#📙 നോവൽ എന്നോട് നേരത്തെ തന്നെ എല്ലാം പറയാമായിരുന്നു രാഹുൽ." പൂജ രാഹുലിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. "ഞാൻ ഇതൊക്കെ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലോ? എന്തായിരുന്നേനെ നിന്റെ തീരുമാനം?" രാഹുൽ നീരസത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എങ്കിൽ ഞാൻ അപ്പോ തന്നെ നോ പറഞ്ഞേനെ രാഹുൽ. കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി വീർജിൻ ആയിരിക്കണമെന്ന് ആണുങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന ആൾ എല്ലാം കൊണ്ടും pure ആയിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതിലെനിക്ക് ഒരു തെറ്റും തോന്നിയിട്ടില്ല. കാരണം അങ്ങനെയുള്ള പെണ്ണാണ്. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോ രാഹുൽ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ കിസ്സ് ചെയ്യുകയും ഹഗ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തി ട്ടുണ്ട് എന്ന് കേട്ടപ്പോ എനിക്ക് അറപ്പാ തോന്നിയത്. പക്ഷേ സ്നേഹിച്ചു പോയില്ലേ ഞാൻ. കല്യാണ ആലോചന വരെ ബന്ധം എത്തിപ്പോയില്ലേ. അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് രാഹുലിന്റെ പാസ്റ്റ് അംഗീകരിച്ചു മുന്നോട്ടു പോകാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്." പൂജയുടെ തുറന്നടിച്ചുള്ള ആ മറുപടി രാഹുലിന് വല്ലാത്തൊരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. അവൾ ഇത്രയൊക്കെ കടന്ന് ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "ഐആം സോറി പൂജ. നിന്നെ മനഃപൂർവം ചതിക്കാൻ വേണ്ടി അല്ല ഞാൻ അതൊന്നും പറയാത്തത്. പറയാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട. എന്നെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന ആളാണ് നീയെന്ന് കരുതി. കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണം എന്നില്ല. നന്നായി ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്ക്. നീ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് വച്ചാൽ നീയെന്റെ മനസ്സിൽ തേപ്പുകാരി ആവുകയൊന്നുമില്ല." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് രാഹുൽ കാൾ കട്ട് ചെയ്തു. ****** ഇതേസമയം പൂജ വല്ലാത്തൊരു മാനസിക സംഘർഷത്തിൽ പെട്ട് ഉഴറുകയായിരുന്നു. "മോളെ... എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം. നിനക്ക് രാഹുലിന്റെ പാസ്റ്റ് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ നമുക്കീ പ്രൊപോസൽ മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാം. മോൾടെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് വലുത്. പൂജയുടെ അച്ഛൻ പ്രസാദ് മകളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ടേ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയു അച്ഛാ. എന്റെ ലൈഫ് അല്ലെ. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായി പോയെന്ന് ഓർത്ത് regret ചെയ്യരുതല്ലോ." പൂജ അച്ഛനെ നോക്കി. "ശരി... നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ. ഇതൊന്നും അത്ര സീരിയസ് മാറ്ററല്ല പൂജ. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പ്രേമിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ ഇതൊക്കെ സർവ്വ സാധാരണമാണ്." "പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ അല്ലല്ലോ അച്ഛാ." "എല്ലാർക്കും എന്റെ മോളെ പോലെ നല്ല കുട്ടിയാവാൻ പറ്റുമോ?" പൂജയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ച് കൊണ്ട് പ്രസാദ് എഴുന്നേറ്റു പോയി. രാഹുലുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് അച്ഛൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെന്ന് പൂജ കള്ളം പറഞ്ഞതാണ്. അവൾ തന്നെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ് എന്റെ മോളെ രാഹുലിന് കെട്ടിച്ചു തരില്ലെന്ന് പ്രസാദ് രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞത്. അക്കാര്യം രാഹുലിന് അറിയില്ല. പൂജയുടെ അച്ഛനെയാണ് അവൻ വില്ലനായി കണ്ടിരിക്കുന്നത്. രാഹുൽ വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടി പൂജയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നപ്പോഴാണ് പൂജയുടെ കസിൻ മഹേഷ്‌ അവനെ തിരിച്ചറിയുന്നത്. കോളേജിൽ വച്ച് മിത്രയുടെ ക്ലാസ്സിൽ ആയിരുന്നു മഹേഷ്‌ പഠിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് രാഹുലും മഹേഷും തമ്മിൽ എത്രത്തോളം ക്ലോസ് റിലേഷൻ ഷിപ്പിൽ ആയിരുന്നുവെന്ന് അവനറിയാം. അത് കൂടാതെ അന്ന് മഹേഷിന് മിത്രയിൽ ഒരു കണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൻ മിത്രയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തപ്പോൾ പ്രേമിച്ചു നടക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളവനെ ഒഴിവാക്കി വിട്ടു. അവനെ ഒഴിവാക്കി മാസം ഒന്ന് കഴിയും മുൻപ് മിത്ര രാഹുലുമായി പ്രണയത്തിലായത് മഹേഷിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ഈ കാരണം കൊണ്ട് അവന് രാഹുലിനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. പിന്നീടവർ ബ്രേക്ക്‌അപ്പ് ആയെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മഹേഷ്‌ അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയും മിത്രയേ കണക്കിന് കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ കസിനെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നത് രാഹുൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ അവനെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് മഹേഷ്‌ രാഹുലിന് മിത്രയുമായി ഉണ്ടായ അടുപ്പം പൂജയോട് പറഞ്ഞത്. പൂജയുടെ സ്വഭാവം നന്നായി അറിയാവുന്ന മഹേഷ്‌ രാഹുലിനെയും മിത്രയെയും ചേർത്ത് കുറച്ചു എരിവും പുളിമുയുള്ള കഥകളാണ് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. ഈ ഒരു കാരണം കൊണ്ടാണ് പൂജ അച്ഛനെ കൊണ്ട് കല്യാണത്തിന് താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറയിപ്പിച്ചത്. താൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന പുരുഷൻ ആദ്യമായി ചുംബിക്കേണ്ടതും ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിനെ അറിയുന്നതും ഭാര്യയായ തന്നിലൂടെ വേണമെന്ന് പൂജയ്ക്ക് നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും pure virgin and ഫ്രഷ് ആയ ഒരു ലൈഫ് പാർട്ടണറിനെയാണ് അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മറ്റൊരു പുരുഷനെ മനസ്സിൽ പോലും ചിന്തിക്കാത്ത താൻ ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല എന്ന ചിന്താഗതി ആയിരുന്നു പൂജയ്ക്ക്. രാഹുൽ പഴയ അഫയറിനെ കുറിച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞ സമയത്ത് അവർ തമ്മിൽ അടുത്തിടപഴകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാത്തത് കൊണ്ട് പൂജ അവർക്കിടയിൽ അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നാണ് ധരിച്ചത്. അങ്ങനെ വല്ലതും ഉണ്ടായെങ്കിൽ തന്നോട് പറയുമല്ലോ എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ പിന്നീട് മഹേഷിൽ നിന്ന് രാഹുലിന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോ പൂജയ്ക്ക് ആകെ നാണക്കേട് തോന്നി. മഹേഷ്‌ മറ്റ് കസിൻസിനോടും പൂജയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്ന പയ്യൻ മോശമാണെന്നും അവൻ കോളേജിൽ മറ്റൊരുത്തിയെ കൊണ്ട് നടന്നവനാണെന്നും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അതൊക്കെ കേട്ടപ്പോ താൻ രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ കുടുംബക്കാർക്ക് മുന്നിൽ തനിക്ക് പിന്നെ തലയുയർത്തി നടക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്നൊക്കെ പൂജ ചിന്തിച്ചു. ഈ വിധ ചിന്തകൾ കാരണം രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നോർത്ത് ആകെ ആശയകുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു അവൾ. ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്. ഈ പ്രൊപോസൽ സ്റ്റോപ്പ്‌ ആയാലും നാളെയും കാണേണ്ടി വരും ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യേണ്ടിയും വരും. അതാണ് പൂജയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട്. പിന്നെ ഒരു ആശ്വാസം ഇരുവരും തമ്മിൽ കല്യാണ ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ട് പോയത് ഓഫീസിൽ ആർക്കും അറിയാത്തത് ആയിരുന്നു. പൂജയാണ് രാഹുലിനോട്‌ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്ന് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞത്. അവനോട്‌ ഇഷ്ടം തോന്നിയപ്പോ അവളാദ്യം പറഞ്ഞത് അച്ഛനോടാണ്. അച്ഛനോട് സമ്മതം വാങ്ങി അവൾ തനിക്ക് തോന്നിയ ഇഷ്ടം രാഹുലിനോട്‌ പറഞ്ഞു. അവനു ഓക്കേ ആണെങ്കിൽ ഇരുവീട്ടുകാരും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു ഒരു ധാരണയിൽ എത്തിയിട്ട് എൻഗേജ്മെന്റ്.. അതായിരുന്നു പൂജയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്ലാൻ. പൂജ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾറെഡി അവളോടൊരു ക്രഷ് തോന്നിയിരുന്ന രാഹുലും ഓക്കേ പറഞ്ഞു. ഓഫീസിൽ അധികം ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജോലികൾ കൃത്യമായി ചെയ്യുന്ന പൂജയെ രാഹുൽ എപ്പോഴോ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. അവളെ തന്റെ ഭാര്യയായി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ തന്റെ ഇഷ്ടം പറയാൻ ധൈര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് രാഹുൽ അവളോടുള്ള അനുരാഗം മനസ്സിലിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോഴാണ് പൂജ ഇങ്ങോട്ട് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തത്. അതവസാനം ഇങ്ങനെയുമായി. ********* രണ്ട് ദിവസം രാത്രിയും പകലും പൂജ തന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് ഗഹനമായി ആലോചിച്ചു. രാഹുലുമായി ജീവിക്കേണ്ടി വരുമ്പോ താൻ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥകൾ.. സ്വന്തം കസിൻസിനു മുന്നിൽ നാണം. കെട്ട് നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് എല്ലാം. ചിന്തകളുടെ അവസാനം പൂജ ഉറച്ച ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. *********** പിറ്റേ ദിവസം ഓഫീസിൽ വച്ച് രാഹുലിനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോ ഒന്നും പൂജ കണ്ട ഭാവം കാണിച്ചില്ല. വാട്സ്ആപ്പ് ൽ ഓഫീസ് ടൈം കഴിഞ്ഞു മ്യൂസിയത്ത്‌ വച്ച് കാണണം സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടു. അതിന് രാഹുലിന്റെ ഓക്കേ എന്നൊരു റിപ്ലൈയും വന്നു. ********** അഞ്ചരയ്ക്ക് ഓഫീസ് വിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോ പൂജ തന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ കയറി നേരെ മ്യൂസിയത്തേക്ക് പോയി. അവൾ അവിടെ എത്തി 10 മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞാണ് രാഹുൽ എത്തിച്ചേർന്നത്. രാഹുൽ ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്ത് വരുമ്പോ ഒരു സിമെന്റ് ബഞ്ചിൽ അവന്റെ വരവും കാത്ത് പൂജ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് നേരെ നടന്ന് വരുന്ന രാഹുലിനെ കണ്ടതും അവൾ അവന് കൂടി ഇരിക്കാനായി ബെഞ്ചിന്റെ ഒരറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു. "നിനക്കെന്താ എന്നോട് സംസാരിക്കാനുള്ളത് പൂജ." കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും രാഹുൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പൂജ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി. കാത്തിരിക്കൂ

𝄟⃝✍️ ഇഫാർ 𝄟⃝🌷 പാർട്ട്‌ : 2 ആരാടാ ഈ ബ്ലാക്ക് ബ്യുട്ടി ..... അവന്റെ നോട്ടം പോകുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കി അടുത്തുള്ള അലോക് ചോദിച്ചതും.... അവന്റെ ചുണ്ടിൽ മനോഹരം ആയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.... കൃഷ്ണവേണി..... മെല്ലെ അവന്റെ അധരങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു... ഏത് നിന്റെ ബാല്യകാല സഖി കറുത്തമ്മയോ.... അലോക് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.... Mmm അവൻ ഒന്ന് മൂളി... കൂടെ ഉള്ളത് ഭൂമിക. അവളെ ചങ്കും കരളും ഒക്കെ അവൾ ആണ്. കൃഷ്ണക്ക് വേദനിച്ചാൽ നോവുന്നെ ഭൂമിക്ക് ആയിരിക്കും.. അവൻ ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അലോക് ഒന്നൂടി അവളെ നോക്കി... ഇരു നിറത്തിൽ മെലിഞ്ഞു നീളം ഉള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി.... ഐശ്വര്യം ഉള്ള മുഖം... നീണ്ട വിടർന്നപീലികൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ...കറുപ്പ് കളർ ഉള്ള ചുരിദാർ ആണ് വേഷം...അതവൾക്ക് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നി അവന്ന്.... ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ നോക്കികാണുന്ന അവളുടെ നീണ്ട വിടർന്ന കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആയി ഇടഞ്ഞു.... അവളുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസവും ചുണ്ടിൽ ഒരു നറുപുഞ്ചിരിയും വിരിഞ്ഞു.... അവന്റെ ചുണ്ടിലും ആ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു... അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു അവൻ.... അവന്റെ കണ്ണിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ വരുന്നവളുടെ മുഖം ഏറെ ഭംഗിയുള്ളവളുടെ ആയിരുന്നു.അവളുടെ സൗന്ദര്യം കാണാൻ അവളിലൂടെ നോക്കണം തോന്നി അവന്ന്.... യാതൊരു കാപട്യവും ഇല്ലാത്ത മനസ്സിൽ നന്മമാത്രം ഉള്ള നിഷ്കളങ്കയായ പെൺകുട്ടി.... അതേ സമയം മറ്റൊരു വാക്കുകൾ കൂടി അവനിൽ ഓടിയെത്തി..... ഇവളെ പോലൊരു വൃത്തികെട്ടവൾ ആയാണോ എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞത്...വീട്ടുജോലിക്കാരിയുടെ മകൾ... പണവും ഇല്ല അന്തസ്സും ഇല്ല.... കാണാൻ ഇത്തിരി നിറം എങ്കിലും ഉണ്ടോ അതും ഇല്ല.... എനിക്ക് ഇവളാണ് എന്റെ ഭാര്യ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അറപ്പാണ് തോന്നുന്നേ.എന്റെ സ്റ്റാറ്റസ്നും സൗന്ദര്യത്തിനും പറ്റിയ ഒരാളെ മാത്രമേ ഞാൻ ഭാര്യയായി അംഗീകരിക്കുള്ളു.... തെരുവിൽ കിടക്കുന്ന ഇവളെയൊക്കെ മുന്നിൽ കണ്ടാൽ തന്നെ കുളിച്ചു ശുദ്ധിയാവണം..... അവൻ ഉള്ളിലെ നോവ് മറച്ചു അലിവോടെ അവളെ നോക്കി.... തന്റെ ഒരു വാശിയിൽ ജീവിതം തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടവൾ... എന്നിട്ടും ഒരു പരാതി പോലും ഇല്ലാതെ തന്നിലേക്ക് തന്നെ ഓടിയടുക്കുന്നവൾ.... എന്റെ കറുത്തമ്മ..... എന്റെ മാത്രം കറുത്തമ്മ... അവന്ന് വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടം തോന്നി അവളോട്...