ബീച്ചിൽ നിന്ന് തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ സിറ്റൗട്ടീൽ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങൾ അവളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ലെച്ചു വണ്ടി വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിർത്തി സൈഡ് സ്റ്റാൻഡ് ഇട്ടു. ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്നിടിച്ചു, എങ്കിലും മുഖത്ത് ആ പഴയ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹാളിൽ കയറിയപ്പോൾ അവിടെ വിലാസിനിയും മാധവനും സോഫയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. പൊട്ടിയ ആ സ്വിച്ച് ബോർഡിന്റെ പ്ലാസ്റ്റിക് കഷ്ണങ്ങൾ തറയിൽ തന്നെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ലെച്ചു അകത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടതും മാധവൻ ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് അവളെ നോക്കി ഒച്ചയിട്ടു. 🤬 മാധവൻ: വന്നു കയറിയോടി വലിയ എഴുത്തുകാരി?. എന്തിന് അ എഴുത്തിട്ട് വീടിന് വല്ലഗുണം ഉണ്ടോ ഇല്ല വീട്ടുകാർക്ക് വല്ലതും ഉണ്ടോ അതും ഇല്ല ഈ വീടിന്റെ സാധനങ്ങൾ തല്ലിപ്പൊളിച്ചിട്ട് വലിഞ്ഞു കെട്ടി എങ്ങോട്ടായിരുന്നു നിന്റെ എഴുന്നള്ളത്ത്? നിനക്ക് ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതാണെങ്കിൽ പറ ഞങ്ങൾ നിന്നെ വല്ല ______________ കൊണ്ടുപോയി തള്ളാം 😡 വിലാസിനി: അതെ മാധവേട്ടാ.വാങ്ങിവെച്ചത് പോലെ അല്ലേ....ഓരോന്ന് നശിപ്പിക്കുന്നത്.😡 ഇവൾക്ക് ഇപ്പോൾ വലിയ അഹങ്കാരമാ. പോലീസിൽ കേസ് കൊടുക്കുമെന്നാത്ര ഇവൾ പറയുന്നത്. സ്വന്തം ചോരയ്ക്ക് വിലയില്ലാത്ത വിഷവിത്ത്. 🐍 ലെച്ചു അവരെ നോക്കി പതുക്കെ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. കവിളിലെ നീറ്റൽ അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പുതിയ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. 😏 ലെച്ചു: അച്ഛൻ എന്നെ എവിടെ വേണമെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി തള്ളിക്കോ. പക്ഷേ ഒന്നു ഓർത്തോ... സ്വന്തം മകളെ പച്ചത്തെറി വിളിക്കുന്നതും മാനസികമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നതും നിയമപ്രകാരം കുറ്റമാണ്. ഇനി എന്റെ മേൽ കൈ വെക്കാൻ വന്നാൽ 😏 ആ പൊട്ടിയ സ്വിച്ച് ബോർഡിന്റെ അവസ്ഥയായിരിക്കും ഈ കുടുംബത്തിന്. 🛑🔥 അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ അവരെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടപ്പോൾ പുറത്ത് മാധവന്റെ അലർച്ച വീണ്ടും കേൾക്കാമായിരുന്നു. മാധവൻ: ഡീ... നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം അധികനാൾ നടക്കില്ല. ഈ വീട്ടിലെ ചോറും തിന്ന് വണ്ടിയും നശിപ്പിച്ചും നടന്നിട്ട് ഞങ്ങളെത്തന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നോ? _താ________🤬 ലെച്ചു തന്റെ ഫോൺ എടുത്തു. അനിയൻ രാഹുലിന്റെ പൈസ ഇനി അവൾക്ക് വേണ്ട. അവൾ നോട്ട്പാഡ് തുറന്ന് പഠിക്കാനുള്ള ടൈംടേബിൾ തയ്യാറാക്കാൻ തുടങ്ങി. മനസ്സിൽ: നിങ്ങൾ അലറിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കൂ... നിങ്ങളുടെ ആ തെറികൾ ഇനി എന്നെ തളർത്തില്ല, പകരം ഞാൻ പണിയാൻ പോകുന്ന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഇന്ധനമായി മാറും. ഒരു ടീച്ചറായി ഞാൻ ഈ പടിവാതിൽ കടന്നു പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.