ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mKAgnpp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഅറുപതോളം ചാപ്റ്ററുകൾ ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്തിരുന്നതാണ്‌. പക്ഷേ, പോസ്റ്റായി 4 സെക്കൻഡുകൾ കഴിയുമ്പോൾ ഷെയർ ചാറ്റ് റിമൂവാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്‌ ലേറ്റായത്. എല്ലാം എഡിറ്റ് ചെയ്യണം. ഷെയർ ചാറ്റിനു അലർജിയുള്ള വാക്കുകൾ റിമൂവാക്കണം. മിശ്വ - 22 "എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ തേടി ഇറങ്ങിയതാണ് ഞാൻ. മിശ്വ! എന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരി... എനിക്കൊരുപാടിഷ്ടമുള്ള എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പെൺകുട്ടി..." ആവൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ അമ്മാവന്റെ മുഖത്ത്‌ കടുത്ത നിരാശ വ്യാപിക്കുന്നത്‌ വ്യക്തമായിരുന്നു. അല്പനേരത്തേക്ക് അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്തല്ലാമോ മനസ്സിലിട്ട് കൂട്ടിക്കിഴിക്കുന്ന പോലെ... അയാൾ ചിന്താമൂകനായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, അമ്മാവൻ തരുണിന്റെ തോളിൽ കരം ചേർത്തു പിടിച്ചു. "എന്താ അവളുടെ പേര് പറഞ്ഞത് ?" ശേഖർജിയുടെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിലുള്ള ചോദ്യം. "മിശ്വ " തരുൺ അയാളെ ഉറ്റുനോക്കി. "ഇതെത്ര കാലമായി നീയും അവളും തമ്മിൽ ?" തികഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ തന്നെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംസാരം. "അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ..." അവൻ ആലോചനയിലാണ്ടു. "ചെറുപ്പം മുതലേ എനിക്കറിയാം അവളെ. പക്ഷേ, പ്രേമൊന്നുമല്ല ഞങ്ങളു തമ്മിൽ." തരുൺ അല്പം നീരസം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നുമുള്ള കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടു. "പിന്നെ ? " "പിന്നെന്താ... ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ? കൂട്ടുകാരിയാണവൾ." "എന്താ തരുൺ തമാശ പറയുകയാണോ ?" അയാൾ ചിരിച്ചു. "അങ്ങനെയല്ല മാമാ... എനിക്കത് പറഞ്ഞു തരാൻ അറിയില്ല..." "ഉം..." അമ്മാവൻ അമർത്തി ഒന്ന് മൂളി. "അവൾ ഇവിടെ ഉണ്ടോ... മൈസൂരിൽ ?" "അറിയില്ല " തരുണിന് അതിനും ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. "പിന്നെ നിനക്ക് അറിയാവുന്നത് എന്താടാ ?" നേരിയ പരിഹാസഭാവത്തിൽ ശേഖർജി ചോദിച്ചു. "എനിക്കറിയാവുന്നത്... " തരുൺ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചതിന് ശേഷം പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തുടർന്നു. "എനിക്കറിയാവുന്നത്... എനിക്കവളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. എവിടെയാണ് എന്താണ് എന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും അവളെ ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും കണ്ടുപിടിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. ഇനിയിപ്പോ എന്തെങ്കിലും ആപത്തിലാണെങ്കിൽ എന്ത് വില കൊടുത്തും ഞാനവളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും! ഇതൊക്കെയാണ് എനിക്ക് അറിയാവുന്നത്!" ദൃഢമായിരുന്നു തരുണിന്റെ സ്വരം. അമ്മാവൻ ഒരു