ഓടിപ്പോയി കെട്ടിപിടിക്കുവാൻ തോന്നിയ മനസ്സിനെ അവൻ അടക്കി പിടിച്ചു... കോളേജ് ആണ്..... അവൻ ചിരിയോടെ ഓർത്തു.... ഡീ കൃഷ്ണ... അതവൻ അല്ലേ നിന്റെ ദചൻ.... ഭൂമിക ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. Mmm... ദർശിത് ഗോവിന്ദ്.... എന്റെ ദച്ചൻ.... അവൾ മെല്ലെ ഉരുവിട്ടു. നിന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച ചെകുത്താൻ എന്ന് പറ.... ഭൂമികയിൽ അവനോടുള്ള ദേഷ്യം നുരഞ്ഞു പൊന്തി.                      ▪️▪️▪️▪️▪️ ടാ ദച്ച .... ഡെവിൾസിന്റെ മുന്നിൽ പോയി പെട്ടിട്ടാ നിന്റെ കറുത്തമ്മ .... പുറത്ത് ഒരടി കൊടുത്തു അലോക് പറഞ്ഞതും ഞെട്ടലോടെ ആ പെണ്ണിനെ നോക്കി അവൻ... ഭൂമികക്ക് ഒരു ഫോൺ വന്നു  സംസാരിക്കുമ്പോൾ കോളേജ് നോക്കി നടന്നു അവൾ സീനിയേഴ്‌സ്ന് മുന്നിൽ ആയിരുന്നു എത്തിയത്. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആറാംഗ സംഘതെ ഭയത്തോടെ നോക്കിയവൾ... ഒരു രക്ഷക്കയി ദച്ചന്റെ നേർക്ക് നോക്കി അവൾ.... രണ്ടാം നിലയിൽ ആയിരുന്നു അവൻ നിന്നിരുന്നത്.... അവിടെ കാണാത്തോണ്ട് തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി... ഇത്രയും സമയം ആയിട്ടും പേര് ചോദിച്ചിട്ട് പോലും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നവളെ അഹങ്കാരം ആയി അവർക്ക് തോന്നിയത്... ഡീ.... അതിലൊരുവന്റെ അലർച്ച കേട്ടു ഭയത്തോടെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിപ്പോയി. നിനക്കെന്താ നാവില്ലേ.... നീയാ കൃഷ്ണവേണിയല്ലേ.... ഒരു പെൺസ്വരം കേട്ടു ആശ്വസത്തോടെ കൃഷ്ണ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.. റോസ്മേരി.... അമ്മ മുൻപ് ജോലിക്ക് നിന്ന വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടിയാണ്.... അവളുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു.... നിനക്ക് അറിയോ റോസ് ഇവളെ... കൂട്ടത്തിൽ ആരോ ചോദിക്കുന്നെ കേട്ടു... കഴിഞ്ഞ മാസം ഞാൻ ഒരു മാര്യേജ് കാര്യം പറഞ്ഞില്ലേ.... താലി കെട്ടിയ ഉടനെ ഡിവോസ് ആയ കേസ്.... അതിവളാ.... പുച്ഛത്തോടെ റോസ് പറയുന്നത് കേട്ടു കൃഷ്ണയുടെ ചുണ്ടിൽ സ്വയം ഒരു പുച്ഛച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.... ഇവളെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്തെങ്കിൽ അവനെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റോ.... പുരാതന കാലത്തെ വേഷവും സ്വഭാവവും അതും പോരാഞ്ഞു കാണാൻ നിറം ഇല്ല സൗന്ദര്യവും ഇല്ല.... റോസ്മേരിയുടെ സംസാരം കേട്ടാണ് അവരെല്ലാം കൃഷ്ണയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയത്... ഇരുനിറത്തിൽ മെലിഞ്ഞു പാവം പിടിച്ച പോലൊരു പെണ്ണ്... നരച്ചു ഇട്ടു പഴകിയ ചുരിദാർ ആണ് വേഷം... നീണ്ട തലമുടി എണ്ണയിൽ കുതിർന്ന പോലെ മടഞ്ഞു മുന്നിലേക്ക് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്... നെറ്റിയിൽ ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ട് ആണ് ആകെയുള്ള ഒരുക്കം. പട്ടിക്കാട്ടിൽ നിന്നും വരുന്നത് ആണെന്ന് കാണുമ്പോൾ തന്നെ അറിയാം... അവരും പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു... ഈ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയത് എങ്ങനെയാ... ഡോനേഷൻ തന്നെ കൂടുതൽ ആണല്ലോ... കോളേജിലെ ഒരു ഷെയർ ഹോൾഡറിന്റെ വീട്ടിൽ സെർവന്റ് ആണ് ഇവളുടെ അമ്മ.മുതലാളിയുടെ ഇഷ്ടത്തിന്ന് കിടന്നു കൊടുത്തു കാണും അല്ലാതെ ഇവിടെ എങ്ങനെ സീറ്റ് കിട്ടാനാ... റോസ്മേരി അവക്ഞ്ഞയോടെ പറഞ്ഞു... അപമാനഭാരത്താൽ തീ പൊള്ളൽ ഏറ്റ പോലെ പിടഞ്ഞു അവളുടെ ഉള്ളം.... അപ്പോഴും എന്നത്തേയും പോലെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞില്ല.... നിറയാൻ അവൾ അനുവദിച്ചില്ല....പതിവ് ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.... അവൾ അവരെ നോക്കാതെ ഭൂമികയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.... പെട്ടന്ന് കാൽ സ്ലിപ്പ് ആയി വീഴാൻ നോക്കി മുന്പിൽ ഉള്ളവന്റെ ദേഹത്ത് തട്ടിയത്..... "നല്ല കൈനീട്ടം ..... അവന്റെ പ്രാർത്ഥന പെട്ടെന്ന് തന്നെ ദൈവം കേട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു...."വിഷ്ണു തലക്ക് കൈ വെച് ഹർഷ പിടിച്ച കൃഷ്ണവേണിയെ ദയനീയമായി നോക്കി പറഞ്ഞു...                                              .... തുടരും #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

❤️‍🩹 എന്ന് നിൻ്റെ ജാനി ❤️  ഭാഗം 1                 രാവിലെ അലാറം മൂന്നാമത്തെ തവണയും അലറിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ പുതപ്പ് തലവരെ വലിച്ച് വീണ്ടും കണ്ണടച്ചത്. രാവിലെ തന്നെ ഒരു സ്വര്യവും ഇല്ല.. "അതിഥി..." അമ്മയുടെ ആദ്യ വിളി എത്തി... ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോ വീണ്ടൂം... "അതിഥീ..." രണ്ടാമത്തെ വിളിക്കും ഞാൻ അനങ്ങിയില്ല..  അവസാനം... "ജാനീ... നീയൊന്ന് എഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ ഞാൻ തല വഴി വെള്ളം ഒഴിക്കണോ?" ഓ.. സ്ഥിരം പല്ലവി തന്നെ. ഈ അമ്മമാര് ഒക്കെ ഒരേ സിലബസ് പഠിച്ച് ഇറങ്ങിയത് ആണാവോ.. ഇനിയും മുഷിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി പുതപ്പ് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഞാൻ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അമ്മേ... അതിഥി എന്ന് വിളിച്ചാൽ ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കും. ജാനി എന്ന് വിളിച്ചാൽ എഴുന്നേൽക്കില്ല!" പുറത്ത് നിന്ന് എൻ്റെ ഗായത്രിയമ്മയുടെ ചിരി കേട്ടു. " എന്നിട്ടാണല്ലോ നീ നേരത്തെ എണീറ്റെ, ഞാൻ എൻ്റെ മോളെ എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉള്ളത് വിളിക്കും " ഞാൻ മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. കുളിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും കാണാൻ ഒക്കെ ഒരു മെനയുണ്ട്. മെടനിട്ട മുടിയൊന്നാകെ അഴിച്ചിട്ട് കണ്ണാടിൽ കാണുന്ന എന്നെ അടിമുടിയൊന്ന് നോക്കി.  മുടി എല്ലായ്പ്പോഴും കെട്ടി നടക്കണമെന്നാണ് അമ്മയുടെ വാദം. പക്ഷേ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ തുറന്നിട്ട് നടക്കാനാണ് ഇഷ്ടം. "പത്ത് ഇരുപത്തി മൂന്ന് വയസ്സായി. ഇനി കുറച്ച് നല്ല കുട്ടിയൊക്കെ ആവാം?" കണ്ണാടിയിലെ എന്റെ പ്രതിബിംബത്തോട് തന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു. ഉടനെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മറുപടി വന്നു. "വേണ്ട." അപ്പൊ ഇനി അതിലൊരു വിചാരണ വേണ്ട. ഹാളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ അരുൺ കുമാർ പതിവുപോലെ പത്രവുമായി സോഫയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. "ഗുഡ് മോണിംഗ്, അഛാ.." "ഗുഡ് മോണിംഗ്,." അച്ഛൻ ചിരിച്ചു. അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തകൃതിയായി ദോശ ചുട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ വെറുതെ ഹാളിൽ കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ പൂക്കളും പഴങ്ങളും കേക്കും... ഞാൻ മനസ്സിലാവാതെ അച്ഛനെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഇതൊക്കെ എന്തിനാ?" ഞാൻ ചോദിച്ചതും അച്ഛൻ പത്രം മടക്കി വെച്ച് എന്നെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കി. ഇന്ന് എന്താ ഇത്ര വലിയ പ്രത്യേകത..? ഞാൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. പിന്നെ നെറ്റിയിൽ കൈയടിച്ചു. "അയ്യോ... വെഡിംഗ് ആനിവേഴ്സറി!" "അതെ." അമ്മ ചായ എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സ്വന്തം അച്ഛൻ്റെയും അമ്മയുടെയും വെഡ്ഡിംഗ് ആനിവേഴ്സറി അറിയാത്തൊരു മോൾ.. " അമ്മ എന്നെ പുച്ഛിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു. " അതിപ്പോ.. ഒരു മറവി അല്ലേ.. നിങ്ങളത് വിട്ട് കള.. അപ്പോ ഇന്നിനി നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും റൊമാൻസ് മോഡിലായിരിക്കുമല്ലോ?" "അതിഥി!" അമ്മ കണ്ണുരുട്ടി. അച്ഛൻ ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ പത്രം മുഖത്തേക്ക് ഉയർത്തി. "പാവം അച്ഛൻ... ഇത്ര വർഷമായിട്ടും അമ്മയെ പേടിയാ." "നിന്റെ അമ്മയെ പേടിക്കാത്തവരുണ്ടോ?" അച്ഛന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഞാനും അമ്മയും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു. ഇങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങളുടെ വീട്. വലിയ സമ്പത്തൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ കുറച്ച് സ്നേഹവും കുറേ സന്തോഷവും ഉണ്ട്... "ഇന്ന് ഓഫീസില്ലല്ലോ?" (അമ്മ) "ഇല്ല." (അച്ഛൻ) "എന്നാ നമുക്ക് എല്ലാവരും കൂടി എന്റെ വീട്ടിൽ പോവാം." അത് കേട്ടതും ഞാനൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. "അമ്മേ... എല്ലാ ആനിവേഴ്സറിക്കും അവിടെയാണല്ലോ. ഒന്ന് മാറ്റിപ്പിടിക്ക്" "അതൊരു പതിവല്ലേ.. നമുക്ക് പോവാം" അച്ഛനും അമ്മക്ക് സപ്പോർട്ട് ആണ്. "ശരി... പോവാം..." അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് ബുള്ളറ്റിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്. ആൾ ആരാ എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ അമ്മയോടായ് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.. " മാവ് ഇനിയും കലക്കേണ്ടി വരും... ഒരാൾ ഇവിടെ ലാൻഡ് ആയിട്ടുണ്ട്" വീട്ടിലേക്ക് കയറിവന്ന ഉടനെ അവൻ വിളിച്ചു. "ആന്റീ... വിശക്കുന്നു!" അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു. "വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം കിട്ടില്ലേ നിനക്ക്?" "കിട്ടും... പക്ഷേ ഇവിടെ കിട്ടുന്നതിന്റെ ടേസ്റ്റ് വേറെയാ." ഞാൻ കൈയും കെട്ടി അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. "ഓ... ഇനി ഇപ്പോ എൻ്റെ അമ്മയെ സോപിട്" "ഓഹോ... നീയിവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ..?" " അല്ലാതെ നിന്നെ പോലെ രാവിലെ ഊര് തെണ്ടാൻ പറ്റോ.. " " ഉച്ചക്ക് എണീക്കുന്ന നീയതിന് രാവിലെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ.. " " അജു.. 😬 " " അതിഥി, പോയി പല്ല് തേച്ച് വന്നേ എന്നിട്ട് ചായ കുടിക്കാൻ ഇരുന്നോ.. " (അമ്മ) " അയ്യേ.. പല്ലും തെച്ചില്ലേ, വെറുതെ അല്ല ഇവിടെ ഒരു പട്ടി പെറ്റ മണം " (അജു) " നീ പോടാ പട്ടി.. " ഇതാണ് അജിൻ. ഞങ്ങളെ എല്ലാവരുടെയും അജു. ചെറുപ്പം മുതലേ എൻ്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്. നടക്കാൻ പഠിച്ചതിന് ശേഷം കൂടെ ഓടിയത് അവന്റെ കൂടെയാണ്. സൈക്കിൾ പഠിപ്പിച്ചതും അവൻ. ആദ്യമായി ബുള്ളറ്റ് ഓടിക്കാൻ തന്നതും അവൻ. ഒറ്റ മോളായ എനിക്ക് അവൻ സഹോദര തുല്യൻ തന്നെയാണ്. "ഇന്ന് എന്താ പരിപാടി? ഇവരെ ആന്നിവേഴ്സറി ഒക്കെ അല്ലേ.." അജു ചോദിച്ചു " നീ കേട്ടില്ലേ അതിഥി.. സ്വന്തം മോൾക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ഓർമ ഇല്ല.. " അമ്മ വീണ്ടും എനിക്കിട്ട് കൊട്ടി. ഞാൻ അമ്മയെ മൈൻഡ് ആക്കാതെ അജുൻ്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കൊടുത്തു. "അമ്മവീട്ടിൽ പോണം. അത്രേ ഒള്ളൂ.. " "അവിടെ പോയാൽ വൈകിട്ട് ഇറങ്ങാൻ പറ്റുമോ?" "എന്തെ?" "ശ്രീ വിളിച്ചിരുന്നു." "എന്തിന്?" "നാളെ ജോയിൻ ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയുടെ അടുത്തുള്ള കഫേയിൽ ഒന്ന് കൂടാമെന്ന്." പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അജു ഭക്ഷണം കഴിച്ച അപ്പൊ തന്നെ അവൻ തിരിച്ച് പോയിരുന്നു. അമ്മമ്മ വാതിൽക്കൽ തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്റെ മോളെത്തിയോ!" എന്നെ കണ്ട ഉടനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അമ്മമ്മേ... ശ്വാസം മുട്ടുന്നു." "കുറച്ച് സ്നേഹം സഹിക്ക്." വീട്ടിനകത്ത് നിന്ന് അനു ആന്റി വന്നു വയറിൽ കൈവെച്ച് ചിരിക്കുന്നു. അനു ആൻ്റിക്ക് ഡെലിവറി ഡേറ്റ് അടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ആൻ്റിയുടെ വയറിൽ ചെവി ചേർത്തു. "ഹലോ കുഞ്ഞേ... ഞാൻ നിന്റെ ആദിച്ചേച്ചിയാണ്." അനു ആന്റി എന്റെ തലയിൽ ചെറുതായി തട്ടി. "ആദ്യം നീ ഒന്ന് വലുതാവൂ." "ഞാൻ വലുതായല്ലോ." "പ്രായത്തിൽ മാത്രം." എൻ്റെ സ്വന്തം പിതാശ്രീയുടെ കൗണ്ടറിന് വീണ്ടും ചിരി. ഈ വീട്ടിൽ വന്നാൽ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല. അമ്മമ്മ,അഭി മാമൻ,അനു ആന്റി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ കുഞ്ഞും. എല്ലാവരും ചേർന്നാൽ വീട് ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നും. ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പുറത്തുള്ള മാവിന്റെ ചുവട്ടിലെ ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരുന്നു. മൃദുവായ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൊബൈൽ എടുത്തു. ശ്രീയുടെ മെസേജ് ഉണ്ടായിരുന്നു. "Ready for tomorrow?" "Little nervous." ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. അവൾ ഉടനെ റിപ്ലൈ അയച്ചു. "Don't worry. എല്ലാവരും നല്ല ടീമാണ്." ഞാൻ ഒന്ന് സമാധാനത്തോടെ ഇരുന്നു.. നാളെ... എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയ അധ്യായം തുടങ്ങുകയാണ്. കണ്ടന്റ് റൈറ്ററായി ആദ്യ ജോലി. സ്വന്തമായി സമ്പാദിക്കുന്ന ആദ്യ ശമ്പളം. സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവട്. ഞാൻ കണ്ണടച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ആ നിമിഷം എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... ആ പുതിയ ജോലിസ്ഥലത്ത് എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ഒരു ജോലി മാത്രമല്ല... എന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ചില മനുഷ്യരുമാണെന്ന്... വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയോടെയായിരുന്നു ഞാനും അജുവും ശ്രീയെ കാണാൻ കഫേയിലേക്ക് പോയത്. "എടാ... നീ കുറച്ച് പതുക്കെ ഓടിക്ക്." പിന്നിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ അജുവിന്റെ തോളിൽ ചെറുതായി തട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത് ലേറ്റ് ആകുമെന്ന്." "അത് ശരിയാ... പക്ഷേ എനിക്ക് ജീവനോടെ എത്തണം." "നീ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ അതിന് സാധ്യത കുറവാ. കുറച്ച് നേരം ആ വാ ഒന്ന് അടച്ച് വെക്ക്.." "അജൂ!!" ഞാൻ അവന്റെ ഹെൽമറ്റിൽ ഒന്ന് കൊട്ടിയതും അവൻ ഒന്നൂടെ സ്പീഡ് കൂട്ടി.. കഫേയുടെ ഗ്ലാസ് വാതിൽ തുറന്നതും തണുത്ത എസി കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു. മൂലയിലെ ഒരു ടേബിളിൽ ശ്രീയുണ്ട്. അവൾ അവിടെ നിന്നും കൈവീശി. "ഹായ്..." ഞങ്ങൾ ഇരുന്നതും അവൾ മെനു കാർഡ് നീട്ടി. "ഓർഡർ ചെയ്യ്." "ഞാൻ ആദ്യം കുറച്ച് വെള്ളം കുടിക്കട്ടെ. ഈ അജു എന്നെ എന്ത് സ്പീഡിൽ ആണെന്നറിയോ കൊണ്ട് വന്നേ.." ഞാൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "നാളെ ആദ്യ ജോലിയല്ലേ... ടെൻഷൻ ഉണ്ടോ.." (ശ്രീ) " ഹാ നല്ല ആളോടാ ചോദിക്കുന്നെ.. ടെൻഷൻ ഒക്കെ സ്വാഭാവികം. പക്ഷെ അവളെ ഈ ചീഞ്ഞ സ്വഭാവം അവിടേം പുറത്തിറക്കും. " അതിന് മറുപടിയായി നല്ലതൊന്ന് പറയാൻ നിന്നപ്പോഴേക്കും ഒരാൾ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അത് അഖിൽ ആയിരുന്നു. ശ്രീയുടെ ഓഫീസിലെ സ്റ്റാഫ് ആണ്. അവൾ ഇവൻ്റെ ഫോട്ടോ കാണിച്ച് തന്നിരുന്നു. "ഹായ്... ഞാൻ അഖിൽ." അവൻ കൈ നീട്ടി. ഞാനും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ കൊടുത്തു. "അതിഥി." "ശ്രീ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." "നല്ലതാണോ ചീത്തയാണോ?" "രണ്ടും." " അപ്പൊ ഇനി എനിക്ക് വലിയ റോൾ ഒന്നും ഇല്ല ലേ.. " " ഞാൻ അജിൻ " (അജു) --- സംസാരത്തിനിടയിൽ അഖിൽ ചോദിച്ചു. "നാളെ ആദ്യ ദിവസം അല്ലേ? പേടിയുണ്ടോ?" "കുറച്ചൊക്കെ." "ആദ്യ ആഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ ശീലമാകും." "അവിടുത്തെ ടീം എങ്ങനെയാ?" അഖിൽ ചിരിച്ചു. "എല്ലാവരും നല്ലവരാണ്." ഒരു നിമിഷം അവൻ നിർത്തി. "ഒരു ആളൊഴികെ." ഞാൻ പുരികം ചുളിച്ചു. "ആര്?" ശ്രീ അഖിലിനെ നോക്കി. അഖിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കാപ്പി കുടിച്ചു. "നമ്മുടെ ക്രിയേറ്റീവ് ഹെഡ്." "അത്ര പ്രശ്നക്കാരനാണോ?" "പ്രശ്നക്കാരൻ എന്നല്ല..." "പിന്നെ?" "വളരെ പെർഫെക്ഷനിസ്റ്റ്." "തെറ്റ് സഹിക്കില്ല." "ആരോടും അധികം സംസാരിക്കില്ല." "ചിരിക്കാറുണ്ടോ?" ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു. അഖിലും ശ്രീയും പരസ്പരം നോക്കി. "ഞങ്ങളോട് ഇല്ലെങ്കിലും അതൊക്കെ ഉണ്ട്." " അഖിൽൻ്റെ നാട്ടിലെ ഫ്രണ്ട് ഉം കൂടിയാ.. " " അപ്പൊ നിന്നോട് എങ്ങനെ? " ഞാൻ അഖിലിനോടായി ചോദിച്ചു. " ഞങ്ങൾ ചെറുപ്പം മുതലേ പരിചയം ഉള്ളവരാ. ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്സ് ഒന്നും അല്ല.. അവന് അതിന് അങ്ങനെ ആരോടും പരിധിക്ക് അപ്പുറം ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് വെക്കാറും ഇല്ല. ഫുൾ ബിസിനസ് മൈൻഡ് ആണ്. " അഖിൽ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അവന്റെ അടുത്ത് ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർക്കണം." "എന്ത്?" "ജോലി നന്നായി ചെയ്താൽ അവൻ ഒന്നും പറയില്ല." "തെറ്റ് ചെയ്താൽ..." "അത് ഇനി നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കണ്ട് അറിഞ്ഞോ..." അജുവിനെ പോലെ കൂടുതൽ അടുപ്പം ഇല്ലെങ്കിലും ശ്രീയും എൻ്റെ സുഹൃത്ത് ആണ്. അവളും അഖിലും കുറച്ചായി "ക്രിയേറ്റീവ് DEN" ല് വർക്ക് ചെയ്യുന്നു. എനിക്കും അജുവിനും ഈയടുത്ത് ആണ് അപ്പോയ്മെൻ്റ് ലെറ്റർ കിട്ടുന്നത് --- കഫേയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ നേരിയ മഴ തുടങ്ങി. "ഓഹ്... മഴ." ഞാൻ കൈ നീട്ടി മഴത്തുള്ളികൾ പിടിച്ചു. "ആദി... വാ പോവാം.. ഇനിയും കാത്ത് നിന്നാൽ നല്ല മഴ പെയ്യും.. " അജു ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴിയിലും എന്റെ മനസ്സ് നാളെയിലായിരുന്നു. പുതിയ ഓഫീസ്. പുതിയ ആളുകൾ. പുതിയ ജീവിതം. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആദ്യ ചുവട്. അന്ന് രാത്രി കിടക്കാൻ പോകും മുമ്പ് ഞാൻ ബാഗ് ഒരിക്കൽ കൂടി പരിശോധിച്ചു. ലാപ്ടോപ്പ്..ഡയറി..പെൻ..ഐഡി കാർഡ്.. എല്ലാം എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അജുവിനോടും റെഡി ആക്കി വെക്കാൻ പറഞ്ഞു. അവന് ഡിസൈനിംഗ് സെക്ഷനിൽ ആയിരുന്നു ജോലി. കണ്ണടയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഫോണിൽ ശ്രീയുടെ ഒരു മെസേജ് വന്നു. > "Tomorrow, don't be late. First impression matters." ഞാൻ ഫോൺ സൈലന്റാക്കി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അറിയാതെ എന്റെ ജീവിതം നാളെ മാറാൻ പോകുകയായിരുന്നു.ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നത് ഒരു ജോലി മാത്രമായിരുന്നു... പക്ഷേ വിധി എനിക്ക് ഒരുക്കിയിരുന്നത്... ഒരു ജോലി, ഒരു സൗഹൃദം, ഒരു പ്രണയം, പിന്നെ... എന്റെ ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെയായിരുന്നു. (തുടരും...) °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°   #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം

#📙 നോവൽ അമ്മയും ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റി ജൂബിലി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതും രാഹുൽ ഉടനെ തന്നെ ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. ബൈക്കിൽ അവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ അതേ സമയത്ത് തന്നെയാണ് രാകേഷും അവിടെ എത്തിയത്. നാലാമത്തെ നിലയിൽ റൂം നമ്പർ 448 ൽ ആണ് ഗീത ഉള്ളത്. ആ വിവരം ഫോണിലൂടെ തന്നെ മിത്ര രാകേഷിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. രാകേഷ് അത് രാഹുലിനോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ രാഹുൽ ലിഫ്റ്റ് കയറാൻ നിക്കുമ്പോ ആണ് രാകേഷ് ഓടിപ്പാഞ്ഞു അങ്ങോട്ട് എത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇരുവരും ഒരുമിച്ചാണ് നാലാം നിലയിൽ ലിഫ്റ്റിൽ വന്നിറങ്ങിയത്. "അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലേ." റൂമിലേക്ക് നടക്കവേ രാഹുൽ രാകേഷിനോട് ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെന്നാണ് ആ കുട്ടി വിളിച്ചപ്പോ പറഞ്ഞത്. എന്നാലും എനിക്ക് ടെൻഷനുണ്ട്. അച്ഛൻ icu വിൽ ആണ് ഉള്ളത്." രാകേഷിന്റെ സ്വരത്തിൽ ആധി ഉണ്ടായിരുന്നു. "മ്മ്മ്മ്... നമുക്ക് നോക്കാം." രാഹുൽ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. ******* ചായ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഗീതയ്ക്ക് കഴിക്കാനുള്ള ടാബ്ലറ്റ് എടുത്തു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു മിത്ര. അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിലിൽ ആരോ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. "ആന്റി ഇത് കഴിക്കേ... ഞാൻ പോയി ആരാന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം." ഗുളികയും വെള്ളവും അവർക്ക് കൊടുത്തിട്ട് മിത്ര പോയി വാതിൽ തുറന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന രാകേഷിനെയും രാഹുലിനെയും കണ്ട് മിത്ര ഞെട്ടിപ്പോയി. ഗീത കുറച്ചു മുൻപ് ഇളയ മകൻ സെക്രട്ടറിയേറ്റിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കൂടി രാഹുലിനെ കുറിച്ച് അവൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. അതുപോലെ മൂത്ത മകന്റെ പേര് രാകേഷ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴും അത് രാഹുലിന്റെ ചേട്ടന്റെ പേരാണല്ലോ എന്നും മിത്ര ഓർത്തില്ല. അപ്പോഴത്തെ ടെൻഷനിൽ അതൊന്നും അവളുടെ മനസ്സിൽ വന്നില്ലായിരുന്നു. രാകേഷും രാഹുലും ഒരുപോലെ മിത്രയെ കണ്ട് ഞെട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. മിത്ര ഫോണിൽ വിളിച്ചു പേര് പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ട് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റിയ കാര്യം പറഞ്ഞതിനാൽ രാകേഷും അവളെ തീരെ അവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "ആഹ്... രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചാണോ വന്നത്. നിങ്ങൾ വന്നത് ഏതായാലും നന്നായി. ഈ കൊച്ച് രാവിലെ മുതൽ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കുറെ ഓടി നടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുവാ." ഗീത ഇരുവരോടുമായി പറഞ്ഞു "അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്... നല്ല മുറിവ് പറ്റിയോ? ഒടിവും ചത്താവുമൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലേ." രാകേഷും രാഹുലും ഓരോരോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവരെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി. "നെറ്റി നല്ലോണം മുറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നാലഞ്ചു തുന്നൽ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. വേറെ മുറിവുകൾ ഒന്നും വല്യ കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷേ അച്ഛന് കൈക്ക് പൊട്ടലുണ്ട്. കാലിന് ചതവും ഉണ്ട്. പിന്നെ അനീമിക് ഉള്ളത് കാരണം ബ്ലഡ് കയറ്റി icu വിൽ കിടത്തിയേക്കാ. എന്നേക്കാൾ പ്രശ്നം അച്ഛനാ." ഗീത കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. "എങ്ങനെയാ ആക്‌സിഡന്റ് ഉണ്ടായത്? ഈ പെണ്ണ് എങ്ങാനും കാർ കൊണ്ട് വന്ന് ഇടിച്ചതാണോ?" മിത്ര അവളുടെ കാറിലാണ് അവരെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് രാഹുൽ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. "ദേ... അനാവശ്യം പറയരുത്. ബസ്സ്‌ ഇടിച്ചു രണ്ടാളും വഴിയിൽ വീണ് കിടക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ സഹായിച്ചെന്നെ ഉള്ളു." മിത്ര ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ആ കുട്ടി പറഞ്ഞത് നേരാ മോനെ. ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബസ് ഇടിച്ചതാ. അവിടെ അത്രേം ആൾക്കാർ കൂടിയിട്ടും ഈ കൊച്ചാണ് മനസ്സലിവ് തോന്നി ഞങ്ങളെ വേഗം ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. എന്നിട്ട് അതിനോട് നന്ദി പറയുന്നതിന് പകരം ഇങ്ങനെ ആണോ സംസാരിക്കേണ്ടത്." ഗീത രാഹുലിനെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു. "അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും ആംബുലൻസ്ൽ വന്നൂടായിരുന്നോ? ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റി കിടക്കുമ്പോ കാറിൽ ഒടിഞ്ഞു മടങ്ങി ഇരുന്ന് വന്നാൽ കുറച്ചൂടെ ക്രിട്ടിക്കൽ ആവേ ഉള്ളു. അതായിരിക്കും അച്ഛൻ icu കിടക്കേണ്ടി വന്നത്." രാഹുൽ മിത്രയോടുള്ള ദേഷ്യം തീരാതെ പറഞ്ഞു. "നീ വെറുതെ കാര്യമറിയാതെ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറയല്ലേ. ഈ കൊച്ച് സമയത്ത് എത്തിച്ചത് കൊണ്ടാ നിന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പോ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നത്. ആംബുലൻസ് വരുന്നത് നോക്കി ഇരുന്നെങ്കി ഇപ്പോ ശവമായിട്ട് വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോകേണ്ടി വരുമായിരുന്നു." ഗീത ദേഷ്യത്തിൽ മകനെ നോക്കി. രാഹുൽ വീണ്ടും എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ രാകേഷ് അവനെ തടഞ്ഞു. "മതി രാഹുൽ... നിന്റെ ഈഗോ തീർക്കേണ്ട സമയമല്ല ഇത്.!" "ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചു എല്ലാ സഹായങ്ങളും ചെയ്ത് തന്ന തന്നോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. രാഹുൽ പറഞ്ഞത് മിത്ര കാര്യമാക്കണ്ട. അവൻ തന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതാവും. ഒന്നും മനസ്സിൽ വയ്ക്കരുത്. രാഹുലിന് വേണ്ടി ഞാൻ കുട്ടിയോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുവാ." രാകേഷ് അവളോട് പറഞ്ഞു. "അതൊന്നും സാരമില്ല ചേട്ടാ. നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടല്ല ഞാനിവരെ സഹായിച്ചതെന്ന് കൂടി രാഹുലേട്ടനോട് പറയണം. അവരെ സ്ഥാനത്ത് ആരായാലും ഇത് തന്നെ ഞാൻ ചെയ്യുള്ളു. അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ മനഃപൂർവം കരുതി കൂട്ടി നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറാനാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തതെന്ന് രാഹുലേട്ടൻ പറഞ്ഞു കളയും." മിത്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് രാഹുലിന്റെ മുഖം വിളറി. "അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം. മിത്രയ്ക്ക് ഇവിടെ എത്രയാ തുക ചിലവായതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഞാനത് ഇപ്പോ തന്നെ അയക്കാം." രാകേഷ് അവളോട് പറഞ്ഞു. മിത്ര തന്റെയും വീട്ടുകാരെയും മുന്നിൽ നന്മ മരം ആകാൻ വേണ്ടി ചിലവായ പൈസ വേണ്ടെന്ന് പറയുമെന്ന് രാഹുൽ ഊഹിച്ചു. എന്നാൽ അവനെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് മിത്ര താൻ ചിലവാക്കിയ എമൗണ്ട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ബില്ലുകൾ രാകേഷിന് കൈമാറുകയും ചെയ്തു. ഇത് കണ്ട് രാഹുൽ ശരിക്കും ചമ്മിപ്പോയി. "ഞാനിതു ഇപ്പോൾ തന്നെ ഗൂഗിൾ പേ ചെയ്തേക്കാം." രാകേഷ് അവളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ബില്ലുകൾ വാങ്ങി. "ഓക്കേ ചേട്ടാ... എന്നാ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നേരത്തെ വിളിച്ച നമ്പർൽ വിളിച്ചു മതി." മിത്ര പറഞ്ഞു. " താങ്ക്സ് മിത്ര." രാകേഷ് ഒരിക്കൽ കൂടി അവളോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് ഗീതയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് രാഹുലിനെ തറപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് മിത്ര മുറിവിട്ട് പോയി. "നീ എന്തിനാടാ വന്ന് കേറിയ ഉടനെ ആ കൊച്ചിനോട് അങ്ങനെയൊക്കെ മോശമായി സംസാരിച്ചത്. നിന്നെ പറ്റി ആ കുട്ടി എന്ത് വിചാരിച്ചു കാണും. അതിന് മര്യാദ ഉള്ളത് കൊണ്ട് നിന്നോട് തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല." മിത്ര പോയതും ഗീത അവനെ ശകാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാഹുൽ അതൊക്കെ കേൾക്കാത്ത പോലെ ഇരുന്നു. "അമ്മേ... രാഹുൽ കോളേജിൽ വച്ചു പ്രേമിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയാണ് ആ പോയത്. ഇവൻ ആദ്യമായി പെണ്ണ് കാണാൻ പോയതും ഇവളെയാണ്. ആ കൊച്ചിനോടുള്ള ദേഷ്യത്തിലാണ് ഇവൻ അങ്ങനെയൊക്കെ അതിനോട് ചോദിച്ചത്." രാകേഷ് ന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗീത അമ്പരന്നു. "നേരാണോ നീയീ പറഞ്ഞത്?" അവർ ചോദിച്ചു. "അതേ അമ്മേ.." "ചുമ്മാതല്ല എനിക്കീ കൊച്ചിനെ കണ്ടപ്പോ എവിടെയോ കണ്ട് മറന്നത് പോലെ തോന്നിയത്." മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ബ്രോക്കർ ബാലൻ മിത്രയുടെ ഫോട്ടോ ഗീതയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തത് അവർ ഓർത്തു. "ഇത്രേം നല്ല സ്വാഭാവമുള്ള കൊച്ചിനെ ആണോ നീ വേണ്ടെന്ന് വച്ചത്?" ഗീത ഇഷ്ടക്കേടോടെ മകനെ നോക്കി. "നല്ല സ്വഭാവം... അവളുടെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ ഉള്ളതാന്ന് എനിക്കെ അറിയൂ." രാഹുൽ പുച്ഛിച്ചു. "ആ കുട്ടിക്ക് എന്താ ഒരു കുറവ്? പൂജയെക്കാൾ കൊള്ളാം ഈ കൊച്ച്. നിനക്ക് ഈ കുട്ടിയെ തന്നെ കെട്ടിക്കൂടായിരുന്നോ?" ഗീതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് രാഹുൽ ദേഷ്യത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. കാത്തിരിക്കൂ

