പാർട്ട്‌ 8 “എന്റെ സ്വന്തം സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്ത് ഞാൻ നിൽക്കുന്നത് എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വഴിയിലാകുന്നു?” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “പിന്നെ വണ്ടിയിടിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയതും ശരിയാണല്ലേ?” “അന്ന് എനിക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.” “ഓഹ്…” അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി. “അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ തെറ്റിനും ഒരു കാരണം ഉണ്ടാകും.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “എന്റെ തെറ്റ് ഞാൻ സമ്മതിക്കും.” “എപ്പോൾ?” “എനിക്ക് തോന്നുമ്പോൾ.” മാളവിക ചിരിച്ചു. “അത് തന്നെയാ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം.” “എന്ത്?” “നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നത് മാത്രമാണ് സത്യം എന്ന് കരുതുന്നത്.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മാളവിക മരുന്ന് അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഇത് കഴിക്കണം.” “ഇല്ല.” “ശരി.” അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വാതിലിലെത്തിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു: “ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “എന്ത്?” “നിങ്ങൾ എത്ര വലിയ ആളായാലും, എത്ര പണമുണ്ടായാലും, എത്ര വാശിയുണ്ടായാലും…” അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. “മര്യാദയ്ക്ക് പകരം പണം കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല.” മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത വീണു. അഭി പോലും ചിരിച്ചില്ല. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെ നിന്നു.#തുടർകഥ