നിമിഷം അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "ഉം... റസ്റ്റ്‌ എടുക്കു." അവന്റെ ചുമലിൽ ഒന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് റെഡ്ഡി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്നയാൾ ഒന്ന് നിന്നു. "മിശ്വ... ഫുൾ നെയിം എന്താ ?" "മിശ്വ പ്രകാശ് പാട്ടീൽ. " തരുൺ തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് പറഞ്ഞു. "ഉം... ഞാനൊന്ന് അന്വേഷിക്കട്ടെ. " റെഡ്ഡി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. റൂമിന് വെളിയിൽ ഭവ്യതയോടെ കാത്ത് നിൽക്കുന്ന വിക്ടറിനെ അയാളൊന്ന് നോക്കി. "മിടുക്കനാണ് സർ... ബട്ട് ഒരിത്തിരി ഓവർ ഇമോഷണൽ ആണ്. പിന്നെ സംസാരം ഒക്കെ ആക്ഷൻ സിനിമയിലെ ഡയലോഗ് പോലെയാ പറയുന്നത്. എനിക്ക് ചിരി വന്നു." അയാൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ റെഡ്ഡിയുടെ ചുണ്ടിലും ഒരു ചെറുചിരി മിന്നിമാഞ്ഞു.. "അപ്പൊ വിക്ടർ... ഈ പെണ്ണിനെ ഒന്ന് കണ്ടുപിടിക്കണമല്ലോ. " ശേഖർജിയുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചു. "വെരി സിംപിൾ സർ." വിക്ടർ നിസ്സാര മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "കല്ലഹള്ളി റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ അന്വേഷിച്ചാൽ അവൾ എങ്ങോട്ടാണ് ടിക്കറ്റ് എടുത്തതെന്ന് കിട്ടും. ആ ഡേറ്റ് വെച്ച് നമുക്ക് അന്വേഷിക്കാം." "എന്നാ അത് നടക്കട്ടെ. അവളെ തരുൺ കാണുന്നതിന് മുൻപ് നമുക്കൊന്ന് കാണണ്ടേ!" ചുണ്ട് കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് വന്യമായൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് റെഡ്ഡി താഴേക്ക് നടന്നു. പിറകെ തന്നെ അതേ ചിരിയോടെ വിക്ടറും അനുഗമിച്ചു. ബാൽക്കണിയിലെ റെയിലിൽ കയ്യൂന്നിക്കൊണ്ട് തരുൺ അതേ നിൽപ്പ് തുടർന്നു. അന്തരീക്ഷമാകെ തണുപ്പാണ്. മൈസൂർ മഹാ നഗരം ഉണരുന്നതേയുള്ളൂ. കട്ടകൾ അടുക്കി വെച്ചത് പോലുള്ള പടുകൂറ്റൻ കെട്ടിടങ്ങൾ... അതിനെ മറച്ചു കൊണ്ട് പുക പോലെ ഒഴുകിയകലുന്ന കോടമഞ്ഞിലേക്ക് കണ്ണുകളർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ നിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ ദൃഷ്ട്ടികൾ താഴെ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് നീണ്ടത്. ബംഗ്ലാവിന്റെ ഗാർഡനിനോട്‌ ചേർന്നുള്ള വിശാലമായ ഗ്രൗണ്ടിൽ, ലക്ഷണമൊത്ത ഒരു വെള്ളക്കുതിര! അതിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചടുലതയോടെ നടന്ന് വരുന്ന മൃദുല. തരുണിന്റെ മിഴികളിൽ കൗതുകം മിന്നി. അതിന്റെ പുറത്തേക്ക് അനായാസം ചാടിക്കയറിയ മൃദുല, മെയ്വഴക്കമുള്ള, ഒരു പടനായികയെ പോലെ കുതിക്കുന്നത് കാണെ തരുണിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. ഷോർട്സും ടീഷർട്ടും തലയിലൊരു തൊപ്പിയും ധരിച്ച് കുതിരസവാരി നടത്തുന്ന മൃദുല രാജശേഖര റെഡ്ഡിയെ അവൻ ഇമവെട്ടാതെ അല്പനേരം നോക്കി നിന്നു. പൊടുന്നനെ, പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. അവൻ പുരികം ചുളുക്കിക്കൊണ്ട് ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി. എന്നാൽ സ്‌ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട് തരുൺ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് സ്തംഭിച്ചു നിന്നു