തുടർ കഥ 📚

part 31 കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അർജുൻ ഇറങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് അഭിയെയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും അർജുന്റെ മുഖം മുറുകി. “അഭി…” അവൻ വേഗം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “എന്തുപറ്റി നിന്റെ കൈക്ക്?” “ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ… ചെറിയ—” “ചെറിയതോ?” അർജുൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് നോക്കി. “ഇവിടെ എന്താ നടന്നത്?” അഭി ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുൻപ് അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ മാളവികയിലേക്ക് പോയി. കല്യാണവേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കവിളിൽ ചുവന്ന പാട്. അർജുന്റെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം പതുക്കെ മാറി. അവൻ മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “ഇതൊക്കെ എന്താ?” മാളവിക തലതാഴ്ത്തി. “ഞാൻ…” “നീ തന്നെയാണോ ഇവരെ വിളിച്ചത്?” അവൾ ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി. “അല്ല…” “പിന്നെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന പിള്ളേരെ കൂട്ടി ഇവിടെ കല്യാണം മുടക്കാൻ നിന്നതെന്തിനാ?” “അർജുൻ, ഞാൻ ആരെയും വിളിച്ചിട്ടില്ല…” “അപ്പോൾ ഇവർ വന്നത് എങ്ങനെയാണ്?” അവളുടെ കണ്ണുകൾ അഭിയിലേക്ക് പോയി. അർജുൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. “അഭി നിന്നെ സഹായിക്കാൻ വന്നതാണോ?” മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അർജുൻ കൂടുതൽ കലിപ്പോടെ ചോദിച്ചു “നിനക്ക് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ നേരെ പറയാൻ പറ്റില്ലേ? ഇങ്ങനെ പിള്ളേരെ കൂട്ടി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ മാത്രം ധൈര്യം കിട്ടിയോ?” തുടരും #പ്രണയം #തുടർകഥ #കാന്താരിയുടെ മാത്രം കലിപ്പൻ #story

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ റിപ്പർ വേണു - Chapter 8-The Nose Cutter (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… ഫുട്ബോൾ കൊലപാതകങ്ങളുടെ ഭീതിയിൽ നിന്ന് കൊല്ലം നഗരം പതുക്കെ മുക്തമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർക്ക് നേരെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ച സ്ത്രീകൾക്കുള്ള വേണുവിന്റെ ക്രൂരമായ ശിക്ഷാവിധി വിജയകരമായി അവസാനിച്ചു. തന്റെ വീട്ടിൽ രാജലക്ഷ്മി ഇപ്പോൾ വേണുവിനെ ഭയന്ന് തികച്ചും അനുസരണയുള്ളവളായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ സമാധാനം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു പുതിയ ഫാഷൻ ട്രെൻഡ് വേണുവിന്റെ സമാധാനം കെടുത്തിക്കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കും നഗരത്തിലേക്കും കടന്നുവന്നു. നഗരത്തിലെ യുവതികളും സ്ത്രീകളും മൂക്കിന്റെ നടുഭാഗം തുളച്ച് വലിയ വളയങ്ങൾ ധരിക്കുന്ന നോസ് സെപ്റ്റം പിയേഴ്സിംഗ് ഒരു വലിയ ഫാഷൻ ആയി കൊണ്ടാടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വേണുവിന് ഇത് ഒട്ടും സഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ചായയുമായി വന്ന രാജലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ വേണു പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി. അവൾ തന്റെ മൂക്കിന്റെ നടുഭാഗം തുളച്ച് തിളങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ മൂക്കുത്തി വളയം അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! "എന്താടീ ഇതൊക്കെ? ഇതെന്താ മൂക്കിലിട്ടിരിക്കുന്നത്?" വേണുവിന്റെ ശബ്ദം കനത്തു. "ഇതോ ചേട്ടാ? ഇതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പുതിയ ട്രെൻഡ്. സെപ്റ്റം പിയേഴ്സിംഗ് എന്ന് പറയും. നല്ല ഭംഗിയില്ലേ?" രാജലക്ഷ്മി ഒരല്പം അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. വേണുവിന്റെ മനസ്സ് അറപ്പോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. പണ്ടുകാലത്ത് കാളകളെയും പോത്തുകളെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ മൂക്കിൽ കയറിടുന്ന ആ പഴയ കാഴ്ചയാണ് അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. "ഭംഗിയോ? കന്നുകാലികൾക്കും പോത്തുകൾക്കും മാത്രം ചേരുന്ന ഈ കോപ്രായം ആണോ നിനക്ക് ഫാഷൻ? ആണുങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പോത്തിനെപ്പോലെ മൂക്കുകയറിട്ട് നടക്കാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലേടീ? മനുഷ്യസ്ത്രീകൾക്ക് ചേർന്നതല്ല ഇത്. ഇത് മൃഗങ്ങളുടെ ലക്ഷണമാണ്!" വേണു ആക്രോശിച്ചു. “ ചേട്ടന് ഒട്ടും ഫാഷൻ സെൻസ് ഇല്ല “ രാജലക്ഷ്മി പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു അവൾ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ പോയപ്പോൾ വേണുവിന്റെ വിരലുകൾ വീണ്ടും മേശപ്പുറത്ത് അമർന്നു. മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ മൂക്കിൽ വളയമിട്ട് അഹങ്കരിച്ചു നടക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ ഈ പുതിയ ഭ്രാന്ത് മാറ്റാൻ അയാൾ ഒരു പുതിയ ദൗത്യത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. "നിനക്കൊക്കെ മൂക്കിൽ വളയമിടാൻ അത്രയ്ക്ക് ആഗ്രഹമാണല്ലേ? എന്നാൽ ഇനി ആ വളയമിടാൻ നിങ്ങൾക്ക് മൂക്ക് തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാം! ജീവനോടെ മൂക്കില്ലാതെ നഗരത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന നാണക്കേട് ഈ നാടിന് ഒരു പാഠമായിരിക്കും." ഇത്തവണ വേണുവിന് അവരെ കൊല്ലാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അവരെ ജീവനോടെ വിട്ട്, അവരുടെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ അടയാളമായ മൂക്ക് മാത്രം അറുത്തു മാറ്റാനായിരുന്നു അയാളുടെ തീരുമാനം. തന്റെ പുതിയ ഭാവത്തിനായി അയാൾ ഒരു വിചിത്രമായ മുഖംമൂടി തയ്യാറാക്കി. മൂക്കിൽ വലിയൊരു സെപ്റ്റം റിങ് ഇട്ട ഒരു കറുത്ത കാട്ടുപോത്തിന്റെ ഭീകരമായ മാസ്ക് അയാൾ സംഘടിപ്പിച്ചു. മൂർച്ചയുള്ള ശസ്ത്രക്രിയാ കത്രികകളും ചോര മരവിപ്പിക്കുന്ന മൂർച്ചയുള്ള ചെറിയ സ്കാൽപ്പൽ കത്തികളും അയാൾ തന്റെ ടൂൾ ബോക്സിൽ കരുതി. ഇത്തവണയും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ട്രെൻഡ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് മൂക്കിലെ വളയം കാണിച്ച് സെൽഫികൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളെ വേണു നിരീക്ഷിച്ചു. …… ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ തന്റെ പുതിയ സെപ്റ്റം പിയേഴ്സിംഗ് ചെയ്ത ചിത്രം വലിയ ക്യാപ്ഷനോടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത അഞ്ജലിയായിരുന്നു വേണുവിന്റെ ആദ്യ ലക്ഷ്യം. ഒരു ദിവസം രാത്രി ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു വരികയായിരുന്ന അഞ്ജലിയുടെ മുന്നിലേക്ക് കറുത്ത വാൻ വന്ന് നിന്നു. വാനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നത് മൂക്കിൽ വലിയ വളയമിട്ട ഒരു ഭീകരനായ കാട്ടുപോത്തിന്റെ മുഖംമൂടി ധരിച്ച രൂപമായിരുന്നു! അവൾ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് വേണു അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് വാനിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. ക്ലോറോഫോം