"കരാഗ്രെ വസതെ ലക്ഷ്മി കരമദ്ധ്യേ സരസ്വതി കരമൂലെ തു സദാ ഗൗരി പ്രഭാതെ കരദർശനം.." അടുത്തുള്ള ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന ശിവസ്തുതികളോടൊപ്പം സേതുപാർവതി കൈകൾ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണ് തുറന്നു. നേരം അഞ്ചായതെ ള്ളൂ... പഠിച്ച ശീലങ്ങൾ, അത് ഒരിക്കലും മാറില്ലല്ലോ. എഴുന്നേറ്റ് അഴിഞ്ഞ മുടിയൊന്നു ഒതുക്കി മുഖമൊന്നമർത്തിതുടച്ചവൾ ജാലകവിരി ഇരുവശത്തേക്കും വകഞ്ഞു മാറ്റി, ജാലകവാതിൽ തുറന്നു.പുലരി തെളിയുന്നതേയുള്ളു. തണുത്തൊരു കാറ്റ് പതിയെ വന്നു മുടിയിഴകളെ ഇക്കിളി കൂട്ടി അവളെ തഴുകി... തൊടിയിൽ പാരിജാതം പൂത്ത മണം... ഹാ മിഴികൾ മെല്ലെ അടച്ചവൾ ആ സുഗന്ധം ആവോളം നുകർന്നു. ഈ തണുത്ത പുലരിയിൽ, ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയിൽ പുൽക്കൊടിത്തുമ്പിലുമ്മ വെയ്ക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ തട്ടിത്തെറുപ്പിച്ചു മരങ്ങൾ പെയ്യുന്ന തൊടിയിലൂടെ ഒന്ന് നടക്കാനാണ് മോഹമുദിക്കുന്നത്... മണിയമ്മയെ ഓർത്തപ്പോൾ ആ മോഹം എട്ടാക്കി മടക്കി മനസ്സിൽ തന്നെ പൂട്ടിവെച്ചു, ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ... അൽപനേരം കൂടെ ആ നിൽപ്പങ്ങനെ തുടർന്നു, പുറത്ത് നിന്നും വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റേറ്റ്... പിന്നെ കിടക്കയിലെ വിരി ഒക്കെ ഒന്നോതുക്കി വെച്ചു ഫ്രഷ് ആവാൻ വാഷ് റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞാണ് ഇറങ്ങിയത്. നനഞ്ഞമുടിയിൽ ഉണങ്ങിയ ടൗവ്വൽ ചുറ്റി മുറിയിൽ നിന്നും നീണ്ട ഇടനാഴിയിലൂടെ അങ്ങേ അറ്റത്തുള്ള അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ കേൾക്കാം മണിയമ്മയുടെ തട്ടലും മുട്ടലും. അടുക്കളവാതിൽക്കൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് ഒന്ന് ചുമച്ചു, ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ വേണ്ടി... "വരുത്തിക്കൂട്ടിള്ള ചുമയൊന്നും വേണ്ടാ ന്റെ സേതുട്ടിയെ..." ഒട്ടും ചിരിയില്ലാതെ മണിയമ്മന്ന് സേതുപാർവ്വതി വിളിക്കുന്ന ശാരി എന്ന ശാരദമണി ഇഡ്ഡലിചെമ്പിലേക്ക് മാവൊഴിച്ച തട്ട് ഇറക്കി അത് അമർത്തി അടച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നിന്നു പറഞ്ഞു. "ഈ തണുപ്പത്തു കുളിക്കണ്ട ന്ന് പറഞ്ഞ കേൾക്കില്ല്യാലോ ഈ കുട്ടി..." മുഖമൊന്നു ചുളിച്ചുകൊണ്ട് തെല്ലൊരു കോപത്തോടെ ശാരദമണി പറയുമ്പോ അവരുടെ നെറ്റിമേൽ വിരിഞ്ഞ മൂന്നു വരകളിലേക്കായിരുന്നു സേതുപാർവതി നോക്കിയത്. "എന്തൊരു ചന്താണ് ന്റെ യീ മണിക്കുട്ടിയെ കാണാൻ... അതിങ്ങനെ വീർപ്പിച്ചു വെച്ചു ആ ചന്തം കളയല്ലേ ന്റെ കുഞ്ഞിമണിയെ...." മണിയമ്മയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചൊന്നുലച്ചു കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് സേതുപാർവതി പറയുമ്പോ ഈർഷ്യയോടെ മുഖം ചുളിക്കുന്നുണ്ട് ശാരി. അത് കണ്ടു പൊട്ടിവന്ന ചിരി അടക്കി സേതുപാർവ്വതിയും... "എന്തിനാ അടക്കിപിടിക്കണത്... അങ്ങട് വിടർന്നു ചിരിച്ചൂടെ ന്റെ സേതൂട്ടിക്ക്" ചുളിഞ്ഞ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയുമായി ശാരി സേതുപാർവതിയുടെ കവിളിലൊന്നു തഴുകി. "ന്റെ കുട്ടിയെ എന്നും ഇങ്ങനെ ചിരിച്ച മുഖവുമായി കാണുന്നതാ ഈ മണിയമ്മേടെ ഏറ്റം വല്യ സന്തോഷം". ആ പറഞ്ഞതിനൊന്നു പതിഞ്ഞു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മണിയമ്മ കൊടുത്ത കടുംകാപ്പിയുമായി അടുക്കളപ്പുറത്തെ നീളൻ വരാന്തയിലേ അരതിണ്ണയിലേക്ക് ഇരുന്നു സേതുപാർവതി. ഈ ഇത്തിരി സമയം ആണ് ഏറ്റവും ആസ്വാദ്യകരമായ നിമിഷങ്ങൾ... അതിങ്ങനെ അതിന്റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളോടും കൂടെ ആസ്വദിക്കണം. അധരങ്ങളിലെ പുഞ്ചിരി മായാതെ തന്നെ സേതുപാർവതി കാപ്പി ഊതി കുടിച്ചു. "അനുരാഗിണി ഇതാ എൻ കരളിൽ വിടർന്ന പൂക്കൾ..." അടുക്കളയിൽ മണിയമ്മയുടെ പാട്ടുപ്പെട്ടിയിൽ ദാസേട്ടന്റെ മധുരശബ്ദം. ആ പാട്ടിൽ അലിഞ്ഞു കാപ്പി കുറേശ്ശേ ആയി മൊത്തിക്കുടിച്ചങ്ങനെ അവൾ ആ തണുപ്പിൽ അകലേക്ക്‌ നോക്കി ഇരുന്നു. ഓർമ്മകൾ ഇങ്ങനെ തിര പോലെ ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ട്... മറവിയുടെ കൂട്ടിൽ ഒളിപ്പിക്കാത്ത മധുരമുള്ള കുറെ ഓർമ്മകൾ... കൈയിൽ ഒരു കുടന്ന ചെമ്പകപ്പൂക്കളുമായി പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന രണ്ടു മിഴികൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നെത്തിനോക്കുന്നു. ഇറുക്കെ ഇറുക്കെ മിഴികൾ അടച്ചിട്ടും ആ കണ്ണുകൾ മായുന്നില്ല... അവയിൽ നിറഞ്ഞ സ്നേഹമാണ്... കാരുണ്യമാണ്...വറ്റാത്ത പ്രണയമാണ്...! ☘️☘️☘️ കാപ്പിപ്പൊടി കളറിൽ അരികിൽ നേരിയ കസവോടു കൂടിയ സാരി ഒന്നുകൂടെ പിടിച്ചിട്ടു നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുവന്നസ്റ്റിക്കർ പൊട്ടു കൂടെ എടുത്തു വെച്ചു സേതുപാർവതി. നിലകണ്ണാടിയിൽ ഒന്നുടെ നോക്കി വിടർത്തിയിട്ട മുടിയിൽ ഒരു കറുപ്പു ബാൻഡ് ഇട്ടു. മേശമേൽ ഇരിക്കുന്ന ബാഗ് കയ്യിലെടുത്തു മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതിൽ ഒന്ന് ചാരി വെച്ചു. "മണിയമ്മേ..." "ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു സമയം കളയാതെ അത് എടുത്തു കഴിക്കു കുട്ടി" ഊണുമേശയിൽ വിളമ്പി വെച്ചിരിക്കുന്നു ഇഡ്ഡലിയും സാമ്പാറും ചുവന്ന ഉള്ളിച്ചമ്മന്തിയും കൂടെ ഇഞ്ചി ഇട്ടു തിളപ്പിച്ച കടുപ്പമുള്ള ആവി പറക്കുന്ന ഒരു പാൽച്ചായയും. ഹാ, ചായേടേം സാമ്പാറിന്റേം വെളിച്ചെണ്ണയിൽ ചാലിച്ച ഉള്ളിച്ചമ്മന്തിയുടേം മണം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുമ്പോ നാവിലെ രസമുകുളങ്ങൾ ഒക്കെയും എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു സല്യൂട്ട് വെക്കാൻ തുടങ്ങി... നേർത്ത ചിരിയോടെ അതിലേറെ കൊതിയോടെ കൈ കഴുകി ഇരുന്നു. രണ്ടു ചോറ്റുപാത്രങ്ങൾ സാരിത്തുമ്പിൽ തുടച്ചുകൊണ്ടു ശാരി അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഊണ്മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു. "ന്റെ മണിക്കുട്ടി ഒന്നിങ്ങട് വന്നിരിക്കു.. ന്നിട്ട് ഈ സാമ്പാർ ഒഴിച്ച ഇഡ്ഡലി ചമ്മന്തിയിൽ മുക്കി ഒന്നു കഴിച്ചു നോക്കു... ഹാ എന്താ രുചി...!" രുചിയുടെ ശബ്ദം ഒന്നു ചെറുതായി നാവുകൊണ്ടുണ്ടാക്കി അവൾ ശാരിയെ കടക്കണ്ണിട്ട് നോക്കി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, ഒപ്പം ആ കൈയിൽ പിടിച്ചു അടുത്തേക്കിരുത്തുകയും ചെയ്തു. "എന്നെ നോക്കിയിരുന്നു കണ്ണ് നിറക്കാതെ വേഗം കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റ് ഇറങ്ങാൻ നോക്കെന്റെ സുന്ദരിയെ... ഇപ്പൊ തന്നെ നേരം 8.30കഴിഞ്ഞു..." കണ്ണിലൂറിയ നനവോടെ സേതുപാർവതിയെ കണ്ണിമക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന മണിയമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു. 'എന്റെ പുണ്യം...' നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ കണ്ണൊന്നമർത്തിത്തുടച്ചു ശാരദമണി ഇഡ്ഡലി മുറിച്ചു വായിലേക്ക് വെച്ചു. മിഴിത്തുമ്പിലൂറിയ നീർമണി ഇടതുകൈയിലെ ചെറുവിരലാൽ ഒന്ന് തൊട്ടെടുത്തു സേതുപാർവ്വതിയും ചിരിച്ചു. അടുക്കളയൊന്നു പെട്ടെന്നൊതുക്കി മുഖമൊന്നു കഴുകി തുടച്ചുകൊണ്ടു ശാരദമണി പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതിൽ അടച്ചു താഴിട്ടു, താക്കോൽ ഉമ്മറത്ത് തൂക്കിയ തൂക്കുവിളക്കിൽ വെച്ചു. അക്ഷമയോടെ വാച്ചിൽ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി ഒരിത്തിരി വീർത്ത മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന സേതുപാർവ്വതിക്കരികിൽ വന്നു ആ കവിളിൽ ഒന്നു ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ടു കുത്തി.. ചുണ്ടൊന്ന് കോട്ടി മുഖം തിരിച്ച സേതുവിനെ കണ്ടു പുഞ്ചിരിയോടെ "പോകാം " എന്നും പറഞ്ഞു അവളെ കടന്നു മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. "ഇത്രേം നേരം കാത്തു നിന്ന ഞാൻ ഇപ്പോ ആരായി...?" ചോദ്യത്തോടൊപ്പം ശാരിടെ ബാഗിൽ പിടിച്ചൊന്നു വലിച്ചു അവർക്കൊപ്പം നടന്നു സേതുപാർവ്വതി... വീതികുറഞ്ഞ ചെമ്മൺ പാതക്കിരുവശവും വിശാലമായ തെങ്ങിൻതോപ്പ് ആണ്... പാലാഴിയുടെ പടിയിറങ്ങുന്നത് ഈ തെങ്ങിൻതോപ്പിലേക്ക് ആണ്. മുൻപ് ഇതെല്ലാം പാലാഴിക്കാരുടെ ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ ആ തെങ്ങിൻതോപ്പിന്റെ അവകാശി ചന്ദ്രോത്തു സദാശിവകൈമൾ ആണ്. തെങ്ങിൻതോപ്പിന് നടുവിലെ ആ ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് നടന്നാൽ മൂന്നും കൂടിയ ഒരു കവലയിലേക്കെത്തും. ഒരു ചായക്കടയും ഒരു പലചരക്കു കടയും തുണിക്കടയും അങ്ങനെ അല്ലറ ചില്ലറ കടകളും ഒരു ബാലവാടിയും ഒക്കെയുള്ളോരു കുഞ്ഞു കവല. അവിടെയാണ് ബസ് സ്റ്റോപ്പും. കൂടാതെ മൂന്നാലു ഓട്ടോറിക്ഷകളും ഉണ്ട് അവിടെ. ആ കവലവരെ സേതുപാർവതിയും ശാരദമണിയും നടന്നു വരും. അവിടെ നിന്നും ഇടത്തോട്ട് മാറി റോഡിൽ നിന്നും അല്പം ഒന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ആണ് ബാലവാടി. പതുപതിനഞ്ചു കുട്ടികൾ ഉണ്ടവിടെ. ആ ബാലവാടിയിലെ ടീച്ചർ ആണ് ശാരദമണി. കവലയിലെത്തി ചായക്കടക്കിപ്പുറമുള്ള നാലു കാലിൽ ഷീറ്റ് മേഞ്ഞ വെയ്റ്റിംഗ് ഷെഡിലേക്ക് കയറിനിന്ന സേതുപാർവതിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ചായക്കടക്ക് മുന്നിലൂടെ ബാലവാടിയിലേക്ക് പതിയെ നടന്നു ശാരദമണി. അറിയാതെ പോലും ഒരു നോട്ടം കടക്കുള്ളിലേക്ക് പാളിയില്ല. തലയൊന്നു താഴ്ത്തി, ഉടുത്തിരുന്ന വെള്ളയിൽ ഇളം നീല കുഞ്ഞ് പൂക്കൾ ഉള്ള സാരിയുടെ മുന്താണിയിൽ കൈവിരൽ തെരുപ്പി പിടിച്ചു ഭൂമിയെ നോവിക്കാതെ ഉള്ള ആ നടത്തം, ഒരു ചെറുചിരിയോടെ വെയ്റ്റിംഗ് ഷെഡിലെ മരത്തൂണിൽ ചാരി നോക്കിനിന്നു സേതുപാർവതി. കണ്ണുകളിൽ ഈറൻ തിങ്ങിയ തിളക്കമോടെ ആ ചായക്കടക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഇമ ചിമ്മാതെ ഒരു നോട്ടം ശാരദമണിയെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന് സേതുപാർവതിക്കറിയാം, ശാരദമണിക്കും...! ചായക്കട കഴിഞ്ഞതും അടക്കിപ്പിടിച്ച ശ്വാസം ഒന്ന് ഊതിവിട്ടു ശാരദമണി... സാരിതലപ്പുകൊണ്ട് മുഖമൊന്ന് അമർത്തിത്തുടച്ചു. ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി മറയ്ക്കാനെന്നോണം അവർ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ചു. നാൽപത്തിയേഴിലും തുടുക്കുന്ന കവിളുകളും ക്രമാതീതമായി മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തേയും ഓർത്തവർ വെറുതെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിക്കവസാനം അതൊരു തേങ്ങലിൽ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. ബാലവാടിയുടെ കുഞ്ഞ് ഗെയ്റ്റ് നടന്നതും വീണ്ടും അവർ മുഖം അമർത്തിത്തുടച്ചു, നേർത്ത ചിരിയോടെ മുറ്റം അടിച്ചുകോരുന്ന സീതയ്ക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു. "ഇന്ന് സീതപ്പെണ്ണ് നേരത്തെ എത്തിയോ...?" സീതയിലും ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു, "ഇത്തിരി.." കൈവിരൽ കൊണ്ടൊരാംഗ്യം ഇട്ടവൾ മറുപടി കൊടുത്തു. അത് കണ്ടു അവളുടെ നേർക്കൊന്നു കണ്ണുരുട്ടി ശാരദമണി അകത്തേക്ക് കയറി. മരത്തൂണിൽ ചാരി നിൽക്കേ സേതുപാർവതി കൈയിൽ കെട്ടിയ കറുത്ത ലെതർ സ്ട്രാപ്പുള്ള വാച്ചിൽ സമയം നോക്കി... 9.05.. ദൂരെ കേൾക്കാം ചന്ദ്രകാന്തത്തിന്റെ നീട്ടിയ ഹോണടി... അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. ചന്ദ്രകാന്തം എന്ന ബോർഡ് വെച്ച ബസ് വന്നു അവൾക്കു മുന്നിലൂടെ വലത്തോട്ട് തിരിയുന്ന റോഡിലേക്ക് കയറി. അവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു ഇപ്പൊ തന്നെ മടങ്ങി വരും. ബസ് തിരിച്ചു വരുന്നതും നോക്കി നിൽക്കേ കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും ആയി ആ ബസിലേക്ക് നിറയെ ആൾക്കാരായി. തിരക്കിലൂടെ അവളും നൂണ്ട് കയറി, മുന്നിലെ വാതിലിനു തൊട്ട് പിറകിൽ ഉള്ള സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നു. ബാഗ് മടിയിലേക്കും മുടി വാരി ഒതുക്കി മുന്നിലേക്കും ഇട്ടു. സ്ഥിരം പോകുന്ന ബസ്, സ്ഥിരം യാത്രക്കാർ, അതോണ്ട് തന്നെ ആരോടും അപരിചിതത്വം ഇല്ല. ചന്ദ്രോത്തു സാദാശിവകൈമൾടെ ആണ് ചന്ദ്രകാന്തം ബസ്. ഇവിടേക്ക് ഈ ബസ് തന്നെ മൂന്ന് ട്രിപ്പ്‌ അടിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് കൂടാതെ പതിമൂന്ന് ബസുകൾ വേറെയും ഉണ്ട്, അതൊക്കെ ടൗണിൽ കൂടെ ആണ് ഓടുന്നത്. സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് ഓടുന്ന ബസായത്കൊണ്ടാവാം ഇതിലെ ജീവനക്കാർ എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കൾ തന്നെ ആണ് പതിവ്. "ഒരു ദലം മാത്രം വിടർന്നൊരു ചെമ്പനീർ മുകുളമായ് നീയെന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു..." ബസിൽ നിന്നും ഒഴുകി വരുന്ന പാട്ടിനോടൊപ്പം പുറത്ത് നിന്നുമുള്ള തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു സേതുപാർവ്വതി.. "ടിക്കറ്റ്..." മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദം ആണ് ആ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്... പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു അവൾ പതറി പതറി നോക്കിയത് കട്ടിയുള്ള കൂട്ടുപിരികങ്ങൾക്കടിയിൽ കൂർത്തു നോക്കുന്ന നീണ്ട മിഴികളിൽ ആണ്. ഒരുമാത്ര ആ മിഴിമുന നീണ്ടത് തന്റെ ഇടനെഞ്ചിലേക്കാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി അവൾക്ക്, ഇടനെഞ്ചിലൊരു അമർത്തിയ വേദന ഉടലെടുത്തു അവിടെ തന്നെ മരിച്ചു വീണു. കൈയിൽ കരുതിയ ഇരുപത്തിമൂന്നു രൂപ ആ കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചുകൊടുക്കെ അവൾ ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന തന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി, ഒരിളം പുഞ്ചിരി ചൊടികളിൽ വിടർന്നു. ഒന്നുകൂടെ അവളെ നോക്കാതെ തട്ടിപ്പറിച്ചെന്ന പോലെ ആ പൈസ എടുത്തു തിരക്കിനിടയിലേക്ക് അവൻ അലിഞ്ഞു. ഇടനെഞ്ചിൽ ഉരുവം കൊണ്ടു മൃതിയടഞ്ഞ വേദന വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു. കണ്ണുകളിൽ ആരുമറിയാതെ ഒരു നീർതുള്ളി മൊട്ടിട്ടു, ചൊടികൾ അപ്പോഴും നേരിയ പുഞ്ചിരി പൊഴിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു... നീലകണ്ഠൻ, സദാശിവകൈമളുടെ മൂത്ത മകൻ അവനായിരുന്നു കണ്ടക്ടർ. സേതുപാർവ്വതിയുടെ ഇടനെഞ്ചിൽ ഉരുവം കൊണ്ട നോവിന്റെ കാരണം. "സ്കൂൾ പടി... സ്കൂൾ പടി.." "മോളെ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ..?" സീറ്റിൽ തൊട്ടിരുന്നിരുന്ന സാവിത്രിയമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് വീണ്ടും അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്നത്. ഒട്ടുമിക്കപേരും ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ചാടിപിടഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റതുകൊണ്ടാവാം പടികളിൽ തട്ടി കാലൊന്നു മടന്തി വീഴാൻ ആഞ്ഞത്. ഉള്ളൊന്നു കാളിയെങ്കിലും വീഴാതെ കമ്പിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചവൾ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു. "പതിയെ നോക്കി ഇറങ്ങെന്റെ ഏട്ടത്തി..." ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്നും ശബ്ദം കേട്ടവൾ പിടഞ്ഞു കൊണ്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കണ്ണിറുക്കി ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അവിടെ ചന്ദ്രചൂഡൻ, കൈമളുടെ ഏറ്റവും ഇളയ മകൻ... നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ ഒരു വിളറിയ ചിരി അവനു നേർക്കു പായിച്ചു ധിറുതിയിൽ അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ബസിന്റെ അവസാന സീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരുവന്റെ നോട്ടവും ആ പോയവൾക്ക് പിറകെയായിരുന്നു... 'കരുണാകരവിലാസം ഹയർ സെക്കണ്ടറി സ്കൂൾ ' എന്നെഴുതിയ ഗെയ്റ്റ് കടന്നു അവൾ മറയും വരേയും പതിയെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ബസിൽനിന്നും ആ നോട്ടം പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു... ചുട്ടുനീറുന്ന മിഴികൾ തെരുതെരെ ചിമ്മിയടച്ചു നീലകണ്ഠൻ... "ഒരു ദലം മാത്രം വിടർന്നൊരു ചെമ്പനീർ മുകുളമായ് നീയെന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു... തരളകപോലങ്ങൾ നുള്ളിനോവിക്കാതെ തഴുകാതെ ഞാൻ നോക്കി നിന്നു..." കരുണാകരവിലാസം ഹയർ സെക്കണ്ടറി സ്കൂൾ, വിശാലമായ മൈതാനം കഴിഞ്ഞു ആറേഴ് പടികൾ കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഒൻപതു പടികൾ താഴോട്ട് ഇറങ്ങിയാൽ അവിടെയും കുഞ്ഞൊരു മൈതാനം ഉണ്ട്. ആ മൈതാനത്തിന് ചുറ്റും ആണ് ക്ലാസ്സ്‌ മുറികളും ഓഫിസും ഒക്കെയുള്ളത്. വലിയ മൈതാനത്തും ചെറിയ മൈതാനത്തും ആയി കുട്ടികൾ ഓടികളിക്കുന്നുണ്ട്. അവർക്കിടയിലൂടെ ആരെയും തട്ടാതെ സൂക്ഷിച്ചു സേതുപാർവതി ഓഫിസിലേക്ക് കയറിപ്പറ്റി. ആദ്യം രജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പിട്ട് ബാഗിൽ നിന്നും കുപ്പിവെള്ളമെടുത്തു ഒരു കവിൾ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പ്യുൺ രാമേട്ടൻ അകത്തേക്ക് വന്നത്. "9.40 ആയി അല്ലേ മോളെ സമയം...? മോള് വരുമ്പോ അറിയാം സമയം..." "ചന്ദ്രകാന്തം വൈകാത്തിടത്തോളം ഞാനും വൈകില്ല രാമേട്ടാ..." ഒരു ചിരിയോടെ അവളും പറഞ്ഞു. "ആ... മോളെ... നാരായണൻ സാറ് വരുമ്പോ മോളോട് ഒന്ന് കാണാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ട്ടോ... " പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രാമേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി പറഞ്ഞു. സമ്മതഭാവത്തിൽ അവൾ തലയിളക്കി. സേതുപാർവ്വതി എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ പുറകിലുള്ള ജാലകവാതിൽ തുറന്നു. സ്കൂളിന്റെ ചെറിയ ഒരു പൂന്തോട്ടവും കൃഷിയിടവും ഒക്കെ ആണ് അവിടെ. അൽപനേരം അവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ആ ജാലകപ്പടിമേൽ ഇരുന്നു. "എന്താണ് മാഡം, കാഴ്ചകൾ കണ്ടു കഴിഞ്ഞില്ലേ ആവോ...?" കുറുമ്പ് മുറ്റി നിൽക്കുന്ന ചോദ്യം കേട്ടവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാറിൽ ഇരുകൈകളും കെട്ടി ഒരു പുരികക്കൊടി ഉയർത്തി പിടിച്ചു ചോദ്യഭാവത്തിൽ പത്മലക്ഷ്മി.. ആ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ട് സേതുപാർവ്വതിക്ക് ചിരി പൊട്ടി. അത് പ്രകടിപ്പിക്കാതെ മുഖത്തു ആവോളം പുച്ഛം വിതറി തന്റെ ബാഗും കൈയിലെടുത്തു ചുണ്ടൊന്ന് കോട്ടി തല വെട്ടിച്ചു പുറത്തേക്കൊരു നടത്തം. ആദ്യമൊന്ന് അന്തിച്ചെങ്കിലും ആ നടത്തം കണ്ടു പത്മക്കും ചിരി പൊട്ടി. ഓഫിസിന് പുറത്തിറങ്ങിയതും സേതുപാർവ്വതി നല്ല കുട്ടിയായി. എതിരെ വരുന്ന വിഷ് ചെയ്യുന്ന കുട്ടികൾക്കെല്ലാം അവരുടെ തലയിലൊന്ന് തഴുകി ആ വിഷ് മടക്കി കൊടുത്തു, കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പാർവതി ടീച്ചർ ആയി പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൾ പരകായപ്രവേശം നടത്തി. ചുണ്ടുകളിൽ പറ്റിയ നേർത്ത ചിരിയോടെ തന്നെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിൽ കേറി. ടീച്ചേർസ് എല്ലാം വന്നുതുടങ്ങിയ സ്കൂൾ മുറ്റത്തേക്കാളും ബഹളം നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു കയറി തന്റെ സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു. നന്ദിനി ടീച്ചറുടെ സീറ്റ് ഇന്നും ഒഴിഞ്ഞു തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. നേർത്തൊരു അസ്വസ്ഥത ഉടലെടുക്കുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ ആദ്യമണി മുഴങ്ങിയതും കൂട്ടമണി മുഴങ്ങിയതും അവൾ കേട്ടില്ല. "ക്ലാസ്സിൽ പോകുന്നില്ലേ ടീച്ചർ...?" മേശമേലൊന്നു തട്ടി പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തു ക്ലാസിലേക്കു പോകുന്ന ദീപൻ സാറിന്റെ ചോദ്യത്തിന് പതിവുള്ള നേർത്ത പുഞ്ചിരി മടക്കി നൽകി അവൾ. പിന്നെ അറ്റന്റൻസ് രജിസ്റ്ററും രണ്ടു ചോക്കും കയ്യിലെടുത്തു ഒൻപതു സി ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും എഴുന്നേറ്റു നടക്കുന്ന അവിടവിടെയായി കൂടിയിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ എല്ലാം സേതുപാർവതി ക്ലാസിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഗുഡ് മോർണിംഗ് പറഞ്ഞു അതാതു സീറ്റുകളിൽ പോയിരുന്നു. ഒൻപതു സിയുടെ ക്ലാസ്സ്‌ടീച്ചർ ആണ് സേതുപാർവ്വതി. വിഷയം മലയാളം. അറ്റന്റൻസ് എടുത്തു പേര് വിളിച്ചതിനുശേഷം, തലേന്ന് പഠിപ്പിച്ച പാഠഭാഗത്തിന്റെ ചർച്ചകളിലേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് ഹെഡ്മാസ്റ്റർ നെ കാണാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വന്നത്. കുട്ടികളോട് നോട്സ് തയ്യാറാക്കാൻ പറഞ്ഞു സേതു ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ ഓഫിസിലേക്ക് നടന്നു. "ഇത്രമേൽ നീയെന്റെ അകതാരിൽ നിറയുവാൻ ഇത്ര കിനാക്കളിൽ നീ വന്നു പൂക്കുവാൻ ഇത്രമേൽ ഇത്രമേൽ ആഴത്തിലലിയുവാൻ എത്ര ജന്മത്തിൻ കടം കൊണ്ടവർ നമ്മൾ...." പത്തു ബിയുടെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോ കേൾക്കാം നിർമ്മൽ സാറിന്റെ കവിതാലാപനം. കുട്ടികൾ നിർബന്ധിച്ചു കാണും സാറിനോട് കവിത ചൊല്ലാൻ. എത്ര മധുരമാണ് ആ സ്വരം കേൾക്കാൻ... ഒരുമാത്ര അവളൊന്നു നിശ്ചലമായിപ്പോയി ആ കവിത കേട്ടിട്ട്. അവളൊന്നു ക്ലാസിലേക്ക് എത്തി നോക്കി. കുട്ടികൾ എല്ലാം ആ സ്വരത്തിൽ മുഴുകി ഇരിക്കാണെന്ന് തോന്നുന്നു, അത്രയും നിശബ്ദത. മേശയിലേക്കു ചാരി കണ്ണടച്ച് പാടുന്ന നിർമ്മൽ... നിർമ്മൽ സത്യനാഥൻ, ഈ സ്കൂളിന്റെ മാനേജർ ആണ്. ഏതേലും അധ്യാപകർ അവധി ആവുമ്പോൾ നിർമ്മൽ ഇങ്ങനെ ആ ക്ലാസിൽ കയറും, കുട്ടികളുമായി സംസാരിക്കും പാട്ട് പാടും ലോകത്തിലെ തന്നെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കുട്ടികളുമായി ചർച്ച ചെയ്യും. സ്കൂളിൽ ആദ്യം എത്തുന്നതും ഏറ്റവും അവസാനം പോകുന്നതും നിർമ്മൽ ആണ്. ഈ സ്കൂളും കുട്ടികളും ആണ് അയാളുടെ ലോകം എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് സേതുവിന്. "ടീച്ചർ..." "എന്ത് പറ്റി ടീച്ചർ...?" "ഏഹ്... എന്താ...??" ആകെ പകച്ച പോലുള്ള അവളുടെ ദൃഷ്ടിയിലും ചോദ്യത്തിലും നിർമ്മലും ഒന്ന് അന്തിച്ചു പോയി. "ഏയ്‌, ഒന്നുല്ല... ടീച്ചർ എന്തേലും പറയാനോ മറ്റോ വന്നതാണോ...?" "ഏഹ്... ഏയ്‌ ഇല്ല സാർ, ഞാൻ... ഞാൻ എച്ച് എമ്മിനെ കാണാൻ... അപ്പൊ സാറിന്റെ കവിത കേട്ടിട്ട് നിന്ന് പോയതാ..." ആദ്യമൊന്നു പതറിയും പിന്നെ ചെറുചിരിയോടെയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു സേതു നിർമ്മലിനെ കടന്നു മുന്നോട്ടേക്ക് നടന്നു. അവൾ പോകുന്നത് ഒന്ന് നോക്കി ആലോചനയോടെ വീണ്ടും ക്ലാസ്സിലേക്ക് കേറി നിർമ്മൽ. സേതുപാർവ്വതി ഓഫീസ് റൂമിനു മുന്നിലെത്തി വാതിലിൽ ഒന്ന് കൊട്ടി. "വരൂ..." തെളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി. "ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാർ..." "ഗുഡ് മോർണിംഗ് സേതുപാർവ്വതി..." വിടർന്ന ചിരിയോടെ നാരായണൻ സാർ. സ്കൂളിന്റെ ഹെഡ്മാസ്റ്റർ. "സാറെന്നെ അന്വേഷിച്ചെന്നു പറഞ്ഞു രാമേട്ടൻ..." "ഉവ്വ്" "എന്തേ സാർ..." "ഒന്നൂല്യ കുട്ടി.. ഇത്രക്ക് പരിഭ്രമം എന്തിനാ...?" അവളുടെ മുഖത്തെ ആകുലത കണ്ടിട്ട് ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ഒന്നും പറയാതെ അവളൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. "വേറെ ഒന്നും അല്ല മോളെ ... നന്ദിനി ടീച്ചർ ഒരു ലോങ്ങ്‌ ലീവ് എടുത്തിരിക്കുന്നു. ക്ലാസുകൾ കഴിയാറായില്ലേ. പുതിയ ഒരു ടീച്ചർ നെ ഇപ്പൊ വിളിക്കാം എന്നോർത്താൽ ഈ വർഷം ഇനി വേണ്ട, അടുത്ത അധ്യയനവർഷത്തിൽ ആവാമെന്ന മാനേജ്‌മെന്റ് ന്റെ തീരുമാനം. രണ്ട് മാസം കൂടെ അല്ലേ ള്ളു..." "സർ..," വാതിലിൽ തട്ട് കേട്ട് നാരായണൻ മാഷൊന്നു നിർത്തി,.. "ആ.. വരൂ നിർമ്മൽ.." നിർമ്മൽ അകത്തേക്ക് വന്നു സേതുവിന്റെ തൊട്ടുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ചെമ്പകം പൂവിട്ട സുഗന്ധം. അവളൊന്നു തല ചെരിച്ചു അവനെ നോക്കി. അവൻ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചേയില്ല. "ആ.. അപ്പൊ ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്നത് എന്താന്നുവെച്ചാൽ സേതുപാർവ്വതി, നന്ദിനി ടീച്ചറുടെ വിഷയം കുട്ടി ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം." സേതു സമ്മതഭാവത്തിൽ തലയിളക്കി. എങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്തു ഒരു സംശയം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. അത് കണ്ടിട്ടാവാം നാരായണൻ മാഷ് ചിരിയോടെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു..., "നിർമ്മൽ ഉള്ളപ്പോഴൊക്കെ ആള് ശ്രദ്ധിച്ചോളും. ഇല്ലാത്തപ്പോ മതി കുട്ടീടെ സഹായം... എന്തേ, ഇപ്പൊ ആശ്വാസം ആയില്ലേ...?" "ആശ്വാസത്തിന്റെ അല്ല സാർ, ഒരു ക്ലാസ്സ്‌ അല്ലല്ലോ നന്ദിനി ടീച്ചർ പോകുന്ന എല്ലാ ക്ലാസുകളും ശ്രദ്ധിക്കണ്ടേ... എന്നെ കൊണ്ടു എത്തുമോ എന്നൊരു സംശയം അത്രേള്ളൂ. നിർമ്മൽ സാർ ണ്ടെങ്കിൽ ആ സംശയോം ഇല്ല സാർ... ഒക്കെ പോയി ..." അവളൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മാഷിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, അവസാനം അവളുടെ മിഴികൾ നിർമ്മലിൽ തങ്ങി. അപ്പോൾ മാത്രം അവന്റെ മിഴികളും അവളുടെ നേർക്ക് നോട്ടമെയ്തു. "വേറെ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ സാർ... ഞാൻ ക്ലാസിലേക്ക് പൊക്കോട്ടെ...?" "ആ കുട്ടി പൊക്കോളൂ..." അവൾ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു സേതുപാർവ്വതിയുടെ അച്ഛൻ, മാധവൻ... പാലാഴി മാധവമേനോൻ..." നാരായണൻ മാഷ് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിന്റെ അകമ്പടിയിൽ നിർമ്മലിനോട് പറഞ്ഞു. "ഈ സ്കൂളിൽ തന്നെ ആണ് അവൾ പഠിച്ചത്... അവളുടെ മുത്തശ്ശന്റെ ആയിരുന്നു ഈ സ്കൂൾ... പാലാഴി ശങ്കരമേനോൻ... അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛൻ ആണ് കരുണാകരൻ... കരുണാകരവിലാസം പ്രൈമറി സ്കൂൾ ആയിരുന്നു ആദ്യം... പിന്നീട് ആണ്..." "സാർ..." നാരായണൻ മാഷിന്റെ സംസാരത്തിനിടയ്ക്ക് നിർമ്മൽ വിളിച്ചു... "ഞാൻ അങ്ങോട്ട്...?" "ആ... ഓക്കേ നിർമ്മൽ..." നാരായണൻ മാഷ് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. തന്റെ സംസാരം അവനെ മുഷിപ്പിച്ചെന്നു മാഷിന് മനസ്സിലായി.നിർമ്മൽ പുറത്തേക്ക് നടന്നപ്പോ മാഷൊന്ന് വെറുതെ തലയിളക്കി ചിരിച്ചു. നിർമ്മൽ ഓഫിസ് റൂമിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ നേരം ആണ് ആദ്യ പീരിയഡ് കഴിഞ്ഞുള്ള മണി മുഴങ്ങിയത്. ഓരോ ക്ലാസിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന അധ്യാപകർക്കിടയിൽ നിർമ്മൽ കണ്ടു, ചെറുതായി ചുരുണ്ട നീണ്ട മുടി മുന്നിലേക്ക് ഇട്ടു ഒരു പാട്ടിന്റെ പല്ലവി പോലെ ഒഴുകി വരുന്ന സേതുപാർവ്വതിയെ...! -------------------------------------------------------------- ഈ കഥ അക്ഷരത്താളുകൾ ആപ്പിൽ നിന്ന് എടുത്തത്.. --------------------------------------------------------------- ഇതുപോലെയുള്ള തിരഞ്ഞെടുത്ത കഥകൾ കാണാനായി നമ്മുടെ page ഫോളോ ചെയ്യണേ.... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: https://share.aksharathalukal.in/s/64934/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💖 മഴയും പ്രണയവും #📔 കഥ #😍 ആദ്യ പ്രണയം #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഇതിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും മിസ്സ്‌ വൈഗാലക്ഷ്മിക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ ഇന്നേക്ക് നാലാം നാൾ കൈലാസം വീട്ടിൽ സിദ്ധാർഥിന്റെ താലി ഈ കഴുത്തിൽ വീഴും..."തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവൾക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി ഗംഭീര്യത്തോടെ സിദ്ധാർഥ് പറഞ്ഞതും നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ തലയാട്ടി.... "ഇത് പോര... എനിക്ക് തന്റെ നാവിൽ നിന്നും ഒരു ഉത്തരമാണ് വേണ്ടത്.... Say Yes or No..."അവളുടെ മറുപടിയിൽ തൃപ്തൻ അല്ലാത്ത അവൻ അവൾക്ക് നേരെ ശബ്ദം ഉയർത്തിയതും വൈഗ ഞെട്ടികൊണ്ട് അവനെ നോക്കി... എന്നാൽ അവന്റെ മുഖത്തെ പുച്ഛം കണ്ടതും താൻ വന്നു പെട്ടത് ഒരിക്കലും രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കുഴിയിൽ ആണോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു... "വൈഗാലക്ഷ്മി...സിദ്ധാർഥിന്റെ ഭാര്യയായി ഞാൻ ഈ പേപ്പറിൽ എഴുതിയിട്ടുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ ഭാര്യയായി വരാൻ സമ്മതമാണോന്ന്..." "സമ്മതമാണ്...."സിദ്ധാർഥിന്റെ ഗൗരവത്തോടെയുള്ള ആവർത്തിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിൽ അവൾ ഒട്ടും പതറാതെ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു... "ഉം... എങ്കിൽ സൈൻ ചെയ്തോ.... Contract   അവസാനിക്കുന്ന അന്ന് താൻ പറഞ്ഞ ബാക്കി തുക ഒരു രൂപ പോലും കുറയാതെ തരുന്നതാണ്... ഇത് അഡ്വൻസ്..."ഒരു മുദ്ര പേപ്പറും അതിന് മുകളിൽ കുറച്ചു നോട്ട് കെട്ടുകളും വെച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞതും വൈഗ മുന്നിലിരിക്കുന്ന പേപ്പറിലേക്കും നോട്ട് കെട്ടിലേക്കും മിഴികൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് നോക്കി.... തന്റെ ജീവിതമാണ് ഈ കുറച്ച് കടലാസ് കഷ്ണങ്ങളിൽ അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന  ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ള് പൊള്ളിച്ചു.... വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ പേനക്കായി കൈ ബാഗിൽ പരതാൻ തുടങ്ങിയതും ഒരു കൈ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് പേന നീട്ടി പിടിച്ചു.... ആ കൈകളുടെ അവകാശിയെ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ മുഖമുയർത്താൻ പോയില്ല....