രാവിലെ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ അരികിൽ സീതയെ കാണാതെ ആര്യ പരിഭ്രമത്തോടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി............ നോക്കിയപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി പ്രവചിച്ചതുപോലെ ചേച്ചി അറിയാതെ ഫോണും അടിച്ചുമാറ്റി തിണ്ണയിലിരുന്ന് കാർട്ടൂൺ കുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു നമ്മുടെ കുറുമ്പി............. "ഡീ" ആര്യ ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തിക്കൊണ്ട് കയറിവന്നു................ ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും സീത ഞെട്ടി ഫോൺ പുറകിലേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചു..........എന്നിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്ത പാവത്തെപ്പോലെ മുഖം ചുളിച്ചു.............. "നീ രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിയോടി? നിനക്ക് ഉറക്കവുമില്ലേ എഴുന്നേൽക്കലുമില്ലേ ഇങ്ങ് തന്നേ എന്റെ ഫോൺ" ആര്യ കൈ നീട്ടി......... "അയ്യോ ചേച്ചി ദാ ഇപ്പഴാ എടുത്തത്. ഇന്നലെ ബാക്കി വെച്ച കാർട്ടൂൺ തീർക്കാൻ വേണ്ടിയാ... പ്ലീസ് ചേച്ചി ദേഷ്യപ്പെടല്ലേ കാണട്ടെ" സീത വീണ്ടും കൊഞ്ചാൻ തുടങ്ങി........... സ്ഥിരം......(⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠) അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിൽ നിന്നും ലക്ഷ്മി അമ്മച്ചി കാപ്പിപ്പാത്രവുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു രണ്ടിനെയും മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു............. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ആര്യേ ഇവളെ നീ കൊഞ്ചിച്ചു കേറ്റിയതാ പല്ലു പോലും തേക്കാതെയാണോടി അവിടിരുന്ന് ആ സാധനത്തിൽ നോക്കുന്നത് വേഗം പോയി മുഖം കഴുകി വന്ന് ആ പറമ്പിലെ കരിയില ഒക്കെ അടിച്ചു വാരൻ നോക്ക് ഡീ" അമ്മച്ചിയുടെ കൽപ്പന കേട്ടതും സീത പതുക്കെ ഫോൺ ആര്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു............ "ഇന്ന ഫോൺ ഓഓ" കിണറ്റുകരയിലേക്ക് നടന്നു പോകുന്ന പോക്കിൽ ആര്യയെ നോക്കി പതുക്കെ നാക്ക് നീട്ടി കാണിക്കാനും അവൾ മറന്നില്ല.............. ആര്യ ചിരിയോടെ ഫോൺ വാങ്ങി. ഇന്ന് ശനിയാഴ്ചയാണ് അനു വരുന്ന ദിവസമാണ് അനു എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ എന്തൊക്കെ പുകിലായിരിക്കും നടക്കുക എന്ന് ആലോചിച്ച് ആര്യ പതുക്കെ ഉമ്മറത്തെ തൂണിലേക്ക് ചാരിനിന്നു............. **(തുടരും.......🤭🌸...)** #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 നിനക്കായ്

😁 ടിക് ടിക് ടിക് ഒടുവിൽ എസി റിമോട്ടും ക്ലോക്കും തമ്മിൽ സിങ്കായപ്പോൾ...... #SoundSync #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #💃 Reels വീഡിയോസ് #🛕Interesting facts

അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മ ലക്ഷ്മി ആര്യയെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു........ "ഡീ ഇങ്ങു വന്നേ" അമ്മ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടതും സീത ആര്യയെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു............... (ഇനി ഇപ്പോ അമ്മച്ചിയുടെ വക എന്താണോ കിട്ടാൻ പോകുന്നത് എന്ന മട്ടിൽ) അമ്മ വീണ്ടും വിളിച്ചതും ആര്യ എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു.......... "എന്താണ് അമ്മേ ഞാൻ കോളേജിൽ നിന്ന് വന്നതേ ഉള്ളൂ" ആര്യ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു........... "ഡീ ആ സജിനിയുടെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് ഞാൻ ഒരു പിച്ചത്തി കൊടുത്തിരുന്നു അത് പോയി വാങ്ങി വാ. ഇവിടെയുള്ള ഒരു സാധനം അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് പോയാൽ പിന്നെ അവർക്ക് തിരികെ കൊണ്ട് വരാൻ തോന്നില്ല" അമ്മ കുറച്ചൊരു ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു....... "അഹ് ഞാൻ പോയി വാങ്ങി വരാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആര്യ തിണ്ണയിലേക്ക് നടന്നു ചേച്ചി പോകുന്നത് കണ്ട് കൂടെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ സീതയെ നോക്കി അമ്മ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.............. "ഡീ അവളെ കൂട്ടേണ്ട നീ തനിയെ പോയിട്ട് വാ" അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ആര്യ തനിയെ പുറത്തിറങ്ങി സജിനിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു............കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോഴേക്കും അവൾ അവിടെ എത്തി......... വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു............ "സജിനി ചേച്ചീ.ചേച്ചീ.." അവളുടെ വിളി കേട്ട് അകത്ത് നിന്നും ചേച്ചിയുടെ ചെറിയ മകൻ ഓടി വന്നു അവൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു............ "അമ്മേ ദേ ആര്യ അക്ക വന്നിരിക്കുന്നു" അത് കേട്ട് സജിനി ചേച്ചി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു..... "എന്താണ് ആര്യേ? നേരം നല്ലപോലെ ഇരുട്ടിയല്ലോ ഈ സമയത്ത് " "അമ്മ പറഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരു പിച്ചത്തി തന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ അത് തിരികെ തരാൻ പറഞ്ഞു" ആര്യ കാര്യം പറഞ്ഞു........... "ആഹാ ഡീ അകത്ത് ഇരിക്കുന്ന ആ പിച്ചത്തി എടുത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വാ" സജിനി ചേച്ചി അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു എന്നിട്ട് അവൾ ആര്യയെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു......... "അങ്ങനെ അധികം നേരം അവിടെ നിന്നാൽ പിന്നെ സജിനി അക്ക ഓരോന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരിക്കും" ആര്യ ആ പിച്ചത്തി വാങ്ങി വേഗം തിരികെ നടന്നു......... ഒട്ടും വൈകാതെ അവൾ വീട്ടിൽ എത്തി......... "അമ്മേ ഇന്നാ പിച്ചത്തി" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആര്യ അത് അമ്മയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.......... എന്നിട്ട് അവൾ വേഗം അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു സീത അപ്പോഴും ഫോണിൽ കാർട്ടൂൺ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു............ കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫോണിൽ ചാർജ് ഇല്ലെന്ന് കാണിച്ച് വാണിംഗ് വന്നു........... "അയ്യോ ചേച്ചീ ഇതിൽ ചാർജ് തീരാറായല്ലോ എൻ്റെ കാർട്ടൂൺ ശോ" സീത പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു............. "അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് മതി കണ്ടത് ഇങ്ങ് തന്നേ" "ഓഓഒ" ആര്യ ഫോൺ വാങ്ങി അകത്തെ ബോർഡിൽ ചാർജ് ചെയ്യാൻ കുത്തിയിട്ടു കാർട്ടൂൺ പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്ന സങ്കടത്തിൽ സീത ചുണ്ട് മലർത്തി....... അങ്ങനെ കുറെ സമയം കടന്നുപോയി രാത്രി ഒൻപതരയോടെ അവർ രണ്ടുപേരും ചോറ് കഴിച്ചു പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി അമ്മച്ചി പായ വിരിച്ച് കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്നു ആര്യയുടെ കൂടെ കട്ടിലിലാണ് നമ്മുടെ സീത കിടക്കുന്നത്.............. കിടക്കാൻ നേരമായപ്പോഴും സീതയുടെ കണ്ണ് ആ ചാർജ് ചെയ്യുന്ന ഫോണിലായിരുന്നു സമയം പതുക്കെ 10:30 ആയി ഫോൺ നോക്കിയപ്പോൾ ദാ ചാർജ് ഫുൾ ആയിരിക്കുന്നു......... സീത പതുക്കെ ആര്യയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു................ "ചേച്ചീ ചാർജ് ഫുൾ ആയിട്ട് ഉണ്ടാവാം എനിക്ക് ആ കാർട്ടൂൺ ഒന്നു കൂടി വെച്ചു താ ഞാൻ ബാക്കി കൂടി കാണട്ടെ പ്ലീസ്" ആര്യയ്ക്ക് അവളുടെ കൊഞ്ചൽ കണ്ടപ്പോൾ പാവം തോന്നി അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് കാർട്ടൂൺ വെച്ചു കൊടുത്തു............... "ദാ ദൂരെ വെച്ച് കണ്ടോണം എന്നിട്ട് കിടക്കാൻ നോക്ക് അത് വെച്ച് ഇരിക്കല്ലേ ആഹ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആര്യ പതുക്കെ കണ്ണ് അടച്ചു............. കാർട്ടൂൺ കണ്ടുകൊണ്ട് സീത അങ്ങനെ ഇരുന്നു ആര്യ പതുക്കെ ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫോണിലെ കാർട്ടൂണിന്റെ സൗണ്ട് കേട്ടാണ് നമ്മുടെ ആര്യ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണരുന്നത്.............. അവൾ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ സമയം ദാ 11 മണി ആയിരിക്കുന്നു............. ആര്യ കണ്ണും തിരുമ്മി സീതയെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചു.......... "ഡീ നീ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ?"(⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠) സീത പല്ലൊക്കെ കാട്ടി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു........... "അല്ല ഞാൻ കാർട്ടൂൺ കണ്ടുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ചേച്ചി ഉറങ്ങിക്കോ" "മതി കണ്ടത് നേരം എത്രയായി എന്ന് നോക്കിക്കേ" ആര്യ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ ബലമായി വാങ്ങി ലോക്ക് ചെയ്ത് ദൂരേക്ക് മാറ്റി വെച്ചു.......... "ഉറങ്ങെടി വേഗം ആഹ" ഫോൺ നഷ്ടപ്പെട്ട സങ്കടത്തിൽ സീത മുഖം വീർപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു............ "ഓഓഒ അവളുടെ ഒരു ഒടുക്കത്തെ ഫോൺ കുറച്ച് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഉള്ളൂ " "മിണ്ടാതെ കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക് പെണ്ണേ പാതിരാത്രി അല്ലെ കാർട്ടൂൺ ഹമ്മ്" എന്ന് ആര്യ ദേഷ്യം ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞതും സീത പതുക്കെ കണ്ണ് അടച്ച് മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നു........... **(തുടരും..........)** Good night 🥰 🩷 #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