അടിച്ച തുണി മുഖത്ത് അമർന്നതോടെ അവൾ ബോധരഹിതയായി. പഴയ ഗോഡൗണിൽ ഒരു കസേരയിൽ കെട്ടിയിട്ട നിലയിലാണ് അഞ്ജലി കണ്ണുതുറന്നത്. മുന്നിൽ ആ പോത്തിന്റെ മുഖംമൂടി ധരിച്ച വേണു നിൽക്കുന്നു. കയ്യിൽ തിളങ്ങുന്ന മൂർച്ചയുള്ള സ്കാൽപ്പൽ കത്തി! "മൂക്കിൽ വളയമിട്ട് നടക്കാൻ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നല്ലേ നിനക്ക്? കാളകളെപ്പോലെ മൂക്കുകയറിട്ട് നടക്കുന്ന നിനക്കൊന്നും ഈ മൂക്ക് ആവശ്യമില്ല!" അവൾ ദയയ്ക്കായി യാചിച്ചുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു. പക്ഷേ വേണു ഒട്ടും ദാക്ഷിണ്യമില്ലാതെ അവളുടെ തല പിന്നിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. മൂർച്ചയുള്ള ആ കത്തി അവളുടെ മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ചോര ചീറ്റിയൊഴുകിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, വേദന കൊണ്ട് അവൾ പിടഞ്ഞു. അവളുടെ മൂക്കിന്റെ മുൻഭാഗവും ആ തിളങ്ങുന്ന വളയവും വേണു ഒരൊറ്റ വെട്ടിന് അറുത്തെടുത്തു! അവൾ ബോധരഹിതയായി വീണപ്പോൾ വേണു ചോര നിൽക്കാനുള്ള മരുന്ന് വെച്ചുകെട്ടി അവളെ ഒരു വിജനമായ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന് മുന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. വാനിലേക്ക് തിരികെ കയറിയ വേണു, അറുത്തെടുത്ത ആ മൂക്കിൽ നിന്നും തിളങ്ങുന്ന ആ വളയം മാത്രം ഊരിയെടുത്തു. ചോരയൊലിക്കുന്ന ആ മാംസക്കഷണം അയാൾ വാനിന്റെ വിൻഡോയിലൂടെ റോഡരികിൽ നിന്ന തെരുവ് നായയ്ക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. ആ നായ അത് കടിച്ചെടുത്ത് ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞപ്പോൾ വേണുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. …… നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ ബ്യൂട്ടി പാർലറിൽ ഇരുന്ന് ഒരുമിച്ച് സെപ്റ്റം പിയേഴ്സിംഗ് നടത്തി ഫോട്ടോ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ശിൽപയും മേഘയുമായിരുന്നു അടുത്ത ലക്ഷ്യം. അവർ രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞ് സ്കൂട്ടറിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ വേണു തന്റെ വാൻ ഉപയോഗിച്ച് അവരുടെ സ്കൂട്ടർ തടഞ്ഞു. രണ്ടുപേരെയും അയാൾ ക്രൂരമായി കീഴ്‌പ്പെടുത്തി വാനിലേക്ക് മാറ്റി. ഗോഡൗണിലെ മേശപ്പുറത്ത് രണ്ടുപേരെയും അടുത്തടുത്തായി കിടത്തി ഉറപ്പുള്ള ബെൽറ്റുകൾ കൊണ്ട് അയാൾ ബന്ധിച്ചു. "സൗന്ദര്യം കൂട്ടാൻ കന്നുകാലികളുടെ ഫാഷൻ അനുകരിക്കുന്ന തരുണീമണികൾ! നിങ്ങളുടെ ഈ അഹങ്കാരം ഞാൻ ഇന്ന് തീർത്തുതരാം." അവിടെ മറ്റൊരു ക്രൂരത അരങ്ങേറി. മൂർച്ചയുള്ള സർജിക്കൽ കത്രിക ഉപയോഗിച്ച് ശിൽപയുടെയും മേഘയുടെയും മൂക്കുകൾ അയാൾ കൃത്യമായി മുറിച്ചെടുത്തു. ചോരയൊലിക്കുന്ന ആ മുറിഞ്ഞ മൂക്കുകളുമായി വേണു വാനിലേക്ക് നടന്നു. വഴിയരികിലെ ഒരു വേസ്റ്റ് ബിന്നിനടുത്ത് വിശന്നു വലഞ്ഞു നിന്ന ഒരു കൂട്ടം തെരുവ് നായ്ക്കളുടെ മുന്നിലേക്ക് അയാൾ ആ രണ്ട് മൂക്കുകളും എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. നായ്ക്കൾ അത് ആർത്തിയോടെ കടിച്ചു കീറുന്നത് നോക്കി അയാൾ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു. ഇരകളെ റെയിൽവേ ക്രോസിന് സമീപം തള്ളി. ……. വേണുവിന്റെ വേട്ട അവിടെയും അവസാനിച്ചില്ല. ടെക്നോപാർക്ക് ജീവനക്കാരായ രശ്മിയും നിധിനയും തങ്ങളുടെ മൂക്കിലെ പുതിയ വളയങ്ങൾ കാണിച്ച് റീൽസ് പോസ്റ്റ് ചെയ്തതാണ് വേണുവിനെ ചൊടിപ്പിച്ചത്. ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി സിനിമ കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്ന അവരെ വേണു അതിവിദഗ്ദ്ധമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഗോഡൗണിലെ ഇരുട്ടിൽ, ആ ഭീകരമായ കാട്ടുപോത്തിന്റെ മുഖംമൂടിക്ക് മുന്നിൽ അവർ ജീവനായി യാചിച്ചു. "പഠിപ്പും വിവരവും ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്ന നിനക്കൊക്കെ ഇതാണോ സംസ്കാരം?" വേണുവിന്റെ കത്രിക അവരുടെ മൂക്കുകളിൽ ചുംബിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അവരുടെ മുഖത്തെ ഭംഗി ചോരയിൽ മുങ്ങി. അവരുടെ മൂക്കുകൾ വേണു അറുത്തെടുത്തു. അവരെ ആശുപത്രിക്ക് സമീപം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, വേണു ആ രണ്ട് മൂക്കുകളും തന്റെ വാനിന് പുറകിൽ സ്ഥിരമായി പിന്തുടരുന്ന ഒരു കറുത്ത തെരുവ് നായയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "നിനക്കുള്ള ആഹാരമാണ്... തിന്നോ!" വേണു പിറുപിറുത്തു. ……. നഗരത്തിലെ വലിയൊരു ബുട്ടീക് നടത്തുന്ന, സ്ത്രീകളുടെ ഫാഷൻ ഐക്കൺ എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സന്ധ്യയായിരുന്നു ആറാമത്തെ ഇര. തന്റെ ബുട്ടീക്കിലെ എല്ലാ ജീവനക്കാരെയും കൊണ്ട് സെപ്റ്റം പിയേഴ്സിംഗ് ചെയ്യിക്കുമെന്ന് അവൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. രാത്രി ബുട്ടീക് പൂട്ടി കാറിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയ സന്ധ്യയെ കാട്ടുപോത്തിന്റെ മാസ്ക് ധരിച്ച വേണു അടിച്ചുവീഴ്ത്തി വാനിലേക്ക് ഇട്ടു. ഗോഡൗണിൽ വെച്ച് അവൾ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. വേണു ഒട്ടും സമയം കളയാതെ സ്കാൽപ്പൽ കത്തി എടുത്തു. "മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂടി മൂക്കുകയറിടാൻ നടക്കുന്ന വലിയ ഫാഷൻ ലേഡി! നിന്റെ മൂക്ക് ആദ്യം പോകട്ടെ." അവളുടെ ദയനീയമായ നിലവിളി ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒടുങ്ങി. സന്ധ്യയുടെ മൂക്ക് വേണു അറുത്തെടുത്തു. ചോരയൊലിക്കുന്ന ആ മാംസക്കഷണവുമായി വേണു വാനിൽ കയറി. നഗരത്തിന്റെ വിജനമായ ഒരു കവലയിൽ വണ്ടി നിർത്തി, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കൂട്ടം തെരുവ് നായ്ക്കൾക്ക് നേരെ അയാൾ ആ ആറാമത്തെ മൂക്കും എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. നായ്ക്കൾ അതിനായി പരസ്പരം കടപിടികൂടുന്നത് വേണു ആസ്വദിച്ചു നോക്കിനിന്നു. …… അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കൊല്ലം നഗരത്തിൽ ഭീകരമായ മൂക്കറുക്കൽ പരമ്പരയാണ് നടന്നത്. ഒരുപാട് യുവതികളുടെ മൂക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട വാർത്ത പരന്നതോടെ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഭയന്നു വിറച്ചു. മൂക്കിൽ പിയേഴ്സിംഗ് ചെയ്ത പെൺകുട്ടികൾ ജീവഭയം കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ വളയങ്ങൾ ഊരിയെറിഞ്ഞു. മാധ്യമങ്ങൾ ഈ പുതിയ അക്രമിയെ ദി നോസ് കട്ടർ എന്ന് വിളിച്ചു. ഇൻസ്പെക്ടർ സുരേഷ് ഈ വിചിത്രമായ കേസന്വേഷണത്തിൽ തലപുകച്ചു. " ഇത് ആ പഴയ സീരിയൽ കില്ലർ തന്നെ ആണോ ഇവൻ പക്ഷെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നില്ല, പകരം ഇരകളെ ജീവനോടെ വിട്ട് അവരെ വിരൂപരാക്കുകയാണ്. ഇതും ഒരു പ്രത്യേക തരം സൈക്കോ മനോഭാവമാണ്," സുരേഷ് തന്റെ സംഘത്തോട് പറഞ്ഞു. ……. അന്ന് വൈകുന്നേരം വേണു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കർട്ടന് പുറകിൽ രാജലക്ഷ്മി പേടിയോടെ നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അവളുടെ മൂക്കിലെ ആ വലിയ തിളങ്ങുന്ന വളയം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു! പകരം ആ ദ്വാരം അടയ്ക്കാനായി അവൾ ഒരു ചെറിയ പഞ്ഞി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വേണു അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് ചോദിച്ചു. "എന്താ രാജീ... നിന്റെ ആ വലിയ ഫാഷൻ വളയം എവിടെപ്പോയി? ഊരിക്കളഞ്ഞോ?" "അയ്യോ ചേട്ടാ... നഗരത്തിൽ പുതിയൊരു സൈക്കോ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എത്ര പെൺകുട്ടികളുടെ മൂക്കാ അവൻ അറുത്തെടുത്തത്! ഒരു പോത്തിന്റെ മുഖംമൂടി വെച്ചാണ് അവൻ വരുന്നത്. എനിക്ക് പേടിയായിട്ടാ ചേട്ടാ... ഞാൻ അതപ്പോഴേ ഊരിക്കളഞ്ഞു." രാജലക്ഷ്മി പേടിച്ചു വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വേണുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അയാൾ അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടി. " കൊള്ളാം നല്ലത്.. അല്ലെങ്കിൽ ആ പോത്ത് ചിലപ്പോൾ ഈ വീട്ടിലേക്കും വന്നേനെ," വേണുവിന്റെ തണുത്ത വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ ഭയത്തോടെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വേണു തന്റെ വാനിലെ സീറ്റിനടിയിൽ സൂക്ഷിച്ച ബാഗ് തുറന്നു. അതിൽ ഇരകളുടെ മൂക്കുകളിൽ നിന്ന് ഊരിയെടുത്ത തിളങ്ങുന്ന ആറ് സെപ്റ്റം വളയങ്ങൾ ചോരക്കറയോടെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവ ഓർമ്മയ്ക്കായി മാത്രം അയാൾ സൂക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ ആ മൂക്കുകൾ... അവയെല്ലാം ഇപ്പോൾ നഗരത്തിലെ തെരുവ് നായ്ക്കളുടെ വയറ്റിലാണ്! പോത്തിന്റെ ആ കറുത്ത മുഖംമൂടിയിലേക്ക് നോക്കി വേണു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. "നഗരത്തിലെ കന്നുകാലികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... എങ്കിലും പൂർണ്ണമായി മാറിയിട്ടില്ല. നായ്ക്കൾ ഇനിയും വിശന്നിരിക്കുകയാണ്. പോത്ത് വീണ്ടും ഇറങ്ങും!" ....... End രാജ ലക്ഷ്മി ഇപ്പോൾ ഓൺലൈൻ കഥ വായിച്ചു സമയം കളയുന്നുണ്ട് എന്നത് ആണ് വേണുവിന്റെ പുതിയ പരാതി ഒരു പക്ഷെ അടുത്ത തവണ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത് കഥ വായിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകളോ എഴുത്തു കാരുടെ കൈകളോ ആയിരിക്കും. കൈ ഇല്ലാതെ കഥ എഴുതാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിരിക്കും അത് കൊണ്ട് റിപ്പർ വേണു തത്കാലം സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചോട്ടെ 🤣 ഞാൻ നിർത്തുന്നു

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ ഡൗ ഹിൽ -Chapter 2 - The Key Of Loop ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുറുസിയോങ്ങിലെ ഡൗ ഹിൽ കാടുകളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് ഒരു ശവക്കച്ചപോലെ വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൈൻ മരങ്ങളുടെ ഗന്ധത്തിന് പകരം, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ചോരയുടെയും ചീഞ്ഞ ഇലകളുടെയും മനംപിരട്ടുന്ന ഒരു നാറ്റം തളംകെട്ടി നിന്നു. മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിൽ വേണുപിള്ള തീപ്പൊരിയുണ്ടാക്കാൻ കല്ലുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് പല്ലുകടിച്ചു. "ഈ ബിജുവിന് വയനാട് പോരെങ്കിൽ വല്ല വാഗമണ്ണും പോരാഞ്ഞോ? ഇവിടെ നമ്മളെ കൊണ്ട് വന്ന് തണുപ്പിച്ചു കൊല്ലാറായല്ലോ!" ആദർഷ് ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പതിവുപോലെ പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്ക് വേണുച്ചേട്ടാ... ഇത് ഹൊറർ വൈബ് ഉള്ള ബെസ്റ്റ് സ്പോട്ട് ആണ്. ഇവിടുത്തെ തലയില്ലാത്ത ആൺകുട്ടിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ?" ഗീത പതിവുപോലെ ചെവി പൊത്താൻ കൈകൾ ഉയർത്തി. പക്ഷേ, ബിജു ജോണിന്റെ ശ്രദ്ധ പോയത് അവരുടെ വാക്കുകളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു കൊച്ചു സംഭവത്തിലേക്കാണ്. ഒരു കറുത്ത കാക്ക മരച്ചില്ലയിൽ വന്നിരുന്ന് കൃത്യം മൂന്ന് തവണ ചിറകടിച്ചു; തൊട്ടുപിന്നാലെ വേണുപിള്ളയുടെ കൈയിലെ തീപ്പന്തത്തിൽ നിന്ന് തെറിച്ച ഒരു തീപ്പൊരി കൃത്യമായി സജിത്തിന്റെ ഇടതുകാലിലെ ഷൂസിൽ വീണ് ഒരു തരി പുക ഉയർന്നു. ബിജുവിന്റെ തലച്ചോറിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ഷോക്കടിച്ചതുപോലെ തോന്നി. ഇത് ഞാൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ...* അവൻ കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സെക്കൻഡ് സൂചി 11:15-ൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒരൊറ്റ അനക്കവുമില്ലാതെ വിറച്ചുനിന്നു. അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി ബിജുവിന്റെ വലതുകണ്ണിലേക്ക് തെറിച്ചു. അതേ നിമിഷം, സജിത് തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയൊരു സിഗരറ്റ് ലൈറ്റർ തപ്പിയെടുത്ത് അബദ്ധത്തിൽ തറയിലിട്ടു. "ഡാ സജിത്തേ..." ബിജു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, "നീയിപ്പോൾ ലൈറ്റർ താഴെയിട്ടത് നോക്കി നിസാർ പറയും 'നോക്കി നിക്കടാ തെണ്ടീ' എന്ന്... അത് കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യ 'എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇരിക്കും..." ബിജു പറഞ്ഞുതീരും മുൻപേ നിസാർ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞു, "നോക്കി നിക്കടാ തെണ്ടീ!" തൊട്ടുപിന്നാലെ സന്ധ്യ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് നിലത്തിരുന്നു, "എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നു..." എല്ലാവരുടെയും ചലനങ്ങൾ ബിജുവിന് ഒരു സ്ലോമോഷൻ സിനിമ പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതൊരു സാധാരണ ഡെഷാവു ആയിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ബിജുവിന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഭീകരമായൊരു കൊളുത്തിപ്പിടുത്തം ഉണ്ടായി. അവൻ തല തല്ലിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു! തലച്ചോറിന്റെ ഞരമ്പുകളിൽ ആരോ ഡിജിറ്റൽ കോഡുകൾ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഒരു ഇരമ്പൽ. കഴിഞ്ഞ ലൂപ്പുകളിൽ സംഭവിച്ച ഓരോ അധ്യായങ്ങളും ഒരു പ്രൊജക്ടർ പോലെ അവന്റെ കൺമുന്നിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു: ആദ്യം അവർ കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റുന്നു... സജിതിന് വിബിന്റെ ഡയറി പേപ്പർ കിട്ടുന്നു... 1989-ലേക്ക് ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്യുന്നു... വിബിൻ എന്ന എഴുത്തുകാരൻ അശരീരിയായി വരുന്നു... വേണുപിള്ള മരക്കഷണം കൊണ്ട് അടിക്കുന്നു... പേപ്പർ കത്തിക്കുന്നു... ആകാശത്ത് 'NO END' എന്ന് തെളിയുന്നു... വീണ്ടും ഇതേ തണുപ്പിലേക്ക് ക്യാമ്പ് റീസ്റ്റാർട്ട് ആകുന്നു!* തലച്ചോറിലെ മെമ്മറി ബ്ലോക്കുകൾ പൂർണ്ണമായി അൺലോക്ക് ആയതോടെ ബിജു കിതച്ചുകൊണ്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ടും അമ്പരപ്പ് കൊണ്ടും ചുവന്നിരുന്നു. "ബിജൂ... എന്താടാ നിനക്ക്?" സജിത് കയ്യിലെ കുപ്പി മറന്ന് ഓടിയെത്തി. "ഡാ !" ബിജു അലറി. "നമ്മൾ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ പ്ലോട്ടിൽ പെട്ട് കറങ്ങുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാണ്! ഇതൊരു ലൂപ്പാണ്... കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഇത് 151-ാമത്തെ റീസ്റ്റാർട്ട് ആണ്!" "ഇവനെന്താ കൂടിയ എന്തോ വലിച്ചു കേറ്റിയോ അതോ വട്ടായോ?" നിസാർ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "എനിക്ക് വട്ടല്ലടാ!" ബിജു സജിത്തിന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യ പോക്കറ്റിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി, "നിന്റെ ആ പോക്കറ്റിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു കഷ്ണം നോട്ട്ബുക്ക് പേപ്പർ കാണും! അതിൽ വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന പേരും, 'കഥാപാത്രങ്ങൾ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു' എന്ന ആദ്യ വരിയും കാണും... തപ്പിയെടുത്തു നോക്കെടാ!" സജിത് പേടിയോടെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൻ ഒരു മഞ്ഞക്കടലാസ് പുറത്തെടുത്തു. ബിജു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: (കഥാപാത്രങ്ങൾ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു - വിബിൻ പി മേനോൻ) എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ ചോര വറ്റി. "ഇതെങ്ങനെ നിനക്കറിയാം ബിജൂ?" വേണുപിള്ള ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അറിയില്ല പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പ്!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പല്ലുകടിച്ചു. "നമ്മൾ ആ ഡയറി കത്തിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. ശുഭം എന്ന് എഴുതാതെ കത്തിച്ചതുകൊണ്ട് ആ സൈക്കോ റൈറ്റർ നമ്മളെ ഈ ഡൗ ഹില്ലിലെ ലൂപ്പിലിട്ട് അനന്തമായി കൊല്ലുകയാണ്!" അപ്പോഴേക്കും കാട്ടിൽ കാറ്റ് ഭീകരമായി ആഞ്ഞുവീശി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുകപടലങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഒരു ഭീമാകാരമായ മുഖമായി ആകാശത്ത് വിരിഞ്ഞു. കാറ്റിൽ ആ അശരീരി അലറിവിളിച്ചു: "ഹാ... ഹാ... ഹാ! കൊള്ളാമല്ലോ ബിജു ജോൺ! നീ ലൂപ്പിന്റെ രഹസ്യം കണ്ടുപിടിച്ചല്ലേ? പക്ഷേ ഓർമ്മയുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ ഈ പ്ലോട്ടിൽ നിന്ന് നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ലടാ ! നിന്റെ ക്ലൈമാക്സ് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും!" "എടോ സൈക്കോ തെണ്ടി!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി വെല്ലുവിളിച്ചു . "നിന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോൾ പേനയും ലാപ്ടോപ്പും ഇല്ല! നീ അശരീരി ആയി കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞത് നിന്റെ വലിയ മിസ്റ്റേക്ക് ആണ്!" "എന്താ ബിജൂ നിന്റെ പ്ലാൻ?" വേണുപിള്ള ചോദിച്ചു. "വേണുച്ചേട്ടാ, അവൻ നമ്മളെ വെച്ച് കഥയെഴുതിയെങ്കിൽ, ഇനി നമ്മൾ ഇവിടുത്തെ കഥ തിരുത്തിയെഴുതും! ഇവൻ നമ്മളെ 1989-ൽ ഇട്ട സ്ഥിതിക്ക്, 2026-ലെ ടെക്നോളജിയും ലോജിക് ഇല്ലാത്ത ട്വിസ്റ്റും ഇവന്റെ കഥക്ക് താങ്ങില്ല!" ബിജു തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അലറി, "സജിത്തേ, നിസാറേ... നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ആ നിലമ്പൂർ സാധനം എടുക്ക്! സന്ധ്യേ, സിജീ.