📙 നോവൽ, 📔 കഥ Image & Post | ShareChat

𝑺𝒉𝒂𝒇𝒆𝒆𝒌 𝑴𝒐𝒉𝒂𝒎𝒎𝒆𝒅 - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _6 ✍️ രചന - Aysha akbar ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ ഉടൻ ആനന്ദി തിരഞ്ഞത് അഭിയെയായിരുന്നു..... മുറിയിൽ അവനില്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ പതിയെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി...... ടേബിളിന്റെ അരികിലെ കസേരയിലാരിക്കുന്ന ദേവി അവളെ കണ്ടെങ്കിലും കണ്ടില്ലെന്ന മട്ടിലിരുന്നു.... അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ദയനീയ മായി അവരെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അതൊരു ചോദ്മാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല...... കാരണം അഭി അവിടെയില്ലാത്തത് അവർക്കറിയുമായിരുന്നില്ല.... അവളുടെ നോട്ടം കാണുമ്പോൾ ദേവീക്കവളോട് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഇനി എല്ലാവരും പറയും പോലെ അവൾ തന്റെ പേര കുട്ടി തന്നെയാണെങ്കിൽ ഈ കാണിക്കുന്ന അകൽച്ചയെല്ലാം വെറുതെയാവില്ലേ.... തന്റെ ഹൃദയവും അവളോട് അലിഞ്ഞു ചേരില്ലേ.. എന്നാലിപ്പോഴേ അവളെ ചേർത്ത് നിർത്തിയാൽ കിച്ചു വിനു അത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല.... അവളെ നോക്കും തോറും ദേവിയുടെ മനസ്സാകേ കലുഷിതമായിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് കവി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്..... വാതിലിനോട് ചാരി ദേവിയെ നോക്കി നിൽ ക്കുന്നവളുടെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞൊരു നിരാശ കാണാം..... ആ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുന്നുണ്ട്.. ഇപ്പോ കരഞ് പോകുമെന്ന വണ്ണം മുഖം വീർത്തിട്ടുണ്ട്..... കവിയെ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളിലേക്കായി.... അപ്പോഴും ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്ക തക്ക ബന്ധമില്ലെന്ന പോൽ അവൾ നിശബ്ദയായിരുന്നു.... അഭി പുറത്തേക്ക് പോകുന്നയത് കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അഭിയെ യാണ്‌ അവൾ ചോദിക്കുന്നതെന്ന് കവിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു..... അവളുടെ അസാമാന്യ മായ പക്വത കാണുമ്പോൾ കവിക്കവളോട് അതിരറ്റ വാൽസല്യം തോന്നി.... അഭി പുറത്തേക്ക് പോയേക്കുവാ... ഇപ്പൊ വരും കേട്ടോ...... കവി അവൾക്കല്പം അടുത്തേക്ക് നിന്നെന്ന വണ്ണം അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അല്പം ആശ്വാസം പടർന്നു....... ദേവിക്ക് ഒന്നും കാണാൻ വയ്യെന്ന വണ്ണം മുറിയിലേക്ക് കയറി പോകുമ്പോൾ കവിക്കും ഒരു സമാധാനം തോന്നി.... കാരണം അവൾക്കും ആനന്ദിയോടൊന്ന് സംസാരിക്കണമായിരുന്നു..... മോൾക്ക്..... ചായ തരട്ടെ..... ചുറ്റും ആരുമില്ലാതെ ആനന്ദിയോടൊപ്പം തനിച്ചായ ആ നിമിഷം കവിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങി കിടന്നിരുന്ന മാതൃ ഹൃദയം തുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ആനന്ദി കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവളെ യൊന്ന് നോക്കി...... പല്ല് തേച്ചില്ല.... ഈ... അവളതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കുഞ്ഞരി പല്ലുകൾ കവിക്ക് നേരെ കാണിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കുട്ടിത്തം ആസ്വധിച്ചെന്ന പോൽ കവിയുടെ ഉള്ളിലൊരു തണുപ്പ് വീണിരുന്നു..... അവൾ പോലുമറിയാതെ അവളുടെ വിരലുകൾ ആ മിനുസമേറിയ മുടിയിലേക്കൊന്ന് നീങ്ങി..... അവൾ നടു വളച്ചു കൊണ്ട് ആനന്ദി യിലേക്ക് താഴ്ന്നു.... എങ്കി ഞാൻ പല്ല് തേച് തരട്ടെ..... കെട്ട് പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെച്ചു കൊണ്ട് കവി യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ സമ്മതമെന്ന വണ്ണം ഒന്ന് തല കുലുക്കിയിരുന്നു..... കവി അവളുടെ കുഞ്ഞി വിരലുകൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അടുക്കള പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു കുളിര് നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... കുപ്പിയിൽ നിന്നും പൽ പൊടിയെടുത്തു അവളുടെ കയ്യിലെക്കിട്ട് കൊടുത്തപ്പോൾ വിരലുകൾ കൊണ്ടവൾ കുഞ്ഞരി പല്ലുകൾ അമർത്തി തേക്കുന്നത് കവി നോക്കി നിന്നു..... അപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ കവിയുടെ കണ്ണുകൾ അഭി വരുന്നുണ്ടോയെന്ന് തിരയും.. അവൻ കുറച്ചു വൈകി വന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് മനസ്സ് അതിയായി ആഗ്രഹിക്കും...... അവളെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അവളെ കുളിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും കുപ്പായമിടീക്കുന്നതും കണ്ണെഴുതി പൊട്ട് തൊടീക്കുന്നതുമെല്ലാം കവി കണ്ണ് തുറന്ന് കൊണ്ട് സ്വപനം കണ്ടു..... അവൾക്കുള്ള ചായയും പലഹാരവുമെടുത്തു കവി ഉമ്മറത്തു ചെല്ലുമ്പോൾ തിണ്ണയിൽ നിന്നവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... ദേ.... ഇത് കഴിക്ക്..... അപ്പോഴേക്കും അവൻ വരും..... കവി പിറകിൽ നിന്നത് പറഞ്ഞതും അവൾ വന്ന് ആ പാത്രത്തിനരികിലേക്കിരുന്നു..... അവൾക്കപ്പുറത്തായി കവിയുമിരുന്നു..... അവൾ കഴിക്കുന്നത് നോക്കി അവളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും നോക്കി കവിയിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു വികാരം അല തല്ലുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... എന്തിന്റെ പേരിലായാലും ഇങ്ങനെയൊരു കുഞ്ഞിനെ കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ ആർക്കാണ് തോന്നുക ഈശ്വരാ..... കവിയുടെ ഹൃദയം എന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു.... കണ്ണിമ വെട്ടാതെ കവി അവളെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് അവൾ പോലുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല...... പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ശബ്ദത്തോടെ ആ മുറ്റത് ബൈക്ക് വന്ന് നിന്നത്..... കിച്ചുവിനെ കണ്ടതും കവി പെട്ടെന്ന് ഇരുന്നിടത് നിന്നെഴുന്നേറ്റിരുന്നു... രാവിലെ പോയ ആളാണ്‌..... ഇത്ര പെട്ടെന്നുള്ള ഈ വരവ് പതിവില്ലാത്തതാണ്.... ആനന്ദി യുടെ അടുത്തിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ കവിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നിയിരുന്നു.... കാരണം ഇന്നലയെ തനിക്ക് താക്കീത് തന്നതാണ്..... കവിയെയും അവൾക്കടുത്തിരിക്കുന്ന ആനന്ദിയെയും കണ്ടതും അത് വരെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്ന കിച്ചുവിന്റെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി മുറുകി...... കവിയുടെ ഹൃദയം അവൾക്ക് വേണ്ടി പിടക്കുന്നത് ആ കണ്ണിൽ കണ്ടിട്ടെന്ന വണ്ണം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം