"മമ്മാ...." "അച്ചോടാ... ഇതാര് മമ്മേടെ ചിത്തിരക്കുട്ടിയോ? എപ്പോൾ എത്തി ചക്കരേ...?" ചിത്തിരയെ കോരി എടുത്തു പവിത്ര ചോദിച്ചു... "കുരേ ആയി..." "അച്ഛൻ വന്നില്ലേ?" അതു വളരെ രഹസ്യമായ ചോദ്യം ആയിരുന്നു... "വന്നു.." അതുപോലെ ചിത്തിര മറുപടി നൽകി... "ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടില്ലേ?" "ഇല്ല... ഉരക്കം ആണ്......" "നിങ്ങൾ തനിച്ചേ ഉള്ളോ?" "അതേ..." "പുതിയ ആന്റി ഇല്ലേ....?" "ഇല്ല..." രഹസ്യം ആയി കുഞ്ഞു പറഞ്ഞു... "എനിക്കു ഇട്ടം അല്ല ആ ചിറ്റേ..." അതു പറയുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു... കേട്ട പവിത്രയുടെ ഹൃദയവും തേങ്ങി.. "ഏതാ ആ ആന്റി?" അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്തവിധം അവൾ ചോദിച്ചു... "അരിയില്ല... എന്നേ എപ്പോയും ഇവിടെ ഇവിടെ ഒക്കെ പിച്ചും അടിക്കും..." അവൾ കൊഞ്ചി പറഞ്ഞു.. കുഞ്ഞു കാണിക്കുമ്പോൾ ആണ് ആ പാടുകൾ പവിത്ര കണ്ടത്... ദേഹം ആകെ കരിനീലിച്ച പാടുകൾ.. "അയ്യോ മോളേ...." അവൾ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു... ചിത്തിര, മമ്മയുടെ തോളിലേക്കു ചാഞ്ഞു... "അച്ഛന് അറിയില്ലേ?" "ഇല്ല... അരിഞ്ഞാൽ എന്നേ തൊല്ലും എന്നു പരഞ്ഞു ആന്റി.." "എന്റെ പൊന്നുമോളെ ഇനി മമ്മ വിടില്ല... അച്ഛാ എത്ര വഴക്ക് ഉണ്ടാക്കിയാലും..." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ പവിത്ര കുഞ്ഞു കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചു... "ആനോ മമ്മാ...? ഉരപ്പാ?" "അതേ ചിത്തൂ..." അവൾ കുഞ്ഞിക്കവിളിൽ മാറി മാറി ഉമ്മ വച്ചു... "ചിത്തൂ നല്ല പേരാ... ഇനി ഇതു മതി..." കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് മമ്മയുടെ കവിളിൽ കടിച്ചു... "ചിത്തൂ..." "മമ്മാ..." ചിത്തുവിനെ ഇക്കിളി ആക്കി പവിത്ര... "മമ്മാ..." ഇക്കിളിപ്പെട്ടു ചിത്തു ഉറക്കെ ചിരിച്ചു... 💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕 പുറത്തു ആലിൻ ചുവട്ടിൽ കൂട്ടുകാർക്കു ഒപ്പം ഇരുന്നു സംസാരിക്കുമ്പോഴും തന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി കള്ളച്ചിരി ചിരിക്കുന്നവനെ ഓട്ടക്കണ്ണിലൂടെ നോക്കി പവിത്ര... കണ്ടിട്ടും കാണാത്തപോലെ മുഖം തിരിച്ചു കുസൃതിച്ചിരി ചിരിക്കുന്നവളെ ദർശനും കണ്ടു... മുൻപോട്ടു കുറച്ചു ഏറെ നടന്നു ചെരുപ്പ് പുറത്തു ഊരിയിടുമ്പോൾ അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി... അതു ഒരു സിഗ്നൽ ആണ്... ഞാൻ തൊഴുതിട്ട് മടങ്ങുക ആണ്... കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു ദർശൻ എഴുനേറ്റു.... കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ആയി ഈ പരിപാടി തുടങ്ങിയിട്ട്.... അവനെ കാണാനായി ക്ഷേത്രത്തിൽ തൊഴാൻ പവിത്രയും, പവിത്രയേ കാണാൻ ദർശനും ദിനവും എത്തും.. പവിത്ര നേരെ കുളത്തിലേക്കു നടന്നു.. കാലും, കയ്യും കഴുകി