ലൈലെ.. ഐഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് ഏറ്റവും ഉയർന്ന പവറിലിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് അടിക്ക്!" "എന്തിനാടാ?" സജിത് കുപ്പിയുമായി മുന്നോട്ട് വന്നു. "ഈ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിബിൻ വെറും ഈർപ്പവും പുകയുമാണ്! അവന്റെ ഈഗോയാണ് ഈ കാറ്റായി അടിക്കുന്നത്!" ബിജു പറഞ്ഞു. "ആൽക്കഹോളും തീയും വെളിച്ചവും കൂടിച്ചേർത്ത് നമ്മൾ ഈ കാട്ടിലെ പുക മൊത്തം കത്തിച്ച് അവന്റെ പ്ലോട്ട് ബ്രേക്ക് ചെയ്യും!" നിസാർ മദ്യക്കുപ്പി വായുവിൽ സ്പ്രേ ചെയ്ത് തീപ്പന്തം അതിലേക്ക് കാട്ടി. ഒപ്പം ഐഫോണുകളുടെ ബ്ലൈൻഡിംഗ് ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകൾ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. തീയും വെളിച്ചവും അടിച്ചുകയറിയപ്പോൾ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുനിന്ന വിബിന്റെ ശബ്ദം വേദനയോടെ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി: "അയ്യോ... എന്റെ ഭാവന ഉരുകുന്നു! എന്റെ പ്ലോട്ട് പൊളിയുന്നു! സീൻ ബ്രേക്ക് ആകുന്നു!" "വേണുച്ചേട്ടാ... ഇപ്പോൾ!" ബിജു അലറി. വേണുപിള്ള തറയിൽ കിടന്ന കരിഞ്ഞ ഒരു മരക്കഷണം എടുത്ത് അടുത്തുള്ള വലിയ പാറയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. കരിഞ്ഞ കരി കൊണ്ട് പാറപ്പുറത്ത് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ആഞ്ഞെഴുതി: "ശുഭം (THE END) ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദത്തോടെ ആകാശത്തെ ചുവന്ന 'NO END' എന്ന അക്ഷരങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം നിന്നു. മൂടൽമഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായി വഴിമാറി. ……… സൂര്യന്റെ ഇളംവെയിൽ മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ ബിജു കണ്ണുതുറന്നു. ഡൗ ഹില്ലിലെ ആ ഭീകരമായ തണുപ്പും ചീഞ്ഞ നാറ്റവും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. പകരം കൺമുന്നിൽ കണ്ടത് പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ പുൽത്തകിടിയും ചുറ്റും തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളും! ദൂരെ ഒരു ബോർഡിൽ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു: *'വെൽക്കം ടു വയനാട് റിസോർട്ട് & സ്പാ'*. ഫോൺ എടുത്തുനോക്കിയപ്പോൾ 5G ഫുൾ റേഞ്ച്! സമയം രാവിലെ 7:00 മണി. ഗീത അന്തംവിട്ട് ചുറ്റും നോക്കി, "അല്ല ബിജൂ... നമ്മൾ ഡൗ ഹില്ലിലെ ലൂപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ നേരെ നാട്ടിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലല്ലേ എത്തേണ്ടത്? നമ്മളെന്താ വയനാട്ടിൽ?" "അതെടാ..." വേണുപിള്ള ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി വീട്ടുതാക്കോൽ എടുത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "തൃശ്ശൂരിലെ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചു കിടന്നുറങ്ങാം എന്ന് കരുതിയതാ... നമ്മളെന്തിനാ ഈ വയനാട്ടിൽ വന്നിറങ്ങിയത്?" "ഒരു മിനിറ്റ്..." ബിജുവിന്റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. അവൻ വേഗത്തിൽ റിസോർട്ടിന്റെ റിസപ്ഷൻ കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു. അവിടുത്തെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ ഒരു പുതിയ ലെതർ നോട്ട്പാഡും വിലകൂടിയ ഒരു പേനയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ ആദ്യ പേജിൽ നീല മഷിയിൽ വൃത്തിയായി എഴുതിയിരുന്നു: *(ഡൗ ഹില്ലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് അവർ വെറുതെ കരുതി...ഒരു ചെറിയ ട്വിസ്റ്റ്‌ പാർട്ട് 2: വയനാട് വൈബ് ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു - രചന: വിബിൻ പി മേനോൻ)* ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് തറയിൽ വീണ് ചിതറി. വേണുപിള്ള തലയിൽ കൈവെച്ച് കൗണ്ടറിന് മുന്നിലിരുന്നു, "എന്റെ ദൈവമേ... ആ തെണ്ടി നമ്മളെ വീട്ടിൽ വിടാതെ അടുത്ത ലൊക്കേഷനിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് വന്നതാണല്ലേടാ? ബിജൂ!" ....... "തുടരും... തീർച്ചയായും തുടരും!"