പോയി! "അച്ഛൻ!" അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു. കൈകൾക്ക് വിറയൽ ബാധിച്ചു. ഞൊടിയിടനേരം കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു പോയ കാര്യങ്ങളൊക്കെയും അവന്റെ കണ്മുന്നിൽ മിന്നി മറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ മുറുക്കി ചിമ്മിത്തുറന്ന് ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്ത് വിട്ട് കൊണ്ട് തരുൺ രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് കോൾ എടുത്തു. "ഹ… ഹലോ " ഇടറലോടെയാണെങ്കിലും തരുൺ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. മറുവശം നിശബ്ദമായിരുന്നു... അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടെ നോക്കി. കോൾ കണക്ട് ആണെന്ന് കണ്ടതും വീണ്ടും ചെവിയോട് ചേർത്തു. "അച്ഛാ..." "നീ സേഫ് അല്ലേ ? " ഗാംഭീര്യം ഒട്ടും ചോരാതെയുള്ള ദിനകർ റെഡ്ഡിയുടെ സ്വരം. "അതെ. " തരുണിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. "വയനാട്ടിലാണോ ഇപ്പോഴും ? " അടുത്ത ചോദ്യം. "അല്ല. ഞാൻ തിരികെയെത്തി. " "മൈസൂരിലെത്തിയോ. " അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആശ്വാസം നിഴലിച്ചത് പോലെ... "എത്തി " "ഉം. ശെരി " "അല്ല… ഞാൻ വയനാട്ടിൽ പോയെന്ന് എങ്ങനെ -" തരുണിന്റെ ചോദ്യം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുൻപേ മറുവശത്ത് കോൾ കട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. ** വയനാട് - മേപ്പാടി ഗവണ്മെന്റ് പോളിടെക്ക്നിക്ക് കോളേജ് - ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പ്. ഭൂമീദേവിയുടെ ഭീകരതാണ്ഢവത്തിൽ, ജീവന് വേണ്ടി പൊരുതി വിജയിച്ചു വന്നവർ. എങ്കിലും, ഉറ്റവരും കിടപ്പാടവും നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയ അവരുടെ മുഖത്ത് തീരാദുഃഖത്തിന്റെ കനൽപാളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നോക്കി നിൽക്കുന്നവരെ പോലും പൊള്ളിച്ചു കളയും വിധം അവ ഓരോരുത്തരിലും എരിഞ്ഞു പുകഞ്ഞു. ഒരൊറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് അനാഥരായ മനുഷ്യർ... അച്ഛനമ്മമാർ നഷ്ടമായ പിഞ്ചോമനകൾ, മക്കൾ മൃതിയടഞ്ഞു പോകുന്നത് കൺമുന്നിൽ കാണേണ്ടി വന്ന മാതാപിതാക്കൾ... ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞവരുടെ ഇടയിലേക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കടന്നു വന്ന്, അവരുടെ സ്വന്തബന്ധങ്ങളെ മണ്ണിനടിയിലാക്കി മേൽവിലാസം പോലും നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞ് ഭൂപടം മാറ്റിയെഴുതിയ പ്രകൃതിപ്രക്ഷോഭം! മിനിറ്റുകളുടെ ഇടവേളകളിൽ ആ കോളേജ് കോമ്പൗണ്ടിനകത്തേക്ക് വാഹനങ്ങൾ ഇരമ്പിയെത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. കേരളമങ്ങോളം ഉള്ള ജനങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന് ദുരിതത്തിലാഴ്ന്ന മനുഷ്യർക്ക് അടിയന്തിര അവശ്യ സാമഗ്രികൾ എത്തിക്കുന്നവയാണവ. പലചരക്കുകളും, ഭക്ഷണപതാർത്ഥങ്ങളും, കുടിവെള്ളവും, വസ്ത്രങ്ങളും, ഒരു മനുഷ്യന് അത്യാവശ്യം വേണ്ടി വരുന്ന സകല വസ്തുക്കളും മണിക്കൂറുകൾക്കകം ആ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാംപിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ബെഞ്ചുകളും ടേബിളുകളും മാറ്റി ഇട്ട്, ക്ലാസ് മുറികളിൽ കട്ടിലുകൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഓഫീസ് മുറികളിൽ അരിയും പലവ്യഞ്ജനവും നിറഞ്ഞു. ഒരു വശത്ത് ഭക്ഷണം പാചകം ചെയ്യലും നടന്നു പോന്നു. കോളേജിനോട് ചേർന്ന് തന്നെ ഒരു ആനക്കൂട്ടം വിശ്രമിക്കുന്നത് കാണാം. പതിനാറ് ആനകൾ! അതിൽ പകുതിയും പല പ്രായത്തിലുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾ. ദുരന്തത്തിൽ അവർക്കും കിടപ്പാടം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ച്ചയാണെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യക്കുഞ്ഞ് പോലും അവരെ കണ്ട് ഭയന്നില്ല. ഇരുകൂട്ടരും തുല്യദുഖിതർ. ചോറും കറികളും എല്ലാവരെയും തേടി എത്തി. ഭക്ഷണം വിളമ്പി നൽകാനായി വോളന്റിയർമാർ നിരന്നു. "ആരും ആനകൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കരുത്. അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുകയും അരുത്. നമ്മൾ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാഞ്ഞാൽ അവർ നമ്മളെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല." ഒരു ഫോറെസ്റ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ് എല്ലാവർക്കും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അതേ പടി അനുസരിച്ചു കൊണ്ട് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഇന്നലെ വരേ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ആഹാരം കഴിച്ചവർ ഇന്ന് തനിച്ചാണ്. ആ ഓർമ്മകളിൽ ചിലരുടെ ഭക്ഷണം കണ്ണുനീർ കുതിർത്തു. നിലത്ത് പായ വിരിച്ച് കിടന്നും, വരാന്തകളിൽ ചാരി ഇരുന്നും, ദുരന്തം നേരിട്ട് കണ്ട അവരിൽ ചിലർ മാധ്യമ പ്രവർത്തകരോട് വാചാലരായി. "പേരെന്താ ? " മദ്ധ്യവയസ്കനായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വന്ന് ചോദിച്ചതും തറയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ശ്രമപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. "ചോട്ടു! " "ചോട്ടുവോ ? " അയാളുടെ പുരികം ചുളിഞ്ഞു. "റെക്കോർഡിക്കൽ നെയിം പറയെടോ " "ഓ! എന്റെ പേര് ഞാൻ തന്നെ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു സർ " അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ദയനീയ ഭാവത്തോടെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു. "ഭഗത്. ഛോട്ടാ ഭഗത്..." "ഉം. മലയാളം അറിയില്ലല്ലേ ?" ഫയലിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ മുഖമുയർത്തി. "കൊറച്ചു കൊറച്ചു അറിയാം." "മ്മ്. നാട് ? " "കല്ലഹള്ളി... കർണാടക. " "അപകടം സംഭവിക്കുമ്പോൾ തന്റെ കൂടെ വേറെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ ?" ആ ചോദ്യം അവനെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് ജീവനും കയ്യിലേന്തി നെട്ടോട്ടമോടിയ തേയിലത്തോട്ടത്തിലേക്കാണ്. അവൻ ഒന്നും പറയാഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ എഴുത്തു നിർത്തി തലയുയർത്തി. "ഇല്ല. ഞാൻ ഒറ്റക്കായിരുന്നു." "ഉം. വയനാട്ടിലേക്ക് എന്തിന് വന്നു ?" "അത്... ടൂർ." ചോട്ടു വേഗം പറഞ്ഞു. "ഒറ്റക്കോ ?" അയാളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ചോട്ടു ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ഒടുവിൽ, "അതെ. ഒറ്റക്ക് തന്നെ." ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഒന്ന് അമർത്തി മൂളി. അയാൾക്കത് വിശ്വാസയോഗ്യമായി തോന്നിയില്ലെന്ന് മുഖത്ത് വ്യക്തം. "മ്മ്. അഡ്രസ്സ് വേണം." ചോട്ടുവിനെ ചെറഞ്ഞൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അഡ്രസ്സൊന്നും ഇല്ലാത്തവനാണ് സർ... എന്നെ വിട്ടേക്കൂ. ഞാൻ എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പൊക്കോളാം. " ചോട്ടു കൈകൂപ്പി. "ഈ ബാഗ് തന്റെയല്ലേ ?" പെട്ടെന്ന് അയാൾ പിറകിൽ നിന്നും ഒരു ബാഗ് എടുത്ത് കാണിച്ച് ചോദിച്ചതും ചോട്ടുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു വന്നു. ഞൊടിയിടയിൽ അത് ചാടി കൈപിടിയിലാക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ തുറന്നു നോക്കി. പണം ഭദ്രമായി തന്നെ അതിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചോട്ടുവിന്റെ മുഖത്ത് അതിശയഭാവം നിറഞ്ഞു. ഇത്രയൊക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടും, പല കൈകൾ മാറി വന്നിട്ടും ഈ പണം നഷ്ടപ്പെട്ടില്ലല്ലോ... അവിശ്വസനീയം! പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് അവൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. ശരീരമാകെ മുറിവുകളാണ്. തലങ്ങും വിലങ്ങും ഒട്ടിച്ച ബാൻഡ് എയ്ഡുകളിലേക്ക് അവനൊന്ന് നോക്കി. എങ്കിലും വേദനയറിയാത്ത പോലെ. കുഴ തെറ്റിയ ഇടതു കരം പ്ലാസ്റ്ററിനുള്ളിലാണ്. അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഉറുമ്പരിക്കുന്ന പോലെ... മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് വേച്ച് വേച്ച് പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് പെട്ടന്നവന് ഓർമ്മ വന്നത്. "ഈ ബാഗ് മാത്രേ കിട്ടിയൊള്ളോ ? " തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോട്ടു നിന്നു. "അതെ. വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ ?" അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. വേറെ തന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ മാരകായുധത്തെ പറ്റി ഒരു ഗവണ്മെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനോട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് ദോഷം ചെയ്തേക്കും എന്ന് സ്വയം ഓർത്ത് അവൻ മൗനം പാലിച്ചു. "എനിക്ക് പോണം. " ചോട്ടു പിറുപിറുത്തു. "ഈ ക്യാമ്പിനുള്ളിൽ എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും പൊയ്ക്കോളൂ. നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യമാണെങ്കിൽ എല്ലാം ഒന്ന് ക്ലിയർ ആയിട്ടേ നടക്കൂ. മഴ ഒക്കെയൊന്ന് കുറയട്ടെ. ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കണമെങ്കിൽ ഫോൺ തരാം. " പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്ത് കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചോട്ടു വിലങ്ങനെ തല ചലിപ്പിച്ചു. "വിളിക്കാനും പറയാനുമൊന്നും എനിക്കാരുമില്ല സർ. " മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്ന തരുണിന്റെ രൂപം അവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുക്കി. പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചമർത്തി കൊണ്ടാണ് ചോട്ടു തുടർന്നത്. "എനിക്ക് ചുരത്തിലേക്ക് പോകാൻ പറ്റുമോ ?" എന്തോ വലിയ തമാശ കേട്ട പോലെ ചുറ്റിലുമുള്ളവർ ചിരിച്ചു. തുടരും... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