🐅 അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിലാണ് ( പണ്ട് നമ്മുടെ ലെച്ചു Album Design ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് ) ഫോട്ടോകൾ വെട്ടി ഒട്ടിക്കാൻ തരാമെന്നും ആൽബം ഡിസൈൻ വർക്ക് തരാമെന്നും പറഞ്ഞ് പറ്റിച്ച ആ അമ്മയുടെ കുടുബത്തിലെ ഒരു അണ്ണൻ ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം ലെച്ചുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നത് അവൻ വലിയ കാര്യത്തിൽ ലെച്ചുവിനോട് ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി...... ലെച്ചുവിന്റെ മുറിയിൽകയറി അവളെ ഉപദേശിക്കാൻ കട്ടിലിൽ വന്ന് ഇരുന്നു......... അണ്ണൻ: നീ ഇങ്ങനെ പ്രായം കൂടി വരികയല്ലേ എത്ര വയസ്സായി എന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധ്യവുമുണ്ടോ നീ ഇപ്പോഴും ഈ ഉട്ടയിൽ തന്നെ കയറി ഇരിക്കുകയാണോ നിനക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വാ ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാം 🤨 ഞാൻ നിന്നെ ഉപദേശിക്കുണെൽ ഇവിടെ ഉള്ളവർ നിന്റെ അമ്മ എന്നോട് ഒന്നും പറയാത്തില്ല ലെച്ചു ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ഫോണിൽ ഒരു വീഡിയോ കണ്ടുകൊണ്ട് ഇരുന്നു ഹെഡ്സെറ്റ് വെച്ചുംകൊണ്ട് പണ്ടത്തെ ചതികൾ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അവൾ അവനെ ഗൗനിച്ചതേയില്ല അണ്ണൻ: നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലേ ? എന്താണ് നിന്റെ പ്രോബ്ലം നീ എപ്പോഴും ഈ അറ്റ്മോസ്ഫിയറിൽ ഇരിക്കാനാണോ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് അപ്പോഴാണ് അനിയൻ രാഹുൽ അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നത് അവൻ വന്ന് വലിയ ആളാവാൻ തുടങ്ങി 🤬 രാഹുൽ: ഈ മുറിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ലാപ്ടോപ്പും ഫോണും ഒക്കെ അവൾക്ക് ഞാൻ വാങ്ങി കൊടുത്തതാണ്..... അണ്ണൻ: അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിനക്ക് ഫോൺ റീചാർജ് ചെയ്യാൻ ആരാണ് ക്യാഷ് തരുന്നത് നിനക്ക് ജോലി ഒന്നും വേണ്ടേ പ്രായം ഇങ്ങനെ കൂടുകയല്ലേ. ലെച്ചു അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു അപ്പോൾ അനിയൻ രാഹുൽ വീണ്ടും പറഞ്ഞു 🤬 രാഹുൽ: അവൾക്ക് വരക്കാൻ മാത്രമാണ് അറിയുന്നത് വേറെ ഒന്നും അറിയില്ല അണ്ണൻ: നീ കഥകൾ എഴുതാറുണ്ടല്ലോ ഇതിൽ നിന്നൊക്കെ നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വരുമാനം കിട്ടുമോ ? ..... ലെച്ചു തന്റെ കഥകളെക്കുറിച്ചും പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെ കുറച്ചു പറഞ്ഞെങ്കിലും ആ അണ്ണന് അത് അത്ര മനസ്സിലായില്ല അവൻ കുറെ നേരം അവിടെ ഇരുന്ന് ലെച്ചുവിനോട് ചൊറിഞ്ഞതിന് ശേഷം പറഞ്ഞു...... അണ്ണൻ: നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല അല്ലേ ? വന്നത് പോലെ ഞാൻ പോകുന്നു 👋 അവൻ ഉപദേശം ഉണ്ടാക്കാൻ വന്നിട്ട് ഒന്നും നടക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി 🚶‍♂️ അയാൾ പോയതിന് ശേഷം ലെച്ചു അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു അവിടെ അമ്മ വിലാസിനി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു ലെച്ചു പതുക്കെ ഒരു തമാശയ്ക്ക് ചോദിച്ചു 💬 ലെച്ചു: അമ്മേ എനിക്ക് ആ മാല തരുമോ......