നീട്ടി പിടിച്ച പേന വാങ്ങി കൊണ്ട് ആ മുദ്ര പേപ്പറിൽ ഒപ്പ് വെച്ചു കൊണ്ട് പേന അതിന് മുകളിൽ തന്നെ വെച്ചു... "ഇത് വേണ്ടേ.. ഇതിനല്ലേ വന്നത്..."ഒപ്പിട്ടു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവളെ അവൻ വിളിച്ചു....തല ചെരിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് നേരെ പൈസയുമായി നിൽക്കുന്നുണ്ട് സിദ്ധാർഥ്... അവന്റെ മുഖത്തെ പുച്ഛവും ചുണ്ടിലെ ചിരിയും എല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ ഈ ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പതിച്ചെങ്കിൽ എന്നവൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു... അവൾ മുന്നോട്ട് വരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട സിദ്ധാർഥ് അവളുടെ മുന്നിൽ പോയി നിന്നുകൊണ്ട് ആ നോട്ട് കെട്ടുകൾ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ചു.... വാങ്ങിക്കാൻ മടിച്ചെന്ന പോലെ നിന്ന അവളുടെ കയ്യിൽ ബലമായി തന്നെ അവൻ അത് പിടിപ്പിച്ചു... പിന്നെയവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല... അവനെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു... അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്ന അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പുച്ഛത്തോടെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു... "ഹ്മ്മ്... വന്നോ അഴിഞ്ഞാട്ടക്കാരി...കഴിഞ്ഞോ നിന്റെ ഊര് തെണ്ടൽ എല്ലാം...നിന്റെ അമ്മക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെയുള്ള വല്ല പണിക്കും പോയി തുടങ്ങിയോടി നീയും...അല്ല രാവിലെ പോയാൽ പിന്നെ ഒരു നേരം ആകും വരാനെ... "പുച്ഛത്തോടെയുള്ള സംസാരത്തിന് പടികൾ കയറി വന്ന വൈഗയിൽ നിന്നും കത്തുന്ന നോട്ടമാണ് അവർക്ക് മറുപടി ലഭിച്ചത്... "നീയെന്താടി നോക്കി പേടിപ്പിക്കുന്നത്... ഞാൻ ഇല്ലാത്തതൊന്നും അല്ലല്ലോ പറഞ്ഞത്..." "അമ്മായി... ഞാൻ മുന്നേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...നിങ്ങളുടെ വായിൽ വരുന്ന വിഷം എന്റെ നേരെ ചീറ്റരുതെന്ന്..."അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവർക്ക് നേരെ ശബ്ദമുയർത്തി. "അവളൊരു ശീലാവതി വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ അമ്മക്ക് മറ്റേത് ആയിരുന്നില്ലെടി പണി...എന്നിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞതാ ഇപ്പോൾ കുറ്റം" "അമ്മായി കണ്ടോ എന്റെ അമ്മ അമ്മായി പറഞ്ഞ മറ്റേ പണിക്ക് പോകുന്നത്"അവളുടെ കത്തുന്ന നോട്ടത്തിൽ അവരൊന്ന് പതറി... "അത്... അത്... പിന്നെ..". "കണ്ടിട്ടില്ല... എന്നിട്ടാണ് പറയുന്നത്...എന്റെ അമ്മ ഒരാണിന് മുന്നിലെ തുണിയുരിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ... അതെന്റെ അച്ഛനാ...."ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ അവർക്ക് നേരെ മുഖമടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞതും അവളുടെ ഭാവത്തിലും ശബ്ദത്തിൽ വന്ന വ്യത്യാസത്തിലും അവരൊന്ന് ഭയന്നു. "അഹ്... ഞാൻ ചായക്ക് വെള്ളം വെച്ചിട്ടുണ്ട്.ഇപ്പോഴാ ഓർമ.."പരുങ്ങി കളിച്ചു കൊണ്ട് അവർ സ്ഥലം കാലിയാക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും വൈഗ പിറകിൽ നിന്നും വിളിച്ചു. "അമ്മായി... ഒന്ന് നിന്നേ..."പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ വിളിയിൽ അവർ വെളുക്കനെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വൈഗ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്നുനിന്നുകൊണ്ട് തോളിലുള്ള ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു കവർ എടുത്തു അവരുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. പൊതിക്ക് നല്ല കനം ഉള്ളതിനാലും അതിലേറെ അതിലെന്താണെന്നറിയാൻ അവർക്കുള്ളിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞതിനാലും അവർ ധൃതിയിൽ തുറക്കാൻ ഒരുങ്ങി. "ധൃതി വേണ്ട... അമ്മായിക്ക് ഉള്ളത് തന്നെയാ... അതിനേക്കാളുപരി എന്റെ തനൂട്ടിക്ക് ഉള്ളത്..."അവൾ നിർവികാരതയോടെ വാക്കുകൾ പെറുക്കിയെടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതും പൊതിക്കുള്ളിലേക്കൊന്ന് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "പത്ത് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്... പൈസ ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ തനൂട്ടിയുടെ ചികിത്സ മുടങ്ങരുത്..."അപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ തനൂട്ടിയുടെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു.. "ഇതെവിടെന്ന വൈഗേ..." "അതൊന്നും അമ്മായി അറിയേണ്ട... എന്തായാലും ആരുടെ മുന്നിലും കിടന്നു കൊടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിയതല്ല... വിശ്വസിക്കാം..."അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ എന്തിന്നെല്ലാത്ത ദൃഡതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇവൾക്ക് എവിടെ നിന്നാണ് ഇത്രയും പണം എന്ന ചോദ്യം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എങ്കിലും പിന്നീട് അവർ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. "വൈഗേച്ചി..."അവിടെ നിന്നും മുകളിലേക്ക് പടികൾ കയറാൻ ഒരുങ്ങിയതും പതിഞ്ഞുള്ള വിളിയിൽ അവളൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് ഒരു പതിഞ്ഞെട്ട് വയസ്സോളം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി വീൽ ചെയർ ഉരുട്ടി കൊണ്ട് വന്നു അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു... അവളെ കണ്ടതും പടികൾ കയറാൻ നിന്ന വൈഗ അവൾക്ക് മുന്നിൽ മുട്ട് കുത്തിയിരുന്നു... "തനൂ... മോളേ..."അവൾ വാത്സല്യത്തോടെ വിളിച്ചു. "എന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ കണ്ണുകൾ നിറച്ചിരിക്കുന്നത്..."അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു വൈഗ ചോദിച്ചതും അടരാൻ വെമ്പി നിന്ന മിഴിനീർ മുത്തുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ചിതറി തെറിച്ചു. "എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ വൈഗേച്ചി രാവെന്നും പകലെന്നും ഇല്ലാതെ കഷ്ട്ടപെടുന്നത്... ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഈ ജീവിതം അങ്ങ് അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി പോകാ..." "മോളേ... നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്... നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ചേച്ചി... ഞാനല്ലാതെ പിന്നെയാരാ നിനക്കിതൊക്കെ ചെയ്യാൻ...." "എന്നാലും ചേച്ചി.. ചേച്ചിയിങ്ങനെ കഷ്ട്ടപെടുന്നത് കാണുമ്പോൾ... ചങ്ക് പിടയാണ്..."അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.. "ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടല്ലേ കുട്ടി... ഈ ചേച്ചിക്ക് കൊക്കിന് ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ മോളേ പഴയത് പോലെയാകും... അതിനല്ലേ ചേച്ചി ഈ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്... ഇപ്പോൾ എന്റെ കുട്ടി ഒന്നും ആലോചിക്കേണ്ട... സന്തോഷമായിരിക്ക്.."വൈഗ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിറുകിൽ ഒന്ന് മുത്തി... വൈഗ അങ്ങനെയെല്ലാം പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ചങ്ക് പിടക്കുകയായിരുന്നു.... തന്റെ നല്ല ജീവിതത്തിന് വേണ്ടി ചേച്ചി തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി അറിയുമ്പോൾ തനു തന്നേ വെറുക്കുമോ എന്നവൾ ഭയന്നു... അന്നും പതിവ് പോലെ കുഞ്ഞ് വൈഗ കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. വന്നപാടെ ബാഗ് ഉമ്മറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ അകത്തെ മുറിയിലേക്കോടി... ഉടുപ്പ് പോലും മാറ്റിയിടാതെ അവൾ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു മുഖം തലയിണയോട് ചേർത്തു. അവളുടെ കൺകോണിലൂടെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി... നാസിക തുമ്പിലൂടെ പാതയൊരുക്കിയ മിഴി നീർ മുത്തുകൾ തലയണക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു. "അമ്മേടെ വിച്ചൂട്ടി വന്നോ... എന്തേ എന്റെ കുഞ്ഞ് കിടക്കുന്നത്... വയ്യേ നിനക്ക്?"ആവലാതിയോടെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഇട്ടിരുന്ന നൈറ്റിയിൽ കൈകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് വൈഗയുടെ അമ്മ ലക്ഷ്മി അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് വെപ്രാളംത്തോടെ അവളുടെ മുഖത്തിലും കഴുത്തിലും കൈ വെച്ചു നോക്കി... എന്നാൽ വൈഗ ആ കൈകളെ തട്ടിത്തെറുപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. "വിച്ചൂട്ടി...."അവളുടെ പ്രവർത്തിയിൽ ആ അമ്മ മനം ഒന്ന് നൊന്തെങ്കിലും അവളോടുള്ള അതിയായ വാത്സല്യത്തിൽ അവർ വീണ്ടും വിളിച്ചു... എന്നാൽ ആ അമ്മയുടെ പ്രതീക്ഷകളെ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളെ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും അമർത്തി തുടച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവരും അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്... കരഞ്ഞു ആകെ ചുവന്നു വീങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "വിച്ചു... മോളേ..."അവർ ആധിയോടെ വിളിച്ചു. "വിളിക്കരുത് നിങ്ങളെന്നെ അങ്ങനെ... വെറുപ്പാ എനിക്ക്... നിങ്ങളുടെ മകളായി ജനിച്ചതിൽ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു..."വൈഗ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതും അവർ കിടുങ്ങി പോയി... അതിനെക്കളേറെ അവരെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയത് വൈഗയുടെ നിങ്ങൾ എന്ന സംബോധനയായിരുന്നു...അവർക്ക് ഹൃദയത്തിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ ഒരു കൊളുത്തി വലി അനുഭവപ്പെട്ടു. "മോളേ..."എങ്കിലും അവർ ആ വേദന കണക്കിലെടുക്കാതെ അവളെ വീണ്ടും വിളിച്ചതും അവൾ വേണ്ടെന്ന പോലെ അവർക്ക് നേരെ കയ്യുയർത്തി.. "വേണ്ട.. നിങ്ങളുടെ നാവ് കൊണ്ട് എന്നെ ഇനി അങ്ങനെ വിളിക്കരുത്... എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല അത്... നിങ്ങളെ കാണുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി പോവാണ്..." "കുഞ്ഞേ... അമ്മ എന്ത് തെറ്റാണെടി മോളോട് ചെയ്തത്... ഈ അമ്മ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലെ..." "എന്നാൽ... പറ... എന്റെ അച്ഛൻ ശരിക്കും ആരാ...  എനിക്ക് ഒരച്ഛനെയുള്ളൂ...അല്ല ഒന്നിൽ കൂടുതൽ അച്ഛന്മാരുണ്ടോ...?"തന്റെ മകളുടെ വായിൽ നിന്നും ഉതിർന്നു വീണ വാക്കുകളിൽ ലക്ഷ്മി തരിച്ചിരുന്നു പോയി... ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ....അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഇടതടവില്ലാതെ നിറഞ്ഞൊഴുകി... "എന്റെ കുഞ്ഞിനോട് ആരാ ഈ വേണ്ടതീനങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞത്... ഹേ... പറ..." "ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം താ... എന്റെ അച്ഛൻ ആരാ... എനിക്കിപ്പോൾ അറിയണം..."ഒരു പതിമൂന്ന് വയസ്സുകാരിയേക്കാൾ ഗൗരവവും മൂർച്ചയും അവളുടെ വാക്കിന് ഉണ്ടായിരുന്നു... ലക്ഷ്മി ആകെ തളർന്നത് പോലെയായി.... തന്റെ മകൾക്ക് താൻ എന്ത് ഉത്തരം നൽകും.... അഥവാ ഉത്തരം നൽകിയില്ലെങ്കിൽ അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യം ആണെന്ന് കരുതില്ലേ... വയ്യ... ഇനിയും പിഴച്ചവൾ എന്ന പാപഭാരവും പേറി നടക്കാൻ... താൻ ഒരാൾക്കേ കിടക്ക വിരിച്ചിട്ടുള്ളൂ... അത് വൈഗയുടെ അച്ഛനാണ്... അതിൽ കൂടുതൽ ആർക്കും ഈ ലക്ഷ്മി കിടന്നു കൊടുത്തിട്ടില്ല.... ഇനി ചെയ്യുകയും ഇല്ല... ചിന്തകൾ അവരുടെ മനസ്സിനെ താളം തെറ്റിച്ചു തുടങ്ങി. തന്റെ മകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ കുറ്റവാളിയെ പോലെ ഇരിക്കുന്നതിലും ഭേദം അവളുടെ അച്ഛൻ ആരാണെന്ന് അവൾ അറിയുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നി.... "മഠത്തിൽ വീട്ടിൽ വൈശാഖൻ...."അമ്മയുടെ നാവിൽ നിന്ന് കേട്ട പേരിൽ നടുങ്ങിയത് വൈഗയാണ്... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകൻ... അത് തന്റെ അച്ഛനായിരുന്നോ.... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകൻ ആണ് തന്റെ അച്ഛൻ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഉരുൾകിടിലം സൃഷ്ടിച്ചു. തന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ടായിട്ടാണോ താൻ ഇത്രയും നാൾ അച്ഛനില്ലാത്തവൾ പിഴച്ചു പെറ്റവൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകൾക് അർഹയായത്.... ഇന്ന് പോലും നിന്റെ അമ്മ പിഴച്ചു പെറ്റതാണ് നിന്നേ നീ ഞങ്ങളോട് കൂട്ട് കൂടേണ്ട എന്ന കൂട്ടുകാരുടെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ മറുപടി ഇല്ലാതെ തലകുനിച്ചു നിന്നവൾ അല്ലേ താൻ... അപ്പോഴും തന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചതും ആശ്വാസം പകർന്നതും തന്റെ അച്ഛനെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞ അധ്യാപകനല്ലേ...എല്ലാം അറിയാമായിരിട്ടല്ലേ തന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക... എന്നിട്ടും എന്തേ ആളുകൾ കാൺകെ തന്നേ അംഗീകരിക്കാത്തത് എന്തായിരിക്കും... "മോളേ... നിന്റ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് അമ്മക്കറിയാം.... മോള് കരുതുന്നത് പോലെ അദ്ദേഹത്തിനറിയില്ല മോള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളാണെന്ന്...."അമ്മയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ തകർന്ന് പോയ വൈഗ ഒരു താങ്ങിനെന്ന പോലെ കട്ടിലിന്റെ ക്രാസിയിൽ കൈകൾ അമർത്തി പിടിച്ചു.അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "കൗമാര പ്രായത്തിൽ ഒരു പതിനൊന്നാം ക്ലാസുകാരി പെൺകുട്ടിക്ക് അവിടെ ട്രെയ്നിയായി വന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മാഷിനോട് തോന്നിയ പ്രണയം... അതവസാനിച്ചത് നിന്നിലൂടെ ആയിരുന്നു.ആദ്യം ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞത്... ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ കുട്ടിയാണ് പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞു മാറിയെങ്കിലും പിന്നെ എപ്പോഴോ തന്നെയും ഇഷ്ടമാണെന്ന് അറിയിച്ചു... ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷം ആയിരുന്നു... പക്ഷെ ആരും അറിയാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേകം സൂക്ഷിച്ചു...