ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mVxM6Mp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഗുണ്ടാ സാമി-5 -------------------------------------- തിരുവിഴാംകുന്ന് ഫോറസ്റ്റ് സ്റ്റേഷന് പുറത്ത് കാട്ടുമരങ്ങൾ കാറ്റിലാടി ഉലയുമ്പോൾ, സ്റ്റേഷന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ സെല്ലിനുള്ളിൽ മായ കണ്ണന്റെ ചതിയിലൂടെ നാകേലന്റെ ക്രൂരതയുടെ തിരക്കഥ അതിന്റെ അവസാന അധ്യായത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു....... ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു, വരാനിരിക്കുന്ന ദുരന്തത്തിന് പ്രകൃതി പോലും സാക്ഷിയാകാൻ ഭയക്കുന്നതുപോലെ വിറങ്ങലിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്... കൊടിയ മർദ്ദനത്തിന്റെ ആഘാതവും പ്രാണവായു കിട്ടാതെയുള്ള പിടച്ചിലും നിറ ഗർഭിണിയായ മാലമ്മയുടെ ശരീരത്തിലെ സകല നാഡികളെയും തകർത്ത് തുടങ്ങി.. പെട്ടെന്ന്, ആ സെല്ലിലെ തറയിലേക്ക് ഒരു ചൂടുള്ള ദ്രാവകം ഒഴുകിയിറങ്ങി. ആ കൊടും പീഡനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മാലമ്മയുടെ പഞ്ഞിനീർക്കുടം പൊട്ടിയിരുന്നു! അത് കണ്ടതും നാകേലന്റെ കൈകളിലെ പിടുത്തം ഒന്നുയഞ്ഞു. അയാളത് അത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ്, തന്റെ ജീവന്റെ അവസാനത്തെ കണികയുമെടുത്ത് ആ അമ്മയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ആ വിളി ഉയർന്നു: "മാർത്താണ്ഡാ...! എന്റെ മോനേ" ആ വിളി ഫോറസ്റ്റ് സ്റ്റേഷനിൽ അലതല്ലി.. " അമ്മയ്ക്ക് വയ്യടാ..നോവുന്നടാ !" മാലമ്മയുടെ കരച്ചിലിൻ്റെ ശബ്ദം നേർത്ത് നേർത്ത് വന്നു.. ആ കൊടുംചതിക്കും പ്രതികാരം ചോദിക്കാൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിനെ വിളിച്ചു വരുത്തുന്നതു പോലെയായിരുന്നു അമ്മ കരഞ്ഞത്. പെട്ടെന്ന് മാലമ്മയുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. കൊടിയ മർദ്ദനത്തിന്റെ വേദനയും, പ്രസവവേദനയും ഒന്നിച്ചുവന്ന അത്യുഗ്രമായ ആ നിമിഷത്തിൽ, ഒന്നു കരയാൻ പോലുമാകാതെ അവൾ പിടഞ്ഞു... അമ്മയുടെ ആ ദയനീയമായ വിളി ഉള്ളിൽ കിടന്ന കുഞ്ഞിന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു. ഗർഭപാത്രത്തിനുള്ളിൽ കിടന്ന്, ആ കുഞ്ഞുപ്രാണൻ തന്റെ പിഞ്ചുകൈകൾ മുറുക്കി ചുരുട്ടി പിടിച്ചു. ആരടാ...എന്റെ അമ്മയെ ഉപദ്രവിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചത് പോലെ തന്റെ പ്രാണൻ പോകുന്ന വേദനയിലും, ഉള്ളിലെ കുഞ്ഞിനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളാൻ ആ അമ്മയുടെ ശരീരം അവസാനമായി ഒരു ശ്രമം നടത്തുകയായിരുന്നു.... ചോര കലർന്ന ആ തണുത്ത തറയിലേക്ക്, മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത ആ കാക്കിപ്പടയുടെ മുന്നിലേക്ക്, ഒരു ഞരക്കത്തോടെ മാലമ്മ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി.... ഉടയാടകൾക്കിടയിലൂടെ ചോരയുടെ ഒരു പ്രളയം തന്നെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നരകതുല്യമായ ടോർച്ചറിനിടയിൽ ആ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകിയതിനൊപ്പം, മാലമ്മയുടെ അവസാനത്തെ ശ്വാസവും ആ സെല്ലിൽ നിലച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സെല്ലിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ഭയാനകമായ കാഴ്ച കണ്ട് സുകു ഞെട്ടിത്തറഞ്ഞു നിന്നു പോയി. ചോരമണക്കുന്ന ആ തറയിൽ മാലമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു തന്നെയിരുന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ജീവന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രസവത്തോടെ ആ പാവം പെൺകുട്ടി മരിച്ചു പോയിരുന്നു! വാച്ചർ സുകു വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മാലമ്മയുടെ പൾസ് പരിശോധിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിച്ച് വിളറിപ്പോയി. "സാറേ... ഇവള്... ഇവള് പണ്ടാരമടങ്ങി പോയല്ലോ ...!" സുകുവിന്റെ ശബ്ദം ഭയം കൊണ്ട് ഇടറി. നാകേലന് അല്പസമയത്തേക്ക് ശബ്ദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. അയാളുടെ കഠിനഹൃദയം പോലും ആ കാഴ്ചയിൽ ഒന്ന് മരവിച്ചു പോയിരുന്നു. അയാൾ ബൂട്ട് കൊണ്ട് തറയിൽ കിടന്ന പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് തട്ടി നോക്കി... ഇല്ല....