തിരിയുമ്പോൾ കുളക്കടവിൽ ഏറ്റവും മുകളിലെ പടിയിൽ കള്ളച്ചിരിയോടെ കൈകെട്ടി നിൽക്കുന്നവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ആണ് കണ്ണുകൾ ആദ്യം പതിഞ്ഞത്... ആ പാദങ്ങൾ ഏതു പാതിരാത്രിയിൽ കണ്ടാലും തനിക്കു പരിചിതം ആണ് ഇപ്പോൾ, അവൾ ഓർത്തു... നഖങ്ങൾ ഭംഗിയായി വെട്ടി വൃത്തിയുള്ള സുന്ദരമായ വെളുത്ത പാദങ്ങൾ.... മുകളിലേക്കു പാദങ്ങൾ വച്ചു കയറുമ്പോൾ അവളെ വിറയ്ക്കുക ആയിരുന്നു... സാധാരണ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്.. ഇന്ന് പക്ഷെ ആരുമില്ല.... "ശ്..." അവൻ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അവൾ സമീപം ആയി നിന്നു... അപ്പോഴും മുഖം ഉയർത്താനോ നോക്കാനോ ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... "ഞാൻ പോവാ..." അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവൾ കാൽ ഉയർത്തും മുൻപേ അവൻ അവളെ വലിച്ചു വശത്തേയ്ക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു... "ദർശേട്ട വേണ്ട..." ഞാൻ തൊഴുതു കൂടി ഇല്ല... അവൾ ആദ്യമായി അത്രയും അടുത്തു മുഖം ഉയർത്തി അവനെ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ അപ്പോഴും കള്ളച്ചിരിയിൽ ആണ്... അത്ര അടുത്തു കണ്ടതും പോരാഞ്ഞു ആദ്യമായി ആണ് തന്നെ ഇന്ന് തൊടുന്നത്... അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ടു തുടുത്തു.. അതിനേക്കാൾ ഉപരി വല്ലാത്ത ഒരു വിറയൽ... "എത്ര നാളായി ഈ ഒളിച്ചു കളി എന്നു അറിയോ? ഇന്നെങ്കിലും ഇതു തീരുമാനം ആക്കണം.." "അറിയാം.... 157 ദിവസം..." "157 ദിവസമോ?" അവന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു... "ഉം... ഏപ്രിൽ പതിന്നാല് തുടങ്ങി സെപ്റ്റംബർ 17 വരെ 157 ദിവസങ്ങൾ..." ചമ്മലോടെ പവിത്ര പറഞ്ഞു... (അവൾ ക്ഷേത്രത്തിൽ വരാത്ത ഏഴു ദിവസങ്ങൾ അവളെ തേടി അവൻ കോളേജ് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്താറുണ്ട്..) അവൻ താടിയ്ക്ക് കൈ കൊടുത്തു അവളെ നോക്കി... "അപ്പോൾ തമാശ അല്ല..." "എന്ത്?" "മിഥുനത്തിലെ ഉർവശി ചേച്ചി പറയുന്ന പോലെ തന്നെ നിങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ...... ശരിയാവില്ല മോളെ..." അവൻ ചിരിച്ചു.. "ഈ... എങ്കിൽ വേണ്ട ഞാൻ പോവാ.." പെണ്ണു ആദ്യം ഇളിച്ചു കാണിച്ചു, പിന്നെ പിണങ്ങിയും... "അങ്ങനെ അങ്ങ് പോയാലോ?" അവൻ മുൻപിൽ കയറി നിന്നു... ഒരുവേള അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.. അവൾ അവനെയും... അവൻ ഒറ്റക്കണ്ണിറുക്കിയതും പെട്ടെന്ന് നാണം തോന്നിയ പെണ്ണു കണ്ണുകൾ മാറ്റി... "തൊഴുതു വരാം..." അവളനുവാദം ചോദിക്കും പോലെ നോക്കി.. "ഉം... പൊക്കോ... ഞാൻ പിന്നാലെ ഉണ്ട്... കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇവിടെ വരണം..." "ഉം..." അവളുടെ പിന്നാലെ എത്തി കണ്ണനെ തൊഴുക ആണ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ പതിവ്... 