കിണറ്റുകരയിൽ നിന്ന് മുഖമൊക്കെ കഴുകി ആര്യയും സീതയും അകത്തേക്ക് കയറി ആര്യ തന്റെ ബാഗ് ആ പഴയ ചുവരിലുള്ള ഹുക്കിലേക്ക് അങ്ങോട്ട് തൂക്കിയിട്ടു.............. (കാടിന്റെ നടുക്ക് ഒറ്റപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മിഡിൽ ക്ലാസ് വീടായിരുന്നു അവരുടേത് കുറച്ചു ദൂരെ മാറി മാത്രമാണ് സജിനിയുടെ വീടുള്ളത് അതിൻ്റെ അടുത്തും ചില വീടുകൾ അവിടെ ഇണ്ട്......) അകത്തെ ആ പഴയ തടിയുടെ ടേബിളിന് ചുറ്റും അവർ രണ്ട്പേരും വന്നിരുന്നു മേശപ്പുറത്ത് ആര്യ വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്ന ഉള്ളിവടയുടെയും ഉഴുന്നുവടയുടെയും കട്ലറ്റിന്റെയും പൊതി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.......... അമ്മച്ചി ചായ എടുക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയതും സീത പെട്ടെന്ന്................ ബാഗിലിരുന്ന ആ പൊതി സീത തന്നെ വലിച്ചെടുത്തു ആ ചുവന്ന വളകളും തിളങ്ങുന്ന മുത്തുമാലയും കയ്യിലെടുത്ത് അവൾ വേഗം അണിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അമ്മച്ചി അടുക്കളയിൽ നിന്നും രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചായയുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നത്........... "ഡീ അത് അവിടെ വെക്ക് ആദ്യം ഈ ചായ കുടിക്ക് എന്നിട്ട് മതി ബാക്കി ഒക്കെ" അമ്മച്ചി ചായ ഗ്ലാസുകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് കൽപ്പിച്ചു അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി........ അമ്മച്ചി പറയുന്നത് കേട്ട് സീത പതുക്കെ ആ മാലയും വളയും അവിടെത്തന്നെ തിരികെ വെച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണ് ചായയിലായിരുന്നില്ല. അവൾ പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ച് ആര്യയെ ഒന്നു നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.........(⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠) സീത ആര്യയുടെ കൈയിൽ കയറി പിടിക്കുന്നത് അമ്മ കണ്ടു അടുക്കളയിൽ നിന്നും............ "ആഹാ എന്താടി അവിടെ ഒരു കള്ളക്കളി ചായ കുടിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് നീ അവളുടെ കൈയിൽ തൂങ്ങുന്നത് എന്തിനാടി" ആര്യയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്തിന് ആണ് എന്ന് ആര്യക്ക് നന്നായി അറിയാം സീതയുടെ ആ പരുങ്ങൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് പാവം തോന്നി ആ വീട്ടിൽ ടിവി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമ്മച്ചിയുടെ ആ പഴയ ഫോണും ചേച്ചിയുടെ ഫോണുമൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു സീതയുടെ വലിയ ലോകം അതിൽ കാർട്ടൂൺ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് ഈ കൊഞ്ചൽ എന്ന് ആര്യയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു ഹിഹി ഹി.......... "ചേച്ചീ." ആര്യ പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു......... "ഡീ കുറുമ്പി ബാഗിലുണ്ട് ഓടിച്ചെന്ന് എടുത്തുകൊണ്ട് വാ" ചേച്ചിയുടെ അനുവാദം കിട്ടിയതേ ഉള്ളൂ സീത കസേരയിൽ നിന്നും ഒരൊറ്റ ചാട്ടമായിരുന്നു അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ചുമരിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന ആര്യയുടെ ബാഗ് തുറന്ന് ഫോണിനായി തിരഞ്ഞു. ബാഗിന്റെ ആ മുൻപിലത്തെ സിപ്പിൽ നിന്നും ഫോൺ കയ്യിൽ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ സീത ഉറക്കെ വിളിച്ചു അവൾ ആ ഫോണും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ഒറ്റ ഓട്ടത്തിന് തിരികെ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു........... അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മച്ചി കാണുന്നുണ്ട് ആയിരുന്നു അമ്മച്ചിപറഞ്ഞു........... "ഡീ പതുക്കെ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ പിള്ളേര്" "ദാ ചേച്ചി ഫോൺ കിട്ടി ഇനി ആ കാർട്ടൂൺ ഒന്ന് വെച്ചു തന്നേ പ്ലീസ്" സീത ഫോൺ ആര്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് നീട്ടിക്കൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു............. ആര്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ വാങ്ങി ലോക്ക് തുറക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അമ്മച്ചി കയ്യിലിരുന്ന തവിയുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നു ലക്ഷ്മി അമ്മച്ചി അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി ഒന്നു തുറിച്ചു നോക്കി.............. "ആഹാ ഇതിനായിരുന്നോ അവിടെ കിടന്ന് കള്ളക്കളി നടത്തിയത് ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇവൾക്ക് ചേച്ചിയോട് പെട്ടെന്ന് എന്തോ വലിയ സ്നേഹം മുളച്ചു വന്നതാണെന്ന് നോക്കിക്കേ ചായ കുടിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് രണ്ടിന്റെയും കണ്ണ് ആ ഫോണിലാണ്" അമ്മച്ചി ഇടുപ്പിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു........... "അയ്യോ അമ്മച്ചി അവൾക്ക് കാർട്ടൂൺ കാണാൻ വേണ്ടിയല്ലേ കണ്ണിന് ഒന്നു പറ്റില്ല അതിന് അമ്മച്ചി എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്?" ആര്യ ഫോണിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു........... "പിന്നെ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെടാതെ ഈ പെണ്ണിന് എപ്പോ ഇരുപ്പിലും കിടപ്പിലും ഒക്കെ ഈ സാധനം തന്നെ വേണം എത് സമയവും ഇതിൻ്റെ പുറകെ ആണ് ടിവി ഇല്ലെന്നുള്ള ഒരൊറ്റ സമാധാനത്തിലാണ് ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ഇതിപ്പോൾ നിന്റെ ഫോൺ കൂടി കിട്ടിയാൽ പിന്നെ ഇവളെ ഈ മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് മാറ്റാൻ പറ്റില്ലല്ലോ ഇങ്ങനെ ഒരു മടിച്ചി. എൻ്റെ അമ്മ എന്നെക്കൊണ്ട് ജോലി ജോലി ചെയ്യിപ്പിച്ചു ആണ് എന്നെ വളർത്തിയത് അറിയാമോ" അമ്മച്ചി ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു........ "ഡീ സീതേ ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ ഡീ" സീത അമ്മച്ചി പറയുന്നത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ ആര്യയുടെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ ചാരിയിരുന്നു അവൾ ആര്യയുടെ കാതിൽ വളരെ പതുക്കെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു............. "ചേച്ചീ അമ്മച്ചി വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയുന്നതാ നീ അതൊന്നും കേൾക്കണ്ട വേഗം ആ കാർട്ടൂൺ അങ്ങോട്ട് ഓൺ ചെയ്ത് താ എനിക്ക് കാണാൻ കൊതിയായിട്ട് വയ്യ" ആര്യ സീതയുടെ ആ കുറുമ്പ് കണ്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് അവൾ കാർട്ടൂൺ വെച്ച് ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ഗ്ലാസിന്റെഅരികിൽ ചാരിവെച്ചു കൊടുത്തു............. "ഇന്നാ കണ്ണ് ദൂരത്തു വെച്ച് നോക്കിക്കോണം കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചാൽ ഞാൻ ഇപ്പോത്തന്നെ ഫോൺ തിരികെ വാങ്ങും, പറഞ്ഞേക്കാം" ആര്യ ചെറുതായൊന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി........... "ഹീഹീ ഇല്ല ചേച്ചി ഞാൻ ദൂരെ ഇരുന്ന് കണ്ടോളാം" സീതയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി അവൾ കാർട്ടൂണിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടിരുന്ന് പതുക്കെ ആ ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.......... അമ്മച്ചി അത് കണ്ട് തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു പോകുന്ന പോക്കിൽ അമ്മച്ചി പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......... അമ്മച്ചി അത് കണ്ട് തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. പോകുന്ന പോക്കിൽ അമ്മച്ചി പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......... "ഇതിനെ ഒക്കെ ഇങ്ങനെ കൊഞ്ചിച്ചു കേറ്റി തലയിൽ ഇരുത്തിയത് നീയല്ലേ ആര്യേ നാളെ അവൾ വലുതാകുമ്പോൾ നീ തന്നെ അനുഭവിച്ചോ. അനുസരണയില്ലാത്ത വഷളത്തി ഹൊ" അമ്മച്ചി പോയതും ആര്യ സീതയെ നോക്കി കണ്ണ് കാണിച്ചു............ "അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടോ നിന്നെ കുറിച്ച് " "ആഹാ." സീത കാർട്ടൂണിൽ നിന്ന് കണ്ണ് എടുക്കാതെ മൂളി......... "എന്ത്?" ആര്യ വീണ്ടും ചോദിച്ചു........... "വഷളത്തി എന്ന് അല്ലെ ഹിഹി!" അത് കേട്ടതും ആര്യ മേലോട്ട് നോക്കി കൈകൂപ്പി........ "ഭഗവാനെ ഇത് ഒക്കെ എവിടെ ചെന്നു എത്തുമോ ആവോ." സീത പെട്ടെന്ന് ആര്യയെ നോക്കി ഒരൊറ്റ മറുപടി "ആഹാ ആ തോട്ടിൽ" സീതയുടെ ആ "തോട്ടിൽ" മറുപടി കേട്ട് ആര്യ ഒരടി വെച്ചു കൊടുക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയതു സീത ഒഴിഞ്ഞുമാറി ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് ചുണ്ട് ചേർത്തു ചൂടുള്ള ചായ ഒറ്റ വലിയ്ക്ക് കുടിക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് അവൾ............. "ഹാ... ഹൂ......." എന്ന് നാക്ക് പുറത്തേക്കിട്ട് കാണിച്ചു........... "കണ്ടില്ലേ അമ്മച്ചി പറഞ്ഞത് എത്ര കറക്റ്റാ പതുക്കെ കുടിക്കടി നാക്ക് പൊള്ളിപ്പോകും " ആര്യ ചിരിയോടെ തന്റെ ചായ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആ ഉള്ളിവടയുടെ പൊതി അവൾ പതുക്കെ തുറന്നു............ "ചേച്ചീ. എനിക്ക് ആ കട്ലറ്റ് വേണം" കാർട്ടൂണിൽ നിന്നും കണ്ണ് എടുക്കാതെ തന്നെ സീത ഇടംകൈ കൊണ്ട് മേശപ്പുറത്ത് തപ്പി......... "ദാ ആദ്യം ചായ കുടിക്ക്" ആര്യ ഒരു കഷ്ണം കട്ലറ്റ് എടുത്ത് അവളുടെ വായയോട് അടുപ്പിച്ചു കൊടുത്തു........... സീത കാർട്ടൂൺ കണ്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ചിരുന്നു കൊണ്ട് അത് കടിച്ചു തിന്നു............ അവളുടെ കവിളിൽ കട്ലറ്റിന്റെ പൊടി പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ആര്യയ്ക്ക് വീണ്ടും ചിരി വന്നു......... "ഡീ നാളെ ശനിയാഴ്ചയാ അനു വരും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്" ആര്യ ചായ ഊതിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു............ അനു എന്ന പേര് കേട്ടതും സീതയുടെ കണ്ണ് ഫോണിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് മാറി അവൾ കട്ലറ്റ് ചവച്ചരച്ച് വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ട് ആര്യയെ നോക്കി........... "ആഹാ അനു ചേച്ചി നാളെ വരുമോ എന്നിട്ട് എന്നെ കാണാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമോ ചേച്ചി" സീതയുടെ മുഖത്ത് കാർട്ടൂൺ കണ്ടതിനേക്കാൾ വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു.......... "വരും. വരും...... പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്. നീയീ വഷളത്തരം ഒക്കെ അമ്മച്ചിയുടെ മുന്നിൽ കാണിച്ചതുപോലെ അവളുടെ മുന്നിൽ കാണിച്ചാൽ അവൾ പിന്നെ നിനക്കൊന്നും കൊണ്ടുത്തരില്ല പറഞ്ഞേക്കാം" ആര്യ ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ചുണ്ടിൽ പറ്റിയ ചായ തുടച്ചു.............. "ഉവ്വ്. ഞാൻ അനു ചേച്ചിയുടെ മുന്നിൽ നല്ല കുട്ടിയായിരിക്കും ഹിഹി........ അനു ചേച്ചി വരുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കൊണ്ടുവരും എന്ന് എനിക്കറിയാം" സീത വീണ്ടും ഫോണിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടു കൊണ്ട് ചായ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു കുടിച്ചു....... അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിൽ നിന്നും പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വെക്കുന്ന ഒച്ച കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി അമ്മച്ചി അവിടെ ഇരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഇപ്പോഴും പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ട്............ ചായ കുടി തീർന്നതും ആര്യ ആ പഴയ ടേബിളിലേക്ക് കൈകൾ കുത്തി പുറത്തേക്ക് നോക്കി കാടിന്റെ നടുവിലുള്ള ആ ഒറ്റപ്പെട്ട വീടിന് ചുറ്റും പതുക്കെ ദൂരെ സജിനിയുടെ വീട്ടിലെ ഉമ്മറത്തെ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞത് ആ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പതുക്കെ കാണാമായിരുന്നു.......... "ഡീ ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇങ്ങുവന്നെ." "ഓഓഒ തൊടങ്ങി" (തുടരും..........) #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #💞 നിനക്കായ്

ആര്യ സീതയെയും കൂട്ടി മുഖം കഴുകാൻ വേണ്ടി അങ്ങോട്ട് പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ആ മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് പാഞ്ഞു വന്നു നിന്നത്.......... ജീപ്പ് കണ്ടതും അമ്മച്ചി കയ്യിലിരുന്ന ആ സാധനങ്ങളൊക്കെ അവിടെ വെച്ചിട്ട് പരിഭ്രമത്തോടെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു.............പിന്നാലെ മുഖം കഴുകാൻ പോയ ആര്യയും വേഗം ഉമ്മറത്തേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുവന്നു....... ആര്യ ജീപ്പിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.......... "എന്താണ് സാർ." അപ്പോൾ ജീപ്പിലിരുന്ന ആ വലിയ പോലീസ് ഓഫീസർ ഇറങ്ങി വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു............ "ഇവിടെ ഈ ഭാഗത്ത് മദ്യപാനവും പുകവലിയും ഒക്കെയായിട്ട് ആൾക്കാരുടെ ശല്യം വല്ലാതെ ഉണ്ടോ?." അമ്മച്ചി അത് കേട്ടതും വേഗം മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു............... "ഉണ്ടല്ലോ സാർ നല്ല ശല്യമുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബശ്രീ അംഗങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി ഇതിനെതിരെ ഒരു പരാതി മുൻപ് തന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അതിനുശേഷം പിന്നീട് ഒരു വിവരവും ഉണ്ടായില്ല സാർ." അപ്പോഴേക്കും ആര്യയും കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞു.......... "അതെ സാർ. ഞാൻ ആ കാട്ടുപാതയിലൂടെയാണ് സ്ഥിരമായി വരാറുള്ളത്. അവിടെ കുറേ പേർ വെള്ളമടിച്ചും തെറികൾ പറഞ്ഞും എപ്പോഴും നിൽക്കാറുണ്ട്. അവർ അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ പേടിച്ചിട്ട് ഞാൻ കാട് കയറിയാണ് വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്......അത്രയ്ക്ക് വലിയ ശല്യമാണ് അവിടെ സാർ." ഇത് കേട്ടതും ആ വലിയ ഓഫീസർ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കോൺസ്റ്റബിളിനെ നോക്കി കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു........ "ഡോ കോൺസ്റ്റബിൾ. ഇവർ എപ്പോഴാണ് ഈ പരാതി തന്നത്?" അത് കേട്ടതും കോൺസ്റ്റബിൾ ഒന്നു വിക്കിപ്പരുങ്ങി സംസാരിച്ചു....... "അത്. അത് പിന്നെ സാർ. ഒരു വർഷം മുൻപാണ് സാർ ഈ പരാതി തന്നത്........" അമ്മച്ചി അപ്പോൾ തന്നെ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു.......... "അതെ സാർ അന്ന് ഇവിടെ വേറെ ഒരു സാർ ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. പുള്ളി ഒരു ദിവസം ഇവിടെ വന്ന് ജസ്റ്റ് ഒന്ന് നോക്കി പോയി എന്നല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല." അപ്പോൾ ആ വലിയ ഓഫീസർ അവരെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...... "ഞാൻ ഇവിടെ പുതിയതായിട്ട് ചാർജെടുത്തതാണ്. ട്രാൻസ്ഫർ ആയി വന്നതിനു ശേഷം ഫയലുകൾ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു പരാതി കണ്ടത്. അതുകൊണ്ട് നേരിട്ട് ഒന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാണ്. നമ്മുക്ക് അത് ശരിയാക്കാം കേട്ടോ ഇനി നിങ്ങൾ ആരും പേടിക്കേണ്ട." അപ്പോൾ ആര്യ വീണ്ടും ഒരു കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു........ "സാർ. ഇവിടെ കണ്ട് പരിചയം പോലുമില്ലാത്ത ഒരുപാട് ആൾക്കാരാണ് വരുന്നത്. കൂടുതലും ബൈക്കുകളിലാണ് അവരുടെ വരവ്." സാർ കോൺസ്റ്റബിളിനെ നോക്കി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.............. "ഇനി നാളെ മുതൽ രണ്ട് പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഈ ഭാഗത്ത് ഡ്യൂട്ടിക്ക് ഉണ്ടാവും....... കോൺസ്റ്റബിൾ അതിനുവേണ്ടിയുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ശരിയാക്കണം കേട്ടോ..........." "ശരി സാർ.ഒക്കെ റെഡിയാക്കാം സാർ.." "ആഹാ. എന്നാൽ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടക്കട്ടെ. എന്താ ഈ മോളുടെ പേര്?" സാർ സീതയെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.......... "എന്റെ പേര് സീത." "അഹ്. നല്ല പേരാണല്ലോ മോളേ." അപ്പോഴേക്കും ആര്യ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു.......... "സാർ എന്റെ പേര് ആര്യ. ഇത് എന്റെ അമ്മ ലക്ഷ്മി." സാർ അപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു....... "ഹസ്ബൻഡിന്റെ പേര് എന്താണ്?" ലക്ഷ്മി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.......... "ചേട്ടന്റെ പേര് ശേഖരൻ എന്നാണ് സാർ." ഇതെല്ലാം കേട്ട് കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്ന നമ്മുടെ കുറുമ്പി സീത പെട്ടെന്ന് ഇടയ്ക്ക് കയറി സാറിനോട് അങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചു.......... "സാറിന്റെ പേര് എന്താണ്?" അത് കേട്ടതും സാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു....... എന്നിട്ട് അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.......... "എന്റെ പേര് മാധവൻ എന്നാണ്." എന്നിട്ട് സാർ എല്ലാവരെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.......... "ശരി. ഇനി എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമോ ശല്യമോ ഉണ്ടായാൽ അപ്പോൾ തന്നെ എന്നെ അറിയിക്കണം കേട്ടോ.........." സംസാരിച്ച് കഴിഞ്ഞ് സാർ തിരികെ പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ ഇരുട്ടത്ത് വലിയൊരു വിളക്ക് കത്തിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടത്....... അവിടെ കളരിപ്പയറ്റിന്റെ ഒരുപാട് സാധനങ്ങളും ആയുധങ്ങളും ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് സാർ അത്ഭുതത്തോടെ അമ്മച്ചിയോട് ചോദിച്ചു......... "ഇവിടെ കളരിപ്പയറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നോ? അതിന്റെ ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ." ലക്ഷ്മി ആ ഓർമ്മയിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.......... "ഉണ്ടായിരുന്നു സാർ. ഇവളുടെ മുത്തച്ഛനായിരുന്നു അത് നടത്തിയിരുന്നത്. ഈ കാണുന്ന വലിയ മുറ്റത്തായിരുന്നു കളരി. ഇവിടെ ഒരുപാട് പേര് പണ്ട് പഠിക്കാൻ വരുമായിരുന്നു സാർ. അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോൾ അത് അങ്ങ് നിന്നുപോയി. എങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മുടങ്ങാതെ അവിടെ വിളക്ക് വെക്കാറുണ്ട്." സാർ അത് കേട്ട് തലയാട്ടി ചോദിച്ചു.......... " Good good....ഉം... ഹൊ അപ്പോ ആര്യ കളരി പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" അമ്മച്ചി അഭിമാനത്തോടെ ആര്യയെ നോക്കി പറഞ്ഞു................ "ഉണ്ട് സാർ. മുത്തച്ഛൻ അവൾക്ക് എല്ലാം കൃത്യമായി പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.........." സാർ അത് കേട്ട് ആര്യയെ നോക്കി അഭിനന്ദിച്ചു.......... "സാർ. അത് കൊള്ളാമല്ലോ ആയോധനകലകൾ പഠിക്കുന്നത് എപ്പോഴും നല്ലതാണ്. അത് പഠിച്ചത് വളരെ നന്നായി. ഇ കാലത്ത് ഇത് വളരെ ഉപകാരം ആയിരിക്കും." ഇത് കേട്ടതും സീത കണ്ണും തള്ളി ആര്യയെ നോക്കി കൊഞ്ചലോടെ ചിരിച്ചു........ "എന്റെ അമ്മച്ചി. അപ്പോ എന്റെ ചേച്ചി പുലിയായിരുന്നോ" സീത ആര്യയെ നോക്കി കണ്ണ് തള്ളി അത് പറയുമ്പോൾ മാധവൻ സാർ ഉറക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.......... എന്നിട്ട് ആര്യയെയും സീതയെയും മാറി മാറി നോക്കി ആ ജീപ്പിലിരുന്ന് ഒരു കിടിലൻ ഡയലോഗ് അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു.......... "പുലി മാത്രമല്ല മോളേ.. ഇനിയിപ്പോൾ ആ കാട്ടു വഴിയിൽ ഏതെങ്കിലും അലവലാതികൾ വന്ന് വാലാട്ടിയാൽ ഈ കളരിപ്പയറ്റുകാരി തല്ലി ഓടിക്കും എന്ന് ഉറപ്പ് ആണ്........ കാരണം ഇപ്പോഴത്തെ ഈ മാധവൻ സാറിന്റെ പോലീസ് കട്ട സപ്പോർട്ടായിട്ട് ആയി നിങളുടെ കൂടെ തന്നെയുണ്ടാകും കേട്ടല്ലോ." അതും പറഞ്ഞ് സാർ ആ ജീപ്പ് അങ്ങോട്ട് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പവർഫുൾ ആയിട്ട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി........ ആ പോലീസ് ജീപ്പ് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി മറയുന്നതുവരെ മൂവരും നോക്കി നിന്നു........... ജീപ്പ് കൺമുന്നിൽ നിന്ന് പോയതും അമ്മച്ചി പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് സീതയെ അങ്ങോട്ട് നോക്കി.......... ആ നോട്ടം കണ്ടതും സീത ഒന്നു പരുങ്ങി.......... അമ്മച്ചി അവിടെ കിടന്ന ആ വടിയെടുത്ത് അവളെ നോക്കി ഒരൊറ്റ ചോദ്യം.......... "എടി കുറുമ്പി. നീ ഇത്രയും നേരം എന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നല്ലേടി? മുഖം കഴുകാൻ പോയ നീ എപ്പോഴാ ഈ പോലീസുകാരോട് ചോദ്യം. ചോദിക്കാൻ ആയോ. ഇങ്ങനെ പറയാൻ ആര് ആണ് പഠിപ്പിച്ചത് ഭയങ്കര പേടിയാണെന്ന് എന്നിട്ടിപ്പോൾ സാറിന്റെ കവിളിലൊക്കെ നുള്ളി കൊഞ്ചിക്കുഴയുന്നു നിനക്കുള്ളത് ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്." അമ്മച്ചി വടിയും ഓങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടതും സീത ആര്യയുടെ പുറകിൽ ഒളിച്ചുനിന്ന് അമ്മച്ചിയെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി കാണിച്ചു....... "അമ്മച്ചീ. അടിക്കല്ലേ ഞാൻ ചുമ്മാ ചോദിച്ചതല്ലേ" അവളുടെ പുറകിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു....... ആര്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മച്ചിയുടെ കയ്യിലെ വടി പതുക്കെ വാങ്ങി താഴെ ഇട്ടു.......... "മതി അമ്മച്ചി. അവളെ പേടിപ്പിച്ചത് കണ്ടില്ലേ ജീവൻ പോയി നിൽക്കുന്നത്. ദാ ഇപ്പോഴും മുഖം പോലും കഴുകാതെയാണ് ഈ നിൽപ്പ് നടക്ക് സീതേ.........." ആര്യ സീതയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ആ കിണറ്റുകരയിലേക്ക് നടന്നു.......... അമ്മച്ചി അപ്പോഴും ഉമ്മറത്തുനിന്ന് ദേഷ്യം അഭിനയിച്ച് പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... "എന്റെ ഭഗവതി. ഇവളെക്കൊണ്ട് ഞാൻ തോറ്റു. വലിയ വായിൽ പേടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് കരച്ചിലായിരുന്നു ഇപ്പോ ദാ വന്ന പോലീസുകാരനോട് വരെ തർക്കുത്തരം പറയുന്നു." കിണറ്റുകരയിൽ എത്തിയതും ആര്യ ബക്കറ്റിൽ നിന്ന് തണുത്ത വെള്ളം കോരി സീതയുടെ മുഖത്തേക്ക് അങ്ങോട്ട് കുടഞ്ഞു...... "ആഹ് ചേച്ചീ... തണുക്കുന്നു " സീത കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി കൊണ്ട് ഒന്നു തുള്ളി ചാടി.......... "മിണ്ടാതെ മുഖം കഴുകടീ. എന്നിട്ട് വേണം അകത്തുപോയി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ." ആര്യ അവളെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു.......... തണുത്ത വെള്ളം മുഖത്ത് വീണതോടെ സീതയുടെ ആ പേടിയും സങ്കടവും ഒക്കെ അങ്ങ് പമ്പ കടന്നിരുന്നു. അവൾ ആര്യയെ നോക്കി പല്ല് ഇളിച്ചുകൊണ്ട് ആ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ നന്നായി മുഖം കഴുകി.......... ആര്യയും വേഗം മുഖമൊക്കെ കഴുകി വൃത്തിയായി.......... "വാ... ഇനി അകത്തേക്ക് പോകാം." ആര്യ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു...... രണ്ടുപേരും കൂടി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സീത പതുക്കെ ആര്യയുടെ കാതിൽ ചോദിച്ചു.......... "അല്ല ചേച്ചീ... മാധവൻ സാർ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ? ചേച്ചി ശരിക്കും കളരി അറിയാവുന്ന പുലിയാണോ?. ഹിഹി" (⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠) ആര്യ അവളെ നോക്കി ഒന്നു കണ്ണ് ചിമ്മി അപ്പോഴേക്കും അമ്മച്ചി അകത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.......... "രണ്ടും കൂടെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് കയറി വാടി." (തുടരും...) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 നിനക്കായ്

ബസ്സിലിരുന്നപ്പോൾ ആര്യയുടെ മനസ്സിലേക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം വന്നു നിറഞ്ഞു. ഉള്ളിലെ ആ വലിഞ്ഞുമുറുക്കവും ശ്വാസംമുട്ടലുമൊക്കെ എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞിരുന്നു. ബസ് ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് അവൾ അങ്ങനെ ഇരുന്നു.......... അങ്ങനെ ബസ് അവളുടെ അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി നിന്നു. ആര്യ പതുക്കെ ബസ്സിൽ നിന്നും താഴേക്കിറങ്ങി...... ആ സ്റ്റോപ്പിന് തൊട്ടടുത്തായി ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുണ്ട്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നല്ല ചൂടുള്ള പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി വിൽക്കുന്ന കടയാണ്. അവിടെ നിന്നും നല്ല ഉള്ളിവടയുടെയും ഉഴുന്നുവടയുടെയും മണം വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മച്ചിക്കും സീതയ്ക്കും പലഹാരങ്ങൾ കണ്ടാൽ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്. ആര്യ നേരെ ആ കടയിലേക്ക് കയറി ചെന്നു......... കടക്കാരൻ ചേട്ടനെ നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു........ "ചേട്ടാ.ഉള്ളിവടയും ഉഴുന്നുവടയും കട്ലറ്റും പിന്നെ ഒരു പാക്കറ്റ് മിക്സ്ചറും എടുത്തോ." പൊതി കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ ആര്യ ബാഗിൽ നിന്നും പൈസയെടുത്തു കൊടുത്തു.......... അനുവുമായി ബീച്ചിലും ടൗണിലുമൊക്കെയായി ഒരുപാട് സമയം ചിലവഴിച്ചിട്ടാണ് ആര്യ ബസ്സിൽ കയറി വന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പലഹാരങ്ങളും വാങ്ങി അവൾ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും സമയം വല്ലാതെ വൈകിയിരുന്നു. സാധാരണ എത്തുന്ന സമയവും കഴിഞ്ഞ് നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.......... കാട്ടുപാതയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ ആര്യയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു. സമയം ഒരുപാടായല്ലോ അമ്മച്ചി വഴക്ക് പറയുമോ എന്തോ എന്നവൾ ഓർത്തു.......... ആര്യ പലഹാരപ്പൊതിയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ ഇരുണ്ട കാട്ടുപാതയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം......... പെട്ടെന്നാണ് ആ വഴിയിലൂടെ ഇരട്ടത്തോക്കിൽ നിന്നുള്ള വെടിയുണ്ട പോലെ ഒരു ബൈക്ക് പാഞ്ഞുപോയത്............. "ഡും.ഡും..ഡും...ഡും...." എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാകീ മണ്ണും പൊടിയും പറത്തിക്കൊണ്ട് അത് അവളുടെ മുന്നിലൂടെ......... ഹൊ. നോക്കിയപ്പോൾ അതാ ഇന്നലെ അവളോട് തല്ലുണ്ടാക്കിയ ആ നാറികളുടെ കൂട്ടുകാർ ബൈക്കിൽ പാഞ്ഞു വരുന്നു.......... അവർ ആര്യയുടെ മുന്നിൽ കൂടെ അങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞു പോയി.......... പോകുന്ന പോക്കിൽ അവർ വണ്ടി പതുക്കെയാക്കി അവളെത്തന്നെ ഒരൊറ്റ നോട്ടം നോക്കി അങ്ങോട്ട് പോയി............ "മ്മ്. ഇനിയും വരാൻ ഭാവമുണ്ടല്ലേ. ഹമ്മ്" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആര്യ അവരെത്തന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.......... അങ്ങനെ അവൾ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ നമ്മുടെ സീതക്കുട്ടി ദാ ഉമ്മറത്ത് ഒരു ചെറിയ കസേരയിൽ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്....... അവൾ അവിടെ വല്ലാതെ തളർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആര്യയ്ക്ക് പാവം തോന്നി.......... അയ്യോ. "മനസ്സിൽ" ഇവിടെ ഇരിക്കുകയാണോ ഇവൾ.......... അങ്ങനെ സീത ആര്യയെ കണ്ടതും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു............അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു............ "അമ്മേ ചേച്ചി വന്നു ദേ ചേച്ചി എത്തി അമ്മേ." അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞതും അമ്മച്ചി അകത്തുനിന്നും ഉമ്മറത്തേക്ക് അങ്ങോട്ട് വന്നു.......... അമ്മച്ചി വന്നപാടെ ആര്യയെ നോക്കി അലറി പറഞ്ഞു.......... "ഡീ നീ ഇത്രയും നേരം എവിടെയായിരുന്നുടി? സമയം എന്ത്ആയെന്ന് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ നിനക്ക്? ഒന്നാമത് അവിടെ കൊറേ പേര് വെള്ളമടിയും കോലാഹലവുമായി നടക്കുന്നത് കാണാം നിനക്ക് വല്ല ബോധ്യമുണ്ടോടി അഹങ്കാരി?" അപ്പോഴേക്കും ആര്യ കണ്ട സീത ഓടിവന്ന് അവളുടെ മേത്തേക്ക് അങ്ങോട്ട് കയറി.......... അവൾ സീതയെ എടുത്തു.......... "അത് അമ്മേ. ബസ് കിട്ടാൻ ചെറിയൊരു താമസം വന്നു. അതാണ് ഇത്രയും വൈകിയത് അല്ലാതെ ഞാൻ വേറെ എങ്ങും പോയിട്ടില്ല അമ്മേ.........." അമ്മച്ചി അത് കേട്ട് കയ്യിലിരുന്ന സീതയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞു.......... "ആഹാ ഇപ്പോ ചേച്ചിയോട് എന്തൊരു സ്നേഹമാണ് ഈ കുരങ്ങിന് താഴെ ഇറങ്ങാടി അവളുടേ മേത്തുനിന്ന് അവളുടെ അസ്ഥിയുരുക്കല്ലേ നീ." ആര്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.......... അപ്പോൾ സീത അവിടെ ഇരുന്ന് അവളെ അങ്ങോട്ട് കട്ടിക്ക് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.......... "ഇന്നാ അമ്മച്ചി. അമ്മച്ചി തന്ന കാശിന് ഇവൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളതൊക്കെ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.........." സീത ചിരിച്ചു പല്ല് കാട്ടി........ അമ്മ സീതയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് " ഹമ്മ് " എന്നിട്ട് അവൾ സീതയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.......... "ഡീ. നിനക്ക് ഉള്ളത് ഞാൻ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ നാളെ രാവിലെ നീയിത് ഇട്ടിട്ട് വേണം അപ്പുറത്ത് പോയി ആ പിള്ളേരെ ഒന്നു ഞെട്ടിക്കാൻ അവർ അറിയട്ടെടാ അഹ്. നമ്മളൊന്നും അങ്ങനെയുള്ള ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ചവരല്ല എന്ന് കേട്ടോടി കുറുമ്പി." അമ്മച്ചി ആ കവർ വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു........... "അത് ശരിയാണ് മോളേ അവൾക്ക് ഇത്തിരി അഹങ്കാരവും പൊങ്ങച്ചവും കൂടുതൽ തന്നെയാണ് ഇതോടെ അവളുടെ കണ്ണ് തള്ളണം നന്നായി മോളേ അതിൻ്റെ അടുത്ത ദിവസം എന്ത് ആക്കുമോ എന്തോ." ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ സീതയുടെ കണ്ണ് ആ കവറിലേക്ക് മാത്രമായിരുന്നു.......... അവൾ ഇത് എല്ലാം കൃത്യമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......... ആര്യ പതുക്കെ ബാഗ് വശത്തേക്ക് വെച്ചിട്ട് അമ്മച്ചിയോട് ആരാഞ്ഞു.......... "അമ്മേ. അതിൽ കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എടുത്ത് വെക്കു. ഞാൻ പോയി മുഖം കഴുകി വരാം.......... പാല് ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ അമ്മേ?" "ഉണ്ട് മോളേ. പാല് ഞാൻ കാച്ചി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.......... നീ പോയി വേഗം മുഖം കഴുകി വാ.........." എന്നിട്ട് അമ്മച്ചി വീണ്ടും സീതയെ നോക്കി കലിപ്പിലിട്ടു പറഞ്ഞു.......... "ഡീ താഴെ ഇറങ്ങാടി പെണ്ണേ അവൾക്ക് മുഖം കഴുകാൻ പോണം." ആര്യ അവളെ നോക്കി വീണ്ടും ചിരിച്ചു.......... എന്നിട്ട് സീതയെ താഴെ ഇറക്കി നിർത്തിയിട്ട് അവൾ അറിയാതെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു വലിയ മഞ്ച് എടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.......... അത് കണ്ടതും സീതയുടെ മുഖം ഒന്നു തിളങ്ങി...... അവൾ ആ മഞ്ചും കടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ആര്യയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു.......... "ചേച്ചീ... നീ പോയപ്പോൾ അമ്മച്ചി എനിക്ക് ഇന്ന് എന്നെക്കൊണ്ട് ഒരുപാട് പണി ചെയ്യിപ്പിച്ചു ചേച്ചീ........ സവാള തൊലി പൊളിക്കാൻ വന്ന് എന്നെ കണ്ണ് നീറ്റിച്ചു ഈ അമ്മച്ചി എനിക്ക് വല്ലാതെ സങ്കടം വന്നു ചേച്ചി.........." സീതയുടെ ആ കള്ള പരാതി കേട്ടതും അമ്മച്ചി അകത്തുനിന്ന് തവിയുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നു.......... "എന്താടി പറഞ്ഞത്? ഞാൻ പണി ചെയ്യിപ്പിച്ചെന്നോ? എടി കള്ളി. ഇങ്ങനെ ഒരു മടിച്ചി നീ ഒരൊറ്റ സവാളയെങ്കിലും തൊലി പൊളിച്ചോടി ഇവിടെ? ഗ്ലാസും മുഖത്ത് വെച്ച് ഒളിച്ചു നിന്നവളാ ഇപ്പോ ചേച്ചി വന്നപ്പോൾ പരാതി പറയുന്നത് നോക്കിക്കേ അവളുടേ ഒരു അഭിനയം പോയി അവളുടെ കൂടെ മുഖം കഴുകി വടി." സീത ആര്യ നോക്കി ചിരിച്ചു.........(⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠) ആര്യ അമ്മച്ചിയും അനിയത്തിയും തമ്മിലുള്ള ആ സംഭാഷണം കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുഖം കഴിക്കാൻ പോയതും..മുറ്റത്ത് ഒരു വണ്ടി...വന്നു നിന്നു......... (തുടരും...) ആഹഹ ഇന്ന് അധികം എഴുതാൻ പറ്റിയില്ല കൊറെ പ്രോബ്ലം #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 നിനക്കായ്

കൂടെയുള്ളവരുടെ മുഖംമൂടികൾ അഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയുമെങ്കിലും.......മനസ്സ് കൂടുതൽ കല്ലായി മാറും........... #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #💞 നിനക്കായ് #💃 Reels വീഡിയോസ് #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗

കുറെ പിരീഡുകൾ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ ആര്യയുടെ ചിന്തകൾ വല്ലാതെ സങ്കടത്തിലേക്ക് ആണ് പോകുന്നത്.........എന്തുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ മനസ്സ് അങ്ങനെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ കൃത്യമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല......... അങ്ങനെ ഒരുവിധം ഉച്ചയായി ലഞ്ച് ബെല്ലടിച്ചു.......... ക്ലാസിലെ ബഹളത്തിനിടയിൽ ആര്യയും അനുവും കൂടി അവരുടെ ചോറ്റുപാത്രങ്ങൾ തുറന്നു. ആര്യയുടെ പാത്രത്തിൽ നിന്നും അമ്മച്ചി വച്ചുവിട്ട ആ നല്ല മീൻ വറുത്തതിന്റെയും മുട്ട വറുത്തതിന്റെയും മണം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അനുവിന്റെ കൈയിൽ നല്ല സാമ്പാറും മാങ്ങാച്ചാറുമുണ്ടായിരുന്നു....... രണ്ടുപേരും കൂടി പരസ്പരം ചോറ്റുപാത്രത്തിലേക്ക് കൈയിട്ട് മാറി മാറി കഴിച്ച് ചോറൊക്കെ തീർത്തു........... സാധാരണ ചോറുണ്ണുന്ന സമയത്ത് വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാറുള്ള ആര്യ ഇന്ന് വല്ലാതെ മിണ്ടാതിരിക്കുകയാണ്........... അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ സങ്കടം മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു......... ചോറ് കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവൾ പതുക്കെ അനുവിന്റെ അടുത്തിരുന്ന് തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്നു പറഞ്ഞു......... "ഡീ. എനിക്ക് മനസ്സിന് ഒരു സുഖവുമില്ലടി. എന്താണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഒരു തരം വെറുപ്പും മുട്ടലും ഒക്കെ പോലെ തോന്നുവാ." അനു ചോറ്റുപാത്രം അടച്ചുവെച്ച് ആര്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആര്യയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.......... "നമുക്ക് ക്ലാസ് വല്ലതും കട്ട് ചെയ്താലോടി? എനിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ ഒട്ടും തോന്നുന്നില്ല.