ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mXnRgVD?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം.. 3 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത് തന്റെ ഭാര്യയാണെന്നും, അവരെ അടിമുടി വിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്നും മനസിലായപ്പോൾ ശശിധരൻ ഇരുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റു. അയാളുടെ കാതുകൾക്കുള്ളിൽ അപ്പോഴും ഒരു വണ്ടിനെ പോലെ മൂളിപ്പറന്നു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ് സൗദാമിനിയമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ. "എന്താ.. എന്താ നീ പറഞ്ഞത്.." അയാൾ ഒരു കിറുക്കനെ പോലെ തിരക്കി. ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തെ ഭ്രാന്തമായ മാറ്റം കണ്ടിട്ട് അവർക്ക് ഭയം തോന്നി. "എന്താടീ.. എന്റെ പൈസയെവിടെ.." ശശിധരൻ ഭാര്യയുടെ ഇരു ചുമലുകളിലും പിടിച്ചുലച്ചു. "നമ്മള് വച്ചിരുന്ന അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ പൈസ കാണുന്നില്ല ശശിയേട്ടാ.. ഞാൻ അലമാര മുഴുവൻ അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കി. അതിനുള്ളിലെങ്ങുമില്ല. ഞാനറിയാതെ ശശിയേട്ടൻ അത് എവിടെങ്കിലും എടുത്ത്‌ മാറ്റി വച്ചതാണോ.." അവരുടെ വാക്കുകൾ പോലും തളർന്നു പോയിരുന്നു. "ഹെന്റെ ദൈവമേ.." ശശിധരൻ നെഞ്ചത്ത്‌ ഒരൊറ്റ ഇടിയിടിച്ചു. "നീ അറിയാതെ ഞാനതെടുത്ത്‌ എവിടെ ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കാനാ സൗദാമിനീ.. എന്റെ തല കറങ്ങുന്നല്ലോ ദേവീ.." അയാൾ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചുകൊണ്ട് ഒരു താങ്ങിനായി പരതി അവസാനം വരാന്തയുടെ തടി തൂണിൽ പിടിച്ച് നിന്നു. "ശശിയേട്ടാ വിഷമിയ്ക്കല്ലേ. മനസ്സ് വിഷമിപ്പിച്ചു അസുഖമൊന്നും വരുത്തി വയ്ക്കാൻ നിൽക്കല്ലേ. ചിലപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് തെറ്റിപ്പോയതായിരിയ്ക്കും. അത് നമ്മുടെ വീട്ടിൽ തന്നെ കാണും. അല്ലാതെ ആരെടുത്ത്‌ കൊണ്ട് പോകാൻ. നമ്മള ഞ്ച് പേരല്ലാതെ ആരും ഈ വീട്ടിൽ കയറാറില്ലല്ലോ. നമുക്ക് നോക്കിയെടുക്കാം. ശശിയേട്ടൻ അങ്ങോട്ട് ഇരിയ്ക്ക്." ഭർത്താവിന്റെ പരവേശം കണ്ട് അയാൾക്ക് ഇരിയ്ക്കാനായി സൗദാമിനി ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ടു കൊടുത്തെങ്കിലും അതയാൾ ചവിട്ടി ദൂരേയ്ക്ക് തെറുപ്പിച്ചു. "മാറെടീ.." അയാൾ കുതറിയപ്പോൾ അയാളുടെ കാലുകൾക്ക് ബലം പോരെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. 'മോനേ സുധിയേ, ഒന്നോടിവാടാ..'എന്ന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ശശിധരൻ അകത്തേയ്ക്ക് ഓടി. താഴെ വഴിയിലിറക്കിയ തട്ടിന്റെ സാധന സാമിഗ്രികൾ ചുമന്ന് പണി നടക്കുന്ന വീടിന് സമീപം എത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന തൊഴിലാളികൾക്ക് നിർദേശം നൽകിക്കൊണ്ട് നിന്ന ബേബിച്ചൻ കൊണ്ട്രാക്ടർക്ക് അരികിൽ നിന്ന സുധീരൻ അച്ഛന്റെ നിലവിളി കേട്ട് വീട്ടിലേക്ക് ഓടി ചെന്നു. അവൻ വരുമ്പോൾ അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ ഭദ്രമായി വച്ചിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും തുണിത്തരങ്ങൾ അച്ഛൻ വാരി