ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml6mlBx1?d=n&ui=v64j8rk&e1=cUNDER WORLD = CHAPTER - 18 ============================ അപ്പഴാണ് ബോബിയുടെ വലതു കൈക്കുഴയുടെ താഴെ ആയി പെന്റഗ്രാമിന്റെ ചിഹ്നവും, വലതു കഴുത്തിൽ തല തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുരിശിനെ ചുറ്റി വളയുന്ന പാമ്പിനെയും, ഇടത് കൈക്കുഴയുടെ താഴെ ആയി ഒരു ഒറ്റ കണ്ണും, പച്ച കുത്തിയിരിക്കുന്നത് കൂട്ടുകാരന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്...! "ആഹാ... കൊള്ളാമല്ലോ, ഇതൊക്കെ ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചു...?" "ഏതൊക്കെ...?" "ദാ... ഈ പച്ചകുത്തലും മറ്റും." "അത് ഏറ്റവും അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ, ഇത്രയും നാൾ വെറും ഒരു വിശ്വാസി ആയിരുന്ന എന്നെ അവസാനത്തെ ഒത്തു ചേരലിൽ ആണ് ഒരു അംഗമായി അംഗീകരിച്ചത്... ഇനി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്താലും എന്നോടൊപ്പം അവർ ഉണ്ടാകും, ഐശ്വര്യങ്ങൾ മാത്രമാകും ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ. താമസിയാതെ നിനക്കും അതുപോലെ ആകാൻ കഴിയും." ഒരു ചിരി മാത്രം മറുപടി നൽകി ബോബിയുടെ കൂട്ടുകാരൻ പിന്നെയും ഡ്രൈവിംഗ് തുടർന്നു, അൽപ നേരത്തിനകം കിരണിന്റെ വീടിന്റെ പുറകിൽ അവരുടെ കാർ വന്നു നിന്നു. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ബോബി ഡിക്കി തുറന്ന് വലിയൊരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡും ഒരു കത്തിയും കയ്യിലെടുത്ത ശേഷം തിരികെ കൂട്ടുകാരനടുത്തേക്ക് എത്തി...! "മുൻവശത് രണ്ട് പോലീസുകാർ ഉണ്ടാകും എന്നാണ് അലക്സ് പറഞ്ഞത്, അതുകൊണ്ട് പുറകിലൂടെ ചെന്ന് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ അവരെ കൊന്നതിനു ശേഷം ആകണം വീടിന് അകത്തേക്ക് കയറാൻ. പെട്ടന്ന് വാ." "ഓക്കേ." ഇരുവരും പുറകുവശത്തെ മതിൽ ചാടി ജനലിനരികിൽ അൽപ നേരം നിന്നു. ഇതേ സമയം തങ്ങൾ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടിരുന്ന അതെ കാര്യം വീടിന് വെളിയിൽ അരങ്ങേറുന്നത് അറിയാതെ കിരൺ അലനോട് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുകയായിരുന്നു...!!! MYSTERY CONTINUE =================== ജനലരികിൽ നിന്നും ബോബി സാവധാനം മുൻവശത്തേക്ക് നടന്ന് നീങ്ങി...! "എന്താ ബോബി പ്ലാൻ...?" "ഒന്നല്ലെങ്കിൽ ആ പൊലീസുകാരെ നമ്മൾ കൊല്ലണം അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ബോധം കെടുത്തണം." ഇരുളിൽ നിന്നും മുൻവശത് നിൽക്കുന്ന പൊലീസുകാരെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി ബോബി പറഞ്ഞത് കേട്ട് മറ്റേ ആൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ കയ്യിലിരുന്ന ഇരുമ്പ് ദണ്ഡിലെ പിടുത്തം ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി...! "അവരെ കൊല്ലേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടോ...?" സംശയാതീതമായുള്ള അയാളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ബോബി അവനെ നോക്കി...! "നിനക്ക് പേടി ഉണ്ടോ...?" "പേടിയൊന്നും ഇല്ല... പക്ഷെ കേസ് ആയാൽ നമുക്ക് രക്ഷപെടാൻ കഴിയുമോ...?" "അതൊക്കെ അവർ നോക്കിക്കോളും... നമ്മുടെ പേര് ഇതിലൊന്നും വരില്ല." "താൻ ഇവിടുത്തെ കാര്യം നോക്ക്, ഞാൻ പോയി ഭക്ഷണം വല്ലതും വാങ്ങി വരാം." അവരുടെ സംസാരത്തിനിടയിൽ ഒരു പോലീസുകാരൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ബോബി ഒന്ന് ചിരിച്ചു...! "നമ്മുടെ ജോലി എളുപ്പമായി, അവരിൽ ഒരാൾ ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ പോകുന്നു." പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഒരു പോലീസുകാരൻ ഗേറ്റ് കടന്ന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നു...! "ഡാ... നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം. ഈ വീടിന്റെ എതിർവശത് ചെന്ന് നിൽക്കണം, നീ അവിടെ എത്തിയാൽ ഉടനെ ഞാൻ ഒരു കല്ലെടുത്ത് അയാളുടെ മുൻപിലേക്ക് ഏറിയും, അപ്പോ അയാൾ ഇവിടേക്ക് വന്നാൽ പുറകെ വന്ന് അയാളുടെ തലക്ക് നീ അടിക്കണം, അടി കൊള്ളുമ്പോൾ ശബ്ദം വെളിയിൽ വരാതിരിക്കാനായി ഞാൻ അയാളുടെ വാ പൊത്തിക്കോളാം." "ഓക്കേ." പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സുഹൃത്ത് ഇരുളിലൂടെ തന്നെ വീടിന്റെ മറുവശത്ത് എത്തിയതും ചെറിയൊരു കല്ലെടുത്ത് ബോബി പോലീസുകാരന്റെ മുൻപിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ചുറ്റുപാടും ഒന്ന് നോക്കിയ പോലീസുകാരൻ ഇരുളിലെ ഒരു നിഴൽ കണ്ട് മൊബൈലിലെ ടോർച് ഓൺ ആക്കി സാവധാനം ബോബിയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയതും പുറകെ വന്ന സുഹൃത് പോലീസുകാരന്റെ തലയിൽ ആഞ്ഞടിച്ച ഉടനെ ശബ്ദം വെളിയിൽ വരാതിരിക്കാനായി ബോബി പോലീസുകാരന്റെ വാ പൊത്തി, തലയിൽ നിന്നും രക്തം തെറിച്ച്, കണ്ണുകൾ മിഴിച്ച് അയാൾ അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് വീണു...! "രക്തം ഒരുപാട് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു, ഇയാൾ മരണപെടുമോ...?" "നീ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാതെ അയാളുടെ കാലിൽ പിടിക്ക്." ഇരുവരും ചേർന്ന് പോലീസുകാരനെ ഉയർത്തി വീടിന് പുറകിലുള്ള കിണറിന്റെ അരികിൽ എത്തി...! "നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്... അയാളുടെ ഷർട് അഴിച് വായിൽ തിരുകിയ ശേഷം കയ്യും കാലും മുറുക്കി കെട്ട്, ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും മറ്റേ പോലീസുകാരൻ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കട്ടെ." "അല്ല ബോബി... ഞാൻ എങ്ങനെ ഇയാളുടെ കൈ കാലുകൾ കെട്ടും." തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ ബോബി സുഹൃത്തിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി...! "നീ പോയി ആ പോലീസുകാരൻ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്ക് ഞാൻ ചെയ്തോളാം." സുഹൃത് നടന്ന് നീങ്ങിയതും അയാളുടെ ഷർട്ടും പാന്റും അഴിച്ച ശേഷം പാന്റ് രണ്ടായി കീറി, പാന്റിന്റെ ഒരു കഷ്ണം കൊണ്ട് കൈ പുറകിലേക്ക് ചേർത്ത് കെട്ടിയതിന്റെ കൂടെ, മറ്റേ കഷ്ണം കൊണ്ട് കാലും വിരിഞ്ഞു കെട്ടി, ശേഷം ഷർട് വായിലേക്ക് തിരുകി അയാളെ വലിച്ചു കിണറിന്റെ പുറകിൽ കിടത്തി, ഉടനെ തന്നെ സുഹൃത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു...! "അയാൾ വരാഞ്ഞത് നന്നായി." ബോബിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് സുഹൃത് അവനെ നോക്കി...! "അതെന്താ...?" "നിനക്കെന്താ അല്പം പോലും ബുദ്ധി ഇല്ലേ...?" ശബ്ദമുയർത്തിയുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് സുഹൃത്ത് തല താഴ്ത്തി...! "അയാൾ എങ്ങാനും