ഡീ" ആര്യ പതുക്കെ അനുവിനോട് ചോദിച്ചു........... ആര്യയുടെ ഈ ഭാവം അനു ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്........എപ്പോഴും ധൈര്യത്തോടെയും കട്ട പവർഫുളും ആയി നടക്കുന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരി ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അനുവിനും വല്ലാതെ വിഷമമായി........ അനു പതുക്കെ ആര്യയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു......... എപ്പോഴും ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടക്കുന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഈ മാറ്റം അവളുടെ നെഞ്ച് പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു......... "നമുക്ക് പോകാം ആര്യേ.നിനക്ക് ക്ലാസിൽ ഇരിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നില്ല. എഴുന്നേറ്റു വാ." അനു അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു........ രണ്ടുപേരും ആരും കാണാതെ ക്ലാസിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി......... മനസ്സ് വല്ലാതെ തളർന്ന് ഒരു ഭാരവും ചുമന്നുകൊണ്ട് അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ആര്യ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് അത്രമേൽ ശൂന്യമായിരുന്നു......... നടന്നു നടന്ന് അവർ മെയിൻ ഗേറ്റിന് പുറത്തെത്തി........ പെട്ടെന്നാണ് ആര്യ അനുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞത്........ "ഡീ.നമുക്ക് കടപ്പുറത്തേക്ക് പോയാലോ? ആ കടൽ കണ്ടാൽ എന്റെ ഈ ശ്വാസംമുട്ടൽ മാറുമെന്ന് തോന്നുന്നു. മനസ്സ് പറയുന്നു." അനു ഒന്നുറപ്പിച്ചു ആര്യയുടെ മനസ്സ് മാറാൻ അത് തന്നെയാണ് നല്ലത്. അവർ പതുക്കെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ബീച്ചിലേക്ക് പോകുന്ന ബസ് വന്നു. രണ്ടുപേരും വണ്ടിയിൽ കയറി ഇരുന്നു............ ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും അനു ആര്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിഷമം കണ്ട് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അനു വീണ്ടും ചോദിച്ചു......... "ഡീ. എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് ഇപ്പഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറ എന്നോട്. എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് നീറുന്നത്?." പക്ഷേ ആര്യ അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ബസ്സിന്റെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ വെറുതെ ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞു തുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......... ഒടുവിൽ ബസ് ബീച്ചിലെത്തി......... കടലിന്റെ ഇരമ്പലും തണുത്ത കാറ്റും അവരെ വന്നു മൂടി............അവർ ആ മണൽപ്പരപ്പിലൂടെ കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന് അധികം ആളുകളില്ലാത്ത ശാന്തമായ ഒരു സ്ഥലം നോക്കി ഒന്നിച്ച് ഇരുന്നു. തിരമാലകൾ വന്നു അടിക്കുന്നത് നോക്കി കുറച്ചുനേരം ആര്യ മിണ്ടാതിരുന്നു. എന്നിട്ട് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടത്തോടെ അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.............. "ഡീ. ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം. ഒരു ദിവസം. ഒരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു. എന്നോട് ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് സംസാരിച്ചതാണ് അവൻ. വലിയ കാര്യത്തിലായിരുന്നു തുടക്കം. പക്ഷേ. ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്നെ അവൻ പെട്ടെന്ന് അങ്ങോട്ട് ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു കളഞ്ഞു." അതുവരെ കേട്ടതെല്ലാം വെച്ച് അനു വിചാരിച്ചത് കോളേജിലെ എന്തെങ്കിലും വലിയ പ്രശ്നമായിരിക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ ആര്യയുടെ മറുപടി കേട്ടതും അനുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ ആര്യയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു....... "അയ്യോ. അതിനാണോ നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ച് ഇരിക്കുന്നത്? എടി പോട്ടിപ്പേണ്ണേ. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ വന്ന് സംസാരിച്ച്, പിറ്റേന്ന് ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് ഓടുന്ന ഇവനെയൊക്കെ ഓർത്ത് നീ എന്തിനാ നിന്റെ ഈ വിലപ്പെട്ട സമയം കണ്ണീർ കളയുന്നത് മുഖത്ത് നോക്കി ഒരു കാര്യം പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാത്ത യഥാർത്ഥ ഭീരുക്കളാണ് ഇങ്ങനെയുള്ളവർ ആദ്യത്തെ ദിവസം വലിയ മാന്യത അഭിനയിക്കും പക്ഷേ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചാൽ സ്വന്തം കപടമുഖം പുറത്താകുമെന്ന് പേടിച്ചാണ് ഇങ്ങനെയുള്ളവർ Block & Run പരിപാടി കാണിക്കുന്നത്.......... താല്ക്കാലികമായി ബോറടിച്ചപ്പോൾ സംസാരിക്കാൻ ഒരാളെ നോക്കി നടന്നു നിന്നെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു......... അടുത്ത ദിവസം ആ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് പോയി... ഇങ്ങനെ ഉള്ളവർക്ക്..ഒരു തരം മെൻ്റൽ പ്ലഷർ കിട്ടുന്നുണ്ടവാം...... മറ്റുള്ളവരുടെ സമയത്തിനോ വികാരങ്ങൾക്കോ ഇവർ ഒരു വിലയും തരാതെ. ഒരു തരം Use and Throw മെന്റാലിറ്റി...........അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നത് നീ കേൾക്ക്. നിനക്ക് ബ്ലോക്ക് വീണപ്പോൾ നീ വിഷമിക്കുകയല്ല വേണ്ടത് പകരം നിനക്ക് മനസ്സിലാകണം നിന്റെ കൂടെ സംസാരിച്ചു നിൽക്കാൻ തക്ക യാതൊരു യോഗ്യതയും അന്തസ്സും അവനില്ലെന്ന് അവന്മാരൊക്കെ അവരുടെ വഴിക്ക് പോകട്ടെടി.......... മാന്യതയില്ലാത്തവർ അങ്ങോട്ട് മാറി ഇരിക്കട്ടെ ഇവിടെ ആരും ആർക്കും വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ പവർഫുൾ ആര്യയെ ഇങ്ങനെയൊരു ഭീരുവിന്റെ പേരിൽ സങ്കടപ്പെടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നീ ആ കാര്യം അങ്ങോട്ട് വിട്ടേേക്ക്..........." അനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ആര്യയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പവർ പതുക്കെ തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങി അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളൊക്കെ തുടച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് നേരെ ഇരുന്നു. ആ മുഖത്തെ സങ്കടമെല്ലാം മാറി കട്ട മാസ്സ് ലുക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.......... "നീ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റാടി അനു. ആരുടേയോ ഒക്കെ നിലവാരമില്ലായ്മ ഓർത്ത് ഞാൻ എന്തിനാ എന്റെ മനസ്സ് കളയുന്നത് ഇനി അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയേ എനിക്ക് വേണ്ട എനിക്ക് വേദനിച്ചു എന്നത് ഉള്ളത് നേര് ആണ് അതുപോലെ ഉള്ളവരെ ഞാൻ അടുപ്പിക്കില്ല......." ആര്യ പെട്ടെന്ന് പവർ ആയത് കണ്ടപ്പോൾ അനുവിന്റെ മുഖത്തും ചിരി വന്നു. അപ്പോഴാണ് ആര്യയ്ക്ക് വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന സീതയുടെ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. രാവിലെ സീത അവളോട് ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു....... അവൾ അനുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു............ "ഡീ. നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ പോരാ. എനിക്ക് സീതയ്ക്ക് മലയും വളയും വേണം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ രാവിലെ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് അത് പോയി വാങ്ങണം........" സീതയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞതും ആര്യയുടെ ഭാവം ആകെ മാറുന്നത് അനു കണ്ടു. അതുവരെ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടക്കടലിൽ കിടന്നവളാണ് ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം മറന്ന് തന്റെ അനിയത്തിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി സംസാരിക്കുന്നത് ആര്യയുടെ ഉള്ളിലെ ആ സ്നേഹവും പെട്ടെന്നുള്ള ഭാവമാറ്റവും കണ്ട് അനുവിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.......... അനുവിന് മനസ്സിലായ കാര്യം ഇതായിരുന്നു..... പുറത്തുനിന്നുള്ള ആര് വന്ന് അവഗണിച്ചാലും ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് പോയാലും ആര്യയെ തളർത്താൻ കഴിയില്ല........ കാരണം അവളുടെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം എന്ന് പറയുന്നത് ഈ ലോകത്തെ അപരിചിതരായ മനുഷ്യരല്ല മറിച്ച് വീട്ടിൽ അവൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മച്ചിയും അവളുടെ ജീവനായ സീതയുമാണ് അവർക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ ആര്യ തന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറക്കും. അവളുടെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം അവളുടെ കുടുംബം തന്നെയാണ്........... അനു ആര്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...... "അതുമതിടി എന്റെ പഴയ ആര്യ തിരിച്ചുവന്നല്ലോ. വാ... നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് ടൗണിലേക്ക് പോകാം. നിന്റെ സീതക്കുട്ടിക്ക് ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള മാലയും വളയും തന്നെ നമുക്ക് വാങ്ങാം. എനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരു ഷോപ്പ് ഉണ്ട് എന്നിട്ട് വേണം നമുക്ക് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വിടാൻ" അവർ രണ്ടുപേരും ആ മണൽപ്പരപ്പിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്, വസ്ത്രത്തിലെ മണ്ണെല്ലാം തട്ടിപ്പറിച്ച് കട്ട സന്തോഷത്തോടെ ടൗണിലേക്ക് നടന്നു........... ടൗണിലെത്തി അനുവിന് അറിയാവുന്ന ആ വലിയ ഫാൻസി ഷോപ്പിലേക്ക് അവർ കയറി. സീതയ്ക്ക് വേണ്ടി നല്ല തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന വളകളും അതിന് ചേരുന്ന ഒരു മനോഹരമായ മുത്തുമാലയും ആര്യ നോക്കി എടുത്തു. സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി ബില്ലും കൊടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അനു പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്.......... "ഡീ ആര്യേ. എന്നാപ്പിന്നെ ഞാനും കൂടി ഇന്ന് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോര്വാ. സീതക്കുട്ടിക്ക് ഇത് കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ആ സന്തോഷം എനിക്കും കൂടി കാണാലോ" അനു അത് പറഞ്ഞതും ആര്യ ഒന്നു ഞെട്ടി അവൾ പെട്ടെന്ന് നടപ്പ് നിർത്തി അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി........ "ഡീ.എന്റെ വീട് ഒത്തിരി ദൂരെയാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാലോ? ചുറ്റും കാടൊക്കെ പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന സ്ഥലമാ. നീ ഇപ്പോ എന്റെ കൂടെ അവിടെ വന്നാൽ വണ്ടി കിട്ടാനും തിരിച്ചു പോകാനും ഒക്കെ വല്ലാതെ മെനക്കേടാകും." ആര്യ അനുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ തുടർന്നു............... "നീ ഇപ്പോ എന്റെ കൂടെ പോന്നാൽ നിന്റെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ സമയം ഒരുപാട് ആകും. വീട്ടുകാർ പേടിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. ഇന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ ഹമ്മ്. നാളെ ശനിയാഴ്ച ക്ലാസൊന്നുമില്ലല്ലോ. നീ നാളെ രാവിലെ തന്നെ അങ്ങോട്ട് പോര് ഓക്കേ?." ആര്യ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അനുവിനും കാര്യം ബോധ്യമായി. അവൾ താടിക്ക് കൈവെച്ച് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു......... "അത് ശരിയാണല്ലോ ആര്യേ. ഇപ്പോ വന്നാൽ തിരിച്ചു വരാൻ വല്ലാതെ ലേറ്റാകും. നാളെ രാവിലെ തന്നെ വരുന്നതാണ് നല്ലത്. എന്നാൽ പിന്നെ നീ ധൈര്യമായിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോക്കോ നാളെ രാവിലെ നിന്റെ വീട്ടിലെ തിണ്ണയിൽ ഞാൻ ഹാജരുണ്ടാകും." രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടന്നു. ആര്യയെ അവളുടെ റൂട്ടിലെ ബസ്സിൽ കയറ്റിവിട്ടിട്ടാണ് അനു യാത്രയായത്........... ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ ആര്യയുടെ കൈകൾ സീതയ്ക്കുള്ള മാലയും വളയുമടങ്ങിയ ആ കവറിലേക്ക് നീണ്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിടർന്നു. വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ട അനാവശ്യ മനുഷ്യരെയൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായിട്ടും അങ്ങോട്ട് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു കളഞ്ഞിരുന്നു............ ഇനി അവളുടെ ചിന്ത മുഴുവൻ വീട്ടിലെത്താനും ഇത് കാണുമ്പോൾ തുള്ളിച്ചാടാൻ പോകുന്ന തന്റെ അനിയത്തിക്കുട്ടിയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും മാത്രമായിരുന്നു......... (തുടരും...) #💞 നിനക്കായ് #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ആര്യ കാശും വാങ്ങി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. ബാഗുമെടുത്ത് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും സീത ചായ ഗ്ലാസുമായി മുറ്റത്തേക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു........ "ഞാൻ പോയേച്ചും വരാം." ആര്യ അവൾക്ക് നേരെ കൈ വീശി ടാറ്റ കാണിച്ചു....... സീത പല്ലുകാട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി...... ആര്യ പതുക്കെ നടന്ന് ആ വലിയ കാട്ടുപാതയിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞു........ അവൾ പോയതോടെ സീത മുറ്റത്തുനിന്ന് പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ചായ കുടിച്ചു തീർക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൾക്ക് അടുത്ത വിശപ്പ് തുടങ്ങിയിരുന്നു......... "അമ്മേ.പുട്ടുണ്ടോ അമ്മേ?" സീത അടുക്കള വാതിൽക്കൽ ചെന്നുനിന്ന് കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചു....... അമ്മച്ചി അവളെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു...... "നീ ആദ്യം ആ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ചായ കുടിച്ചു തീർക്ക് എന്നിട്ട് കഴിക്കാം. ചോദിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു ആ. പിന്നെ, നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ. ഇവിടെ കുറച്ച് സവാള ഇരിപ്പുണ്ട് അതൊന്ന് പൊളിച്ചു തന്നേ." സവാള പൊളിക്കുക എന്ന് കേട്ടതും സീതയുടെ കളി മാറി സവാള പൊളിച്ചാൽ കണ്ണ് നീറും കൈ നാറും. ഇതൊന്നും നമ്മുടെ സീതക്കുട്ടിക്ക് പറ്റിയ പണിയല്ലല്ലോ. അവൾ പെട്ടെന്ന് കള്ളലക്ഷണം പുറത്തെടുത്തു......... "അയ്യോ അമ്മേ. എനിക്ക് ഭയങ്കര തലവേദനയാ അമ്മേ. ഹൊ വയ്യ" അവൾ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് അഭിനയിക്കാൻ നോക്കി......... അമ്മച്ചിക്ക് മകളുടെ ഈ കള്ളത്തരം നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അമ്മച്ചി അടുക്കളയിൽ നിന്നും കയ്യിലിരുന്ന കത്തിയും പിടിച്ച് അവളെ ഒന്നു തുറിച്ചു നോക്കി........ അമ്മച്ചിയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടതും സീതയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി....... അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ച്, ആ ചായക്കൊണ്ട് തന്റെ മുഖം അങ്ങോട്ട് മറച്ചുപിടിച്ചു........ അമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണിൽ പെടാതിരിക്കാനുള്ള സീതയുടെ ആ കൊച്ചു സൂത്രപ്പണി കണ്ട് അമ്മച്ചിക്ക് ദേഷ്യത്തിന് പകരം ഉള്ളിൽ ചിരിയാണ് വന്നത്....... "ഇങ്ങനെ ഒരു മടിച്ചി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല" അമ്മച്ചി തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പിറുപിറുത്തു. എന്നിട്ട് കയ്യിലിരുന്ന കത്തിയുമായി അടുക്കളയിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ പോയി....... അമ്മച്ചി തിരിഞ്ഞു നടന്നതും സീത ചായ ഗ്ലാസിന്റെ മറവിൽ നിന്നും മുഖം പുറത്തെടുത്ത് ഒരു വിജയശ്രീലാളിതയായി ഇളിച്ചു ചിരിച്ചു. സവാള പൊളിക്കലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ആ സന്തോഷത്തിൽ അവൾ പതുക്കെ ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി......... അതേസമയം ആര്യ കാട്ടുപാതയൊക്കെ താണ്ടി മെയിൻ റോഡിൽ എത്തിയിരുന്നു. സമയം കൃത്യമായതുകൊണ്ട് അധികം കാത്തുനിൽക്കേണ്ടി വന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും ടൗണിലേക്കുള്ള ഒന്നാമത്തെ ബസ് ദൂരെ നിന്ന് ഹോണടിച്ച് പാഞ്ഞു വന്നു. അവൾ വേഗം ബസിൽ കയറി വശത്തെ സീറ്റിലിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് നോക്കി വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റും കൊണ്ട് അവൾ അങ്ങനെ യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്. വഴിയിലെ കാടും മലയും മരങ്ങളുമൊക്കെ പിന്നിലേക്ക് മറയുന്നത് നോക്കി ഇരിക്കുബോൾ സ്റ്റോപ്പ് എത്തി........ അങ്ങനെ ആര്യ രണ്ടാമത്തെ ബസും കയറി കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ വന്നിറങ്ങി. വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവൾ കോളേജ് കാമ്പസിലേക്ക് നടന്നു കയറി. ആ ടെൻഷനൊക്കെ മാറി ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് ശരിക്കും സമാധാനമായത്........ അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഗവൺമെന്റ് കോളേജായതുകൊണ്ട് തന്നെ എപ്പോഴും നല്ല തിരക്കും ബഹളവുമുള്ള കാമ്പസായിരുന്നു അത്. ക്ലാസിൽ കയറി അവൾ തന്റെ സ്ഥിരം സീറ്റിൽ പോയി ബാഗ് വെച്ചിരുന്നു.......... അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ കട്ട ഫ്രണ്ട്സ് അങ്ങോട്ട് ഓടിവന്നു.......... "ഡീ" "ഉഫ്ഫ് പയ്യെ ഇരിക്കടി" "ഡീ ആര്യേ.നിന്റെ കൈക്ക് ഇതെന്ത് പറ്റി? ഇതെന്താ തുണി വെച്ച് കെട്ടിയിരിക്കുന്നത്?" ബാഗ് വെക്കാൻ നേരം അവളുടെ കൈമുട്ടിലെ ആ മുറിവ് കണ്ട് കൂട്ടുകാരി അനു ചോദിച്ചു......... ആര്യ പെട്ടെന്ന് ആ മുറിവ് മറച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചു...... "ഏയ്. അതൊന്നുമില്ലടി. ഇന്നലെ വീട്ടിൽ വെച്ച് ചുമ്മാ ഒന്ന് തട്ടി വീണതാ." വീട്ടിൽ കള്ളം പറഞ്ഞതുപോലെ അവൾ കോളേജിലും ആ സത്യം ഒളിച്ചുവെച്ചു. ഇന്നലെ വഴിയിൽ വെച്ച് രണ്ട് പയ്യന്മാരെ തല്ലിയ കാര്യം കൂട്ടുകാരികൾ അറിഞ്ഞാൽ അതൊരു വലിയ ചർച്ചയാകും എന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു....... "ഓഹ്.നീയും നിന്റെ ഒരു വീഴ്ചയും" അനു അത് വിശ്വസിച്ച് അവളുടെ അരികിലിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഫസ്റ്റ് പിരീഡ് എടുക്കാൻ പ്രൊഫസർ ക്ലാസിലേക്ക് കയറിവന്നത്. ആര്യ പതുക്കെ തന്റെ ശ്രദ്ധ പഠിത്തത്തിലേക്ക് മാറ്റി......... ഫസ്റ്റ് പിരീഡ് ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ് ആയിരുന്നു. പ്രൊഫസർ വന്ന് വലിയൊരു പുസ്തകവും തുറന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഗൗരവത്തിൽ ബോർഡിൽ എഴുതി പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി........ ക്ലാസിലെ ബാക്കി കുട്ടികളൊക്കെ സാർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് നോട്ട്സ് എഴുതുന്ന തിരക്കിലാണ്.......... പക്ഷേ ആര്യയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ക്ലാസിലായിരുന്നില്ല. അവൾ തന്റെ കൈമുട്ടിലെ മുറിവിലേക്ക് പതുക്കെ തടവിനോക്കി. അല്പം മുൻപ് അനു ചോദിച്ചപ്പോൾ വീണതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു മാറ്റിയെങ്കിലും ഇപ്പോഴും കൈ മടക്കുമ്പോൾ നല്ല നീറ്റലുണ്ട്....... അപ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന അനു പതുക്കെ അവളുടെ കൈമുട്ടിൽ പേന കൊണ്ട് കുത്തിയത്....... "ഡീ ആര്യേ..." അനു വളരെ പതുക്കെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു...... "എന്താടി?" ആര്യ സാർ കാണാതെ ചരിഞ്ഞുനോക്കി ചോദിച്ചു...... "നീ എന്താ ഈ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? സാർ അവിടെ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. നീ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ നിന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ ശരിക്കും വീട്ടിൽ വെച്ച് വീണത് തന്നെയാണോ? അതോ വഴിയിൽ വെച്ച് വല്ലവന്മാരുമായി കോർത്തോ?" അനു സംശയത്തോടെ കണ്ണുരുട്ടി ചോദിച്ചു....... അനുവിന് ആര്യയുടെ സ്വഭാവം നന്നായി അറിയാം....... മുത്തശ്ശന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് കളരി പഠിച്ച തന്റേടിയാണ് തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെന്നും വഴിയിൽ ആരെങ്കിലും ചൊറിയാൻ വന്നാൽ അവൾ വെറുതെ വിടില്ലെന്നും അനുവിന് നല്ല ബോധ്യമുണ്ട്........ അനുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ആര്യ ഒന്നു ഞെട്ടി. എങ്കിലും അവൾ കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു......... "ഒന്നു പോടീ അവിടുന്ന്. എനിക്ക് ക്ലാസ് ശ്രദ്ധിക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ എനിക്ക് എന്തോ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അമ്മച്ചി ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് മീൻ വറുത്തതും മുട്ട വറുത്തതുമാണ് തന്നുവിട്ടിരിക്കുന്നത്. അതിന്റെ മണം എന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് അടിക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് ഇപ്പോഴേ വിശക്കാൻ തുടങ്ങി അതാ ഞാൻ നോക്കിയിരുന്നത്. ഹിഹിഹി" "ആഹാ... മീൻ വറുത്തതോ എന്നാപ്പിന്നെ ഉച്ചയ്ക്ക് നിന്റെ ചോറ്റുപാത്രം ഞാൻ തന്നേ വെളുപ്പിക്കും. എൻ്റെ കൈയിൽ സാമ്പാർ ആണ്. മാങ്ങച്ചറും ഉണ്ട്." വിശപ്പിന്റെ കാര്യം കേട്ടതും അനുവിന്റെ ശ്രദ്ധ ചോറിലേക്ക് മാറി. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സാർ എഴുതുന്നത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി......... ആര്യ ഒരു വലിയ ശ്വാസം വലിച്ച് പുറത്തേക്ക് വിട്ടു. തൽക്കാലം അനുവിന്റെ ആ ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ബാഗിൽ നിന്നും വരുന്ന ആ മീൻ വറുത്തതിന്റെ കടും മണം ക്ലാസ് മുറിയിലാകെ പടരുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവൾക്ക് ചെറിയൊരു സംശയമില്ലാതിരുന്നില്ല.......... ക്ലാസിൽ സാർ കട്ടക്കലിപ്പിൽ ബോർഡിൽ ചോക്കുകൊണ്ട് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കിരുകിരു എന്ന ആ ശബ്ദത്തിനിടയിലും ആര്യയുടെ കണ്ണ് പതുക്കെ ക്ലാസ് മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു............ കാമ്പസിലെ വലിയ മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ ഉലയുന്നത് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും വൈകുന്നേരത്തെ ആ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ആശങ്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. സീതയ്ക്ക് തിളങ്ങുന്ന മാലയും കമ്മലും വാങ്ങണം ഇന്നലത്തെ ആ നാറികൾ ഇനി ആളെയുകൂട്ടി വരുമോ എന്ന ചിന്ത ഉള്ളിൽ വരുമ്പോൾ കൈയിലെ മുറിവുകൾ ഒന്നുകൂടി നീറുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.......... "ആര്യ സ്റ്റാൻഡ് അപ്പ്" പെട്ടെന്നാണ് സാറിന്റെ ആ സിംഹഗർജ്ജനം പോലെളുള്ള വിളി വന്നത്. ആര്യ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. ക്ലാസിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും അവളെത്തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......... "ഞാൻ ഇപ്പോൾ ബോർഡിൽ എഴുതിയ ആ പോയത്തിന്റെ മീനിങ് എന്താണെന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞേ?" സാർ കൈയിലെ ചോക്ക് കഷണവും പിടിച്ച് ആര്യയെ രൂക്ഷമായി നോക്കി ചോദിച്ചു......... ആര്യയ്ക്ക് ആണെങ്കിൽ ഒന്നും മനസ്സിലായിട്ടുമില്ല, ഒന്നും കേട്ടിട്ടുമില്ല. അവൾ പതുക്കെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.......... തൊട്ടടുത്തിരുന്ന അനു സാർ കാണാതെ തന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് ആര്യയുടെ വശത്തേക്ക് പതുക്കെ നീക്കിവെച്ചു. അതിൽ അവൾ സാർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കറക്റ്റായി എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യ കണ്ണുരുട്ടി അനുവിന്റെ ബുക്കിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി എന്നിട്ട് അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് നോക്കി പതുക്കെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി........ "സാർ... അത്... പ്രകൃതിയുടെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ചും... മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലെ ചിന്തകളെക്കുറിച്ചുമാണ് കവി പറയുന്നത്." അവൾ പറഞ്ഞു തീർന്നതും സാർ അവളെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കി.......... "ബുക്ക് നോക്കി വായിക്കാൻ എനിക്കും അറിയാം ആര്യ. ക്ലാസിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ എങ്ങോട്ടാണ് നിന്റെ നോട്ടം? ഇരിക്കൂ അവിടെ" ആര്യ നാണക്കേടോടെ പതുക്കെ സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നു. ഇരുന്ന പാടെ അവൾ അനുവിനെ നോക്കി താങ്ക്സ് എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് കണ്ണ് കാണിച്ചു. അനു പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു....... "ഇനി നീ ആ മീൻ വറുത്തതും ഓർത്ത് ഇരുന്നോ അടുത്ത തവണ സാർ പിടിച്ചാൽ ഞാൻ രക്ഷിക്കില്ല കേട്ടോ." അങ്ങനെ ഒരുവിധം ആ ഫസ്റ്റ് പിരീഡ് ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു. സാർ ബുക്കും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയതും ക്ലാസിൽ വലിയൊരു ബഹളം തുടങ്ങി. കുട്ടികളൊക്കെ പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും ചിരിക്കാനും തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് അനു ആര്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്ന് അവളുടെ ആ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന കൈയിലേക്ക് നോക്കിയത് "അല്ല ആര്യേ. നീ സത്യം പറ നിനക്ക് എന്തോ പന്തികേടുണ്ട് ശരിക്കും എന്താ ഉണ്ടായത്?" (തുടരും...) (ഇത് വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ എഴുതിയത് ആണ് തെറ്റ് ഉണ്ട് എങ്കിൽ.....i apologize) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