പടർന്നു.... കവി ആനന്ദിയിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.... അപ്പോഴും കിച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ ഇരുവരെയും നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... അമ്മേ..... തന്നെ നോക്കിയ അതേ ദേഷ്യത്തോടെ അവൻ അലറുമ്പോൾ കവി ശെരിക്കും ഭയന്ന് പോയിരുന്നു..... ആനന്ദി അതിലേറെ ഭയന്നു കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി........ അവൾക്കപ്പോൾ അവളുടേ അഭിയെ കാണണമായിരുന്നു..... അവന്റെ അലർച്ച കേട്ടെന്ന വണ്ണം അകത്തു കിടക്കുകയായിരുന്ന ദേവി എഴുനേറ്റ് വന്നു. ആ ശേഖട്ടേട്ടൻ കടയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. അവർക്ക് മകളെ തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെന്ന്.... അവരെ എങ്ങനെ കുറ്റം പറയാനൊക്കും..... കിച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ ദേവിയെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ സങ്കടം വന്നെന്ന വണ്ണം ദേവി ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു..... അത് കേട്ട് കൊണ്ടാണ് അഭി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്.... അഭി.. അഭിയെ കണ്ടതും ആനന്ദി ഓടി ചെന്നവന്റെ കാലിൽ ചുറ്റി പിടിക്കുമ്പോൾ അവനും അവളുടെ നെറുകിലൊന്ന് തലോടി.... എവിടെയായിരുന്നു അഭി.... ആനന്ദി പേടിച്ചു. അവളത് പറയുമ്പോൾ അവൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. . അപ്പോഴും തന്നെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കിച്ചുവിനെ അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഒന്നവിടെ നിന്നെ..... അവൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അകത്തേക്ക് കയറാനൊരുങ്ങിയതും കിച്ചുവിന്റെ കനമുള്ള ശബ്ദം അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി.... എന്താ നിന്റെ മനസ്സിൽ..... എല്ലാവരെയും മാനം കെടുത്തി ഇവിടെ താമസിക്കാമെന്നോ.... എവിടെ നിന്നോ ഒരു കൊച്ചിനെ ഉണ്ടാക്കി വന്നിട്ട് നാട്ടുകാരുടെ മുമ്പിൽ ഞങ്ങളെ മാനം കെടുത്താമെന്നോ.... നിന്നേ നാട് ചുറ്റാൻ വിട്ടത് ഇതിനല്ല....... കിച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ അഭിയുടെ നേർക്ക് നിന്നത് പറയുമ്പോൾ അഭി അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടി പോയിരുന്നു..... വേറെ ആര് പറഞ്ഞാലും ഏട്ടന്റെ വായിൽ നിന്ന് അങ്ങനെ യോന്നവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല..... അവനു സങ്കടം കൊണ്ട് കണ്ണ് കാണുന്നില്ലായിരുന്നു.... നെഞ്ചാകെ കീറി മുറിയുന്നത് പോലെ തോന്നി...... ആനന്ദിയുടേ അടുത്ത് തന്നേ കണ്ട സങ്കടം കൂടി ഈ ദേഷ്യത്തിലുണ്ടെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ കവിക്കും കുറ്റബോധം തോന്നിയിരുന്നു.... അതിന് ഇത്...... അമ്മയാണ് ഇവിടം വരെയേത്തിച്ചത്..... ദേവി അഭിയുടെ പക്ഷം പിടിച്ചെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും കിച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ അതിനെ തടഞ്ഞു.... അവനെ മുറിച്ചു വെച്ചത് പോലെയുള്ള ഈ മുഖം കണ്ടിട്ടും അമ്മ മാത്രമേ വിശ്വസിക്കാത്തതുള്ളു..... നാട്ടുകാർക്ക് മുഴുവൻ അറിയാം എല്ലാം.... ഇനിയും എത്ര ആളോട് പറയും ഈ ട്രെയിനിന്റെ കഥ... ഇതിന്റെ കൂടെ ഇതിന്റെ തള്ളയെ കൂടി