கடைசி கடிதம் மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது. மருத்துவமனையின் ஜன்னல் அருகே நின்று கொண்டிருந்தாள் நந்தினி. கையில் ஒரு பழைய கடிதம். அது ஆதவனின் கையெழுத்து. ஆதவன் அவளுடைய காதலன். இல்லை... அவளுடைய உலகம். கல்லூரி முதல் நாள், எல்லோரும் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, தனியாக ஒரு புத்தகத்துடன் அமர்ந்திருந்த நந்தினியிடம் வந்து, "உன்னை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால் பரவாயில்லை... நான் புரிந்துகொள்கிறேன்." என்று சொன்ன முதல் மனிதன். அந்த ஒரு வாக்கியம் அவள் வாழ்க்கையை மாற்றியது. ஏனென்றால், நந்தினி சிரித்துக் கொண்டிருந்தாலும், உள்ளுக்குள் உடைந்த பெண். அவளது வலிகளை யாரும் கேட்கவில்லை. ஆனால் ஆதவன் கேட்டான். அவள் பேசாத கண்ணீரின் சத்தத்தைக் கூட கேட்டான். ஒருநாள் நந்தினி கேட்டாள். "நான் வயதாகி அழகு குறைந்துவிட்டால்?" ஆதவன் சிரித்தான். "நீ அழகாக இருப்பதற்காக நான் காதலிக்கவில்லை." "பிறகு?" "நீ சிரிக்கும்போது என் மனசு அமைதியாகிறது. நீ அழும்போது என் இதயம் வலிக்கிறது. அதனால்தான் காதலிக்கிறேன்." நந்தினி அழுதாள். அது சந்தோஷக் கண்ணீர். காலம் ஓடியது. திருமணம் பற்றி பேசத் தொடங்கினர். வீடு எப்படி இருக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு என்ன பெயர் வைக்க வேண்டும். வயதாகிய பிறகு எங்கே வாழ வேண்டும். எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டனர். ஆனால்... வாழ்க்கைக்கு வேறு திட்டம் இருந்தது. ஒருநாள் ஆதவன் மயங்கி விழுந்தான். மருத்துவமனை. பரிசோதனை. அறிக்கை. புற்றுநோய். கடைசி நிலை. மருத்துவர் சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் நந்தினியின் காதில் ஒலித்தன. "அவரிடம் அதிக நேரம் இல்லை..." அந்த இரவு ஆதவன் அழவில்லை. நந்தினிதான் அழுதாள். குழந்தை போல. ஆதவன் அவள் கண்ணீரை துடைத்தான். "ஏன் அழுகிறாய்?" "நான் உன்னை இழக்க விரும்பவில்லை." அவன் மெதுவாக சிரித்தான். "காதல் என்றால் சேர்ந்து வாழ்வது மட்டும் இல்லை நந்து... கடைசி மூச்சு வரை ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பது." மாதங்கள் கடந்தன. ஆதவன் மெலிந்தான். ஆனால் அவனுடைய காதல் மெலியவில்லை. ஒவ்வொரு காலையிலும், "சாப்பிட்டாயா?" என்று கேட்பான். ஒவ்வொரு இரவிலும், "நன்றாக தூங்கு." என்று சொல்வான். தனக்கு மரணம் நெருங்கிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தும்... அவளைப் பற்றித்தான் யோசித்தான். ஒரு நாள்... ஆதவன் நந்தினியிடம் ஒரு உறையை கொடுத்தான். "நான் இல்லாத பிறகு இதைப் படி." சில நாட்களில்... ஆதவன் அமைதியாக கண்களை மூடினான். நந்தினியின் கையை பிடித்தபடியே. கடைசியாக அவன் சொன்ன வார்த்தை... "அடுத்த பிறவி இருந்தாலும்... உன்னைத்தான் தேடுவேன்." அவன் சென்ற பிறகு... உலகமே வெறுமையாகிவிட்டது. நந்தினி நாட்களாக அழுதாள். சாப்பிடவில்லை. பேசவில்லை. சிரிக்கவில்லை. அப்போது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அந்த உறை. அதை திறந்தாள். உள்ளே ஒரு கடிதம். "என் நந்து," "நீ இந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கிறாய் என்றால், நான் உன் அருகில் இல்லை." "ஆனால் ஒரு விஷயம் தெரிந்துகொள்." "மரணம் என்னை உன்னிடமிருந்து பிரித்திருக்கலாம்." "ஆனால் காதலை பிரிக்க முடியவில்லை." "நீ சிரிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், நான் எங்கோ சிரித்துக்கொண்டிருப்பேன்." "நீ அழும் ஒவ்வொரு முறையும், என் ஆன்மா வலிக்கும்." "அதனால் தயவுசெய்து அழாதே." "நான் வாழ்ந்த நாட்களில் கிடைத்த மிகப்பெரிய பரிசு நீதான்." "எனக்கு வாழ்க்கை குறைவாக கிடைத்திருக்கலாம்." "ஆனால் காதல் முழுமையாக கிடைத்தது." "அது உன்னால்." "ஒருநாள் நீ வயதாகி, கண்ணாடியில் உன் முகத்தைப் பார்க்கும்போது..." "உன் கண்களின் ஓரத்தில் இருக்கும் சுருக்கங்களைப் பார்த்து வருத்தப்படாதே." "அந்த சுருக்கங்களுக்குள் என் காதல் ஒளிந்திருக்கும்." "உன் வெள்ளை முடிகளில் என் நினைவுகள் இருக்கும்." "உன் தனிமையில் என் அணைப்பு இருக்கும்." "நீ கடைசியாக கண்களை மூடும் நாளில்..." "பயப்படாதே." "ஏனென்றால் நான் அங்கே காத்திருப்பேன்." "மீண்டும் உன் கையை பிடிக்க." கடிதம் முடிந்தது. நந்தினியின் கண்ணீர் காகிதத்தின் மீது விழுந்தது. ஆனால் அந்த கண்ணீரில் வலி மட்டும் இல்லை. காதலும் இருந்தது. ஒருவரை இழந்த துயரம் இருந்தது. அவரால் இவ்வளவு நேசிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியும் இருந்தது. அந்த நாள் முதல்... நந்தினி ஒவ்வொரு மழையையும் காதலித்தாள். ஏனென்றால் மழைத்துளிகள் அவளிடம் ஒரு ரகசியத்தைச் சொன்னது. "உண்மையான காதல், உயிர் நிற்கும் இடத்தில் முடிவதில்லை..." "நினைவு இருக்கும் வரை அது வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்." ❤️ #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #😍குட்டி கதை📜 #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #📺வைரல் தகவல்🤩 #👉வாழ்க்கை பாடங்கள்