നിഴലായ് വന്നവൻ.. ✍️.. Noorasajith..# നോവൽ # കഥ..part. 5.."അദീൽ അവളെയും കൊണ്ട് കുറച്ചു ദൂരം നടന്നു..... "രണ്ടാളുടെയും മനസ്സിൽ… വ്യത്യസ്തമായ ചിന്തകൾ… "അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ… ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടൽ അവരുടെ മുന്നിൽ കണ്ടു… “വാ…” "അദീൽ അവളെ വിളിച്ചു... "അവൾ അവന്റെ കൂടെ അകത്ത് കയറി… "അദീൽ ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു… "അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചു… “കഴിക്കൂ…” അവൾ അദീലിനെ നോക്കി… “നീയും കൂടെ കഴിക്കണം…” അവൾ പറഞ്ഞു… “എനിക്ക് വേണ്ട…” അദീൽ പറഞ്ഞു… “ഇല്ല…” “നീ കഴിക്കാതെ ഞാൻ കഴിക്കില്ല…” ആ വാക്കുകളിൽ… ഒരു “ഒരു നിഷ്കളങ്കതയും…” അതിനേക്കാൾ — “മനസ്സുതുറന്നൊരു സ്നേഹവും…” ഉണ്ടായിരുന്നു -- ഒടുവിൽ ഒരേ ടേബിളിൽ… രണ്ടുപേരും കൂടെ ഇരുന്ന്… ഭക്ഷണം കഴിച്ചു… "അവൾ കഴിക്കുമ്പോഴും… അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ നോക്കുക ആയിരുന്നു... അവൾ ചോദിച്ചു — “നീ…?” “നിന്റെ പേര് എന്താണ്…?” "അവൻ ചിരിച്ചു ഞാൻ “അദീൽ…” എവിടെയ്നിന്നാണ്…?” “കേരളം…” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു… “ഇവിടെ… എന്ത് ജോലി…?” അദീൽ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു… പിന്നെ തന്റെ ജീവിതം തുറന്നു… “ഞാനും… ഒരു അറബ് വീട്ടിലാണ് ജോലിചെയ്യുന്നത് …” “Rest ഇല്ലാത്ത പണിആണ് …” അദീൽ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു… “വെള്ളിയാഴ്ച മാത്രം… ഇങ്ങനെ പുറത്ത് വരാൻ കഴയു... "വീട്ടിൽ… എന്റെ കുടുംബം…” "അവന്റെ ശബ്ദം അല്പം തളർന്നു… “അവർക്കുവേണ്ടിയാണ്… ഇതെല്ലാം സഹിക്കുന്നത്…” "അവൾ നിശബ്ദമായി എല്ലാം കേട്ടു… "ഇപ്പോൾ_ അവൾക്ക് അവൻ വെറും ഒരു അന്യനല്ല… "അവളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ കൂടി ആണ്.. "രണ്ട് പേരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഇറങ്ങി.... "വീണ്ടും_ അവർ കുറച്ച് ദൂരം കൂടി നടന്നു… "അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ… ഒരു ഡ്രസ്സ് കട അവരുടെ മുന്നിൽ കണ്ടു… "അദീൽ ഒരു നിമിഷം എന്തോ ചിന്തിച്ചു -- "അവളെ നോക്കി… "പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി… "അവൾ പുറത്ത് നിന്നു… "അവൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകാതെ… "അവൾക്ക് രണ്ട് പർദ്ദകൾ വാങ്ങി അദീൽ പുറത്തേക്ക് വന്ന്… "അവളുടെ മുന്നിൽ നീട്ടി… "മെഹറൂൻ “ഇത് … നിനക്കാണ്…” അദീൽ പറഞ്ഞു… "അവൾ അമ്പരന്നു… “ഇതൊന്നും വേണ്ട…” അവൾ പറഞ്ഞു… “നിനക്ക് വേണം…” ഇത് വാങ്ങിക്കു... “ഇനി നീ സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കണം… "അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു… "അവൾക്ക് അത് വസ്ത്രമല്ലായിരുന്നു… "അവന്റെ കരുതലിന്റെ നിശ്ശബ്ദ വാക്കുകൾ പോലെ തോന്നി -- "അവൾ കൈ നീട്ടി അത് വാങ്ങി…___________________ "അവർ വീണ്ടും കുറെ ദൂരം നടന്നു… "സൂര്യൻ പതിയെ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു… "ഓറഞ്ച് നിറത്തിൽ തിളങ്ങിയിരുന്ന ആകാശം… മെല്ലെ ഇരുളിന് വഴിമാറി… "വീഥികളിൽ ഒന്നൊന്നായി തെരുവുവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു… "രാത്രി പതിയെ നഗരത്തെ പൊതിഞ്ഞു… "പക്ഷേ… "അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇരുട്ട് കനത്തു.... ഓരോ ചുവടിലും അവന്റെ മനസ്സിനെ ഭാരമാക്കിയത്… ഇവളെ എവിടെ ആക്കും…?'_____________________ "ഓരോ കടയും --ഓരോ വഴിയും അദീൽ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "സുരക്ഷിതമായ ഒരിടം കണ്ടെത്താൻ ആകുമോ എന്ന ചിന്തയിൽ --- അവന്റെ കണ്ണുകൾ എല്ലായിടത്തും തിരഞ്ഞു… "അവൾ… അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു… "അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… എവിടേക്ക് പോകുന്നു എന്ന്… "പക്ഷേ… “ഇവൻ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ സുരക്ഷിതയാണ്…” എന്നൊരു വിശ്വാസം അവൾക് ഉണ്ടായിരുന്നു..."