part 7 രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 106-ാം റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അർജുന്റെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ്. മേശപ്പുറത്ത് അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ചില സാധനങ്ങളും. മാളവിക അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ആരാ?” അവൻ എഴുന്നേറ്റു. “അഭി.” “അർജുന്റെ ആരാ?” അഭി ഒന്ന് അർജുനെ നോക്കി. “അത്…” “അവനോട് ചോദിക്കണ്ട. പറയാൻ അറിയില്ല.” അർജുൻ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു. അഭി ഉടനെ മിണ്ടാതായി. മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മരുന്ന് കഴിച്ചോ?” “ഇല്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വേണ്ട.” “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതല്ലേ?” “കേട്ടു.” “പിന്നെ?” “കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് എടുത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “കഴിക്ക്.” അർജുൻ മരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞാനും കേട്ടു.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മരുന്ന് തിരിച്ചെടുത്തില്ല. “പക്ഷേ ഇത് കഴിക്കാതെ ഞാൻ പോകില്ല.” അർജുൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. “നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?” “ഉണ്ട്.” “പിന്നെ പോ.” “ഇത് തീർത്തിട്ട് പോകാം.” അഭി ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ മേൽ വീണു. “എന്താ?” “ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.” “ചിരിക്ക്.” “ഇല്ല.” “ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” അഭി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടനോട് ആരും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.” അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു. “നീ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.” “എന്തിന്?” “പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്.” അഭി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക തടഞ്ഞു. “അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട.” “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനും തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണല്ലേ?” “അതെ.” “അതാണ് പ്രശ്നം.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അന്ന് എന്റെ സ്കൂട്ടി തട്ടിയതും നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം ആയിരുന്നോ?” #തുടർകഥ