💕പവിത്ര എങ്ങനെ ചിത്തിരയുടെ മമ്മ ആയി? ഇനി എന്തായിരിക്കും ചിത്തിരയുടെയും, മമ്മയുടെയും ദർശന്റെയും ജീവിതം? ദർശൻ പവിത്ര പ്രണയം കാണാം... തുടർന്നു വായിക്കൂ👇...💕 🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿 ആദ്യമായി പവിത്രയും കുടുംബവും ആ നാട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ആരെയും പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... ഇടശേരി ഗവണ്മെന്റ് ഹയർ സെക്കണ്ടറി സ്കൂൾ (സാങ്കൽപ്പികം) അദ്ധ്യാപകൻ ആയ വിജയിന്റെയും ഹീരയുടെയും ഇരട്ട മക്കളിൽ മൂത്തവൾ ആണ് പവി എന്ന പവിത്ര ... ഇളയവൾ പാർവതി.... രണ്ടുപേരും മിനിറ്റുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ജനിച്ചവർ ആണ്.. കണ്ടാൽ ഒരുപോലെ ആണെങ്കിലും സ്വഭാവത്തിൽ രണ്ടുപേരും പക്ഷേ രണ്ടു തലത്തിൽ ആണ്... ക്ഷേത്ര വാർഷിക ഉത്സവം തുടങ്ങുന്നതിനു രണ്ടു ദിവസം മുൻപാണ് അവർ നാട്ടിൽ എത്തുന്നത്... ഉത്സവവും ഗ്രാമവും ഒക്കെ അവർക്കു അപരിചിതം ആയിരുന്നു... പാർവതിയെ മാമന് ഒപ്പം തിരുവനന്തപുരത്തു തന്നെ ആക്കിയാണ് അവർ ഇടശ്ശേരിയിലേക്ക് വരുന്നതു.. ഏപ്രിൽ പതിന്നാല് വിഷു ദിവസം കാലത്തു ക്ഷേത്രത്തിലെ കൊടിക്കൂറകൾ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം അലങ്കരിച്ചു ക്ഷീണിച്ചു ആൽചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ദർശൻ അവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്... "ഈ കിളി ഏതാണെടാ? നാട്ടിൽ പുതിയത് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.." ദർശനെ നോക്കി ചോദിച്ചത് അഖിൽ ആണ്... ദർശൻ, അഖിൽ നോക്കിയ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയ അതേ നിമിഷം ആയിരുന്നു പവിത്രയുടെ നോട്ടവും അവരിലേക്ക് എത്തിയത്... അവരിലേക്ക് എന്നു പറഞ്ഞാൽ ആൽചുവട്ടിൽ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഇരുന്ന ദർശനിലേക്ക്... കണ്ണുകൾ കൊരുത്ത അതേ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ നാണം തോന്നിയ അവൾ നോട്ടം മാറ്റി... കരിംപച്ച പട്ടു പാവാടയിൽ പവിത്ര എന്ന പെണ്ണു അതിസുന്ദരി ആയി അവനു തോന്നി... ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അനുരാഗം തോന്നി... അവളുടെ നാണം അവനിൽ പുഞ്ചിരി പടർത്തി... അതായിരുന്നു ആദ്യത്തെ അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ച്ച... അടുത്ത ദിവസവും കാലത്തു ആൽചുവട്ടിൽ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ഇരുന്ന ദർശന്റെ കണ്ണുകൾ തലേ ദിവസം കണ്ട പെൺകുട്ടിയെ തേടുക ആയിരുന്നു ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്.. കണ്ണിനു കുളിർമ്മ ഏകികൊണ്ട് ദൂരെ നിന്നു നടന്നു വരുന്ന അവളെ കണ്ടു അവന്റെ മനസ്സ് തുടി കൊട്ടി തുടങ്ങി... ചുവന്ന പട്ടു പാവാടയിൽ അവൾ ദേവത ആണെന്ന് തോന്നി അവനു... അന്നും കിട്ടി അവളുടെ ഒരു നോട്ടം... മുൻപോട്ടു നടന്നു പോകുന്ന പെണ്ണിനെ ആൽചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു അവൻ നോക്കി... ഇമകൾ ചിമ്മുക കൂടി ചെയ്യാതെ അവളെ പിന്തുടർന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ. കാലിലെ ചെരുപ്പ് ഊരി ഇടുമ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. തന്നെതന്നെ ഇമകൾ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നവനെ കണ്ടു അവളുടെ മുഖത്തു നാണത്തിന്റെ ശോണിമ പടർന്നു... അതു അവനിലേക്കും ചിരിയായി പടർന്നു... കള്ളച്ചിരിയും ചിരിച്ചു അകത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നവൾ മടങ്ങി വരും വരെ എവിടെയും പോകാതെ ദർശൻ ഇരുന്നു..... അടുത്ത ദിവസം അവളെ കരിം നീല പട്ടു പാവാടയിൽ കണ്ടു... തനിയാവർത്തനം പോലെ കിട്ടി അവളുടെ പുഞ്ചിരിയും കള്ളനോട്ടവും... തുടർച്ച ആകുക ആയിരുന്നു ക്ഷേത്ര ദർശനവും അവരുടെ കടാക്ഷങ്ങളും... ഉത്സവം ആരംഭിച്ചു.. ഉത്സവത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവളെ പ്രതീക്ഷിച്ചു എങ്കിലും കാണാൻ സാധിക്കുക ഉണ്ടായില്ല... അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഏഴാംദിവസം പ്രത്യേക പൂജയും തിടമ്പ് എഴുന്നള്ളിപ്പിനും ഇടയ്ക്ക് താലപ്പൊലിയുടെ ഇടയിൽ നീല കരയുള്ള സെറ്റ് മുണ്ടും നീല കളർ ബ്ലൗസും ഇട്ട പെണ്ണിനെ കണ്ടു അവന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു.. അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടതിന്റെ ഞെട്ടൽ.. വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കുന്നവനെ അവൾ ഓട്ടക്കണ്ണിൽ കണ്ടു.. നാണിച്ചു ചിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കയ്യിലെ താലത്തിലെ ദീപത്തിന്റെ ശോണിമ അവളുടെ കപോലങ്ങളെ ചുവപ്പിച്ചു.. കുങ്കുമ വർണ്ണം ആർന്ന പെണ്ണിനെ എത്ര കണ്ടിട്ടും മതിയാകാത്ത പോലെ അവൻ നോക്കി നിന്നു... പ്രണയം നാലു കണ്ണുകളിലും രണ്ടു മനസ്സുകളിലും നിറഞ്ഞു... അകലെ നിന്നു കൊണ്ടു തന്നെ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഒരുപാട് അടുത്തു.. കണ്ണുകൾ കഥകൾ കൈമാറി... ക്ഷേത്രത്തെ മൂന്നു തവണയും വലം വച്ചു എല്ലാവരും പിൻവാങ്ങി... തിരക്കു കാരണം അവർ രണ്ടു വഴി ആയി... തേടി എങ്കിലും പിന്നെ അവർ കാണുന്നത് ഉത്സവ പറമ്പിൽ ആണ്.. ഉത്സവമുറ്റത്തു അവളെ പിന്തുടർന്ന് എത്തുമ്പോൾ അവൾ കുപ്പി വളകൾ നോക്കുന്നത് കണ്ണിൽ പെട്ടു.. അടുത്ത കടയിലേക്ക് അവൻ കയറി.. കാരണം അവളുടെ ഒപ്പം അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ട്... "പവീ ഈ വള നോക്ക് മോളേ.." അവളുടെ അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു.. ഓ അങ്ങനെ ആണോ പേര്..? കൊള്ളാം.. പവി എന്നാകുമ്പോൾ പവിത്ര ആകുമോ? അതോ ഇനി പവിഴം ആകുമോ? ഏയ്‌ അതു പാണ്ടിപ്പേര് ആണ്.. അതു വരാൻ ഒരു സാധ്യതയും ഇല്ല.. ദർശൻ സ്വയം ചിരിച്ചു.. "പവിത്ര..." അവൾ അൽപ്പം ഉറക്കെ വെറുതെ പറഞ്ഞു.. "ഓ.. പെണ്ണിന്റെ പേര് പവിത്ര.. നല്ല ശബ്ദം..." തന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു അവൻ ചിരിയോടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... അവന്റെ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ ചിരി അവൾ ഓട്ടക്കണ്ണിൽ കണ്ടു... ആ നീല നല്ല ഭംഗി ആണ്.. അവൾക്കു മനസ്സിലാകാൻ പാകത്തിൽ അവൻ കടക്കാരനെ കൈ ചൂണ്ടി ഒരു പാവയെ കാണിച്ചു... "ഇതു നീല അല്ല ചേട്ടാ.. പച്ചയാ.. ഇതു തത്ത ആണ്.." അയാൾ കളിയാക്കും പോലെ പറഞ്ഞു... ഉള്ളിൽ തികട്ടി വന്ന ചിരി അടക്കി പെണ്ണ്.. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവൾ നീല വളകൾ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... "ആണെങ്കിൽ താൻ വച്ചോളൂ.." ദർശൻ അയാളുടെ പാവ തിരികെ കൊടുത്തു.. അവൾ കമ്മലുകൾ നോക്കി.. "ഈ പാവ വേണോ ചേട്ടാ?" കടക്കാരൻ മറ്റൊരു പാവ കാട്ടി ദർശനെ നോക്കി... "ഇതിന്റെ ഒക്കെ പ്രായം എനിക്കു കഴിഞ്ഞു ചേട്ടാ..." അയാളെ കളിയാക്കും പോലെ പറഞ്ഞു... അവൻ പറയുമ്പോൾ അവൾ ആ കമ്മലുകൾ മടക്കി നൽകി.. "ഒന്നും വേണ്ട, ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല..." ദർശൻ ചിരിച്ചു.. ഇതിൽ കൂടുതൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു പെണ്ണിനും കഴിയില്ല.. അവൻ ഓർത്തു.. പലവർണ്ണങ്ങൾ ഉള്ള ഒരു ചാന്തിന്റെ ബോക്സ് വാങ്ങി ദർശൻ... അച്ഛനമ്മമാർക്ക് ഒപ്പം നടന്നു നീങ്ങിയ അവളുടെ സമീപത്തു കൂടി നടന്നു ആരും കാണാതെ വിരലിൽ കോർത്തപോലെ അതു അവളുടെ കയ്യിൽ നൽകുമ്പോൾ പെണ്ണു ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി.... അവന്റെ വിരലുകളുടെ സ്പർശനം അറിഞ്ഞ പെണ്ണ് ആകെ ഇടറി.. ഒന്നും അറിയാത്തപോലെ മുന്നിൽ കയറി പുഞ്ചിരിയോടെ നടന്നു പോകുന്നവനെ അത്ഭുതത്തോടെ അവൾ നോക്കി കണ്ടു... തന്റെ നീല ബ്ലൗസിന്റെ കളർ ഷർട്ട് ആണ് ദർശൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്നതു.. നല്ല കാവി കളർ കൈലി... മടക്കി ഉടുക്കാതെ ഒരു തുമ്പു ഇടത്തു വിരലിൽ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.. നടക്കുന്നതിനു ഇടയ്ക്ക് അവൻ ആ കൈലി മടക്കി ഉടുത്തു.. മുട്ടിനു താഴേയ്ക്കുള്ള അവന്റെ കറുത്തരോമാവൃതം ആയ വെളുത്ത കാലുകൾ കണ്ടു അവളിൽ കുളിരു കോരി... ബാറ്റയുടെ ചെരുപ്പ്.. വല്ലാത്ത സന്തോഷം ആയിരുന്നു... തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉടമയെ കണ്ടപോലെ ആണ് ഓരോ തവണ അവനെ കാണുമ്പോഴും ഹൃദയം തുള്ളിച്ചാടുക എന്നു അവൾക്കു തോന്നി.. അപ്പോഴും അവൻ തന്ന പൊതി കയ്യിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്നു... "ദർശൻ അവിടെ ആരോ കള്ളൂ കുടിച്ചു പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുന്നു.." ആരോ ഒരാൾ അവനോടു പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ പേര് ദർശൻ എന്നു