#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ എലി/ അലി (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… തൃശൂർ നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഒരു അസ്വാഭാവികമായ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞാൽ സംഭരണമുറിയുടെ തടിവാതിലിൽ എന്തോ വന്ന് ശക്തിയായി ഉരസുന്ന ശബ്ദം “ക്രീ ക്രീ “എന്ന് വളരെ നേർത്ത, എന്നാൽ കേൾക്കുന്നവരുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. ആ വീട്ടിലെ ഗൃഹനാഥനായ വേണു പിള്ള ഒട്ടും ദയയില്ലാത്ത, കടുംപിടുത്തക്കാരനായ ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു. അറുപത് വയസ്സു കഴിഞ്ഞിട്ടും അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ക്രൂരതയ്ക്ക് ഒരു കുറവും വന്നിരുന്നില്ല.സാധാരണക്കാരനാണെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു എലിയാണെന്ന് കരുതി എലിവിഷമോ സാധാരണ എലിക്കെണിയോ വാങ്ങി വെക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ വേണു പിള്ള അങ്ങനെയല്ല. അയാൾ ടൗണിൽ പോയി ഏറ്റവും പുതിയ, ഇരുമ്പ് താടിയെല്ലുകളുള്ള, മനുഷ്യന്റെ കൈവിരൽ വരെ ഒറ്റ ഞൊടിയിൽ ഒടിച്ചുകളയാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു വമ്പൻ സ്നാപ്പ്-മാസ്റ്റർ ഇരുമ്പുകെണിയാണ് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നത്. അയാളുടെ ഭാര്യ ഗീതയും ആ കാര്യത്തിൽ ഒട്ടും മോശമായിരുന്നില്ല. ആ ജീവിയെ ആകർഷിക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് അടുക്കളയിലെ ഏറ്റവും മണമുള്ള, പഴകിയ ഉണക്കച്ചെമ്മീൻ കഷണമായിരുന്നു. അതിൽ വറ്റൽമുളകും എണ്ണയും പുരട്ടി അവൾ ആ ഇരുമ്പുകെണിയുടെ നടുവിലെ കൊളുത്തിൽ കോർത്തു വെച്ചു. ആ ഉണക്കച്ചെമ്മീൻ ശവസംസ്കാരം കഴിഞ്ഞ ഒരു ബോഡിയെപ്പോലെ കെണിയിൽ കിടന്നു തിളങ്ങി. അന്ന് രാത്രി, വീട് പൂർണ്ണമായി ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ ആ ഇരുമ്പുകെണി അടുക്കളയുടെ നടുവിൽ ഒരു കൊലയാളിയെപ്പോലെ കാത്തിരുന്നു. അർദ്ധരാത്രി രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ, കനത്ത ഇരുട്ടിലൂടെ ഒരു രൂപം പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങി. വായുവിൽ ഒഴുകിനടന്ന ഉണക്കച്ചെമ്മീന്റെ തീക്ഷ്ണമായ മണം അതിനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് പതുക്കെ പതുക്കെ കെണിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, ആ കൊളുത്തിൽ ഒരൊറ്റ കടി കടുത്തു. “ടപ്പേ” ഒരു ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ ആ ഇരുമ്പ് കെണി അടഞ്ഞു. കഴുത്തിന്റെ എല്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദത്തോടെ, ഒരു നിമിഷത്തെ ദയനീയമായ പിടച്ചിലോടെ ആ ജീവന്റെ ശ്വാസം വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വേണു പിള്ള അതിന്റെ ജഡം ഒരു കവറിലാക്കി ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്ക് എറിയുമ്പോൾ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു "വീട്ടുവാടക തരാതെ താമസിച്ചാൽ ഇതാണ് അവസ്ഥ." അതിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഗീത കേടായ ചെമ്മീൻ കറിയും ഒഴിച്ചു …….. കൃത്യം ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം. തൃശൂർ നഗരത്തിൽ അലി പെസ്റ്റ് കൺട്രോൾ സൊല്യൂഷൻസ്' എന്ന പേരിൽ ഒരു പുതിയ സ്ഥാപനം ആരംഭിച്ചു. അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ അലി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു വിചിത്ര സ്വഭാവക്കാരനായ യുവാവായിരുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അലിക്ക് ചില പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മൂക്കും മീശയും എപ്പോഴും ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ ചെറുതായി തുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു. കൊപ്ര