#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🙂Positive Thought #🎑जीवन प्रवास
'मोबाईल रुपी काळ आला होता पण वेळ आली नव्हती..
(डॉ संदीप गजानन श्रोत्री, सातारा)
त्याचे असे झाले, दोन जून २०२६. माझा वाढदिवस.
संध्याकाळ झाली होती, फोन चालू होते आणि प्रत्यक्ष मित्रमंडळी भेटायला येत होती.
रात्री आम्ही सगळे जेवायला बसणार इतक्यात फोन वाजला,
हॉस्पिटलमधून हाउसमन बोलत होती,
पाच वर्षाची मुलगी अन्ननलिकेत दहा रुपयाचे मोठे नाणे अडकल्यामुळे आली होती,
एक्सरे काढून पाठवला होता.
एक्सरे बघताच मी चमकलो, एक मोठे नाणे घशाच्या खाली अडकून बसले होते,
अशा ठिकाणी अडकले होते कि खाली जाऊ शकत नव्हते आणि वर देखील येत नव्हते,
घशामध्ये जिथे अन्ननलिका आणि श्वासनलिका सुरु होतात, त्याच्या खाली दिसत होते.
पडजीभ जिथे श्वासनलिका बंद करते, तिथून ते नाणे खाली घसरले आणि आत गेले,
आत मध्ये गेले तरी खाली जठरात जाऊ शकत नव्हते कारण त्याचा मोठा आकार,
वर येऊ शकत नव्हते कारण तिथे ऐच्छिक स्नायूंची एक झडप तयार झाली असते.
ती मुलगी सारखी उलटी काढायचा प्रयत्न करत होती.
श्वास चालू होता, पण मुलगी खूप अस्वस्थ होती.
साधी लाळ देखील तिला गिळता येत नव्हती.
तातडीने भूल तज्ञ माधुरी लिमये यांना बोलावले.
समोरचे जेवण सोडून आम्ही (मी आणि स्वाती) गडबडीत निघालो.
रात्री दत्तकाशी हॉस्पिटलमधील ती इंडोस्कोपी रूम पाच सहा डॉक्टर आणि इतर स्टाफ नि भरून गेली होती.
थोडी भूल देऊन नाणे काढणे शक्य नव्हते कारण ते अत्यंत धोक्याचे होते.
श्वास नालीकेच्या तोंडावर अडकून बसले , तर सगळाच खेळ खलास..
संपूर्ण भूल दिली, कृत्रिम श्वासासाठी ट्यूब श्वास नलीकेमध्ये टाकली.
डॉ तेजस भोसले समोर माउथ पीस घेऊन उभा होता.
आणि मी माझ्या हातातील इंडोस्कोप सावकाश घशामध्ये आत घालायला सुरुवात केली.
घशापासून खाली काही अंतरावर चांगले लखलखीत डॉलर सारखे ते नाणे,
त्याक्षणी मला *यमरुपी काळ* वाटत होते.
डॉ संकेत प्रभुणे माझ्या शेजारी, त्याच्या हातात नाणे पकडण्याचा खास बनवलेला फॉरसेप्स,
अट एकच, पकडलेले नाणे मध्येच सोडायचे नाही.
संकेतने नाणे पकडले आणि लगेच डॉ स्वातीने स्कोलीन नावाचे स्नायू शिथिल करण्याचे इंजेक्शन दिले.
अगदी सावकाश आम्ही ते नाणे एकदाचे बाहेर काढले आणि हुश्श केले.
मुलीची भूल उतरली, आणि मग आम्ही तिला आयसीयू मध्ये शिफ्ट केले.
आता इथून पुढे अंतर्मुख करणारा मुद्दा.
ती मुलगी मोबाईल बघत बसली होती.
पाच वर्षाची ती चिमुरडी, कार्टून बघत असेल,
शेजारी आईने एका वाटीत ठेवलेले कुरकुरे आणि वेफर्स खात होती.
दुसर्या हातात तिच्या एक दहा रुपयाचे नाणे होते.
बहुदा शेजारच्या दुकानातीन वेफर्स आणण्यासाठी पैसे दिले आणि त्यातील शिल्लक नाणे असणार.
मोबाईल मध्ये इतकी गुंगून गेली, कि तिने वेफर्स ऐवजी नाणे तोंडात टाकले,
आणि पुढील रामायण घडले!
मला आणि माझ्या दत्ताकाशी टीम ला माझ्या वाढदिवशी एका लहानगीला पुनर्जन्म देण्याचे पुण्य लाभले.
“वेफर्सचा घास समजुनी, हाताने नाणे उचलले,
स्क्रीनच्या त्या मोहजाळात भान सारेच हरपले.”
“क्षणभराचा तो प्रमाद, जीवघेणा ठरला होता,
घशामध्ये अडकून नाणे श्वासच जणू थांबला होता”
धावपळ मग, चिंता, घाई, कुटुंब सारे घाबरले,
वैद्यकशास्त्राच्या हाती जीवन पुन्हा सावरले.
इंडोस्कोपीच्या कौशल्याने नाणे बाहेर आले,
मृत्यूच्या त्या दारातूनही पाऊल मागे वळाले.
घटना ही सांगून जाते, सावध राहा प्रत्येक क्षणी,
मोबाईलचा अति मोह हरवू नये भान मनी.
स्क्रीनपेक्षा मौल्यवान जीवन आहे हे जाण,
क्षणभराच्या दुर्लक्षाने ओढवू नये संकट महान.
— डॉ संदीप गजानन श्रोत्री, सातारा