Part 61 അവനിക്ക് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കണം എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും അത് ശെരിയല്ലെന്ന തോന്നലിൽ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണോന്ന് ഇറുക്കി അടച്ചു തുറന്നു അവൻ. അപ്പോഴും കണ്ടു അവനെ തന്നെ നോക്കി വിതുമ്പി ഇരിക്കുന്നവളെ!!!!!! " എന്തിനാ കരയുന്നെ ഹ്മ്മ്...? ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടാണോ....? ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞേയല്ലേ...? ഹ്മ്മ്മ് കരയണ്ട " : അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്ന വിധം വളരെ പയ്യെ അത്രയും സൗമ്യമായി സ്നേഹത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം രണ്ട് കയ്യിലെയും തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് അവളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയ കണ്ണീരും തുടച്ച് നീക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ സ്നേഹത്തോടെ ഉള്ള പെരുമാറ്റം കണ്ടതും വീണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ട് അവളുടെ ഉള്ള് നിറഞ്ഞു. അമ്മ പോയതിൻ ശേഷം കഷ്ടിച്ച് ഒരു വർഷം കൂടി താൻ അറിഞ്ഞ സ്നേഹവും കരുതലും വീണ്ടും ഈ നിമിഷം അറിഞ്ഞത് പോലെ. അവന്റെ കയ്യിലെ പനിച്ചൂട് അവൾക്ക് വാത്സല്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്പർശമായി തോന്നി. ആദ്യമായി മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനോട് ഭയവും പേടിയും അല്ലാത്തൊരു ഭാവം അവളിൽ മോട്ടിട്ടു. അവൾ അതെ ഭാവത്തോടെ അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. " വിഷമം മാറിയോ ഹ്മ്മ്.....? " : മുന്നിലിരിക്കുന്നവളുടെ കരച്ചിൽ നിന്നെന്ന് മനസ്സിലായതും അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അതിനും മറുപടി ഒന്നും നൽകാതെ ഗൗരി അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നതേ ഉള്ളു. " എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...? ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് വിഷമമായോ " : ഇതുവരെ അവളുടെ വിഷമം മാറിയില്ല എന്ന തോന്നലിൽ അവൻ വീണ്ടും തിരക്കി. " ഇനി അങ്ങനെ.... അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ " : കരഞ്ഞ് അടഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. അതിൽ ഒരു അപേക്ഷ ഒളിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി അവന്. അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തോന്നിയതിൽ അവന് കുറ്റബോധം തോന്നി. " ഇല്ല.. ഇനി അങ്ങനെ ഒന്നും ഞാൻ പറയില്ല. ഞാൻ അത് ഗൗരി നന്ദയെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ചുമ്മാ പറഞ്ഞേയല്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അത്രയും ആഗ്രഹിച്ച് കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട് ജീവിച്ച് തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ അങ്ങ് പോകുവോ ഞാൻ... ഹ്മ്മ്. വിഷമിക്കണ്ടാട്ടോ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞെയ " : തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ണീർ ഒഴുക്കി ഇരുന്നവളോട് അതീവ സ്നേഹത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ കിടന്ന് വീർപ്പമുട്ടിക്കുന്നത് പലതും പറയാതെ പറഞ്ഞു അവൻ. " എനിക്ക്... എനിക്ക് ഒത്തിരി വിഷമമായി. ഒരു ഭാര്യയോട് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണോ പറയേണ്ടത്. വിളിച്ചപ്പോഴും എണീറ്റില്ല ഞാൻ.... ഞാൻ എന്ത് പേടിച്ചെന്നോ. തൊട്ട് നോക്കി.... നോക്കിയപ്പോഴോ സ്വപ്നത്തിലെ പോലെ ദേഹത്തൊക്കെ തിളച്ച ചൂട്. ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച്.... പേടിച്ച് പോയി. " : വീണ്ടും കരച്ചിലിന് തുടക്കം എന്നോണം വിതുമ്പി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവന് സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നത് പോലെ തോന്നി. " അപ്പൊ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട് ആണോ കരഞ്ഞേ ഹ്മ്മ് " : കവിളിൽ നിന്ന് കൈ എടുത്ത് അവളുടെ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവൻ സ്നേഹത്തോടെ തിരക്കി. " ഹ്മ്മ് സ്വപ്നത്തിലും കണ്ണേട്ടൻ എന്നെ.... എന്നെ വിട്ട് പോകും എന്ന പറഞ്ഞെ. എന്നെ ഒറ്റക്ക് ആക്കി പോകും എന്ന്.  