കുഞ്ഞിനും അനക്കമില്ല. ആ കുഞ്ഞും മരിച്ചിരിക്കുന്നു....!! രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ രണ്ട് മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ നാകേലന്റെ ഉള്ളിലെ ധൈര്യം ചോർന്നു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. "രണ്ടും തീർന്നു പോയല്ലോ സാറേ... ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?" സുകുവിന് പരിഭ്രാന്തനായി ചോദിച്ചു. " സാറേ... ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റ് അറിഞ്ഞാൽ" അവിടേക്ക് വന്ന ഗാർഡ് കുമാരനും വെപ്രാളം തുടങ്ങി.. നാകേലൻ വേഗത്തിൽ സ്റ്റേഷനിലെ ലാൻഡ് ഫോണിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് അയാൾ ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. മറുതലയ്ക്കൽ മായകണ്ണനാണ്. നാകേലൻ സംഭവിച്ച കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിവരിച്ചു കൊടുത്തു. ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ മായകണ്ണൻ അത് കേട്ടപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന മദ്യം ഒറ്റവലിക്ക് അകത്താക്കി. മായകണ്ണന് ഒരു നടുക്കവും തോന്നിയില്ല.. അയാൾ ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.. " ആളുകൾ അറിയുന്നതിന് മുമ്പ് രണ്ടിനേയും കുഴിച്ചിട്ടേര് ! തെളിവുകൾ ഇന്നുരാത്രി തന്നെ ഇല്ലാതാക്കണം. ബാക്കി കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം." മായ കണ്ണൻ അത് പറഞ്ഞതോടെ നാകേലൻ ആശ്വാസത്തോടെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു.. ഫോൺ വെച്ചപ്പോൾ നാകേലന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ക്രൂരത തിരിച്ചുവന്നു. അയാൾ സുകുവിനെ നോക്കി അലറി: "നോക്കി നിൽക്കുന്നതെന്തിനാടാ? ആ ടാർപ്പായ എടുത്തോണ്ട് വാ. എന്നിട്ട് രണ്ടിനേയും പൊതിഞ്ഞു ജീപ്പിൽ കയറ്റ്. ആ മരുതിന്റെ കാര്യം എന്തായി?" " ജീവൻ പോയിട്ടില്ല!" കുമാരൻ പറഞ്ഞു. " അവനേയും പൊക്കിക്കോ. നമുക്ക് ഇതിന്റേ ഒപ്പം അവനേയും കുഴിച്ചിടാം ! നാകേലൻ അത് പറയുന്നത് കേട്ട് ഇതിനെല്ലാം നിശബ്ദ സാക്ഷികളായി നിന്ന പഴനിമലയും ഭവദാസനും നടുങ്ങി . കുമാരനും സുകുവും മറ്റൊരു വശത്ത് നിന്നും മരുതിനെ ആ സമയം താങ്ങിയെടുത്ത് ജീപ്പിന് സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു മൃതപ്രാണനായ മരുതിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ഭവദാസൻ തല തിരിച്ചു കളഞ്ഞു. മരുതിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ചോരയിലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു നിൽക്കുന്നു. കുമാരന്റെ 'മൂന്നാംമുറ' പ്രയോഗത്തിൽ ആ കരുത്തനായ മരുതിന്റെ ശരീരം തകർന്നു തരിപ്പണമായിക്കഴിഞ്ഞു. അടി കൊണ്ട് പഴുത്തും വീങ്ങിയും നിൽക്കുന്ന അവന്റെ ശരീരം വെറുമൊരു മാംസപിണ്ഡം പോലെ ആയി . അവന്റെ കാലുകളിലെ നഖങ്ങൾ പറിഞ്ഞുമാറിയിരുന്നു. നടക്കാൻ പോലുമാകാതെ, കുമാരന്റെ തോളിൽ കിടന്ന് അവൻ കിതച്ചു. അരയിലൊരു കീറിയ നിക്കർ മാത്രമായിരുന്നു വേഷം. "ഇനി ഇവൻ ഫോറസ്റ്റുകാരെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കൈ പൊക്കില്ല!" കുമാരൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അതിനുള്ള പണി ഞാൻ ഇവന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്." " നോക്കി നിൽക്കാതെ ബോഡി ജീപ്പിൽ കയറ്റടാ!" നാകേലൻ ഭവദാസനും പഴനിമലയ്ക്കും നേരെ സർവ്വീസ് റിവോൾവർ ചൂണ്ടി.. ചോര കിനിയുന്ന മാലമ്മയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കൈകൾ നീട്ടുമ്പോൾ ഭവദാസന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഒരു മൃതദേഹത്തെ തൊടുകയോ, മരണത്തെ ഇത്ര അടുത്ത് കാണുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഭവദാസന്, മാലമ്മയുടെ ആ തണുത്ത ശരീരം തൊട്ടപ്പോൾ ആത്മാവിൽ ഒരു മിന്നലേറ്റതുപോലെ തോന്നി. ടാർപ്പായയുടെ പരുക്കൻ പ്രതലത്തിലൂടെ ചോ.രയുടെ നനവ് അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് പടർന്നു. മാലമ്മയുടെ കൈകൾക്കിടയിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ പിഞ്ചു മാംസപിണ്ഡത്തെ കണ്ടപ്പോൾ ഭവദാസന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിളർന്നു.. അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ആ മൃതദേഹം പൊതിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ മാലമ്മയുടെ തുറന്നുതന്നെയിരുന്ന കണ്ണുകൾ ഭവദാസനെ നോക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. അവർ രണ്ടുപേരും കൂടി ആ കെട്ട് ഉയർത്തി. ഒരു മനുഷ്യശരീരത്തിന് ഇത്രയും ഭാരമുണ്ടാകുമെന്ന് ഭവദാസൻ അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക് ആ മൃതദേഹങ്ങൾ വയ്ക്കുമ്പോൾ, ഭവദാസൻ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിലും ആ ചോരയുടെ ചുവപ്പ് അവന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. തന്റെ യൂണിഫോമിൽ പടർന്ന ആ കറ ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോവില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലെ ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് മാലമ്മയെയും കുഞ്ഞിനെയും തള്ളിയിട്ട് ഭവദാസൻ ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. അതേ സമയം അലറിക്കൊണ്ട് നാകേലൻ മരുതിനെ ജീപ്പിലേക്ക് ആഞ്ഞൊരു തള്ളി കൊടുത്തു. ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന പഴനിമലയും ഭവദാസനും തങ്ങളുടെ കാക്കി യൂണിഫോമിനെ സ്വയം ശപിച്ചുപോയി. അവർക്ക് തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ചാക്കുകെട്ട് വലിച്ചെറിയുന്നതുപോലെ, അവർ ആ മൃതപ്രാണനായ ആദിവാസി യുവാവിനെ ആ ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക്, അവന്റെ സ്വന്തം പെങ്ങളുടെയും അനന്തരവന്റെയും മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് മുകളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു... മരുതിന്റെ നെഞ്ച് ആ ടാർപ്പായയിൽ അമർന്നു. മരുത് അവസാനമായി തന്റെ പെങ്ങളുടെ മരവിച്ച കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. കുമാരൻ ജീപ്പിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. കൂടെ നാകേലനും സുകു ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക് പേടിയോടെ കയറി.. " എന്തോ പൂരം കണ്ടു നിൽക്കുവാടാ. ജീപ്പിനെ ഫോളോ ചെയ്യ്!" നാകേലൻ പഴനിമലയ്ക് നിർദേശം നൽകി.. ഭവദാസന്റെ ബൈക്കിൽ പഴനി മല കയറി... കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ആ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പിന്റെ എഞ്ചിൻ അലറി. ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം കോടമഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി മുന്നോട്ട് നീണ്ടു. ചരൽക്കല്ലുകളിൽ ടയറുകൾ ഉരസിത്തീർത്തു കൊണ്ട്, ചോരയുടെ ഗന്ധവും പേറി ആ കാക്കി വണ്ടി സ്റ്റേഷൻ മുറ്റത്തുനിന്നും ഇരുട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. ജീപ്പിന്റെ പിന്നിൽ, ടാർപ്പായയ്ക്കുള്ളിൽ മരവിച്ച ആ രണ്ട് ശരീരങ്ങൾക്ക് സമീപം, മരുതിന്റെ അവസാന പിടച്ചൽ മാത്രം ബാക്കി നിന്നു.. ------------------------------- മൃതദേഹങ്ങളും പേറി ആ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പ് ഉൾക്കാടിന്റെ വന്യതയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ചരൽക്കല്ലുകൾ തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ടയറുകൾ മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, മരച്ചില്ലകൾ ജീപ്പിന്റെ ബോഡിയിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി. കാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തെ ഒരു വിജനമായ സ്ഥലത്ത് നാകേലൻ ജീപ്പ് നിർത്തി. "ഇറങ്ങെടാ എല്ലാവരും!" നാകേലൻ അലറി. സുകുവും കുമാരനും പുറത്തിറങ്ങി. നാകേലൻ പരിസരം നിരീക്ഷിച്ച ശേഷം ഒരു സ്ഥലം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു: "ഇവിടെ എടുക്കെടാ കുഴികൾ. നല്ല ആഴത്തിൽ വേണം. നരിയോ കുറുക്കനോ കുഴിമാന്തി വരാൻ പാടില്ല. " 🕳️ കുമാരനും സുകുവും ആയുധങ്ങളുമായി മണ്ണുമാന്തിത്തുടങ്ങി. കൂടെ അവരെ സഹായിക്കാൻ പേടിയോടെ പഴനിമലയും, ഭവദാസനും .. ആ സമയത്താണ് ജീപ്പിന്റെ പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു പിടച്ചിൽ കുമാരന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. ടാർപ്പായയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും രക്തം കലർന്ന ഒരു കൈ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് കുമാരൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. "സാറേ... ഇതാ നോക്ക്... മരുതിന്റെ ശരീരത്തിന് അനക്കമുണ്ട്! അവൻ ചത്തട്ടില്ല !"കുമാരൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നാകേലൻ പതുക്കെ ജീപ്പിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ അയാൾ ആ മൃതപ്രാണനായ യുവാവിനെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു: "ഇവൻ എന്താടാ.. ഉടുമ്പിന്റെ ജന്മമോ? ഇത്രയും തല്ലു കിട്ടിയിട്ടും ഇവന്റെ കാറ്റ് പോയില്ലേ?" പരിഹാസത്തോടെ നാകേലൻ തന്റെ ബൂട്ട് കൊണ്ട് മരുതിന്റെ തകർന്നുപോയ ശരീരത്തിൽ തട്ടി നോക്കി. എന്നാൽ, ആ നിമിഷം എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ സകല ഊർജ്ജവും സംഭരിച്ച് മരുത് നാകേലന്റെ കാലിൽ കടന്നു പിടിച്ചു! മരുതിന്റെ വിരലുകളിലെ നഖം നാകേലന്റെ മാംസത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. "ആഹ്... വിടെടാ... വിടെടാ പട്ടീ!" വേദന കൊണ്ട് നാകേലൻ നിലവിളിയോടെ ജീപ്പിൽ നിന്നും മരുതിന്റെ ശരീരം വലിച്ചു താഴെയിട്ടു.. ആ ബഹളത്തിനിടയിലേക്കാണ് കാട്ടിൽ ഒരു ബൈക്കിൻ്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.. തന്റെ കാലിലെ പിടി വിടുവിക്കാൻ പാടുപെടുന്ന നാകേലനെ ഉച്ചത്തിൽ അലറി.. "എടുത്തോണ്ട് വാടാ ആ ലിവർ! ഇവന്റെ തലമണ്ട അടിച്ചു പൊളിക്ക്!" സുകു ജീപ്പിൽ നിന്നും ലിവറുമായി ഓടി വന്നു നാകേലന് കൊടുക്കാൻ ഒരുങ്ങി. പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് ആ ലിവറിൽ ആരോ ഒരാൾ പിടിമുറുക്കി.. അത് മായ കണ്ണൻ ആയിരുന്നു.. സകല പകയും ആവാഹിച്ച്, സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് മായ കണ്ണൻ ആ ലിവർ മരുതിന്റെ തലയിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. ഒരു തവണയല്ല, രണ്ടാമതും മൂന്നാമതും... മരുതിന്റെ തലയോട്ടി പിളരുന്ന ആ ശബ്ദം കാടിനെ നടുക്കി. മരുതിന്റെ തല ശരീരത്തിൽ നിന്നും വേർപെട്ട് തെറിച്ചു പോയി. ലിവറിൽ നിന്നും ഒഴുകി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചോ.ര മണ്ണിലേക്ക് കുടഞ്ഞു കളഞ്ഞ് മായക്കണ്ണൻ നാകേലനെ നോക്കി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.. ആ ദാരുണമായ കാഴ്ച താങ്ങാൻ കഴിയാതെ ഭവദാസൻ പഴനിമലയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണു.. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