😁 അത് കേട്ടതും വിലാസിനി വലിയ ദേഷ്യത്തിൽ അവളുടെ മേലേക്ക് വളരെ മോശം ആയിട്ട് പറഞ്ഞു 🫥 വിലാസിനി: എന്റെ മാലയും മോതിരവും നിനക്ക് എന്തിനാണ് നാണമില്ലേ എന്റെ സാധനം ചോദിക്കാൻ നീ വാങ്ങിവെച്ചിട്ടുണ്ടോ ഡീ..ഒരു ജോലിക്കും. പോകത്തെ ആ ഉട്ടയിൽ കയറീ ഇരിപ്പ് ആണ്.😡 പണ്ട് അമ്മ വാങ്ങിത്തന്ന മാല അനിയന് വേണ്ടി ഊരി കൊടുത്ത കാര്യവും ഇപ്പോൾ മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ മാലയില്ലാത്ത കാര്യവും ലെച്ചുവിന് ഓർമ്മ വന്നു അവൾ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ വീണ്ടും കുറ്റപ്പെടുത്തി 🥲 വിലാസിനി: നീ ഇവിടെ വലതും വാങ്ങി വെച്ചിട്ടാണോ എടുക്കാൻ വരുന്നത് നിനക്ക് ഈ പൊട്ടു തൊടുന്നതും മുടി വളർത്തുന്നതും ഒന്നും എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല നാട്ടുകാർ ഓരോന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് എനിക്ക് വലിയ നാണക്കേടാണ് കണ്ടവന്റെ കാര്യം വന്ന് എന്റെ അടുത്ത് പറയും 😒 മുറിയിലേക്ക് പോയതും......... വിലാസിനി: ആഹാ കേറിക്കോ ഉട്ടയിലേക്ക് കേറിക്കോ ഡീ .....😡 ലെച്ചു മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു അവളുടെ മനസ്സ് വല്ലാതെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി മനസ്സിൽ: ഈ ചുരുങ്ങിയ ചിന്താഗതിയുള്ളവരുടെ അടുത്ത് ആണല്ലോ ഞാൻ ജനിച്ചത് ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത് 😓 തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയനും എല്ലാം ഒരുപോലെ തന്നെ മാനസികമായി ഉപദ്രവിക്കുകയാണെന്ന് ലെച്ചുവിന് മനസ്സിലായി ഒരു നല്ല വാക്കോ സപ്പോർട്ടോ ആ വീട്ടിൽ ഇല്ല ഛർദ്ദിച്ച മണം വരുന്ന ആ മുറിയിലിരുന്ന് അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ലാപ്ടോപ്പിൽ വീണ്ടും എഴുതാൻ തുടങ്ങി അമ്മ വിലാസിനി പുറത്തുനിന്ന് ഉട്ടയിലേക്ക് കേറിക്കോ എന്ന് പരിഹസിച്ച് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ലെച്ചുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി 🥲 അവൾ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു അവൾ അവിടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു വീർപ്പുമുട്ടലായിരുന്നു സ്വന്തം വീട്ടുകാരിൽ നിന്ന് ഒരു നല്ല വാക്ക് പോലും കേൾക്കാൻ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവളായിപ്പോയല്ലോ എന്ന് ഓർത്ത് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിററ്റൊഴുകി കരച്ചിലിനിടയിൽ അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് തലയിൽ തൊട്ടുനോക്കി തലയുടെ ഒരു വശത്ത് വലിയൊരു പാടുണ്ട് എന്നാൽ അത് നീളമുള്ള മുടിയുള്ളതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ പുറത്തു കാണാത്ത രീതിയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് ആ പാടിൽ വിരലുകൾ തൊട്ടപ്പോൾ ലെച്ചു പഴയ ആ കഠിനമായ കാലത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു........ അവൾക്ക് പണ്ട് കടുത്ത ഫിക്സ് (Fits) ( കോട്ടാൽ,ചുഴലി ) വരുമായിരുന്നു ആ പാടാണ് ഫിക്സ് ഉണ്ടാക്കാൻ ഉള്ളകരണം ഫിക്സ് വന്ന് ആ രോഗാവസ്ഥയിൽ താൻ അനുഭവിച്ച കടുത്ത വേദനകളും ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും എല്ലാം അവൾ ഓരോന്നായി ഓർത്തു അത്രയും വലിയ രോഗാവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോഴൊന്നും ഈ വീട്ടുകാർ ആരും തനിക്ക് ഒരു വലിയ തുണയായി നിന്നിട്ടില്ല തന്നെ എപ്പോഴും ഒരു ഭാരമായിട്ടേ അവർ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ ആ ഓർമ്മകൾ വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം ഇരട്ടിയായി ശരീരം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി..... ആ മുറിയിൽ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട അവസ്ഥ അവൾ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് സ്വന്തം കണ്ണീരൊപ്പി ആ വിറയലോടെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു കവിളിലെ നീറ്റലും മനസ്സിന്റെ ഭാരവും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി അവൾ ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിലേക്ക് ഇരുന്നു ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്നും ഈ ചുരുങ്ങിയ ചിന്താഗതിക്കാരുടെ ഇടയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ തന്റെ എഴുത്തും പഠിത്തവും മാത്രമാണ് വഴിയെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വന്നു പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു 💻 പുറത്ത് രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത കൂടിവന്നു മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഛർദ്ദിച്ച മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ലെച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ലാപ്ടോപ്പ് കീബോർഡിൽ ടൈപ്പ്ചെയാൻ തുടങ്ങി എന്നാൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു ചക്രം പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി 🔄 അവൾ ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് നോക്കുന്തോറും സ്ക്രീനിലെ അക്ഷരങ്ങൾ പതുക്കെ മങ്ങിമങ്ങി വന്നു അക്ഷരങ്ങൾക്ക് പകരം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പഴയ കാലം തെളിഞ്ഞു വന്നു ആ സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചം അവളെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു ഒരു ലൂപ്പ് പോലെ ഓർമ്മകൾ പിന്നോട്ട് പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി 🔄 അവളുടെ കണ്പീലികൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു ലാപ്ടോപ്പിന്റെ കീബോർഡിൽ അമരുന്ന വിരലുകളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ ഇല്ലാതായി ⌨️ പകരം അവളുടെ കാതുകളിൽ ഒരു ആശുപത്രിയിലെ മെഷീനുകളുടെ ശബ്ദവും ഡോക്ടർമാരുടെ ഒച്ചയും മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി 🩺 അങ്ങനെ ലാപ്ടോപ്പിലെ ആ ഒരു വരിയിൽ നിന്ന് ലെച്ചുവിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവളുടെ ആ പഴയ കഠിനമായ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് (Past) ചെന്നെത്തി 🔄 അവിടെ വെച്ച് അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആ കറുത്ത അധ്യായം തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു 🌧️ -kanthariprince ഈ അധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു 🛑 തുടരും........ ഇനിയാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്... ⏳🔄🫥 #📔 കഥ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #👨‍👩‍👧‍👦 കുടുംബം