ഞാൻ.... ഞാൻ ഒത്തിരി വിളിച്ചു എണീറ്റില്ല. ദേഹത്തൊക്കെ ചോര... ചോര ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ.... അങ്ങനെ ഞാൻ ഞെട്ടി എണീറ്റിട്ട ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ. ഇവിടെ.... ഇവിടെ വന്ന് കണ്ണേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോൾ എണീറ്റില്ല. പിന്ന ഞാൻ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ..... വിളിച്ചപ്പോൾ നല്ല.... നല്ല ചൂടും എണീക്കുന്നതും ഇല്ല. ഞാൻ... ഞാൻ എത്ര തവണ വിളിച്ചെന്നോ. കൊറേ... കൊറേ തവണ തട്ടി വിളിച്ചു എന്നിട്ടും എണീറ്റില്ല. അപ്പോഴാ ഞാൻ.... ഞാൻ കരഞ്ഞേ. എനിക്ക്.... എനിക്ക് പേടി ആയി. കണ്ണേട്ടൻ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോ എന്ത്.... എന്ത് ചെയ്യണം എന്നോ ആരെ വിളിക്കണം എന്നോ ഒന്നും.... ഒന്നും അറിയാണ്ട് ആയി. ഞാൻ... ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച് പോയി. കണ്ണേട്ടന് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ എന്നൊക്കെ. എങ്കിൽ..... എങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ആരാ ഉള്ളത്!!!! "  : അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെ അവൾ അവന് മുന്നിൽ പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഒക്കെ കേട്ട് മറുപടി കൊടുക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ കണ്ണൻ അവളെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ അവസാനത്തെ ആ ചോദ്യത്തിൽ ഹൃദയം ഒക്കെ ആർദ്രമായത് പോലെ. അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാനോ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ഒന്നും അവനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാത്ത പോലെ. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അറിയുന്ന വികാരം. അവനത് എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. താൻ ചോദിക്കുന്നതിന് മാത്രം ഉത്തരം തന്നിരുന്നവൾ, അതും സംസാരം എത്രയും കുറക്കാവോ അത്രയും കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നവൾ ഇപ്പൊ ഇതാ എസ്സെ പോലെ താൻ ചോദിച്ചതിനും ചോദിക്കാത്തതിനും ഒക്കെ മറുപടി തന്നത് എന്നാൽ അതിൽ കൂടുതലും തനിക്ക് വേണ്ടി ഇല്ല കരുതലും, എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റുമോ എന്ന് ഉള്ള ആധിയും ആണെന്ന് മാത്രം. അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ വരുമ്പോൾ അവനുള്ളം മുന്നിലിരിക്കുന്നവളോട് പ്രകടമാക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധമൊരു സ്നേഹം ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ഭർത്താവിനെ ദൈവത്തെ പോലെ കാണുന്ന സമൂഹത്തിൽ വളർന്നവളാണ് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നതെന്നോ, ഭർത്താവിനോട് ഉള്ള സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഭർത്താവ് എന്ന സ്ഥാനത്തിനാണ് അവൾ സ്നേഹവും കരുതലും കാണിക്കുന്നതെന്നോ, ഒറ്റപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്നവൾക്ക് ആകെ ഉള്ള് കൂട്ട് താൻ ആണെന്നും അത് കൊണ്ടുള്ള ആദിയാണ് അവൾ കാണിക്കുന്നതെന്നും കണ്ണൻ ആ നിമിഷം ചിന്തിച്ചില്ല. ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട് അവൾക്ക് ഉള്ളിലെ സ്നേഹം പുറത്ത് വന്നതാണ് എന്ന് അവൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. " പോട്ടെ സാരമില്ല, അത് വെറും സ്വപ്നം അല്ലാരുന്നോ അതൊക്കെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായിച്ച് കളഞ്ഞേക്ക്. ഞാൻ ഇപ്പൊ ദേ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നിലെ അത് മാത്രം ഓർത്ത മതി. അതെ പോലെ എന്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ കൂടെ ഉണ്ടാകും, എന്റെ അവസാന ശ്വാസം നിലക്കുന്നത് വരെ. പക്ഷെ അത് ഇപ്പോഴൊന്നും പ്രദീക്ഷിക്കണ്ട കേട്ടോ. നമ്മൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയും സ്നേഹിച്ചും ഇനിയും കുറെ വർഷങ്ങൾ ജീവിക്കും. പോരെ...!!! ഹാ മതി ഇരുന്ന് കരഞ്ഞത് ഇന്ന് ഒത്തിരി കരഞ്ഞില്ലേ, ഇനിയും ഇരുന്ന് കരഞ്ഞ എന്തെങ്കിലും അസുഗം വരും. ചെല്ല് എല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് കളഞ്ഞിട്ട് പോയി കിടന്നോ. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇങ് വന്ന മതി. മരുന്നിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ ചിലപ്പോൾ വിളിച്ച ഞാൻ കേട്ടെന്ന് വരില്ല അപ്പൊ കുറച്ച് വെള്ളം എടുത്ത് കുടഞ്ഞാ മതി. ഹ്മ്മ് ചെല്ല് പോയി കിടക്ക് നേരം വെളുക്കാറായി. ഇനി ഇപ്പൊ ഉറക്കം വിട്ട് മാറാതെ രാവിലെ ധൃതി പിടിച്ച് എണീക്കാൻ നിൽക്കണ്ട, നാളെ ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. " : അവളുടെ കയ്യിലെ പിടുത്തം ചെറുതായി അയച്ച് അവൻ ഉള്ളിൽ പലതും ഒളിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞത് എല്ലാം കേട്ട് തലയാട്ടിയത് അല്ലാതെ അതിന് മറുപടി പറയാനോ അവിടുന്ന് എണീക്കാനോ അവൾ നിന്നില്ല. " എന്തേ ഇപ്പോഴും പേടി ആണോ...? ഹ്മ്മ് എങ്കിൽ ഇന്ന് ഇനി ഇവിടെ കിടക്കുന്നോ...? " : താൻ മെല്ലെ അയച്ച് കൊടുത്ത കയ്യും നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ നോക്കി അവൻ ചോദിച്ചു. " വേ.... വേണ്ട വേണ്ട ഞാൻ അപ്പുറത്ത് കിടന്നോളാം. കിടന്നോ ഞാൻ... ഞാൻ പോകുവാ " : കണ്ണന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എന്നീറ്റ്  കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി. സമ്മതമെന്ന പോലെ അവന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് തലയാട്ടൽ കിട്ടിയതും അവൾ മെല്ലെ അവിടെ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി. " വയ്യായിക എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ച മതി. " : അവൾ അതും പറഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി വാതിലും ചാരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ നിന്നവൾ മുഖം എല്ലാം കഴുകിയതിന് ശേഷമാണ് പിന്നെ വന്ന് കിടന്നത്. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് ഒന്നും പെട്ടന്ന് അവളെ തേടി ഉറക്കം എത്തിയിരുന്നില്ല. കണ്ണടക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടന്ന കണ്ണന്റെ രൂപവും, അല്പം മുൻപ് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് തൊട്ടറിഞ്ഞ ചൂടും ആണ് അവൾക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്. എങ്കിലും കണ്ണന്റെ വാക്കുകൾ ചെറുതല്ലാത്ത ആശ്വാസവും അവൾക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം കണ്ണനെന്ന വ്യക്തിയും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു, അല്ലല്ല കണ്ണനെന്ന വ്യക്തിയല്ല കണ്ണനെന്ന ഭർത്താവ്...!!! വീണ്ടും പലതും ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് എപ്പോഴോ അവൾ ഉറങ്ങി പോയി. പിന്നെ അവൾ ഉണരുന്നത് മുറിയിൽ ആകെ വെട്ടം വീണപ്പോഴാണ്. അപ്പോൾ തന്നെ സമയം പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലേന്ന് ഉറക്കം ശെരി ആകാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് നല്ല തലവേദന തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സമയത്ത് ഉറങ്ങി ശീലം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവൾ വീണ്ടും കിടക്കാൻ നിന്നില്ല. രാത്രി ഒത്തിരി കരഞ്ഞതിനാൽ തന്നെ കണ്ണൊക്കെ നന്നായി ചീർത്ത് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും അവൾക്ക് ആകെ അലസത തോന്നിയെങ്കിലും കണ്ണന് മരുന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ബോധം വന്നതും അലസത ഒക്കെ മാറ്റി പ്രാഥമിക കർമങ്ങൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളലേക്ക് കയറി. സമയം വൈകിയത് കൊണ്ട് തന്നെ പുട്ട് ഉണ്ടാകാം എന്ന തീരുമാത്തിലെത്തി, ഇന്നലത്തെ മീൻകറി ബാക്കി ഇരുപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് വേറെ കറി ഒന്നും വെക്കേണ്ടി വരുന്നില്ല. പുട്ടിനുള്ള മാവ് തയാറക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ അവൾ കണ്ണനെ വിളിക്കാൻ ചെന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഉറക്കം കണ്ടതും എല്ലാം തയ്യാറാക്കിയതിന് ശേഷം വിളിക്കാം എന്ന് കരുതി തിരിച്ച് വന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് നോക്കിയപ്പോഴും രാത്രിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പൊള്ളുന്ന ചൂട് ഒന്നും ഇപ്പോൾ ഇല്ല. മരുന്നിന്റെ എഫക്ട് ആയിരിക്കും അവൾ ഓർത്തു. പനിയുടെ കാഠിഞ്ഞ്യം കൂടുന്നതിന് മുന്നേ അവന് മരുന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ പിന്നീട് അവളുടെ ജോലി എല്ലാം വേഗത്തിലായി. കറിയും ചൂടാക്കി പുട്ടിനുള്ള മാവ് ആവി കേറാനും വെച്ച് അവൾ കണ്ണനെ വിളിക്കാനായി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു കൈ നെറ്റിയിലും മറ്റേ കൈ നെഞ്ചിലും വെച്ചാണ് അവന്റെ ഉറക്കം. പനി കാരണം ഫാൻ ഒന്നിൽ ഇട്ടാണ് ഉറക്കം ഒപ്പം നെഞ്ച് വരെ പുതപ്പും ചൂടിയിട്ടുണ്ട്. അവനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഇന്നലെ സന്ധ്യ മുതൽ അരങ്ങേരിയ കാര്യങ്ങൾ ആണ് അവൾക്ക് ഓർമ വരുന്നത്. തുടരും....... #നോവൽ #തുടർകഥ #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #പ്രണയം #love #trending