ഇപ്പോ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ കൂടെയുള്ള പോലീസുകാരനെ കാണാതെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങില്ലേ...? ഇനി എങ്ങാനും അകത്തുള്ള ആളുകളെ വിവരം അറിയിച്ചാൽ കൂടുതൽ പോലീസുകാർ ഇവിടേക്ക് വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്, കാരണം നമ്മൾ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത് ഒരു IPS കാരിയെ ആണ്. വക്കീൽ ആകാൻ പഠിക്കുന്ന ചെറുക്കനാ... ഒരു ബുദ്ധിയും ഇല്ലാത്ത പോലെയാ സംസാരം." "സോറി ബോബി... ഞാൻ അത്രയും ചിന്തിച്ചില്ല." "ആ... അത് പോട്ടെ, നീ തൽക്കാലം പഴയതുപോലെ എതിർ വശത്തേക്ക് ചെല്ല്, അയാൾ വന്നാൽ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ ഞാൻ തിരിച്ചോളാം. ബാക്കിയെല്ലാം ആദ്യം ചെയ്തത് പോലെ തന്നെ." സുഹൃത് നടന്ന് വീണ്ടും എതിർവശത് എത്തി അൽപ സമയത്തിന് ശേഷം ഗേറ്റ് കടന്ന് വന്ന പോലീസുകാരന്റെ നേരെ കല്ലെറിഞ്ഞു ശ്രദ്ധ തിരിച്ച ബോബിയുടെ അരികിലേക്ക് അയാൾ നടന്നടുത്തതും, പഴയതുപോലെ തന്നെ സുഹൃത് തലക്കടിച്ച ശേഷം ബോധം നഷ്ടപെട്ട പോലീസുകാരനെയും എടുത്ത് വീണ്ടും കിണറ്റിനരികിലേക്ക് അവർ എത്തി...! "നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്... അയാളുടെ കൈകാലുകൾ കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ ഇയാളെയും ബന്ധിക്കണം, ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും വീടിന് അകത്തേക്ക് കയറാം. ഞാൻ അകത്ത് കയറി 15 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാൽ നീയും അകത്തേക്ക് വരണം." തലയാട്ടികൊണ്ടിരുന്ന സുഹൃത്തിനെ നോക്കി കാര്യങ്ങൾ ഒന്നുകൂടി ഓർമിപ്പിച്ച്, പുറകു വശത്തെ വാതിലിനരികിലേക്ക് ബോബി നടന്നതും നവോമിയുടെ കോൾ വന്ന് അവന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു...! "എന്താ മാഡം...?" "എന്തായി കാര്യങ്ങൾ...?" "പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പൊലീസുകാരെ ഞങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ട്, ഇനി അവർ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളു." "ഓക്കേ ഗുഡ്... കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പെട്ടന്ന് അവസാനിപ്പിക്കണം, കിരൺ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് അവളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം അത് മറക്കണ്ടാ." "ഓക്കേ... മാഡം." ഫോൺ തിരികെ വെച്ച് ഇടതു കയ്യിലെ കത്തിയിലും, വലതു കയ്യിലെ ദണ്ഡിലും മുറുകെ പിടിച്ച ശേഷം അടുക്കള വാതിലിൽ ബോബി ആഞ്ഞു മുട്ടി...! "ആരാ ഈ നേരത്ത് പുറകു വശത്തെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത്...?" വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അലൻ കിരണിനോടായി ചോദിച്ചതും ആരാണെന്ന് മനസിലാകാതെ അവൾ ജുവലിനെ നോക്കി..! "അറിയില്ലല്ലോ ഡോക്ടർ... പുറത്ത് പോലീസുകാർ ഉണ്ട്, അവരോടൊന്ന് നോക്കാൻ പറയാമോ...?" സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അലൻ മുൻവശത് ആരെയും കാണാതെ തിരികെ വന്നതും വാതിലിൽ വീണ്ടും മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു...! "ഇവിടെ വെളിയിൽ ആരുമില്ല." "ആരുമില്ലെന്നോ...?" കിരണിന്റെ ഞെട്ടൽ കണ്ട അലൻ ഒന്നും മനസിലാകാതെ വിറങ്ങലിച്ച് നിന്നു...! "മൂസാക്ക വീണ്ടും ചതിച്ചോ ജുവൽ...?" "എന്ത് പറ്റി കിരൺ...? ഒന്ന് വ്യതമായി വല്ലതും പറയാമോ...?" "എനിക്കും ഒന്നും മനസിലാകുന്നില്ല ഡോക്ടർ." "എന്നാൽ ആരാണ് വാതിലിൽ മുട്ടുന്നതെന്ന് ഞാൻ നോക്കാം." ഇരുവരുടെയും മറുപടിക്ക് കാത്ത് നിൽക്കാതെ അലൻ അടുക്കള വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നതും കിരൺ ജുവലിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു...! "ജുവൽ... ഞാൻ കാത്തിരുന്ന ആപത്ത് ഇതാണ്, എന്റെ പ്ലാൻ വർക്ക് ആകണമെങ്കിൽ അൽപനേരം കൂടി നമുക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാതെ പിടിച്ചു നിന്നെ മതിയാകു, അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ അപകടത്തിൽ ആണെന്ന് നീ നിന്റെ കോളേജ് ഗ്രൂപ്പിൽ മെസ്സേജ് അയക്ക്." "അത്... ഞാൻ എന്തിനാ ചേച്ചി മെസ്സേജ് അയക്കുന്നത്...? ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ ഫോൺ ഇല്ലേ സ്റ്റേഷനിൽ ഒന്ന് വിവരമറിയിച്ചാൽ ഉടനെ പോലീസുകാർ എത്തില്ലേ...?" "അമ്മേ.... ആാാാാ." വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും ഒപ്പം തന്നെ അലന്റെ നിലവിളിയും കേട്ട് കിരൺ ഒന്ന് ഞെട്ടി...! "ജുവൽ അപകടം ആണ്... അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ എത്രയും പെട്ടന്ന് ചെയ്യ്." കിരൺ പറയുന്നതും, എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നും, മനസിലാകാതെ ഫോൺ ലോക്ക് തുറന്ന് വാട്സാപ്പിലെ കോളേജ് ഗ്രൂപ്പിൽ "ഞങ്ങൾ അപകടത്തിൽ ആണ് സഹായിക്കണം." എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്ത് അയച്ച ശേഷം ലൊക്കേഷൻ കൂടെ അയക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഹാളിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന ആളെ കണ്ട് ജുവൽ ഞെട്ടി തരിച്ചിരുന്നു...! "ചേച്ചീ... നമ്മുടെ സ്വപ്നത്തിൽ." ഭയവും... ഒപ്പം ആകാംഷയും ഒത്തു ചേർന്നതോടെ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ കയ്യില്ലാത്ത കറുത്ത ബനിയനും, കറുത്ത പാന്റും, മുഖം മൂടിയും ധരിച്ചു വരുന്ന ആളുടെ വലതു കൈക്കുഴയുടെ താഴെ ആയി പെന്റഗ്രാമിന്റെ ചിഹ്നവും, വലതു കഴുത്തിൽ തല തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുരിശിനെ ചുറ്റി വളയുന്ന പാമ്പിനെയും, ഇടത് കൈക്കുഴയുടെ താഴെ ആയി ഒരു ഒറ്റ കണ്ണും, പച്ച കുത്തിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് സ്വപ്നത്തിൽ ദർശിച്ച ഓരോ കാര്യങ്ങളും ജുവലിന്റെ ചിന്തകളിൽ മിന്നി മറിഞ്ഞു. അയാൾ അടുത്തേക്ക് വരുന്തോറും കിരണിന്റെ ശ്രദ്ധ താൻ നേരത്തെ അയച്ച മെസേജിനുള്ള മറുപടിയിൽ ആയിരുന്നു...! "ഞാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിനുള്ള തെളിവുകൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല, എന്നെക്കൊണ്ട് സാധിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം." മറുപടി മെസ്സേജ് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ കിരൺ അടിമുടി വിയർക്കുന്നത് നോക്കി എന്താണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസിലാകാതെ ജുവൽ ഇരുന്നതും അവളുടെ ഫോണിലും ഒരു റിപ്ലേ മെസ്സേജ് വന്നു...! "ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്, പേടിക്കണ്ടാ... എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെയും കൂട്ടി ഉടനെ ഞങ്ങൾ എത്താം." റിപ്ലേ മെസ്സേജ് അയച്ചിരിക്കുന്നത് സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ തന്നെ ഫഹദ് ആണെന്നുള്ള സത്യം മനസിലായി എങ്കിലും... താൻ ലൊകേഷൻ അയക്കാതെ വീടിന് അടുത്ത് ഉണ്ടെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞത് എങ്ങനെ ആണെന്ന് അവൾക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല, അപ്പോഴേക്കും മുഖം മൂടി ധരിച്ച ആൾ കിരണിന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു...! 