ആണെന്ന് മനസ്സിലായി..... "നല്ല പേരു... പവിത്ര ദർശൻ... നന്നായി ചേരും.." പെണ്ണു ചിരിയോടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.. പിന്നെ പൊട്ടത്തരം ഓർത്തു തലയിൽ കൊട്ടി... ദർശൻ പെണ്ണിനെ ഒന്നു നോക്കി... ദർശനും കൂട്ടുകാരും വേഗം നടന്നു അകന്നു.. അവൾ അച്ഛനമ്മമാർക്കൊപ്പം മടങ്ങി.. മുറിയിൽ എത്തിയതേ അവൾ ആ പൊതി തുറന്നു.. ചാന്തിന്റെ കുപ്പി കണ്ട അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.. അറിയാതെ അതു നെഞ്ചോടു ചേർക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ നിറഞ്ഞു.. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി.. തനിക്കു ദർശേട്ടൻ തന്ന ആദ്യ സമ്മാനം.. അവൾ അതു ഭദ്രം ആയി ഒരിടത്തു വയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപ് അന്നത്തെ തീയതി അതിൽ തന്നെ കുറിച്ച് വച്ചു... 20-4-2018... അടുത്ത ദിവസവും അതിനടുത്ത ദിവസങ്ങളും കൊണ്ടു ഉത്സവം അവസാനിച്ചു... ഗ്രാമം ശാന്തം ആയി... കൊടിയിറങ്ങിയ ദിവസവും അവൾ എത്തി... ദർശനം കഴിഞ്ഞു പുറത്തു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആണ് തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ രമണി ആ വഴി വന്നത്... ദർശൻ ഇരിക്കുന്ന ആലിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ആണ് രമണി അവളെ കാണുന്നത്... എന്നും വരുമോ മോളേ? കഴിയുമ്പോൾ ഒക്കെ വരണം എന്നാണ്... നാളെ കോളേജ് തുടങ്ങും.. ഒത്താൽ നാളെയും വരും.. അതു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഏഴു ദിവസം ഒരു പക്ഷേ മുടങ്ങും... ഇവൾ ഇത്ര ദീർഘിപ്പിച്ചു എന്തിനാണ് പറയുന്നത് എന്നു അവർ ഓർത്തു എങ്കിലും ദർശനു കാര്യം മനസ്സിലായി... അവൻ വെറുതേ തലയാട്ടി... അടുത്ത ദിവസം എല്ലാവർക്കും മുൻപേ ദർശൻ എത്തി അൽചുവട്ടിൽ പവിക്കായി കാത്തിരുന്നു..... പക്ഷെ പവി ദർശനത്തിന് എത്തിയില്ല.... കോളേജിലേക്കുള്ള പാതയിൽ കാത്തു നിന്നു.. പെണ്ണിനെ ദൂരെ നിന്നു കണ്ടു പുഞ്ചിരി ഏകി പിരിഞ്ഞു.. അവൾക്കു പിന്നാലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തി ഏതു വാഹനത്തിനു പോകുന്നു എന്നത് മനസ്സിലാക്കി... തിരികെ വരുന്നത് ഏതു ബസ് ആകും എന്നത് പ്രത്യേകിച്ച് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ഇല്ല എന്നു അവൾക്ക് അറിയാം... അടുത്ത ദിവസവും അവൾ പറഞ്ഞപോലെ കാണാതെ വന്നപ്പോൾ കാര്യം മനസ്സിലായി.. ദർശൻ അടുത്ത ഏഴു ദിവസങ്ങളും അവൾക്കായി ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് സമീപം ഉള്ള കടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു... അവളെ കാണുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിൽ മഞ്ഞു വീഴുന്ന സുഖം ആയിരുന്നു... അതുവരെ ഹൃദയം ഊഷരം ആയിരിക്കും.... അങ്ങനെ ഏപ്രിൽ പതിന്നാല് മുതൽ സെപ്റ്റംബർ 16 വരെ മൗനം ആയി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രണയം ആദ്യമായി അവരെ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചു ഇന്ന് സെപ്റ്റംബർ 17... (അതാണ് നമ്മൾ കഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തു കണ്ടത്...) "തൊഴുതു വരാം..." അവളനുവാദം ചോദിക്കും പോലെ നോക്കി.. "ഉം... പൊക്കോ... ഞാൻ പിന്നാലെ ഉണ്ട്... കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇവിടെ വരണം..." "ഉം..." പവിയുടെ പിന്നാലെ അൽപ്പം ദൂരം ഇട്ടു ദർശൻ നടന്നു.... "കൃഷ്ണാ.. അവിടുത്തെ പാദങ്ങളിൽ എല്ലാം സമർപ്പിക്കുന്നു...." താഴ്മയായി രണ്ടുപേരും പ്രാർത്ഥിച്ചു.... പ്രസാദം വാങ്ങി നെറ്റിയിലും ചാർത്തി തുളസിക്കാതിർ മുടിയിലും തിരുകി... അതുപോലെ തന്നെ ദർശനും ചെയ്തു... ദർശനം കഴിഞ്ഞതും അവൾക്കു മുൻപായി കുളത്തിലേക്ക് നടന്നു ദർശൻ.. പവിത്ര പിന്നാലെയും... ആരും ഇല്ല ചുറ്റിനും എന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി അവനു പിന്നാലെ അവൾ പടികൾ ഇറങ്ങി... അൽപ്പം അകലം വിട്ടു പടവുകളിൽ താഴത്തെ ഇരുന്നു രണ്ടുപേരും... "പവിത്ര...." "ഉം.." അവൾ അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ മൂളി... "എനിക്കു ജോലി ആയി.. അൽപ്പം ദൂരെ ആണ്.. ഇനി മുതൽ എന്നും കാണാൻ സാധിക്കില്ല... നല്ല സങ്കടം ഉണ്ട്... പക്ഷേ ജീവിതം അല്ലേടോ? അവന്റെ തൊണ്ട ഇടറി.. "ഉം.." അവൾ ഉള്ളിൽ തികട്ടി വന്ന സങ്കടം മറച്ചു മൂളി... "ഒന്നും പറയാനില്ലേ?" "കൺഗ്രാചുലേഷൻസ്... 💐" ശബ്ദം ചിലമ്പിച്ചത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു... "അതല്ലാതെ?" "ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ? ഒരുപാടു സന്തോഷം.. ജോലിയായല്ലോ... ഇനി.." അവൾ അവിടെ നിർത്തി തുടരാതെ... "ഏറിയാൽ അഞ്ചോ ആറോ മാസങ്ങൾ ഒന്നു സെറ്റിൽ ആയി വരാൻ.. അതു കഴിഞ്ഞു ഞാൻ വന്നു തന്നെ ചോദിച്ചാൽ തന്റെ അച്ഛൻ എനിക്ക് തരുമോ തന്നെ...?" "അറിയില്ല..." ദർശേട്ടൻ ചോദിച്ചു നോക്കൂ... "തന്നില്ല എങ്കിലോ?" "അതു അപ്പോൾ അല്ലേ?" "ഉം... വേറെ എന്താ?" "എന്നാണ് ദർശേട്ടനു ജോയിൻ ആകേണ്ടത്?" "അടുത്തമാസം ഒന്നാം തീയതി.. പത്തനംതിട്ടയിൽ ആണ്..." "ജോലി?" ബോർഡിൽ ജൂനിയർ എഞ്ചിനീയർ ആയി..... "എഞ്ചിനീയർ ആണോ?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.. "ഉവ്വ്... പഠനം കഴിഞ്ഞു കുറച്ച് ആയി.. അച്ഛന്റെ അവിചാരിത മരണം കാരണം ജോലി ഒരു പ്രഹേളിക ആയിരുന്നില്ല.. പക്ഷേ കുറേ നടക്കേണ്ടി വന്നു.. ഇപ്പോഴാണ് വേക്കൻസി ഓപ്പൺ ആയതു... എങ്കിലും സാരമില്ല ആഗ്രഹിച്ച പ്രൊഫഷൻ നേടി..." അഭിമാനം ആയിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്തും മനസ്സിലും... "സന്തോഷം ദർശേട്ട... ഇനി ഞാൻ പോകട്ടെ? നാളെ കാണുമോ?" "ഉവ്വ്.. എന്തെങ്കിലും കാരണം ഇവിടെ കണ്ടില്ല എങ്കിൽ വൈകിട്ട് ബസ് വരുമ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടാകും ഞാൻ..." "ഉം..." അവൾ തലയാട്ടി എഴുനേറ്റു... "പവീ.... ഇതു തനിക്കു ഉള്ളതാണ്... എളിയവന്റെ എളിയ സമ്മാനം.." അവൻ ഒരു ചെറിയ ചെപ്പു അവളെ ഏൽപ്പിച്ചു വിനയത്തോടെ... "ഇതെന്താ?" അവൾ കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു ആകാംഷയോടെ അവനെ നോക്കി... "തന്റെ പിറന്നാൾ അല്ലേ വരുന്നത്? എന്റെ സമ്മാനം.. ജന്മദിനാശംസകൾ ആശംസിക്കുന്നു മുൻകൂട്ടി.. അഥവാ ഇത്ര അടുത്ത് ഇനി പോകും വരെ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല എങ്കിലോ? ഇനി കാണുമ്പോൾ ഈ സമ്മാനം ഒപ്പം ഉണ്ടാവണം.. " "എന്റെ പിറന്നാൾ ദർശേട്ടൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?" അവളിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം ആയിരുന്നു... "അതൊക്കെ അറിഞ്ഞു..." ദർശൻ അവൾക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും അത്ഭുതം ആകുക ആയിരുന്നു... കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു യാത്ര പറയുമ്പോൾ വരാൻ പോകുന്ന വിരഹത്തിന്റെ നോവ് ഉണ്ടായിരുന്നു... വീട്ടിൽ എത്തിയ പവിത്ര ചെറിയ ചെപ്പു തുറന്നു നോക്കി... ചെറിയ വൈരക്കൽ പതിപ്പിച്ച ഒരു മുക്കുത്തി... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകി... എന്തോ അകാരണം ആയ ഭയം അവളെ കീഴടക്കി.. ആ മുക്കുത്തി അവൾ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചു... പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ പലപ്പോഴും അവൾക്കു ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ എത്താൻ സാധിച്ചില്ല... വന്നാലും ദർശൻ ഉണ്ടാവാറില്ല... ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വച്ചായിരുന്നു പിന്നീട് കാണുക... സംസാരിക്കാൻ സാഹചര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു പരസ്പരം കടാഷിച്ചു എങ്കിലും ചുറ്റും ഉള്ള ആൾക്കാരെ ഭയന്നു അത് പരിമിതപ്പെടുത്തി... അവന്റെയും അവളുടെയും മുഖത്തു ഓരോ ദിവസങ്ങൾ അടുക്കും തോറും വിഷമം തിങ്ങിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നു... അവസാനത്തെ ദിവസം വീണ്ടും ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ചു കണ്ടു എങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ സാഹചര്യം ഒത്തില്ല... കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു യാത്ര പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചുവപ്പ് പടർന്നത് അവളുടെ നെഞ്ച് തകർത്തു.. അവൾ തന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചും വിങ്ങുക ആയിരുന്നു.. മൗനം ആയി യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു... അതായിരുന്നു അവസാനത്തെ അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ച... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/52578/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