അങ്ങനെ കുറെ ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ… ഒരു ചെറിയ കട അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.... "കടയിൽ ലൈറ്റ് കത്തിയിരുന്നു… അകത്ത് ഒരാൾ മാത്രം… "അദീൽ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു... "പിന്നെ അവളെ കൂട്ടി അകത്ത് കയറി… “അസ്സലാമു അലൈക്കും…” അവൻ പറഞ്ഞു… “വഅലൈക്കും സലാം…” മുതലാളി തല ഉയർത്തി നോക്കി… "അയാളുടെ കണ്ണുകൾ മെഹ്‌റൂനിലേക്ക് പതിഞ്ഞു… "പിന്നെ അദീലിനോട്‌ ചോദിച്ചു -- “എന്താ മോനെ…?” "അദീൽ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു… "പിന്നെ എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു… "ഇവളെ സഹായിക്കണം…” അവന്റെ ശബ്ദം ഒന്ന് വിറച്ചു… "മെഹ്‌റൂൻ തലകുനിച്ച് നിന്നു… "അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു -- "മുതലാളി എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു… "ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു -- "പിന്നെ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു — “നിന്റെ പേര് എന്താ മോളേ…?” “മെഹ്‌റൂൻ…” അവൾ പറഞ്ഞു… "അയാൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു… "പിന്നെ അദീലിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു — വിഷമിക്കണ്ട…” "മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനായി നിൽക്കണം മോനെ… "ഇത് ഒരു സഹായം അല്ല… നമ്മുടെ ഒക്കെ കടമയാണ്…” "എനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരു ഇടം ഉണ്ട്… "തത്കാലം നമുക്ക് ഈ കുട്ടിയെ അവിടെ സുരക്ഷിതമായി താമസിപ്പിക്കാം…” "ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്… അദീലിന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമായി… “പിന്നീട് നമുക്ക് ചാരിറ്റി സംഘടനയെ സമീപിക്കാം… "അവരുടെ സഹായത്തോടെ എംബസിയിൽ അറിയിക്കാം… "ഈ കുട്ടിയുടെ പാസ്പോർട്ട് തിരികെ കിട്ടും…” കടയുടെ മുതലാളി ഫോൺ എടുത്തു… ആരെയോ വിളിച്ചു… കുറച്ച് സമയം കഴിഞ് -- ഒരാൾ എത്തി അവിടെ... അയാൾ മെഹ്‌റൂനെയും അദീലിനെയും നോക്കി… പിന്നെ പറഞ്ഞു — “പേടിക്കണ്ട… ഇവളെ തത്കാലം ആരും അറിയാതെ സുരക്ഷിതമായി താമസിപ്പിക്കാം…” മെഹ്‌റൂന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി -- “വരൂ "... അയാൾ വിളിച്ചു ".. മെഹ്‌റൂൻ തലകുനിച്ചു… മന്ദമായി നടന്നു തുടങ്ങി… അദീൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു… കാലുകൾ നീങ്ങുന്നില്ല… പക്ഷെ മനസ്സ് അവളോടൊപ്പം നടന്നു… അവന്റെ ഉള്ളിൽ… ഒരു പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത വിഷമം… അവൾ കുറച്ച് ദൂരം നടന്നു… പിന്നെ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി… അവളുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ അദീലിനെ തേടി... “അദീൽ…” അവൻ അവളെ നോക്കി.. “എനിക്ക്… നിന്റെ നമ്പർ വേണം…” അവൻ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു വാക്ക്… ചോദിക്കാൻ ധൈര്യമില്ലാതിരുന്നു -- പക്ഷെ അവൾ തന്നെ ചോദിച്ചു... അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു… ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ… അവൻ നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു… മെഹ്‌റൂൻ അത് അവളുടെ ഫോണിൽ സേവ് ആക്കി... “ഞാൻ വിളിക്കും…” അതും പറഞ്ഞു അവൾ നടന്നകന്നു… കണ്ണ് മറയുന്നവരെ അദീൽ അവളെ നോക്കി നിന്നു… അവൾ അകന്നു പോയ ഓരോ നിമിഷവും അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു ശൂന്യത പടർന്നുപിടിച്ചു… അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു… പക്ഷേ ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ഓർമ്മകൾ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു____റിവ്യൂ പറഞ്ഞിട്ട് പോണേ 😁---_________ #😍 ആദ്യ പ്രണയം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ # കഥ #നോവൽ.#