ഒഴിവ് സമയങ്ങളിലും ക്ലാസ്സ്‌ മുറികളിലും ഇരുന്ന് പരസ്പരം പ്രണയം കൈമാറി... അകലാൻ കഴിയില്ലെന്ന പോലെ അത്രമേൽ അടുത്തു... അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം മറ്റൊരുവളുടെ പതിയായിരുന്നെന്ന്...ചിലപ്പോൾ തന്റെ നിരന്തരമായ ശല്യപ്പെടുത്തലുകൾ കൊണ്ടാവാം വിവാഹിതൻ ആണെന്ന് മറച്ചു വെച്ച് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത്... അല്ലെങ്കിൽ വെറുമൊരു നേരം പോക്ക്... എങ്ങനെയായാലും അദ്ദേഹം തനിക്ക് പ്രാണനായിരുന്നു... ആറ് മാസത്തെ ട്രെയിനിങ് കഴിഞ്ഞു അദ്ദേഹം പോകുമ്പോൾ നീയെന്ന തുടിപ്പ് അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ വളർന്നു തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മാസം ആയിരുന്നു...പക്ഷെ അറിയാൻ വൈകി പോയി..."അമ്മ പറയുന്നത് അവൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയും പിടക്കുന്ന നെഞ്ചോടെയും കേട്ടിരുന്നു. തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതമാണ് തനിക്ക് മുന്നിൽ വെളിവാകുന്നത്... ഇതുവരെ അറിയാത്ത തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതം... ലക്ഷ്മിയുടെയും വാക്കുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... തന്റെ മകൾ ഒരിക്കലും അവളുടെ പിതൃത്വം അറിയരുതെന്ന് കരുതിയതാണ്... പക്ഷെ ഇനിയും പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ.... പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ തന്റെ മകൾ തന്നെ അങ്ങേയറ്റം വെറുക്കും... അത്‌ തനിക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല...  "അധികം വൈകാതെ മടങ്ങി വരും... അന്ന് ഒരു താലിയും കെട്ടി കൂടെ കൂട്ടും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വസിച്ചു പോയി... ഗർഭിണി ആണെന്ന് അന്ന് എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു....പിന്നെ ദിവസവും ആഴ്ചകളും കഴിയും തോറും ആരോഗ്യ നില മോശമാകാൻ തുടങ്ങി... അതിനെ തുടർന്ന് അടുത്തുള്ള സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ ആണ് ഗർഭിണി ആണെന്ന വിവരം അറിയുന്നത്... അതും പതിനേഴ്‌ ആഴ്ച...ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ... ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയതും അടിയുടെയും ചീത്തവിളികളുടെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെയും ബഹളം...തിരിച്ചും മറിച്ചും അമ്മയും ഏട്ടനും ഈ ഗർഭത്തിന് ആരാണ് ഉത്തരവാദി എന്ന്  ചോദിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് പറയാൻ തോന്നിയില്ല... അത്രപോലും എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതും ശാപവാക്കുകൾ പറയുന്നതും സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല... ഏട്ടനും അമ്മയും എല്ലാം പോയി ചാകാൻ വരെ പറഞ്ഞു... പക്ഷെ തോന്നിയില്ല... നിന്നെയും കൊണ്ട് മരിക്കാൻ അമ്മക്ക് മനസ് വന്നില്ല... എല്ലാവരും ഒറ്റപ്പെടുത്തി... കുടുംബം നശിപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിയവൾ എന്ന ശാപവാക്കുകൾ വേറെ... ഇതെല്ലാം ഒരു പുറത്ത് നടക്കുമ്പോഴും അമ്മ കാത്തിരുന്നത് അച്ഛനെ ആയിരുന്നു...കാത്തിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു പോയ വാക്കിൽ അമ്മ വിശ്വസിച്ചു... അത് അതേപടി അനുസരിച്ചു...ഇന്നും കാത്തിരിക്കുന്നു... നമ്മൾ രണ്ട് പേരേയും തേടി വരും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ... " "അച്ചനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല... അദ്ദേഹത്തിനും അറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന്..." "പിന്നെ എപ്പോഴാണ് അമ്മ അച്ഛൻ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നത്..." "നിന്നേ നോവ് തുടങ്ങി ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച നേരം ബ്ലീഡിങ് അധികമായത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെത്തെ ആശുപത്രിയിൽ അന്ന് അതിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... ടൗണിലെ വേറൊരു ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ട് പോയി... ഇതിനെല്ലാം പണം ചിലവാക്കുന്നത് ഏട്ടൻ ആണ്... അതിനനുസരിച്ചു ശാപവാക്കുകളും... എത്രയൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചാലും കൂടപ്പിറപ്പല്ലേ..." "അവിടെ നിന്നും എമർജൻസി ഓപ്പറേഷനായി എന്നേവീൽ ചെയറിൽ ഇരുത്തി കൊണ്ട് പോകും നേരം കണ്ടു നിറവയറുമായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന അദ്ദേഹത്തെ... ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കഴുത്തിലെ താലിയും നിറുകിലെ സിന്ദൂരവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചോട് ചാരിയുള്ള നിൽപ്പും ഉള്ള് പിടഞ്ഞു പോയി... കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കണ്ണിലൂടെ ചാലിട്ടോഴുകിയപ്പോഴും ചുറ്റും കൂടി നിന്നവർ വേദന കൊണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി... ഓപറേഷൻ തിയേറ്ററിന്റെ വാതിൽ അടയും നേരം അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടെ കണ്ടു ആ പെൺകുട്ടിയേ ചേർത്തു പിടിച്ചു നിറുകിൽ പ്രണയത്തോടെ ചുംബിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ.... ************************** കഥയുടെ ലിങ്ക് ഇവിടെ ❤️ https://share.aksharathalukal.in/s/55592/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰ഇതുപോലെയുള്ള നിരവധി കഥകൾ പരസ്യങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ വായിക്കുവാനും...നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള കഥകൾ എഴുതി സമ്പാദിക്കുവാനും ഇന്ന് തന്നെ അക്ഷരതാളുകൾ ആപ്പ് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യാൻ മറക്കല്ലേ 😁 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #😍 ആദ്യ പ്രണയം #📔 കഥ #💖 മഴയും പ്രണയവും

❤️ദിൽ കി ഷാൻ ❤️ ~a romantic love story~ ✍🏻SAFRY... MRS PART_3 അജുവിന് എന്നോട് ഇങ്ങനെ ഒരു ഇഷ്ട്ടമുണ്ടാക്കും എന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല.ഇനി ഒരിക്കലും എനിക്കവനെ എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ടായി കാണാൻ കഴിയില്ല. വെക്കേഷൻ ആയതു കൊണ്ട് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്കു അവനെ ഫേസ് ചെയ്യണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല. ഇനി അവനെ കാണുമ്പോൾ എന്താ വേണ്ടത് എന്നെനിക്കറിയാം' ചിലതൊക്കെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങനെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്നു. നേരം പുലർന്നപ്പോൾ സമയം ഒട്ടും തന്നെ കളയാതെ ഞാൻ വേഗം music academy യിലേക്ക് പോയി അവിടെ എന്താ എന്നല്ലേ. ഹോളിഡേയ്‌സിൽ ഞാൻ അവിടെ പാട്ട് പഠിക്കാൻ പോകാറുണ്ട്. റോക്ക് മ്യൂസിക് ആയിരുന്നു എന്റെ പ്രധാന iteam . ക്ലാസ്സിൽ പോയി ഇരുന്നെങ്കിലും എന്റെ മൈൻഡ് അവിടെ ഒന്നും അല്ലായിരുന്നു "സിയ നിനക്ക് എന്തു പറ്റി നീ എന്താ ഇതിൽ ശ്രെദ്ധിക്കാത്തതു. നീ ഒരു റോക്കിങ് ബാൻഡ്ന്റെ ലീഡ് സിംഗർ ആയിരുന്നു എന്ന് മറക്കണ്ട. " സർ അത് പറഞ്ഞതും നമ്മൾ ഒന്നും പറയാതെ തലതായിത്തി നിന്നു. മ്യൂസിക് ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടായത് കൊണ്ട് തന്നെ നമ്മളെ വെക്കേഷൻ പെട്ടന്ന് തന്നെ തീർന്നു. ഇനി ക്ലാസ്സ്‌ തുറക്കാൻ ഒരു ദിവസം കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളു. ഇന്നാണ് ഫാദിയുടെ ഫുട്ബോൾ മാച്ച്.വീട്ടിൽ ആർക്കും അതിനോട് വല്ല്യ താല്പര്യം ഇല്ലെങ്കിലും ഫാദിന്റെ നിർബന്ധം കാരണം ഞാൻ അവന്റെ കൂടെ പോയ. ഫൈനൽ മാച്ച് ആയതു കൊണ്ട് നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. എന്റെ തൊട്ടു പിന്നിലായി ഒരു കൂട്ടം ബോയ്സ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവരെ നോട്ടവും ഭാവവും ഒന്നും എനിക്ക് തീരെ പിടിച്ചില്ല.മാച്ച് അവസാനിക്കാൻ ഇനി 2 മിനിറ്റ് ബാക്കി ഉള്ളു 3 - 3 ൽ ആണ് നിൽക്കുന്നത്. എല്ലാരും ആവേശപൂർവം കള്ളികണ്ടോണ്ടിരിക്കയിരുന്നു.ഇടക്ക് ബോയ്സ് എന്നെ വെറുപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. പെട്ടന്ന് ടീം ക്യാപ്റ്റൻ ബോൾ കൊണ്ടോടി അവന്റെ പിന്നാലെ എതിർ ടീം മുഴുവനും ഓടി അപ്രേതിക്ഷിതമായി ക്യാപ്റ്റൻ ബോൾ ഫാദിക് പാസ്സ് ചെയ്തു.അവനത് അടിച്ചതും ബോൾ ദേ പോണു പോസ്റ്റിലേക് "ഗോൾ "ഇന്നവിടെ ഉള്ള എല്ലാവരും ആർത്തു വിളിച്ചു. ഫാദിയുടെ ഒരു കിക്കിൽ അവരെ ടീം 4-3 ജയിച്ചു. നമ്മൾ ഫാദിയെ കെട്ടിപിടിച്ച് അഭിനന്ദനം അറിയിക്കാൻ അവിടെ നിന്ന് ചാടിണീറ്റേതും എന്റെ കൈതട്ടി പെപ്സി ക്യാൻ പുറകിലേക് മറിഞ്ഞു.പുറകിൽ ഇരുന്ന ഗ്യാങ്ങിന്റെ തലവൻ എന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരുത്തന്റെ മേലാകെ പെപ്സി ചിന്തി. "Sry, sry, sry അറിയാതെ തട്ടിപോയത". "അളിയാ ഇവളാള് കൊള്ളാല്ലോ, sry പറഞ്ഞ ചിന്തിയ പെപ്സി ഇല്ലാണ്ടാവോ താൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് എന്നോട് ചേർന്നു നിന്ന് അതൊന്ന് തുടിച്ചു തന്നേക്ക് എന്ന ചിലപ്പോ പോകുമായിരിക്കും"എന്നു പറഞ്ഞവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ നോക്കി. "Mind your words അറിയാതെ ആണെങ്കിലും എന്റെ കൈ തട്ടി മറിഞ്ഞതായതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ sry പറഞ്ഞെ. അതിന് നിങ്ങൾ പറയുന്ന എല്ലാ തോന്നിവാസവും ഞാൻ കേട്ടു നിൽക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കണ്ടാ. " എന്നു പറഞ്ഞു ഞമ്മൾ ഗ്രൗണ്ടിലേക് പോകാൻ നിന്നപ്പോ അവനെന്റെ കൈ പിടിച്ചു "അങ്ങനെ അങ്ങോട്ട് പോയാലെങ്ങനെയാ" അവനതു പറഞ്ഞ് എന്നെ അവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തി. എനിക്ക് മേലാക്കെ എറിഞ്ഞു കയറി. "കൈ എടുത്ത് മാറ്റാടാ.നിനക്ക് എന്ത് ധൈര്യ ഉണ്ടായിട്ട നീ ഒരു പെണ്ണിന്റെ മേലെ കൈ വച്ചേ. " എന്നു ചോദിച്ചു നമ്മളവന്റെ കൈ പിടിച്ചു തിരിച്ചു. അവൻ മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് എന്റെ മുടിപിടിച്ചു അവനിലേക്കടുപ്പിച്ചതും ഞാൻ എന്റെ തലകൊണ്ട് ആഞ്ഞൊരു കുത്ത് വച്ചു കൊടുത്തു.എന്നിട്ട് അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ട് വയറു നോക്കി ഒരു കുത്തൂടെ കൊടുത്തു. പെട്ടന്ന് കൂട്ടത്തിൽ ഒരുത്തൻ ഞാൻ പ്രേതിഷികാത സമയം നോക്കി എന്റെ തലക്കൊരു വടിവെച്ചടിച്ചതും ഞാൻ തലചുറ്റി വീണു. നിലം പതിക്കും മുമ്പ് ഏതോ ഭദ്രമായ കൈകൾ എന്നെ വാരിപുണർന്നിരുന്നു.പാതി മിഴിയാൽ ഞാൻ അവനെ നോക്കിയെങ്കിലും അതിനു മുമ്പ് തന്നെ എന്റെ കാഴിച്ചകൾ മങ്ങിയിരുന്നു.കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലാണ് ഉമ്മിയും ഉപ്പയും ഫാദിയും ദിയയും എല്ലാം എനിക്ക് ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. "സിയ നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ? " ഉപ്പയാണ്. നമ്മൾ തലയ്ക്കു കൈവച്ചു ഇല്ല എന്ന് തലയാട്ടി. ഉള്ളിൽ ചെറിയ ഒരു വേദനയുണ്ടെകിലും നമുക്ക് കാര്യമായിട്ടൊന്നും പറ്റീട്ടില്ല. "ഓളോട് കിന്നാരം പറയാണ്ട് ഓൾക് രണ്ടെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു കൊടുക്കി. കണ്ട ചെക്കമ്മാരായിട്ട് തല്ലുണ്ടാക്കി വന്ന്ക്ക ഓൾ. ഇയ്യെന്താഡി ആൺകുട്ടി ആണോ താലുണ്ടാക്കാൻ. "എന്നൊക്കെ കുരച്ചു ചാടിക്കൊണ്ട് ഉമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചതും ദേഷ്യം അടക്കി പിടിച്ചു ഞാൻ ഉപ്പയെ നോക്കി. "മോൾ ഉമ്മ പറയുന്നതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ടാ. ഉപ്പാന്റെ പുലികുട്ടി വെറുതെ ആരോടും തല്ലിനു പോക്കില്ലാന് എനിക്കറിയാം എന്നാലും മോളൊന്ന് സൂക്ഷിക്കണം എപ്പോളും മോളെ രക്ഷിക്കാൻ ഇതുപോലെ ആരേലും ഉണ്ടായിക്കൊള്ളണം എന്നില്ല "ഉപ്പ അത് പറഞ്ഞപ്പോ ഒരു സംശയ രൂപേണ ഞാൻ ഉപ്പയെ നോക്കി. "ഉപ്പ എന്താ പറയുന്നേ എന്നെ ആരു രക്ഷിച്ചെന്ന ". ഉപ്പ എന്തോ ഒന്ന് പറയാൻ വരുമ്പോയേക്കും ഡോക്ടർ റൂമിലേക്കു വന്നു. "Miss.ഫൈസിയ മെഫ് ലിൻ. ഇപ്പോളും വേദന അനുഭവ പെടുന്നുണ്ടോ " "ചെറിയൊരു വേദനയെ ഉള്ളു ഡോക്ടർ " ഞമ്മൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോ ഡോക്ടർ എന്തോക്കെയോ ഒരു പേപ്പറിൽ എഴുതി ഉപ്പാക് കൊടുത്തിട്ട് വാങ്ങിച്ചു വരാൻ പറഞ്ഞു. "എല്ലാവരും ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നിക്കണം ഇപ്പോൾ അവൾക്കാവശ്യം റെസ്റ്റാണ്. കാര്യമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ല ഈ സ്ട്രിപ്പ് ഗ്ലൂകോസ്സ് കഴഞ്ഞ അപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങൾക് വീട്ടിൽ പോകാം." എന്നു പറഞ്ഞു ഡോക്ടർ അവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക് പോയി കൂടെത്തന്നെ ബാക്കി എല്ലാവരും പോയി. ആ സ്ട്രിപ്പ് കഴിയുന്ന വരെ ഞാൻ എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി എന്ന് ചിന്തിച്ചെങ്കിലും എനിക്കൊന്നും ഓർത്തെടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല. സ്ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞു ഡിസ്ചാർജും വാങ്ങി വരാന്തയിലൂടെ ഫാദിയുടെ കൈയും പിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ആണ് എന്റെ കണ്ണ് പെട്ടന്നൊരു വാർഡിൽ ചെന്നു പതിച്ചത്. അവിടെ കണ്ട കഴിച്ച എന്റെ കണ്ണുകളെ ഞെട്ടിച്ചു. (തുടരും) ******************************** ഇന്നത്തെ പാർട്ട്‌ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ട്ടമായി എന്നുകരുതുന്നു.ഇത്തിരി ലോങ്ത് കുറഞ്ഞപോലെ തോന്നി സാരമില്ല നാളെ നല്ല ലോങ്‌ത്തിൽ തന്നെ പോസ്റ്റാറ്റോ 😍 എന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന എല്ലാ വായനക്കാർക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💑 Couple Goals 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ

Part 14 a അന്തമില്ലാത്ത വരികൾ - സഖിയുടെ സഖാവ് - ലക്ഷ്മി പാർട്ടി ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ മെല്ലെ അടഞ്ഞ ശബ്ദം കോളേജിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ഒരിക്കൽക്കൂടി അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ വാതിലിനപ്പുറം എന്തോ അവശേഷിക്കുന്നപോലെ. ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ നടന്നു. അവളുടെ കാലൊച്ച അകന്നുപോയെന്ന് ഉറപ്പായ ശേഷമാണ്… ജനൽപ്പാളികൾക്കരികിൽ നിന്നിരുന്ന ആ നിഴൽ മെല്ലെ അകത്തേക്ക് കടന്നത്. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന “അന്തമില്ലാത്ത വരികൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അവൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു. പിന്നെ പുസ്തകം തുറന്നു. ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയ പുതിയ വരികൾ അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും പറയാതെ അവൻ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. ശ്രദ്ധയോടെ മടക്കിവെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കടലാസ് പുറത്തെടുത്തു. സെമിനാർ ഹാളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച അതേ കടലാസ്… അത് പുസ്തകത്തിന്റെ താളിനോട് ചേർത്ത് വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ രണ്ടിലെയും അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ മാറിമാറി സഞ്ചരിച്ചു. തുടരും part 14 b കാത്തിരിക്കൂ അഭിപ്രായം comment ചെയു അക്കൗണ്ട് ഫോളോ ചെയു #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #കഥകൾ, പ്രണയകഥകൾ, തുടർക്കഥ, നോവൽ

ഒരു ചാപ്റ്റർ കൂടി കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാം' എന്ന് കരുതി പുലരുവോളം വായിച്ചിരുന്നിട്ടുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഭ്രാന്ത് മനസ്സിലാകൂ... #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍ #goodnight sweet dreams 😍❤️❤️❤️ #🌃ശുഭരാത്രി സ്റ്റാറ്റസ് 🩷🩷 Krishnamritham❤️

#📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋22 നയനയും സുഹൃത്തുക്കളും അഭിയുടെ അടുത്ത് അത്രയും സ്വാതന്ത്രത്തോടെ വന്ന് നിൽക്കുന്നവളെ അതിശയത്തിൽ നോക്കി. സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന നയന അവന്റടുത്തു നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിനെ വച്ച് തരതമ്യപ്പെടുത്താൻ പോലും തനിക്ക് പറ്റുമോ എന്ന് പോലും ചിന്തിച്ചു. ആ നേരം അഭിയും തലചരിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നവളെ. മധു യാതൊരു ഭാവ വിത്യസവുമില്ലാതെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവർക്ക് നേരെ നിന്ന് ഐസ് ക്രീം കഴിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് നയനയെ അറിയാത്തല്ലല്ലോ... പക്ഷെ എന്തോ അവൾ കണ്ടു കൊണ്ട് വന്ന അഭിയുടെ കുനിഞ്ഞ തലയും നയനയുടെ പുച്ഛ ഭാവവും മധുവിന് സാഹചര്യത്തിന്റെ തീക്ഷണത മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തിരുന്നു. " ഇത് ആരാ? " അഭിയെ നോക്കി നയന പുരികം ചുളിച്ചു ചോദിച്ചു. അഭി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ മുഴുവൻ മനസ്സിനെയും വല്ലാതെ തളർത്തി കളഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ ബാല... അവൾ അടുത്ത് വന്ന് നിന്നപ്പോൾ എന്തെന്നറിയാത്ത ആത്മവിശ്വാസം കൈവന്ന പോലെ. അമ്മ കൂടെയുള്ള കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സായിരുന്നു അഭിക്കപ്പോൾ. " മനു.... " മധു പ്രേത്യേക താളത്തിൽ വിളിച്ചു. ആ കണ്ണ് ചുരുക്കിയ നോട്ടവും വിളിയും, അത് എന്തിനാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. " ഇത്... മധുബാല... എന്റെ ഭാര്യ." അഭി അവൾ കയ്യ് കയറ്റി വച്ച കൈക്കൊണ്ട് മധുവിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്‌ അവനോട് ചേർത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മധു അവിശ്വാസത്തോടെ അവനെയും അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്കും മാറി മാറി ഒന്ന് നോക്കി. നയനയുടെ ഞെട്ടൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. " നിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ? " ഉമിനീർ അമർത്തി ഇറക്കി നയന ചോദിച്ചു. " കല്യാണം കഴിയാതെ ഒരു പെണ്ണിനെ ആരെങ്കിലും ഭാര്യയെന്ന് പറയോ?" മധു പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. നയന വിളറി വെളുത്തു പോയി. ഇങ്ങനൊന്ന് അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അഭി ഇപ്പോഴും തന്നെ ഓർത്തു നീറി ജീവിക്കുകയായിരിക്കുമെന്ന് എപ്പോഴും അഹങ്കാരത്തോടെ ഓർത്തിരുന്നവളാണ്. അത്രയും തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമകൾ അഭിക്കവൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. " ഇതാരാ മനു... " അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് മധു നോക്കി. " നയന...." " ഹാ.... മനുന്റെ ex അല്ലേ...." " ഹ്മ്മ്.... " അഭി മൂളി. " sorry... കല്യാണത്തിന് വിളിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.... പെട്ടന്നായിരുന്നേ...." മധു നയനക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " വിളിച്ചാലും ഈ ചാവാലിയുടെ കല്യാണത്തിന് ഞാൻ വരാനും പോകുന്നില്ല... എന്റെ ഉചിഷ്ട്ടം മറ്റൊരാൾ കഴിക്കുന്നത് കാണുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല..." അവളോട് ജയിക്കാൻ അഹങ്കാരത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ നയന പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും മധുവിന് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വരാൻ തുടങ്ങി. ആ ദേഷ്യം മുന്നിലുള്ളവർക്ക് മനസിലായില്ലെങ്കിലും അഭിക്ക് കൃത്യമായി മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മാതിരി വേദനയല്ലേ അവളുടെ നീണ്ട നഖം അവന്റെ കൈതുടയിൽ ഉണ്ടാക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അഭി പതുക്കെ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ തട്ടി. വേണ്ടെന്ന പോലെ... സാരമില്ലെന്ന പോലെ.... " പലരുടെയും ഉചിഷ്ട്ടം 5 കൊല്ലത്തോളം മനു കഴിച്ചില്ലേ.... അത്രത്തോളം വരില്ലല്ലോ ഇത്. പറഞ്ഞു വരുമ്പോ ചിലതൊക്കെ സംഭവിക്കുന്നത് നല്ലതിനാണ് നയന. അതുകൊണ്ട് എന്താ.... പല മുഖം മൂടികളും അഴിഞ്ഞു വീണില്ലേ... അതിനൊടുക്കം യഥാർത്ഥ അവകാശിക്ക് കിട്ടേണ്ടവരെ തിരിച്ചു കിട്ടിയില്ലേ....... അല്ലേ മനു . " അവളെ ആ മണലിൽ ഇട്ട് പൂഴ്ത്താനുള്ള തോന്നൽ ഉണ്ടെങ്കിലും സംയമനം പാലിച്ചുകൊണ്ട് മധു പറഞ്ഞു.  നയന വാശിയോടെ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. ആ സംസാരത്തിനിടയിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ഐസ്ക്രീം മധു നിലത്തേക്കെറിഞ്ഞു. " ഇത് കണ്ടോ മനു... ആഗ്രഹിച്ചു വാങ്ങിയതാ... പറഞ്ഞിട്ടെന്താ ഇത്തിരി ചൂട്  തട്ടാൻ കാത്തു നിൽക്കുവാ നശിച്ചു പോവാൻ... പല മനുഷ്യരെയും പോലെ..." അഭിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അധികാരത്തോടെ കർച്ചീഫ് വലിച്ചെറുത്തു കയ്യും ചുണ്ടും തുടച്ചു അത് തിരിച്ചു പോക്കറ്റിലേക്ക് വച്ചു കൊണ്ട് മധു പറഞ്ഞു. " നീ എന്തൊക്കെ കാണിച്ചാലും ഇവന്റെ കൂടെ ഒരുപാട് കാലം ജീവിക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ? " നയന അവൾക്ക് നേരെ തല ചെരിച്ചു വിറക്കുന്നു വിരൽ ചൂണ്ടു ചോദിച്ചു. മധു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. " അതിപ്പോ...  നടന്നു പോകും നേരം ഒരു കാറ് വന്ന് കയറി ഇറങ്ങിയാൽ തീരുന്ന ജീവനെ നിനക്കും എനിക്കും  ഈ നിക്കുന്ന നിന്റെ കൂട്ടുകാരികൾക്കും എന്റെ മനുവിനും ഉള്ളു... എന്നേലും ചാവുംന്ന് കരുതി ഇപ്പോഴേ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ നിൽക്കണോ.... നിന്നെപ്പോലെ." മധു നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു. " ഡീ.... മതി നിന്റെ ചിലപ്പ്... " മധുവിന് നേരെ നയന ദേഷ്യത്തോടെ കയ്യുയർത്തിയതും മധു പെട്ടന്ന് കണ്ണടച്ച് മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിച്ചു. അടി വീഴുമെന്ന് കരുതിയിടത്തു ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും മധു കണ്ണ് തുറന്നു. നയനയുടെ വേദനകൊണ്ട് ചുളിയുന്ന മുഖം കണ്ടതും അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് മധു നോക്കി. അഭി തടുത്തു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന നയനയുടെ കയ്യിലെ ഞരമ്പുകൾ വേദനിക്കും പോലെ പൊങ്ങി വിറച്ചു നിൽക്കുന്നു. മധു ഞെട്ടി അഭിയെ നോക്കി. അഭി ഒരു ഊക്കോടെ അവളുടെ കൈ എറിഞ്ഞു. " ഹാ... " ആ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നയന വേദനയോടെ മുരണ്ടു. " നമുക്കിടയിൽ എല്ലാം തുടങ്ങിയതും എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചതും നീയാണ് നയന.... ഞാൻ പിന്നെ ഒരു ഉപദ്രവത്തിനും വന്നിട്ടില്ല... നീ സന്തോഷമായിരിക്കണം എന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു... പക്ഷെ എന്തൊക്കെയാ നീയീ കാണിക്കുന്നേ. എന്നോട് എന്ത് വേണേലും പറഞ്ഞോ ചെയ്തോ... പക്ഷെ ഇവളെ... ഇവളെ തൊട്ട് പോകരുത്. തൊട്ടാൽ...." അഭിക്ക് അങ്ങനൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നോ.... എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര സമാധാനത്തോടെ ഒരാൾക്ക് ദേഷ്യപ്പെടാൻ പറ്റുന്നത്... മധു അവിശ്വാസത്തോടെയാണ് അത് കണ്ടത്. നയന നിറക്കണ്ണുകളോടെ തോറ്റു പോയ ഭാവത്തിൽ രണ്ടു പേരെയും മാറി മാറി നോക്കി വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവൾ പോകുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സും പുറകെ ഓടി. ആ നേരം മധു അഭിക്ക് മുന്നിലായി കയറി നിന്നു. " എനിക്ക് വേണ്ടിയാണോ? " മധു പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. " നീയെനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യുന്നത്രയുമില്ലല്ലോ..." കടലിൽ നിന്നടിക്കുന്ന കാറ്റിൽ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പാറി വീണ് കിടക്കുന്ന മുടി രണ്ടു കയ്കൊണ്ടും മാടി ഒതുക്കി വച്ചുകൊണ്ട് അഭി പുഞ്ചിരിച്ചു. മാളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾ കെട്ടിയ പോണിറ്റൈൽ അഴിഞ്ഞു നിലത്തു വീണ  സ്ക്രഞ്ചി അവന്റെ കയ്യിൽ ഇട്ട് വച്ചിരുന്നത് ഊരി അവളുടെ മുടി മുഴുവനെടുത്തു അതിൽ കെട്ടി വച്ചു. എന്നിട്ടവളെ അവനോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. *************** " ഈ സഞ്ജുവേട്ടന്റെ ഒരു കാര്യം.... " വർഷ നഗ്നമായ മേനി പുതപ്പ് കൊണ്ട് മൂടി വിവശയായി പറഞ്ഞു. " എന്താടി.... ആദ്യമായിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ? " അവൻ ചുമരിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു. അതിന് വർഷ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടെന്തോ  പറയാൻ തുടങ്ങിയതും സഞ്ജുവിന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തതും ഒപ്പമായിരുന്നു. സഞ്ജു അവന്റെ  ചൂണ്ടുവിരൽ ചുണ്ടിലേക്ക് വച്ച് മിണ്ടല്ലേ എന്ന ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എന്നിട്ട് ഫോൺ എടുത്തു ചെവിയിലേക്ക് വച്ചു. " പറയെടാ... ജിഷ്ണു... " സഞ്ജു പറഞ്ഞു. " എടാ.... ഞാനവരോട് സംസാരിച്ചു നോക്കി പക്ഷെ നീ പറഞ്ഞ പൈസ കിട്ടില്ല.... ഒന്നിനെക്കൂടെ ഒപ്പിക്കാൻ പറ്റുവാണേൽ നീ പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ കിട്ടും..... " ജിഷ്‌ണു ഉടനെ മറുപടി എന്നോണം പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും സഞ്ജു ബെഡിൽ നിന്നെണീറ്റ് പതുക്കെ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.  ഇടക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി വർഷയോട് കണ്ണ് ചിമ്മികാണിച്ചു. " എടാ.. നീ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ വല്ല പട്ടിയെയോ പൂച്ചയെയോ ഒപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുമല്ലോ.... ഇതിപ്പോ ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടെത്തുകയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ചെറിയ കാര്യമല്ല... " സഞ്ജു അത്രയും താഴ്ന്ന സ്വരത്തിലായിരുന്നു സംസാരിച്ചിരുന്നത്. " എനിക്ക് മനസ്സിലാവും സഞ്ജു.... പക്ഷെ ആവശ്യം എന്റേതല്ല നിന്റേതാണ്. ഇതിപ്പോ സാധാരണ ടീം അല്ല.... ബാംഗ്ലൂർ red ടീമിന് കൊടുത്താൽ പൊതുവെ ഒന്നിന് 5 ഓ 6 ഓ ആണ് കിട്ടാറുള്ളത്... ഇതിപ്പോ കുറച്ചു മുതുക്കൻമാരുടെ കഴപ്പ് മാറ്റാനുള്ള കൊച്ചുങ്ങളെയാണ്  വേണ്ടത്.... അതുകൊണ്ടാണ് അവരിത്രയെങ്കിലും തരുന്നത്.... അതും കൂടെ ഓർക്കണം നീ... " ജിഷ്ണു പറയുന്നത് കേട്ട് സഞ്ജു നെറ്റിയിൽ ഉഴിഞ്ഞു. " ഞാനിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും...." സഞ്ജു പിറുപിറുത്തു. "എങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം... ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം... ഞാൻ ഇപ്പൊ നിന്റെ നാട്ടിൽ ഉണ്ട്. ഒരു ആവശ്യത്തിന് വന്നതാ... നാളെ രാവിലെ നിന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വരാം... എന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. എന്ത് പറയുന്നു?" " ആഹ്... എങ്കി നീ വീട്ടിലോട്ട് വാ... ബാക്കി അപ്പൊ സംസാരിക്കാം.. " ഇതും പറഞ്ഞു സഞ്ജു കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്ത് ഒരാലോചനയോടെ കുറച്ചു നേരം അവിടേ തന്നെ നിന്നു. എന്നിട്ടൊരു നെടുവീർപ്പോടെ വീണ്ടും വർഷയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കിടന്നു. ആരാ, എന്താന്നൊക്കെ വർഷ ചോദിച്ചെങ്കിലും കൃത്യമായൊരു മറുപടി കൊടുക്കാതെ  ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു സഞ്ജു അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു. നേരം ഒരുപാടായെന്ന് കണ്ടതും സഞ്ജു ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്തിട്ട് അവളോട് ബൈ പറഞ്ഞു റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. വീട് മുഴുവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. കള്ളന്മാരെപോലെ പതുങ്ങി പതുങ്ങി സഞ്ജു ഇരുട്ടിലൂടെ താഴെക്കിറങ്ങി. അഭിയുടെ റൂമിന് മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ലൈറ്റ് അണക്കാതെ വാതിൽ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ട് വെറുതെയൊന്ന് അകത്തേക്ക് സഞ്ജു എത്തി നോക്കി. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ഫോണിൽ ലുഡോ കളിക്കുന്ന മധുവിനെയും അഭിയേയും കണ്ടു സഞ്ജു മിഴിച്ചു നിന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മൂന്ന് ദിവസം മാത്രമായ കപ്പിൾസിന് പറ്റിയ പരിപാടി തന്നെ..... അതും പോരാഞ്ഞിട്ട്അവർ പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുമുണ്ട്. അഭി കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം ഇങ്ങനെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇപ്പോഴാണെന്നവൻ ഓർത്തു. പക്ഷെ ഇതിനൊക്കെ അൽപ്പയുസ്സാണെന്ന ചിന്തയിൽ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സഞ്ജു അവന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. തുടരും...... Guyz.... പുതിയ ഒരു story കൂടെ തുടങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്.... ഒരു dark romance വൈബ് വരുന്ന കഥയാണ്.... Promo ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയണേ