Varun Adhitya :Love Unfolds❤‍🩹 Part 25 ആ ദിവസം മുഴുവൻ ദേവികയ്ക്ക് ക്ലാസ്സിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്ന് മുന്നിൽ വെച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഫോണിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. Blue Orchid Café. ആ പേര് ഇപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവസാനം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞതും അവൾ ബാഗ് എടുത്തു. "എവിടേക്കാ?" അഞ്ജലി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അത്യാവശ്യമായിട്ട് ഒഎസ് സ്ഥലം വരെ പോകണം ." "ഒറ്റയ്ക്കോ?" ദേവിക ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. പിന്നെ തലയാട്ടി. "വേഗം വരാം." അഞ്ജലി എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ദേവിക അതിന് അവസരം കൊടുക്കാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. --- വൈകുന്നേരം. Blue Orchid Café. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്ന് കുറച്ച് മാറി നിൽക്കുന്ന ചെറിയൊരു കഫേ. ദേവിക അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം അസാധാരണമായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അകത്ത് അധികം ആളുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആരും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതായി തോന്നിയില്ല. "Excuse me." പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. ദേവിക തിരിഞ്ഞു. കഫേയിലെ ഒരു ജീവനക്കാരൻ. "ദേവിക മാം ആണോ?" അവളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു. "അതെ..." ആൾ കൗണ്ടറിന് താഴെ നിന്ന് ഒരു ബ്രൗൺ എൻവലപ്പ് എടുത്തു. "ഇത് നിങ്ങൾക്ക് കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു." ദേവികയുടെ വിരലുകൾ മുറുകി. "ആര്?" "എനിക്കറിയില്ല മാം." അയാൾ തോളുയർത്തി. "രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് ഒരാൾ വന്ന് ഏൽപ്പിച്ചതാണ്." --- ദേവിക പതുക്കെ ഒരു കോർണർ ടേബിളിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ എൻവലപ്പിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു. അകത്ത് എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയും... തുറക്കാനുള്ള ഭയവും... രണ്ടും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ അത് തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ. ഒരു USB drive. ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം പേപ്പർ. ആദ്യം അവൾ ഫോട്ടോ എടുത്തു. അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തെ നിറം മാറി. കാരണം... ആ ഫോട്ടോയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് അവളായിരുന്നു. പതിനേഴ് വയസ്സുള്ള ദേവിക. മഴയിൽ നനഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. പക്ഷേ അത് അവളെ ഞെട്ടിച്ചില്ല. ഫോട്ടോ എടുത്ത തീയതിയാണ് അവളെ മരവിപ്പിച്ചത്. June 22. ദേവികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. ആക്‌സിഡന്റ് നടന്നത് ജൂൺ 20. ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചത് ജൂൺ 23. അപ്പോൾ... ഈ ഫോട്ടോ എടുത്തത് ആ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ. അവൾ എവിടെയായിരുന്നു . --- വിറക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൾ പേപ്പർ തുറന്നു. അതിൽ ഒരു വരി മാത്രം. "നിന്നെ വെറുതെ കാണാത്തായതല്ല , ദേവിക. നിന്നെ ആരോ ഒളിപ്പിച്ചതാണ്." ദേവികയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു. "എന്ത്...?" അവൾ അറിയാതെ പിറുപിറുത്തു. അതേ സമയം— ഫോണിൽ ഒരു മെസേജ് നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞു. Unknown Number. ദേവിക ഉടനെ അത് തുറന്നു. "USB ഇപ്പോൾ തുറക്കരുത്." അവളുടെ ശ്വാസം മുറുകി. അടുത്ത മെസേജ് ഉടനെ വന്നു. "ആദ്യം പിന്നിലേക്ക് നോക്ക്." ദേവികയുടെ വിരലുകൾ തണുത്തു. അവൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു. കഫേയുടെ മറുവശത്ത്... കറുത്ത ഹൂഡി ധരിച്ച ഒരാൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... ആൾ അവളെ തന്നെയായിരുന്നു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം തെന്നിമാറി. അവൾ വീണ്ടും മുന്നിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഫോൺ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. "അവനാണ് മൂന്ന് ദിവസങ്ങളുടെ താക്കോൽ." ആ മെസേജ് കണ്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ശ്വാസം മുറുകി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും കഫേയുടെ മറുവശത്തിരുന്ന ആളുടെ മേൽ പതിഞ്ഞു. കറുത്ത ഹൂഡി. മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനാവുന്നില്ല. പക്ഷേ... അയാൾ ഇപ്പോഴും അവളെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ദേവികയുടെ കൈകൾ തണുത്തു. ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് അവിടെ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകണം എന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത വന്നു. ഇത്രയും വർഷമായി അന്വേഷിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ അയാളുടെ കൈയിലാണെങ്കിൽ? അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. പിന്നെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ഓരോ ചുവടും ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. അവൾ അടുത്തെത്തുന്നതോറും ആൾ ശാന്തമായി ഇരുന്നു. ഒടുവിൽ അവന്റെ മുന്നിലെ ചെയറിന് സമീപം എത്തി. "നിങ്ങളാണോ എനിക്ക് മെസേജ് അയച്ചത്?" ദേവിക നേരെ ചോദിച്ചു. ആൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ മുന്നിലിരുന്ന ചെയറിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഇരിക്ക്." അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു. ദേവിക ഒരു നിമിഷം മടിച്ചെങ്കിലും ഒടുവിൽ ഇരുന്നു. "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" ഈ തവണ അവളുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ഉറച്ചതായിരുന്നു. ആൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി ചിരിച്ചു. "ഇപ്പോൾ അതല്ല പ്രധാന കാര്യം." "എനിക്ക് അതാണ് പ്രധാന കാര്യം." ദേവികയുടെ ക്ഷമ നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. "നിങ്ങൾ ആരാണെന്നും എനിക്ക് എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ അയക്കുന്നതെന്നും അറിയാതെ ഞാൻ ഒന്നും കേൾക്കില്ല." ആൾ കുറച്ചു നേരം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോട്ടോയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. "ആ ഫോട്ടോ കണ്ടോ?" ദേവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "അതെടുത്തത് ജൂൺ 22." അവൻ തുടർന്നു. "ആക്‌സിഡന്റ് നടന്നിട്ട് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്." ദേവികയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടി. "അതെ." "അപ്പോൾ നീ ആശുപത്രിയിൽ ആയിരുന്നില്ല." അവൾ നിശ്ചലമായി. "അതെ." "പിന്നെ എവിടെയായിരുന്നു?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായി. "അതാണ് നീ കണ്ടെത്തേണ്ടത്." ദേവികയുടെ ദേഷ്യം കൂടിത്തുടങ്ങി. "നിങ്ങളെന്താ കളിക്കുകയാണോ?" "അല്ല." അവന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി. "ഞാൻ പറയുന്നതിനേക്കാൾ നീ ഓർക്കുന്നതാണ് നല്ലത്." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവൾക്ക് വരുണിനെ ഓർമ്മ വന്നു. കാരണം... അവനും എല്ലായ്പ്പോഴും ഇതേ രീതിയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പകുതി സത്യങ്ങൾ. പകുതി നിശബ്ദത. "വരുൺ ആദിത്യയെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?" പെട്ടെന്ന് അയാൾ ചോദിച്ചു. ദേവിക ഞെട്ടി. "എന്ത്?" "ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടല്ലോ." അവൾ കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പിന്നെ പറഞ്ഞു. "അതെ." ആൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു. "അത് തന്നെയാണ് പ്രശ്നം." ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?" "ആക്‌സിഡന്റ് രാത്രിയെക്കുറിച്ച് അവൻ മുഴുവൻ സത്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?" അവൾ മിണ്ടിയില്ല. കാരണം ഉത്തരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ഇല്ല. അപ്പോഴാണ് ദേവികയുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് തെന്നിമാറി. Varun Calling... അവൾ അറിയാതെ കോളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. മറുവശത്തിരുന്ന ആളുടെ കണ്ണുകളും സ്ക്രീനിലേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഗൗരവമായി. "എടുക്കരുത്." അവൻ ഉടനെ പറഞ്ഞു. ദേവിക ഞെട്ടി. "എന്തിന്?" "കാരണം അവൻ ഇപ്പോൾ നീ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാൻ പാടില്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു. "എങ്ങനെ അറിയാം ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന്?" ആൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം... കഫേയുടെ ഗ്ലാസ് വാതിലിനപ്പുറം ഒരു കാർ വന്ന് നിർത്തി. ദേവിക അറിയാതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. കാരണം... ആ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് വരുൺ ആയിരുന്നു. അവൻ കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ചുറ്റും ആരെയോ തിരയുന്നതുപോലെ നോക്കി. ദേവിക അറിയാതെ ചെയറിൽ നിന്ന് പകുതി എഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ അവളുടെ മുന്നിലിരുന്ന ആൾ ഉടനെ പറഞ്ഞു. "Sit down." അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങൾക്ക് അവനെ പേടിയാണോ?" ദേവിക നേരെ ചോദിച്ചു. ആൾ ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. "അല്ല." "പിന്നെ?" "എനിക്ക് പേടിയുള്ളത് അവനെ അല്ല." ആ മറുപടി ദേവികയെ കൂടുതൽ കൺഫ്യൂസ് ചെയ്തു. അതേസമയം കഫേയുടെ അകത്തേക്ക് വരുൺ കയറി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ കഫേയും ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ സ്കാൻ ചെയ്തു. ദേവികയെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖം മുറുകി. അവൻ നേരെ അവരുടെ ടേബിളിലേക്ക് നടന്നു. ദേവികയുടെ മുന്നിലിരുന്ന ആൾ അതുവരെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നില്ല. വരുൺ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് അയാൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തിയത്. അടുത്ത നിമിഷം... വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. ആദ്യമായാണ് അവന്റെ മുഖത്ത് അത്തരമൊരു ഞെട്ടൽ ദേവിക കാണുന്നത്. "നീ...?" അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു. ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. കാരണം... വരുൺ ആ ആളെ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു വിചിത്രമായ നിശബ്ദത വീണു. ഒടുവിൽ ആൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. "ഒരുപാട് നാളായല്ലോ, വരുൺ." വരുണിന്റെ താടിയെല്ല് മുറുകി. "നീ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?" "അതേ ചോദ്യം എനിക്കും ചോദിക്കാം." ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് മാറിമാറി നീങ്ങി. ഇവർ പരസ്പരം അറിയുന്ന ആളുകളാണ്. അത് വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ എങ്ങനെ? "നിങ്ങൾക്ക് തമ്മിൽ പരിചയമുണ്ടോ?" ദേവിക ചോദിച്ചു. രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം അവളെ നോക്കി. പക്ഷേ മറുപടി പറഞ്ഞത് ആ അപരിചിതനായിരുന്നു. "ഉണ്ട്." അവൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ ഒരിക്കൽ വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു." വരുണിന്റെ മുഖം കൂടുതൽ മുറുകി. "ആ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കരുത്." ദേവിക ഞെട്ടി. വരുണിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇത്രയും ദേഷ്യം അവൾ ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്. "ദേവിക." വരുൺ അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. "നമുക്ക് പോകാം." "Wait." അവൾ ഉടനെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് അറിയണം." "ഇപ്പോൾ അല്ല." "അപ്പോൾ എപ്പോൾ?" ദേവികയുടെ ക്ഷമ നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. "എല്ലാവരും ഇതുതന്നെയല്ലേ പറയുന്നത്?" അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. "ഇപ്പോൾ അല്ല... പിന്നെ പറയാം... അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്..." കഫേയിലെ ചില ആളുകൾ അവരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിത്തുടങ്ങി. പക്ഷേ ദേവിക അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അപ്പോഴാണ് മുന്നിലിരുന്ന ആൾ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ കവർ വെച്ചത്. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അതിലേക്ക് നീങ്ങി. "ഇത് എന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "നിന്റെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ആദ്യ ഉത്തരം." ആൾ പറഞ്ഞു. വരുണിന്റെ മുഖം ഉടനെ മാറി. "Don't." അവൻ മുറുകിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "അത് അവൾക്ക് കൊടുക്കരുത്." ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് തെന്നിമാറി. കാരണം... വരുൺ ഇത്രയും പാനിക് ആകുന്നത് അവൾ മുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ല . "എന്താണ് അതിൽ?" അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആൾ അവളെ നേരെ നോക്കി. പിന്നെ പറഞ്ഞു "ആക്‌സിഡന്റ് നടന്ന രാത്രിയിൽ എടുത്ത പോലീസ് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റിന്റെ കോപ്പി." ദേവികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. പോലീസ് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ്. ആ രാത്രിയുടെ രേഖ. അവൾ വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങളുടെ തുടക്കം. പക്ഷേ അതിലും കൂടുതൽ അവളെ ഞെട്ടിച്ചത് അടുത്ത വാക്കുകളായിരുന്നു. "അത് കൊടുത്തത്..." അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "വരുൺ ആദിത്യയാണ്." ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് വരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. വരുണിന്റെ മുഖം പൂർണ്ണമായും വിളറിയിരുന്നു. കാരണം... അവൻ വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവച്ച ഒരു കാര്യം ഇപ്പോൾ പുറത്തുവരാൻ പോകുകയായിരുന്നു. തുടരും... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