'ഡോക്ടറെ കൊന്നോ നീ...?" "ഹ... ഹാാാാ." രൂക്ഷഭാവത്തോടെയുള്ള കിരണിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പൊട്ടിചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഇരുന്നു...! "അല്പായുസ് ഒള്ളു എങ്കിലും IPS കാരിക്ക് രോക്ഷം കൊള്ളുന്നുണ്ടോ...?" ബോബിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് പുച്ഛത്തോടെ കിരൺ മുഖം തിരിച്ചു...! "ആ മൊബൈൽ അങ്ങ് മാറ്റി വെച്ചേക്ക് മോളെ, നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല... മാഡത്തിന് എന്തോ നിങ്ങളോട് പറയാൻ ഉണ്ട്, അതുവരെ മാത്രമേ നിങ്ങൾക്ക് ആയുസൊള്ളു. അതിനിടയിൽ ചേച്ചിയെ പോലെ അതിബുദ്ധി വല്ലതും കാണിക്കാൻ നിന്ന് മരണത്തെ നേരത്തെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തണോ...?" ഗൗരവമേറിയ അയാളുടെ ശബ്ദം കാതുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചതും വിറയാർന്ന കൈകളോടെ ജുവൽ ഫോൺ എടുത്ത് അല്പം നീക്കി വെച്ചു...! "നല്ല കുട്ടി... ചേച്ചിയെ പോലെ അല്ല, അനുസരണ ഉണ്ട്." ഫോൺ എടുത്ത് നവോമിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത ശേഷം ലൗഡ്‌സ്‌പീക്കർ ഓൺ ചെയ്ത് മുന്നിൽ ഇരുന്ന ടേബിളിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് പോക്കെറ്റിൽ നിന്നും ചില്ലുകൊണ്ടുള്ള പൊടികൾ നിറഞ്ഞ രണ്ട് ട്യൂബും കൂടെ ബോബി ഫോണിന് അരികിലേക്ക് വെച്ചു...! "മാഡത്തിന് പറയാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ ദാ ഈ സയനേഡുകൾ ഓരോരുത്തരായി സ്വയം കഴിച്ചാൽ എന്റെ ജോലി കുറയും, വേദന ഇല്ലാതെ രണ്ടിനും മരിക്കാനും കഴിയും, അല്ലാതെ വേല ഇറക്കാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലേണ്ടി വരും എനിക്ക്." "ഹലോ കിരൺ." ബോബി പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചതും നവോമിയുടെ ശബ്ദം ആ ഹാളിൽ ആകെ നിറഞ്ഞു...! "മാഡം പറഞ്ഞോളൂ... IPS കാരി ശിഷ്യ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്, എന്തോ ഭയങ്കര നാണമാണ് അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ." "ഓഹോ... ഹും." ഫോണിലൂടെ നവോമിയുടെ പുച്ഛം കിരൺ ശ്രവിച്ചതും വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ബോബിയെ നോക്കി...! "നിങ്ങൾ ഇത്ര നീചയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല ടീച്ചർ." കിരണിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യത്തെക്കാൾ ഉപരി സങ്കടം അലതല്ലുന്നതും അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറകൊള്ളുന്നതും ജുവൽ ശ്രദ്ധിച്ചു...! "എനിക്കും ജീവിക്കണ്ടേ ജുവൽ... വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നിന്റെ കൂട്ടുകാരി ഇസ്രയുടെ കൊലപാതകം അത് അവിടെ അവസാനിച്ചതാണ്, നീ പിന്നെയും അതും കുത്തിപ്പൊക്കി എന്റെ പിന്നാലെ വന്നാൽ ഞാൻ കയ്യും കെട്ടി നോക്കി