അല്ലെങ്കിൽ ഉണക്കമീൻ കാണുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ വട്ടത്തിൽ വികസിക്കും. എല്ലാത്തിലുമുപരി, അയാൾക്ക് ഇടുങ്ങിയ മുറികളിൽ ഇരിക്കാൻ വലിയ ഭയമായിരുന്നു. ഏറ്റവും വിചിത്രമായ കാര്യം, അയാളുടെ കഴുത്തിന്റെ പുറകിൽ ഒരു ഇരുമ്പ് സ്പ്രിങ്ങിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു കറുത്ത മറുകുണ്ടായിരുന്നു. അലിക്ക് ആ നഗരത്തിലെ എല്ലാവരോടും നല്ല പെരുമാറ്റമായിരുന്നു. എന്നാൽ 42-ാം നമ്പർ തറവാട്ടു വീട്ടിലെ ആ വൃദ്ധ ദമ്പതികളായ വേണു പിള്ളയെയും ഗീതയെയും കാണുമ്പോൾ മാത്രം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിദ്വേഷം തിളച്ചുമറിയുമായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകാൻ ഇറങ്ങുന്ന അവരുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് സ്വന്തം പല്ലുകൾ കടിച്ചുപൊട്ടിക്കാൻ അയാൾക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്ന് അലിക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ഉണക്കമീൻ കറിയുടെ മണം വായുവിൽ വരുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെടും. ഒരു ദിവസം, അലിയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് ആ വൃദ്ധൻ തടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച് കടന്നുവന്നു. വേണു പിള്ളയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നന്നായി പ്രായമായിട്ടുണ്ട്, മുടി മുഴുവൻ നരച്ചു, നടുവ് അല്പം വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മരണത്തോട്അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ശവം തടിയും കുത്തി നടക്കുന്നത് പോലെയാണ് അലിക്ക് അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയത്. "മോനേ, എന്റെ വീട്ടിൽ വലിയ എലിശല്യമാണ്. എല്ലാം. തറയെല്ലാം തുരന്നു, വിലകൂടിയ വയറുകളെല്ലാം കടിച്ചു മുറിച്ചു. നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും അതൊന്ന് ശരിയാക്കി തരണം. കാശ് എത്ര വേണമെങ്കിലും തരാം," വേണു പിള്ള സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. വേണു പിള്ളയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും അലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. അയാളുടെ കഴുത്തിലെ ആ സ്പ്രിങ് മറുകിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരുണ്ട ഒരു അടുക്കളയും, ഒരു ഉണക്കച്ചെമ്മീന്റെ മണവും, കഴുത്തിൽ വന്നു വീണ ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പിന്റെ തണുപ്പും ഓർമ്മ വന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആ അടുക്കളയിൽ വെച്ച് വേണു പിള്ളയുടെ കെണിയിൽ കഴുത്തൊടിഞ്ഞു ചത്ത ആ പാവം എലി താനായിരുന്നു എന്ന സത്യം അലി ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു! പൂർവ്വജന്മത്തിലെ ആ ഭീകരമായ മരണം ഓർമ്മവന്നതോടെ അലിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു. അലി തന്റെ കൂർത്ത പല്ലുകൾ പുറത്തുകാട്ടി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ ചിരിച്ചു. "ഓ... തീർച്ചയായും അങ്കിൾ. ഞാൻ ഈ കേസ് നേരിട്ട് വന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്തോളാം. നിങ്ങളുടെ ശല്യം ഞാൻ എന്നെന്നേക്കുമായി തീർത്തുതരാം പോരെ." ……. അന്ന് വൈകുന്നേരം അലി ഒരു വലിയ കറുത്ത ബാഗുമായി വേണു പിള്ളയുടെ തറവാട്ടിലെത്തി. ഗീത വാതിൽ തുറന്ന് അയാളെ നോക്കി. "എവിടെപ്പാ നിന്റെ മരുന്നും കെമിക്കലുമൊക്കെ?" ഗീത സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അതൊക്കെ പഴയ കാലമല്ലേ അമ്മച്ചി. ഇപ്പോഴത്തെ പെസ്റ്റ് കൺട്രോൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അല്പം സാങ്കേതികമാണ്. ആദ്യം നമ്മൾ ഈ വീട് പൂർണ്ണമായി അടച്ചുപൂട്ടണം. എങ്കിലേ എലികൾ പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകാതിരിക്കൂ," അലി ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു. അയാൾ വേണു പിള്ളയോടും ഗീതയോടും ഹാളിലെ സോഫയിൽ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നിട്ട് വീടിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും പരിശോധിക്കാൻ എന്ന വ്യാജേന നടന്നു. എന്നാൽ അലി എലിപ്പത്തായങ്ങൾ അടയ്ക്കുകയായിരുന്നില്ല, പകരം ഇരകളെ കൂട്ടിലിടുകയായിരുന്നു. അയാൾ വീടിന്റെ മുൻവാതിലും പിൻവാതിലും അകത്തുനിന്ന് വലിയ പൂട്ടുകളിട്ട് പൂട്ടി, താക്കോൽ സ്വന്തം പോക്കറ്റിലിട്ടു. ജനലുകളെല്ലാം പുറത്തുനിന്ന് വലിയ ആണികൾ അടിച്ച് ഉറപ്പിച്ചു, ഒരു ജനൽ പോലും തുറക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിലാക്കി. അവസാനമായി, അയാൾ മെയിൻ സ്വിച്ച് ബോർഡിന്റെ അരികിൽ ചെന്ന് വീടിന്റെ ഫ്യൂസ് അപ്പാടെ ഊരിയെടുത്തു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ വലിയ തറവാട് വീട് ശ്മശാനതുല്യമായ ഇരുട്ടിലാണ്ടുപോയി. "അലീ... എന്താടാ ഇത്? കറന്റ് പോയോ?" ഇരുട്ടിൽ തപ്പിയുണർന്ന് വേണു പിള്ള ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. പകരം, ആ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ഭീകരമായ ശ്വാസമെടുപ്പിന്റെ ശബ്ദവും പല്ലുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയുരസുന്ന ശബ്ദവും മാത്രം കേട്ടു. പെട്ടെന്ന് അടുക്കള ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ശക്തമായ ടോർച്ച് ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. അലി ആ ലൈറ്റ് സ്വന്തം മുഖത്തിന് താഴെയാണ് പിടിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ അയാളുടെ മുഖം ഒരു പിശാചിനെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അയാൾ അടുക്കളയിലെ സ്ലാബിൽ കാലിന്മേൽ കാലുവെച്ചിരുന്ന് ഒരു വലിയ കഷണം നാളികേരം കടിച്ചു തിന്നുകയായിരുന്നു. "അങ്കിളെ നിങ്ങൾക്ക് 2001 ഓർമ്മയുണ്ടോ?" അലിയുടെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിൽ ഭീതിജനകമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു. "നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? ആരാണ് നീ? !" വേണു പിള്ള പേടിയോടെ അലറി. ഇരുട്ടിൽ നടക്കാൻ ശ്രമിച്ച അയാൾ ഒരു മേശപ്പുറത്ത് തട്ടി താഴെ വീണു. ഗീത ഭയന്ന് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഉണക്കച്ചെമ്മീൻ, പിള്ളച്ചാ... അന്നൊരു വ്യാഴാഴ്ചയായിരുന്നു," അലി ഒരു എലിയെപ്പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ചിരിച്ചു. "ആ ഇരുമ്പ് കെണി ഓർമ്മയുണ്ടോ? അത്രയും ക്രൂരമായി എന്നെ കൊന്നിട്ടും നിനക്കെന്നെ ഒന്ന് മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിടാൻ തോന്നിയില്ലല്ലോ... ആ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പയിലേക്കല്ലേ എന്നെ എറിഞ്ഞത്! അതിന്റെ മുകളിൽ നിന്റെ ഭാര്യ ചീഞ്ഞ കറിയും ഒഴിച്ചു! ഞാൻ തന്നെയാണ് അന്ന് ചത്ത ആ എലി! ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് റിട്ടേൺ ഗിഫ്റ്റുമായി വന്നിട്ടുണ്ട്." "നിനക്ക് വട്ടാണ്! ഞങ്ങളെ പുറത്തുവിട്!" ഗീത മുൻവാതിലിന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി വാതിൽക്കലിൽ ശക്തിയായി തല്ലി. എന്നാൽ വാതിൽ അനങ്ങിയില്ല. "ചേട്ടാ. വാതിലും ജനലുകളൊന്നും തുറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല!" അലി സ്ലാബിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടി. അയാൾ തന്റെ വലിയ ബാഗിൽ നിന്ന് വലിയൊരു സാധനം പുറത്തെടുത്തു. അത് മനുഷ്യരെ പിടിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വലിയൊരു ബിയർ ട്രാപ്പ് ആയിരുന്നു. അതിന്മേൽ ചോരപോലെയുള്ള ചുവപ്പ് പെയിന്റ് അടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അത് ഹാളിലെ തറയിലേക്ക് വച്ചു. ക്ലാങ്എന്ന ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ ആ കെണി തറയിൽ ഉറച്ചു. " ഈ വീടിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ഇങ്ങനെയുള്ള പന്ത്രണ്ട് വലിയ കരടിക്കെണികൾ ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇരുട്ടിൽ നിങ്ങൾ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒരു അടി തെറ്റി ചവിട്ടിയാൽ... ആ സ്പ്രിങ് നിങ്ങളുടെ കാലിന്റെ എല്ലുകൾ കഷണങ്ങളാക്കി മാറ്റും. ഒരടിയും മുന്നോട്ട് വെക്കരുത്. അനങ്ങാതെ അവിടെത്തന്നെ നിന്നോണം. ഞാൻ ഇതാ വെന്റിലേറ്റർ വഴി പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു. നാളെ രാവിലെ പോലീസ് വന്ന് ഈ വീട് തുറക്കുമ്പോൾ കാണാം നിങ്ങളുടെ ജീവനുള്ള ശവങ്ങൾ!" …….. അലി തന്റെ പക വീട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ, വേണു പിള്ളയെയും ഗീതയെയും ഇരുട്ടിൽ നിർത്തി പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, പ്രപഞ്ചം അലിയുടെ മേൽ മറ്റൊരു ക്രൂരമായ തമാശ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ഈ തറവാട്ടു വീട്ടിൽ വേണു പിള്ളയും ഗീതയും കൂടാതെ മറ്റൊരു ഭീകരൻ കൂടി താമസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.സുരേശൻ'. അത് അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലെ തടിയൻ നാട്ടുപൂച്ചയായിരുന്നു. സാധാരണ പൂച്ചകളെപ്പോലെയല്ല സുരേശൻ, അല്പം വില്ലത്തരം നിറഞ്ഞ സ്വഭാവമാണ് അവന്. വേണു പിള്ള അവന് ദിവസവും മീൻ തലയും നെയ്യ് ഒഴിച്ച ചോറും നൽകാറുള്ളതുകൊണ്ട് സുരേശന് ഈ വീടിനോട് ഒരു പ്രത്യേക കൂറുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടത്ത് അകത്ത് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി സുരേശൻ പതുക്കെ അടുക്കളയിലെ വെന്റിലേറ്ററിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി, നിശബ്ദനായി സ്ലാബിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അലി ഇരുട്ടിലൂടെ പതുക്കെ നടന്ന് വെന്റിലേറ്ററിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയതും, സുരേശന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണ് ഇരുട്ടിൽ കനൽപോലെ തിളങ്ങി. അലിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് എലിയുടെ ആത്മാവ്പുറപ്പെടുവിച്ച ഒരു പ്രത്യേക തരം എലിമണവും സുരേശൻ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സുരേശന്റെ ജന്മവാസനയും വേട്ടക്കാരന്റെ ക്രൂരതയും ഒന്നിച്ച് ഉണർന്നു. “മ്യാവൂൂൂൂൂൂൂൂൂൂൂ...” എന്ന് വളരെ താഴ്ന്ന, എന്നാൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ശബ്ദം ആ ഇരുട്ടിൽ മുഴങ്ങി. പെട്ടെന്ന് അലിക്ക് തന്റെ ഉള്ളിലെ എലിബുദ്ധി ഉണരുന്നതായി തോന്നി. അവന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിന്നു. "ഈ ശബ്ദം... പൂച്ച ഇവിടെയുണ്ടോ?!" അലി ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. അടുത്ത നിമിഷം, ഒരു പുള്ളിപ്പുലിയെപ്പോലെ സുരേശൻ സ്ലാബിൽ നിന്ന് വായുവിൽ ഉയർന്ന് നേരെ അലിയുടെ മുഖത്തേക്കാണ് ചാടിയത്! അലിയുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ എലി പൂച്ചയെ കണ്ടതും ഭയന്നുവിറച്ചു. മനുഷ്യന്റെ യുക്തി പൂർണ്ണമായി മറന്ന്, അലി വെറുമൊരു എലിയെപ്പോലെ ഉറക്കെ കിരുകിരുത്തു. "അയ്യോ... പൂച്ചച്ചൻ!" അലി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും ഓടാൻ തുടങ്ങി. സുരേശൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾ അലിയുടെ മുഖത്തും കഴുത്തിലും ആഴ്ത്തിയിറക്കി. മുഖം കീറിപ്പറിഞ്ഞ വേദനയിൽ അലി നിയന്ത്രണം വിട്ട് പുറകോട്ട് ആഞ്ഞുചുവടുവെച്ചു. അലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ താൻ തറയിൽ വെച്ച കെണികൾ എവിടെയാണെന്ന് അവൻ പൂർണ്ണമായി മറന്നുപോയിരുന്നു! ടപ്പേേേേേേേ!!! മുഴുവൻ വീടിനെയും വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഇരുമ്പ് കെണി അടഞ്ഞു. അലിയുടെ വലതുകാൽ കൃത്യമായി ആ കെണിയുടെ മധ്യത്തിലായിരുന്നു. വന്യമൃഗങ്ങളുടെ എല്ലുകൾ തകർക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആ ഇരുമ്പ് താടിയെല്ലുകൾ അലിയുടെ കാൽമുട്ടിന് താഴെ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. എല്ലുകൾ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം ആ ഇരുട്ടിൽ വ്യക്തമായി കേട്ടു. "ആആആആഹ്ഹ്ഹ്!" അലി നരകവേദനയോടെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറയിലേക്ക് വീണു. അവന്റെ ആ ഭീകരമായ നിലവിളി കേട്ട് ഒന്നു ഞെട്ടിയെങ്കിലും, സുരേശൻ ഒട്ടും കുലുങ്ങിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ അലിയുടെ നെഞ്ചിന്റെ മുകളിൽ കയറിയിരുന്ന്, തന്റെ മുഖം അലിയുടെ മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അലിയുടെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ ഒരു നക്കൽ നക്കി.ഒരു വലിയ എലിയെ പിടിച്ച സന്തോഷത്തിൽ സുരേശൻ അവിടെയിരുന്ന് പതുക്കെ താളം പിടിച്ചു. ….. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ സ്വന്തം കെണിയിൽ കുടുങ്ങി, ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന അലിയുടെ മുകളിലേക്ക് തറയിൽ വീണു കിടന്ന ടോർച്ച് ലൈറ്റിന്റെ പ്രകാശം വീണു. അലിയുടെ വേദനയോടെയുള്ള മുഖം കൃത്യമായി പ്രകാശിച്ചു. ഇതുകണ്ട വേണു പിള്ളയ്ക്കും ഗീതയ്ക്കും കാര്യം മനസ്സിലായി. കെണികൾ എവിടെയൊക്കെയാണ് ഉള്ളതെന്ന് അലിക്ക് മാത്രമേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളൂ, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൻ തന്നെ അതിൽ വീണു കിടക്കുകയാണ്. വേണു പിള്ള പതുക്കെ ചുമരിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വലിയ തടിയൻ വടി തപ്പിയെടുത്ത് അലിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. "എടാ അലിയെലി..." വേണു പിള്ള ക്രൂരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നീ മനുഷ്യനായാലും എലിയായാലും, പിള്ളച്ചന്റെ അടുക്കളയിൽ കയറിയാൽ ഇതാണ് അവസ്ഥ. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുൻപ് നിന്നെ എറിഞ്ഞ ആ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പയിലേക്ക് തന്നെ നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും അയക്കും!" അലി വേദനകൊണ്ട് പുളയുമ്പോൾ ഗീത പതുക്കെ വന്ന് അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് വാതിലിന്റെ താക്കോൽ എടുത്തു. എന്നിട്ട് അടുക്കളയിൽ പോയി പഴകിയ, കട്ടികൂടിയ ഉണക്കച്ചെമ്മീൻ കറിയുടെ പാത്രം എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന്, കെണിയിൽ കിടക്കുന്ന അലിയുടെ തലയിലൂടെ ഒഴിച്ച് പൂർണ്ണമായി അപമാനിച്ചു. "പഴയ ശീലം മാറരുതല്ലോ,," ഗീത പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. തലയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ഉണക്കമീൻ കറിയുടെ മണമേറ്റതും അലിയുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിലിരുന്ന സുരേശൻ ആ കറി ആർത്തിയോടെ നക്കിത്തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. പൂച്ചയുടെ നാവ് തന്റെ തലയിൽ ഉരസുന്നത് അറിഞ്ഞ് അലി ഭയം കൊണ്ടും വേദനകൊണ്ടും വിറച്ചു. വേണു പിള്ള വാതിലുകൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നാട്ടുകാരെ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു "ഓടിവരണേ... വീട്ടിൽ മോഷണത്തിന് കയറിയ ഒരു കള്ളൻ സ്വന്തമായി കൊണ്ടുവന്ന കെണിയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നേ...!" അലി ഇരുട്ടിൽ, സ്വന്തം കെണിയിൽ കിടന്ന്, തലയിൽ സുരേശന്റെ നാവിൻറെ തരിപ്പും അറിഞ്ഞ്, തന്റെ പൂർവ്വജന്മത്തിലെ വിഡ്ഢിത്തത്തെ ഓർത്ത് വിതുമ്പി. ഒരു എലിയായിരുന്നപ്പോഴും അവൻ കെണിയിലാണ് ചത്തത്, ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞ് മനുഷ്യനായി വന്നിട്ടും അവൻ അതേ കെണിയിൽത്തന്നെ വീണു. ….. End