നിലത്തിട്ട ശേഷം അതിന് നടുവിൽ വഴിയറിയാത്തൊരു യാത്രക്കാരനെ പോലെ നിൽക്കുകയാണ്. "എന്താ അമ്മേ ഇതെല്ലാം..'' സുധീരൻ തൊട്ടടുത്തു നിന്ന സൗദാമിനിയമ്മയെ നോക്കി. "മോനേ, നമ്മൾ വീട് പണിയാൻ ലോണെടുത്ത്‌ വച്ചിരുന്ന പൈസ കാണുന്നില്ലെടാ." അവർ വിറച്ചു വിറച്ചു പറഞ്ഞു. സുധീരൻ അത് കേട്ട് നടുങ്ങിപ്പോയി. "പൈസ കാണുന്നില്ലേ.. അതെവിടെ പോകാൻ.. അമ്മയ്ക്ക് വച്ച സ്ഥലം മാറിപ്പോയതായിരിയ്ക്കും. അമ്മ ഒന്നുകൂടെ ഒന്നോർത്ത്‌ നോക്ക്.." "ഇല്ലെടാ. ഇവിടുന്നു ആ പൈസ എടുത്ത്‌ ഞാനെവിടെയ്ക്കും മാറ്റി വച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെ അച്ഛൻ ആ പൈസ അവിടെ കൊണ്ട് വച്ചതിൽ പിന്നെ ഞാനതിൽ കൈകൊണ്ട് പോലും തൊട്ടിട്ടില്ല. അലമാര തുറക്കുമ്പോ അത് അവിടെ ഉണ്ടോ എന്ന് മാത്രം നോക്കും." സുധീരൻ അവന്റേതായ രീതിയ്ക്ക് ആ വീട് മുഴുവൻ നോക്കിയെങ്കിലും പണം വച്ചിരുന്ന ബാഗ് പോലും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ വീണ്ടും അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "അമ്മേ. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അലമാരയുടെ താക്കോൽ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചു വാങ്ങിയിരുന്നോ.. ഞങ്ങളാരും അല്ലാതെ ഇവിടെ വന്ന മറ്റാരെങ്കിലും.." അവൻ ചോദിച്ചു. "അയൽക്കാർ ആരെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ വീട്ടിൽ പോലും കയറില്ലല്ലോ മോനേ. ഇതിനുള്ളിൽ ഒരാൾക്ക് നിന്ന് തിരിയാനുള്ള ഇടം പോലുമില്ലെന്ന് അവർക്കറിയില്ലേ.." കല്ലടയാറ്റിലെ പറപ്പുഴ കടവിൽ പോയി വീട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും മുഷിഞ്ഞ തുണികൾ കഴുകി വാരി കുളിച്ച് നനച്ച ശേഷം തുണിയെല്ലാം കൊണ്ട് വന്ന് ഉണങ്ങാനായി പറമ്പിൽ കെട്ടിയിരുന്ന അയയിൽ വിരിച്ചിട്ടിട്ട് സവിത വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറുന്നത് ഈ കാഴ്ചയും കണ്ടാണ്. അവളോടും സൗദാമിനിയമ്മ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു. "ദൈവമേ "എന്ന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് സവിത ചെന്ന് സംഗീതയുടെ ഡ്രെസ്സും, ബുക്‌സും എല്ലാം അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അത്യാവശ്യം വേണ്ട ഒറ്റ സാധനങ്ങളും സംഗീത ആ വീട്ടിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായപ്പോൾ അവളുടെ അംഗ പ്രത്യoഗം തളർന്നു പോയി. "അമ്മേ.. അമ്മയല്ലാതെ വേറേ ആരെങ്കിലും ഈ അലമാര തുറക്കാൻ ഇടയായതായി അമ്മയ്ക്കോർമ്മയുണ്ടോ.. ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്ക് അമ്മേ.." സൗദാമിനിയമ്മ അൽപ്പ നേരം ചിന്തിച്ചിരുന്നിട്ട്'ഇന്നലെ വൈകിട്ട് സംഗീതയ്ക്ക് എന്തോ ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കാനുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ കയ്യിലെ ചാവി ആവശ്യപ്പെട്ടു എന്ന് അവർ സവിതയെ അറിയിച്ചു. "ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നപ്പോൾ എടുക്കാനുള്ളത് എടുത്തിട്ട് ചാവി അപ്പോൾ തന്നെ അവൾ എന്റേൽ തിരികെ തരികയും ചെയ്തു." പൈസ പോയ വഴി ഏറെക്കുറെ സവിതയ്ക്ക് ബോധ്യം വന്നു. അവൾ ചെന്ന് തന്റെ ഫോണെടുത്ത്‌ സഗീതയെ വിളിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ ഫോൺ സ്വിച്ച്ഓഫ് ചെയ്യപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. സംഗീതയ്‌ക്കൊപ്പം പഠിയ്ക്കുന്ന മിനിമോൾ എന്ന മറ്റൊരു വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ നമ്പറിലേക്ക് സവിത വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ ഇന്ന്‌ തങ്ങൾക്ക് ക്ലാസ് ഇല്ലെന്ന വിവരമാണ് അവൾക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. "കഴിഞ്ഞു.. അത് പോയി അമ്മേ. അവള് കൊണ്ട് പോയി. നമ്മുടെയെല്ലാം ചോര ഊറ്റിയെടുത്തു കൊണ്ട് ആ ദുഷ്ട്ട കടന്നു കളഞ്ഞു..ഇതിലും ഭേദം അവൾക്ക് നമ്മളെയെല്ലാം കൊന്നിട്ട് പോകുന്നതായിരുന്നു.." സവിത തളർന്നു മേശമേൽ ചാരി നിന്നു. "എന്താടീ.. എന്താ നീയീ പറയുന്നത്.." സുധീരൻ വന്ന് അവളുടെ ഇരു ചുമലിലും പിടിച്ചുലച്ചു. "ചേച്ചിയാ കൊണ്ട് പോയേക്കുന്നത്. അതുമെടുത്ത്‌ അവൾ നാട് വിട്ടു പോയതാ." അനുജത്തിയുടെ ചുമലിലിരുന്ന സുധീരന്റെ കൈ അവനറിയാതെ ഊർന്ന് പോയി. "നേരാണോ മോളേ.. അവളാണോ.." സൗദാമിനിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ഗതിപിടിയ്ക്കില്ല..അവൾ അതും കൊണ്ട് എവിടെപ്പോയി പൊറുത്താലും ഗതി പിടിയ്ക്കില്ല..." സൗദാമിനിയമ്മ തലയിൽ കൈ വച്ചു പ്രാകി. അപ്പോഴാണ് പുറത്ത് നിന്നും ബേബിച്ചന്റെ'ശശി ചേട്ടോ'എന്നുള്ള വിളി കേൾക്കുന്നത്. ശശിധരൻ മാത്രമല്ല അവിടെയുള്ള മറ്റുള്ളവരും നടുങ്ങിപ്പോയി. ബേബിച്ചൻ വന്നു വിളിയ്ക്കുന്നത് അയാൾക്ക് ഇന്ന്‌ തങ്ങൾ നൽകാം എന്നേറ്റ കാശ് വാങ്ങിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. ബേബിച്ചനോട് താൻ എന്ത് ഒഴിവ് കഴിവ് പറയും എന്നോർക്കേ ശശിധരന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു. "അച്ഛാ.. അയാൾ വിളിയ്ക്കുന്നു. അച്ഛൻ ചെന്ന് അയാളോട് കാര്യം പറയ്‌. ഇനി എന്താ വേണ്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് തീരുമാനിയ്ക്കാം. നമ്മൾ അദ്ദേഹത്തെ ചതിച്ചതല്ലല്ലോ" സുധീരൻ വന്ന് അച്ഛനെ വിളിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു പുറത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോയി. "ശശിയേട്ടാ, എനിയ്ക്ക് മാലൂരു രണ്ട് വീടിന്റെ പണി നടക്കുന്നുണ്ടേ. അതിന്റെ ഒരു സൈറ്റിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ വിളി വന്നു. അവിടെ സിമന്റിന്റെ ലോഡ് വന്നിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ ഇടപാട് അങ്ങോട്ട്‌ തീർത്തിരുന്നെങ്കിൽ എനിയ്ക്ക് അവിടേയ്ക്ക് പോകാ മായിരുന്നു." താൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടും ശശിധരൻ മുഖമുയർത്താതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾക്ക് ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. "എന്ത് പറ്റി ശശിച്ചേട്ടാ. സുഖമില്ലേ." അയാൾ ഇരുവരെയും ചുഴിഞ്ഞ് നോക്കി തിരക്കി. "ബേബിച്ചായാ. ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിയ്ക്കണം." സുധീരനാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. അതിന് ശേഷം അവൻ അവിടെ നടന്ന സംഭവം അയാളോട് പറഞ്ഞു. "പൈസ കാണുന്നില്ലേ.. അതും പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ.. എന്നിട്ടാണോ നിങ്ങളിങ്ങനെ ഉല്ലാസ്സയാത്രയ്ക്ക് പോകുന്ന മൂഡിൽ നിൽക്കുന്നത്. എന്റടുത്ത്‌ വെറുതേ ഉടായിപ്പ് ഇറക്കല്ലേ ശശിചേട്ടാ. ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനൊന്നുമല്ല കണ്ടിട്ടുള്ളത്. അറിയാല്ലോ.. അതുകൊണ്ടാ നിങ്ങളോട് അഞ്ചിന്റെ പൈസ വാങ്ങിയ്ക്കാതെ ഞാനീ വീട് ഇത്രയും കെട്ടിപ്പൊക്കി തന്നത്. ഇനി പണി മുമ്പോട്ട് പോകണമെങ്കിൽ എനിയ്ക്ക് കാശ് കിട്ടിയേ പറ്റൂ. നേരം കളയാതെ പൈസ തന്ന് എന്നെ എന്റെ വഴിയ്ക്കു വിട്ടാട്ടെ." അയാൾ രണ്ട് പേരോടുമായി പറഞ്ഞു. "ബേബിച്ചാ, മോൻ പറയുന്നത് സത്യമാ.. ഒരു കയ്യബദ്ധം പറ്റിപ്പോയി ബേബിച്ചാ.. ദയവു ചെയ്തു ബേബിച്ചൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരവധി കൂടി താ. എങ്ങിനെങ്കിലും ഞാൻ ബേബിച്ചന് ബേബിച്ചന്റെ പൈസ തന്നിരിയ്ക്കും. ഞാനാ പറയുന്നത്. ദയവ് ചെയ്ത്..." ശശിധരൻ അയാളെ കയ്യെടുത്ത്‌ തൊഴുതു. "ഇതൊരുമാതിരി മറ്റേടത്തെ പണിയായിപ്പോയല്ലോടോ.. ഞാനിനി സിമന്റിന്റെ കാശ് ആരോട് വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കും.. നിന്നെയൊക്കെ നമ്പിയ എന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതി.. നിങ്ങടെ പൈസ കള്ളൻ കൊണ്ട് പോയെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് നിങ്ങളെല്ലാം അത് നിന്ന് ആസ്വദിച്ചും കൊണ്ട് നിൽക്കുവാണോ.. പൈസ പോയത് നേരാണെങ്കിൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ട് പോയി പരാതി കൊടുക്കിൻ. അവര് കണ്ട് പിടിച്ചുകൊണ്ടു വരും കള്ളനെ." "ഞങ്ങള് പരാതി കൊടുക്കാം ബേബിച്ചായാ..." സുധീരൻ പറഞ്ഞു. "ഓ.. ഞങ്ങള് വേണ്ടത് വേണ്ട പോലെ ചെയ്തോളാം. ബേബിച്ചാനങ്ങു പൊയ്ക്കോ എന്ന്. അല്ലേ. അങ്ങനിപ്പോ ബേബിച്ചൻ പോകുന്നില്ലെടാ. എന്റെ പൈസ എനിയ്ക്കിപ്പോൾ കിട്ടണം. ഒറ്റ രൂപ കടമില്ലാതെ മുഴുവൻ കിട്ടണം. എന്നിട്ടേ ബേബിച്ചൻ ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങൂ" അയാൾ കട്ടായം പറഞ്ഞു. ഇന്നലെ വരെ ഈ മനുഷ്യൻ തങ്ങളോട് ഇടപെട്ട രീതിയും ഇപ്പോഴുള്ള അയാളുടെ ഭാവമാറ്റവും അവരെ അമ്പരപ്പെടുത്തിയതൊന്നുമില്ല. കാരണം, അയാളുടെ സ്ഥാനത്ത്‌ ആരായാലും ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെയേ പ്രതികരിയ്ക്കൂ എന്ന് സുധീരന് തോന്നി. ശശിധരൻ വീട്ടിനുള്ളിൽ ചെന്ന് തനിയ്ക്ക് തമ്പി മുതലാളി തന്ന കാറിന്റെ ചാവി എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് ബേബിച്ചന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. "ഇതേയുള്ളൂ ഇപ്പോൾ ബേബിച്ചന് തരാനായി എന്റെ കയ്യിൽ.തൽക്കാലത്തേയ്ക്കെങ്കിലും എന്നെ ഒന്ന് സ്വതന്ത്രനാക്ക് ബേബിച്ചാ.." "എന്താ ഇത്.. എനിയ്ക്കെന്തിനാ ഈ ചാവി." "എന്റെ വണ്ടിയുടെ ചാവിയാ. ബേബിച്ചൻ അത് വിൽക്കുവോ പണയപ്പെടുത്തുവോ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ. ബേബിച്ചന്റെ കാര്യം നടക്കട്ടെ." "ആറു ലക്ഷത്തിൽ പരം രൂപ കിട്ടാനുള്ള ഇടത്ത്‌ എനിയ്ക്ക് ഈ പാട്ട കൊണ്ട് എന്താ പ്രയോജനം. കൂടിപ്പോയാൽ പത്തോ മുപ്പതിനായിരമോരൂപ കിട്ടും ഇതിന്. ബാക്കി ഞാനെന്താ കടലിൽ കൊണ്ടോയി തൂവണോ.." "ഞാൻ തരാമെന്ന് ഏറ്റില്ലേ ബേബിച്ചാ.." "ഇതുപോലെ ഏറ്റതല്ലേ നിങ്ങൾ ഇന്ന്‌ കാശ് തരാമെന്ന്. എന്നിട്ടെന്തായി. പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിച്ചല്ലോ നിങ്ങൾ അല്ലേ.. എനിയ്ക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും കാശ് കിട്ടാതെ ഞാനിവിടുന്നിറങ്ങില്ല. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പോലീസിനെ വിളിയ്ക്ക്. നമ്മുടെ രണ്ട് പേരുടെയും പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് അവരൊരു പരിഹാരം കണ്ട് പിടിച്ച് തരും." സവിതയും അകത്ത് നിന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ സംസാരം. അവൾ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "അമ്മേ, പുറത്ത് മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ മുൻപിൽ ശിരസ്സ് ഉയർത്താൻ പറ്റാതെ ആത്മാഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേറ്റ് നിൽക്കുന്നത് അമ്മയുടെ ഭർത്താവും മകനും ആണ്. ഈ വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് തല വെളിയിലേക്ക് കാണിയ്ക്കാൻ പറ്റാതെ നിൽക്കുന്നത് അമ്മയുടെ മകളും അമ്മയും നമ്മുടെയൊന്നും അഭിമാനത്തെക്കാൾ ഒട്ടും വിലയില്ല അമ്മേ നമ്മുടെ ശരീരത്തുള്ള ഈ സ്വർണ്ണ തരിയ്ക്ക്..." സവിത തന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന രണ്ട് ഗ്രാം വരുന്ന രണ്ടു വളകളും കാതിൽ കിടക്കുന്ന കമ്മലും ഊരിയെടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സൗദാമിനിയമ്മ തന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് പവന്റെ മാല ഊരി അതിൽ നിന്നും താലി എടുത്തു മാറ്റിയ ശേഷം അതവർ സവിതയെ ഏൽപ്പിച്ചു. സവിത ആ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് ചെന്ന് അച്ഛന് കൈമാറി. "അച്ഛാ.. ഇത് ബേബിച്ചായന് കൊടുത്തേക്ക്. ഇതേയുള്ളെന്ന് പറ." പിന്നെ അവൾ ബേബിച്ചനെ നോക്കി. "എന്റച്ഛനോട് വഴക്കിടല്ലേ ബേബിച്ചായാ. എന്റച്ഛന് സുഖമില്ലാത്തതാ..അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ബേബിച്ചായനെചതിച്ചതൊന്നുമല്ല എന്റച്ഛൻ. എന്റച്ഛന് അതിനുള്ള കഴിവും ഇല്ല. ഇത് വാങ്ങിച്ചിട്ട് അച്ഛന് ബേബിച്ചായൻ ഒരവധി കൂടി കൊടുക്ക്‌. അല്ലാതെ ഞങ്ങളെ കൊന്നു കളയുമെന്ന് പറഞ്ഞാലും വേറേ നിവൃത്തിയില്ല.ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ല.. വേറൊന്നും." നിസ്സഹായതയോടെയാണ് സവിത പറയുന്നതെങ്കിലും അത് കേട്ട് ബേബിച്ചൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ആരാലും തോൽപ്പിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത, ആർക്കും മുൻപിലും കീഴടങ്ങി കൊടുക്കില്ലെന്ന ഒരു ആത്മ വിശ്വാസം ആ കൊച്ച് പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്ത്‌ അയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആരുടെ യും മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെയാണ് ബേബിച്ചൻ അത് കൈനീട്ടി വാങ്ങിയത്. വീട് പണി എന്ന തങ്ങളുടെ സ്വപ്നം അവിടെ പൊലിയുകയാണെന്ന് സവിതയ്ക്ക് തോന്നി. അത് തന്നെയാണ് സംഭവിച്ചതും. ബേബിച്ചൻ പണി സാധനങ്ങൾ എല്ലാം അടുപ്പിച്ചു വച്ച ശേഷം പണിക്കാരെയും കൂട്ടി അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി പോകുന്നത് അവരെല്ലാം നോക്കി നിന്നു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