ഇരിക്കണോ...?" "ഹും." ഇത്തവണ പുച്ഛിച്ചത് ജുവൽ ആയിരുന്നു...! "ജുവൽ ഞാനും സുഹൃത്ത് സന്ദീപും നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തി." നവോമി പറയുന്നതിനിടയിൽ ഫോണിലെ ഡിസ്പ്ലേ തെളിയുന്നത് കണ്ട് അതിലേക്ക് നോക്കിയ ജുവൽ ഫഹദിന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ടതും പുച്ഛിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ പുച്ഛവും നേരിയ തോതിലുള്ള പുഞ്ചിരിയും കണ്ട് ബോബിയും കിരണും ഒരേപോലെ ജുവലിനെ നോക്കി...! "മാഡം... ഒരു നിമിഷം." "എന്താ ബോബി...?" 'മുന്ന ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സിം, ആ ബോബി ആണോ ഈ ബോബി...?' നവോമിയുടെ ചോദ്യത്തിന്റെ കൂടെ ബോബി എന്നുള്ള പേര് കേട്ട് കിരൺ ആലോചിച്ചതും ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവൻ ജുവലിന്റെ അരികിലെത്തി അവളുടെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു...! "എന്താടി നായിന്റെ മോളെ കിളിക്കുന്നത്." കരണം പൊത്തിയുള്ള അടിയും അവന്റെ ചോദ്യവും ഒരുമിച്ചായതോടെ തലക്കടിയേറ്റപോലെ ജുവൽ സോഫയിലേക്ക് വീണതും കിരൺ അലറി...! "ഡാ... പര നാറി, നീ ഈ ചെയ്യുന്നതിനെല്ലാം അനുഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്റെ അച്ഛൻ മൈക്കിൾ ആദം അല്ല. ഓർത്തു വെച്ചോ." "ആഹാ.... അനിയത്തിയെ തൊട്ടപ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് പൊള്ളിയോ...? എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാൻ കെൽപില്ലെങ്കിലും നിന്റെ നാവിന് നീളം കുറവില്ലല്ലോടി കഴുവേറീടെ മോളെ." സോഫയിൽ കിടന്ന ജുവലിന്റെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു നിലത്തേക്ക് ഇട്ട ശേഷം അവളുടെ ഫോൺ എടുത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ബോബി നിലത്ത് കിടന്ന ജുവലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്റെ മുഖം ചേർത്തു...! "ആ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടല്ലേ നീ പുച്ഛിച്ചത്... എന്നാൽ നീ ഇതും കൂടി ഒന്ന് കാണ്." അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഹാളിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന ഫഹദിനെയും, ഫഹദിന്റെ തോളത്തു കൈ ഇട്ട് വരുന്ന അലനെയും കണ്ട് ജൂവലും കിരണും ഒരേപോലെ ഞെട്ടി...! "ഫഹദേ നീ...?" "അതേടീ... ഫഹദ് തന്നെ, നിന്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന ഫഹദ് എന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി... നിന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഉറ്റ സുഹൃത്ത് മൂസാക്കയുടെ മകൻ ഫഹദ്." ദയനീയമായുള്ള ജുവലിന്റെ ചോദ്യം മുഴുവിപ്പിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഫഹദിനെ പറ്റി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ബോബി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കത്തി ജുവലിന്റെ തുടയിൽ കുത്തി ഇറക്കി...! "ആാാാ... ചേച്ചീ." വേദനയിൽ പുളഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ജുവലിന്റെ അലർച്ച കേട്ട് കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ കിരൺ മുറുക്കിയടച്ചു...! "വേണ്ടാ... അവളെ ഒന്നും ചെയ്യണ്ടാ, ഞങ്ങൾ സയനേഡ് കഴിച്ചോളാം." "ഹ... ഹാ... അൽപനേരം മുൻപ് എന്നെ അങ്ങ് ഒലത്തുമെന്നോ... ഒലത്തിയില്ലെങ്കിൽ മൈക്കിൾ ആദത്തിന്റെ മകൾ അല്ലെന്നോ, അങ്ങനെ എന്തോ ആണല്ലോ പറഞ്ഞത്. എന്താ ഇപ്പോൾ ആദത്തിന്റെ മകൾ അല്ലെ നീ...?" "അവൾ മിക്കവാറും ആദത്തിന്റെ മകൾ ആയിരിക്കില്ല, ഇവളുടെ തള്ള ആലിയ പെഴച്ച് പെറ്റതായിരിക്കും രണ്ടിനേം." ടേബിളിൽ നിന്നും കയ്യിൽ എടുത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന സയനേഡിലേക്കും കിരണിന്റെ മുഖത്തേക്കും നോക്കികൊണ്ടുള്ള ബോബിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഫഹദിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന അലൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകളുമായി കിരൺ അലനെ ഒന്ന് നോക്കി...! "നമുക്ക് ആരുമല്ലാത്തവർ ചതിച്ചാൽ സങ്കടം തോന്നാം, പക്ഷെ ആരൊക്കെയോ ആയിരുന്നവർ ചതിച്ചാൽ ജീവൻ പോകുന്നപോലെ തോന്നും ഡോക്ടറെ. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ട്, ഇത്രേം നേരം എന്റെ ഒപ്പം ഇരുന്നിട്ട് വാതിൽ തുറക്കാം എന്നും പറഞ്ഞു പോയ ശേഷം തലക്കടിയേറ്റപോലെ അമ്മേ എന്ന ശബ്ദം വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ വന്നപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഊഹിച്ചതാ നിങ്ങൾ ചേർന്നുള്ള കളിയാണെന്ന്. എന്റെ ഊഹം ഇതിൽ ശെരിയായിരുന്നെങ്കിലും... മറ്റെവിടെയൊക്കെയോ ഒന്ന് പാളി, അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഈ തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്." കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു സയനേഡ് ജുവലിന് നേരെ കിരൺ നീട്ടി...! "ഈ നീചന്മാരുടെ ഉപദ്രവം സഹിക്കുന്നതിലും നല്ലത് മരണം ആണ് മോളെ... എന്നോട് നീ ക്ഷമിക്ക്, നീ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ എടുത്ത് ചാടി ഓരോന്ന് ചെയ്തതിൽ." "നിന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയും, ഉറ്റ സുഹൃത്ത് ഇസ്രയും, എല്ലാവരും ഞാൻ കാരണം ആണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്. അതെ വിധി തന്നെ നിനക്കും നിന്റെ അനിയത്തിക്കും, പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ടീച്ചറിനാൽ തന്നെ മരണപ്പെടാനും ഒരു യോഗം വേണം കിരൺ." "അപ്പോ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും...?" "അതെ... അവരെയും ഞാൻ തന്നെയാണ് കൊല്ലിച്ചത്." "നല്ലതാ ടീച്ചറെ... ഒന്ന് കാൽ വഴുതി വീണ് നട്ടെല്ലിന് ഒരു പരിക്ക് പറ്റിയാൽ തീരാവുന്നതേ ഒള്ളു മനുഷ്യ ജീവന്റെ വില, പാപത്തിന്റെ ശമ്പളം മരണമാണെന്ന് ബൈബിളിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ല കർത്താവ് പറഞ്ഞതാ, ഈ ചെയ്ത് കൂട്ടിയതിനും, ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നതിനും എല്ലാം ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കും. അന്ന് എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങൾ ഓർക്കും." ഫോണിൽ നിന്നും നവോമിയുടെ ശബ്ദം കൂടെ കേട്ടതോടെ പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ട് സയനേഡ് എടുത്ത് പല്ലുകൾക്കിടയിൽ വെച്ച് ദയനീയമായി ജുവലിന് നേരെ കിരൺ ഒന്ന് നോക്കി, വേദനയാൽ കണ്ണ് നിറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട് തന്നെ ജൂവലും പല്ലുകൾക്കിടയിൽ സയനേഡ് കടിച്ചു പിടിച്ചു...! ===== WAIT FOR THE NEXT കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