവയസ്സുകാരി മകൾ വൈദേഹിയും ആയിരുന്നു അത്… വൈദേഹി വന്നതും ലോകേഷിന്റെ പിന്നാലെ ഓടാൻ തുടങ്ങി… “ലോകേഷേട്ടാ ... എന്നെയും കൊണ്ടുപോ.”.. “വാ.”.. ഇരുവരും മുറ്റത്തുകൂടി ഓടിക്കളിച്ചു… അത് കണ്ടുനിന്ന ലീല ചിരിച്ചു. “കണ്ടോ ചേച്ചി... ഇവർ രണ്ടുപേരും എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാ.”.. അവർ കമലയെ നോക്കി… കമലയും പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇവരെ വേറെ ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ...” ശങ്കരൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു.. അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ തമാശ പിന്നീട് ഒരു വാക്കുറപ്പായി മാറുകയായിരുന്നു. അന്നത്തെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ അതൊന്നും അസാധാരണമല്ലായിരുന്നു. ബന്ധുക്കൾക്കിടയിൽ കുട്ടിക്കാലത്ത് തന്നെ വിവാഹം പറഞ്ഞുറപ്പിക്കുന്ന പതിവ് പല വീടുകളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു… “എനിക്കും അതാണ് ആഗ്രഹം..എന്റെ മരുമകൾ ആയി വരുന്നത് വൈദേഹി തന്നെയാകണം.” കമല പറഞ്ഞു… “അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെ,” ശങ്കരനും സമ്മതിച്ചു… ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ അർത്ഥം പോലും അറിയാതെ ലോകേഷും വൈദേഹിയും മുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കാലം കടന്നുപോയി… ലോകേഷ് പത്താം ക്ലാസിലെത്തി. പഠനത്തിൽ ശരാശരിയായിരുന്നു അവൻ. പുസ്തകങ്ങളെക്കാൾ കൃഷിയോടായിരുന്നു താൽപര്യം… പാടത്ത് ഇറങ്ങാനും മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കാനും അവന് മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ വൈദേഹി അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. അവൾ പഠനത്തിൽ വളരെ മിടുക്കിയായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ എല്ലാ അധ്യാപകരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിനി. “എനിക്ക് ഡോക്ടറാകണം” അവൾ എല്ലാവരോടും പറയുമായിരുന്നു… അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് പറന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അതേസമയം ലോകേഷിന്റെ ലോകം തന്റെ ഗ്രാമവും പാടവും മാതാപിതാക്കളുമായിരുന്നു… “ലോകേഷേട്ടാ ... ഇനി എന്താണ് പഠിക്കാൻ പോകുന്നത്”... ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ വൈദേഹി ചോദിച്ചു. “അറിയില്ല. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിട്ട് നോക്കാം.”.. “കോളേജിൽ പോകില്ലേ” “എനിക്ക് പഠനത്തോട് താല്പര്യം ഇല്ല.. പക്ഷേ കൃഷിയോട് താല്പര്യം ഉണ്ട്….” അത് കേട്ട് വൈദേഹി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. “കൃഷിയോ” “അതെ.” “അത് കൊണ്ട് എന്ത് കിട്ടും” “ഭക്ഷണം കിട്ടും.” ലോകേഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൾക്ക് ആ മറുപടി ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.. അന്ന് ആദ്യമായി അവരുടെ ചിന്തകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തെളിഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. ലോകേഷ് പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പഠനം നിർത്തി… വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടും പഠനത്തേക്കാൾ കൃഷിയോടുള്ള താൽപര്യവുമായിരുന്നു കാരണം. കേശവൻ പലതവണ പറഞ്ഞിരുന്നു. “മോനേ... പഠിക്കണമെങ്കിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും പണം കണ്ടെത്താം.” പക്ഷേ ലോകേഷ് സമ്മതിച്ചില്ല. “എനിക്ക് നിങ്ങളെ കടത്തിലാക്കണ്ട അച്ഛാ.” അവൻ കൃഷിയിലേക്ക് പൂർണമായി ഇറങ്ങി. പക്ഷേ അതേസമയം വൈദേഹി നഗരത്തിലെ കോളേജിൽ ചേർന്നു. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ, പുതിയ ലോകം, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ. അവളുടെ ചിന്തകളും പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ ലളിതമായ ജീവിതം അവൾക്ക് ചെറുതായി തോന്നാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം ലീല വൈദേഹിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു…. “മോളേ... ലോകേഷിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ”... “ഏത് കാര്യം”... “നിങ്ങളുടെ വിവാഹം.” വൈദേഹിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി. “അമ്മേ... അതൊക്കെ കുട്ടിക്കാലത്ത് പറഞ്ഞതല്ലേ” “പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും എല്ലാവരും അത് മനസ്സിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.”.. “പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്”... വൈദേഹി കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. ശേഷം പതിയെ പറഞ്ഞു. “അവൻ നല്ല ആളായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് വേറെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.”.. ലീലയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ആശങ്ക പിറന്നു.. കാലം മാറുമ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സും മാറുന്നുവെന്ന് അവർക്ക് ആദ്യമായി തോന്നി.. ഈ സമയം ലോകേഷ് തന്റെ പാടത്ത് നെല്ല് നട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു… വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മണ്ണിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി മാത്രമായിരുന്നു… എന്നാൽ അവൻ അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു... കുട്ടിക്കാലം മുതൽ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ഒരാൾ പതിയെ അവനിൽ നിന്ന് അകലാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന്… ആ മാറ്റം അവന്റെ ജീവിതത്തെ എത്രമാത്രം ബാധിക്കുമെന്ന് അവൻ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല….. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