പാർട്ട് 12 ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വിശ്രമിച്ച ശേഷം രാവിലെ തന്നെ മാളവിക ആശുപത്രിയിലെത്തി. Night duty കഴിഞ്ഞ് നേരെ വന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ആ മയക്കം ഇന്നില്ലായിരുന്നു. പുതിയ ഷിഫ്റ്റ്. പുതിയ തിരക്ക്. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മുഖം. അർജുൻ. അവനെ വീണ്ടും കാണുമോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയാണോ… അതോ സോറി പറയിപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയാണോ… അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ഫയലുകൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വാർഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടത്. “ഇവിടെ വച്ചാൽ മതി.” അവളുടെ ചുവടുകൾ നിന്നു. ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് മറക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ. അവൻ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രസിങ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അർജുന്റെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. മാളവികയുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും… അതിനൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചെറിയ വിജയച്ചിരിയും. “അപ്പോൾ…” അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നിങ്ങൾ പോയില്ലല്ലേ?” അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു. “ഞാൻ പോയതല്ലേ?” “പോയി.” “പിന്നെ?” “ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി കാണില്ലെന്ന്.” അവൻ അവളെ നോക്കി. “എന്നെ കാണാൻ ഇത്ര ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നോ?” മാളവികയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. “അയ്യോ… അത്രയ്ക്ക് ഒന്നും സ്വപ്നം കാണണ്ട.” “എങ്കിൽ?” “സോറി പറയിപ്പിക്കാൻ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു.” അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും കടുത്തു. “വീണ്ടും അതേ കാര്യം.” “പിന്നെ എന്ത് പറയണം?” “ഒന്നും പറയണ്ട.” “എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും.” “എനിക്ക് കേൾക്കാനുള്ള ബാധ്യതയില്ല.” അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് കലിപ്പിന് കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “അത് ശരിയാ.” അവൾ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “പക്ഷേ സോറി പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറവാണ്.” അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. #തുടർകഥ #തുടർകഥ #📔 കഥ