കൊണ്ട് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ അൽപ മെങ്കിലും ചീത്ത പ്പേര് ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു.... ഇതിപ്പോ ചേട്ടന് കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാന്നിട്ട് അനിയൻ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് നാട്ടുകാരെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ചല്ലോ...... കിച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ അതും കൂടി പറഞ്ഞപ്പഴേക്കും അഭിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...... ഏട്ടൻ ചെറുപ്പം മുതലേ വഴക്കൊക്കെ പറയാറുണ്ട്... എങ്കിലും അവനെപ്പോഴും തന്നേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.... തന്നോട് ഇതിനെ കുറിച് വനൊരു വാക്ക് ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തനിക്കിത്രയേറെ സങ്കടം വരില്ലായിരുന്നു.... ഈ സമയം വരെയും എന്താണ് സത്യം എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഏട്ടന്റെ വരവ് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.... അവനു ശ്വാസം തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയത് പോലെ തോന്നി..... അതേ..... ഇതെന്റെ കുഞ് തന്നെയാ..... ആർക്കാ ഇനിയും അറിയേണ്ടത്..... അഭിയുടെ ഗൗരവമേറിയ ശബ്ദം അവിടെയുയർന്നതും ഒരു നിമിഷം കിച്ചുവടക്കം പതറി പോയിരുന്നു..... ദേവി കണ്ണ് മിഴിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി.... കവിയും ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി പോയിരുന്നു.... കാരണം അവന്റെ ശബ്ദം ഇത്രയേറെ ഉയർന്നാ വീട്ടിൽ കേട്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു.... എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെ അതിലേറെ തമാശയോടെ മാത്രം സംസാരിക്കുന്നവനാണ്..... എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്..... തന്റെ കാലിനൊപ്പം നിൽക്കുന്നവളെ ഇടതു കൈ കൊണ്ടവൻ തന്നിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി അടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചു....... എല്ലാവർക്കും അറിയാം.... പക്ഷെങ്കിൽ ഇതിനെ വലിച്ചോണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല..... കിച്ചുവും വിട്ട് കൊടുക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അത് പറയുമ്പോൾ അഭിക്ക് ഒന്ന് കൂടി ദേഷ്യം വന്നു..... ഇതെന്റെ അച്ഛനുണ്ടാക്കിയ വീടാണ്...... എനിക്ക് കൂടി അവകാശപ്പെട്ടത്.... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് ഞാനിവിടെ തന്നേ നിൽക്കും...... പിന്നേ..... നിങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലെങ്കിൽ അതിന് ഡോക്ടറെ കാണണം... അല്ലാതെ ആ ദേഷ്യം എന്റെ മേലിൽ തീർക്കുകയല്ല വേണ്ടത് .. എല്ലാവരുടെയും വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ കിടന്നിളകി മറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ ഒരു നിമിഷം അഭിക്ക് അവനെ തന്നേ നഷ്ടമായി പ്പോയിരുന്നു... അവനത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും കവിളിൽ ഒരു കൈ വന്ന് പതിഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...... ഒരു നിമിഷം കവിളിൽ കൈ വെച്ചു കൊണ്ടവനൊന്ന് നോക്കി ..... മുമ്പിൽ വിറച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത് അമ്മയാണ്..... അവൻ ദയനീയമായി അവരെയൊന്നു നോക്കി.... ആ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും ഇളകി മറിയുന്നുണ്ട്..... നിർത്തിക്കോ നിന്റെ സംസാരം..... ഇനിയൊരക്ഷരം മിണ്ടി പോകരുത്.... പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു നീയെങ്ങോട്ടാ യീ കയറി പോകുന്നത്....... കുഞ്ഞുങ്ങളെ ന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു യോഗമാണ്....... നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയത് ഞങ്ങൾ എന്തോ വലിയ പുണ്യം ചെയ്തിട്ടാണോ .... അല്ലാ......നീയിവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് ജനിക്കണമെന്നതൊരു യോഗമായിരുന്നു..... അത് പോലെ അവർക്ക് സമയമാവുമ്പോൾ അവർക്കും ഈശ്വരൻ കൊടുക്കും..... അതോർത്തു എന്റെ പൊന്ന് മോൻ ആശങ്ക പ്പെടേണ്ട.... ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി അകത്തേക്ക് കയറി പോകുമ്പോൾ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു കൊണ്ട് അഭിയങ്ങനെ നിന്നു..... ആനന്ദിയുടെ കൈ വിരലുകൾ അവന്റെ കാലിൽ മുറുകി..... ഇനിയൊന്നും പറയാനില്ലെന്ന വണ്ണം തോറ്റു നിൽക്കുന്ന ഏട്ടനെ കണ്ടപ്പോഴായിരുന്നു കവിളിലേ വേദനയെക്കാളേറെ അവന്റെ നെഞ്ച് പിടച്ചത് .... പറയരുതായിരുന്നു താൻ..... പറ്റി പ്പോയി..... നെഞ്ച് വല്ലാതെ കലങ്ങിയിരുന്നവന്റെ... അപ്പോഴും ഏട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്ന് സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പിടിക്കുന്ന കവിയിലാണ്...... അതേ.... താൻ പറഞ്ഞു വാക്കുകൾ ഏട്ടനെക്കാളേറെ അവരെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്... അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുതായിരുന്നു താൻ.. ഓർക്കും തോറും അഭിയുടെ ചങ്ക് പിടഞ്ഞു.... തല താഴ്ത്തി കൊണ്ട് കിച്ചു ബൈക്കുമെടുത്തു പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ കവി ഉയർന്നു വന്ന തേങ്ങലിനെ പിടിച്ചു കെട്ടി മുറിയിലേക്കോടിയിരുന്നു...... അവനെന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അങ്ങനെ നിന്നു....... ഹൃദയം തീ ചൂളയിലെന്ന പോൽ ഉരുകി യോലിക്കുകയാണ്.... എത്ര പെട്ടെന്നാണ് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഈ വീട് അലങ്കോലപ്പെട്ടത്... ഓരോരുത്തരുടെയും മനസും ഒരു സാഗരം പോലെ പ്രക്ഷുബ്ദമായത്...... അവനല്പ നേരം ആ തിണ്ണയിലങ്ങനെയിരുന്നു..... ദൈവമേ.....എന്തിനാണ് ഈ പരീക്ഷണം.. ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ കണ്ണുകളിലൂടെ ഒലിച്ചെന്ന് മനസ്സിലായത് മൃദുലമായ കൈ തലം കണ്ണു നീരിനെ തുടച്ചപ്പോഴായിരുന്നു.... അവൻ അവളിലെക്കൊന്നു നോക്കി.... അഭി.... കരയല്ലേ.. അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ തുള്ളികൾ നിറച്ചു തനിക്കരികിൽ നിൽക്കുന്നവളോട് അവനു യാതൊരു അകൽച്ചയും തോന്നിയില്ല..... തന്നേ പോലെ നിസ്സഹായയായ അവളോട് അവന്റെ യുള്ളിൽ നിറയെ അലിവായിരുന്നു.... തങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും ഒരേ ബിന്ദുവിൽ കറങ്ങാൻ വിട്ടതിനു പിന്നിൽ എന്തൊക്കെയോ നിയോഗങ്ങളുണ്ടെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു...... എന്തായിരിക്കുമത്...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

📙 നോവൽ - SAfEEKMOHAMMED Greations @ep७७@o @omedvshukbun SAfEEKMOHAMMED Greations @ep७७@o @omedvshukbun - ShareChat