20 വയസ്സ് പ്രായം ഉള്ള അദ്വൈതിന്റെയും 35 വയസ്സ് ഉള്ള മായയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെ കഥ. കൊല്ലം ടൗൺഷിപ്പിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്നും അൽപ്പം ഒഴിഞ്ഞ ഒരു ഫ്ലാറ്റിലെ ഒമ്പതാം നിലയിലായിരുന്നു മായയുടെ ലോകം. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, ജനലിലൂടെ തുറന്നിട്ട അലസമായ കാഴ്ചയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആ 35 വയസ്സുകാരിയുടെ മനസ്സ് ഒരു പഴയ തകർന്ന ഓട്ടോറിക്ഷ പോലെ കിതച്ചു നിന്നു. വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തിയിട്ട് രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഔദ്യോഗികമായി ഒരു കോളേജ് പ്രൊഫസർ; ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിലെ പാണ്ഡിത്യം അവളെ ക്യാമ്പസിൽ ഒരു 'മായ ടീച്ചർ' ആക്കി നിർത്തി. പക്ഷേ, ഫ്ലാറ്റിലെ ഈ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, ചിരിയുടെ മറുപാതിക്ക് കാതോർക്കുന്ന, ഭർത്താവില്ലാത്ത, അമ്മയില്ലാത്ത, ഒരു പാവം സ്ത്രീ മാത്രമായിരുന്നു അവൾ. ​കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി, ക്ലാസ് റൂമിലെ കട്ടിയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലും, അവളുടെ ഏകാന്തമായ ഇടനാഴികളിലും ഒരു നിഴൽ അവളെ പിന്തുടരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ആ നിഴലിന്, മൂന്നാം വർഷ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥി അദ്വൈതിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. അവന് 20 വയസ്സേ ഉള്ളൂ. കവിളുകളിലെ കറുത്ത പാടുകൾ അവന്റെ ചിരിയിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. ക്ലാസ്സിൽ, ഏറ്റവും പുറകിലെ ബെഞ്ചിൽ, ലോകത്തിലെ ഒരു കാര്യത്തിലും താൽപ്പര്യമില്ലാത്തവനെ പോലെ ഇരിക്കുമെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും മായയുടെ ചുണ്ടുകളിലായിരിക്കും. അവൾ ഒരു വാക്ക് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് വെറുമൊരു വിദ്യാർത്ഥിയെന്ന നിലയിലായിരുന്നില്ല; അവളിൽ നിന്നും എന്തോ ഒരന്വേഷണം നടത്തുന്നവനെ പോലെ ആയിരുന്നു. ​അവളിലെ പ്രൊഫസറെ അവൻ നോക്കാറില്ല, അവളിലെ സ്ത്രീയെയാണ് അവൻ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന് മായ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് ഒരേ സമയം അസ്വസ്ഥതയും, വളരെക്കാലത്തിന് ശേഷം ലഭിക്കുന്ന ഒരനുഭവത്തിന്റെ ആകാംഷയും നൽകി. ​അന്ന് വൈകുന്നേരം നാല് മണി. യൂണിവേഴ്സിറ്റി ലൈബ്രറിയിലെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ കോർണറിൽ മായ തന്റെ തീസിസിനായുള്ള റഫറൻസ് ബുക്കുകൾ തിരയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു ശബ്ദം.. ​"ടീച്ചർ, ആ പുസ്തകത്തിന് മുകളിൽ വെളിച്ചം കുറവാണ്. ഞാൻ എടുത്തു തരാം..." ​അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അദ്വൈത്. അവൻ ലൈബ്രറിയിലെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾ കൈ വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾ കൃത്യമായി അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​മായയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് പ്രൊഫസറുടെ ചിരിയല്ലായിരുന്നു, ഒരുതരം സൗഹൃദത്തിന്റെ നേർമ്മ അതിലുണ്ടായിരുന്നു. "ഓ, അദ്വൈത് ആയിരുന്നോ. ഞാൻ വേറെ ഏതോ ലോകത്തായിരുന്നു." ​അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം ആഴ്ന്നിറങ്ങി. "അറിയാം ടീച്ചർ. ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും അങ്ങനെയൊക്കെയായിരിക്കും." ​മായയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. ഈ കുട്ടിക്ക് എങ്ങനെ എന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ കഴിയുന്നു? ​"നിനക്കെന്തറിയാം അദ്വൈത്, ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച്?" അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു നനവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ ചോദ്യത്തെ തട്ടിമാറ്റിയില്ല. "ഞാനത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്, ടീച്ചർ. ക്ലാസ്സിൽ ഞാനൊരു തമാശക്കാരനാണ്. പക്ഷേ എന്റെ വീട്ടിലെ ചുവരുകൾക്ക് ഞാനൊരു ദുഃഖിതനാണ്." ​മായ ബുക്കുകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ച് അവനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം, അവൾ അധ്യാപികയല്ലായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ സങ്കടങ്ങളെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു. "ഇരിക്ക്, അദ്വൈത്." ​അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ല. പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധം മാത്രം. ​"എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം? വീട്ടിൽ..." മായ മൃദുവായി ചോദിച്ചു. ​"പ്രശ്‌നമൊന്നുമില്ല, ടീച്ചർ. പക്ഷേ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാനില്ല. എന്നെ പോലെ മറ്റൊരാൾ അവിടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാനൊരുപാട് സംസാരിച്ചേനെ. ഞാൻ ഒരുപാട് ചിരിച്ചേനെ. ടീച്ചറെ കാണുമ്പോൾ എനിക്കങ്ങനെ തോന്നാറുണ്ട്." ​"എന്നെ കാണുമ്പോൾ?" മായ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"ടീച്ചർ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ ചിരി കണ്ണിൽ എത്തുന്നില്ല. ടീച്ചറുടെ ചിരി ഒരു പ്രതിരോധമാണ്. ആരെയും അടുപ്പിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു കട്ടിയുള്ള മതിൽ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ടീച്ചർ തനിച്ചാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി." ​മായയുടെ ഉള്ളൊന്ന് നീറി. രണ്ട് വർഷമായി അവൾ കെട്ടിപ്പടുത്ത പ്രതിരോധമായിരുന്നു അവൻ ഒറ്റവാക്കിൽ തകർത്തത്. മറ്റൊരാളും ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. തന്റെ മുൻ ഭർത്താവു പോലും. ​"നീയൊരുപാട് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നെ," മായ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. ​അദ്വൈത് അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ, ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാനുള്ള ശ്രമമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തെളിഞ്ഞ പ്രണയം മാത്രം. ​"ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല ടീച്ചർ. ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ സാഹിത്യമൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ടീച്ചറുടെ കൈ ചലിക്കുന്നത്, മുടി ഒതുക്കുന്നത്, വാചകങ്ങൾക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദത... അതെല്ലാം ഒരൊറ്റ കവിതയാണ്." ​മായയുടെ മുഖം ചുവന്നു. ഈ തുറന്നു പറച്ചിൽ അവൾക്ക് പുതിയതായിരുന്നു. "അദ്വൈത്, നീ സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു വിദ്യാർത്ഥി സംസാരിക്കുന്നതു പോലെയല്ല. ഇതിനൊരു അതിരുണ്ട്." അവൾ പറഞ്ഞു. ​അവൻ ശാന്തനായി ചിരിച്ചു. "എനിക്കറിയാം ടീച്ചർ, എനിക്ക് 20 വയസ്സുണ്ട്. അതിരുകൾ എവിടെ തുടങ്ങുന്നു, എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സ് ആ അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ എന്നോട് പറയുന്നു. ഞാൻ ടീച്ചറെ സ്നേഹിക്കുന്നു." ​ആ വാക്ക് ലൈബ്രറിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി. മായ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ ഹൃദയം പേടിച്ച് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ​"നീ... നീയെന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്? നമ്മൾ അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളുമാണ്. പോ! ഇനി ഇവിടെ ഇരിക്കരുത്." മായയുടെ ശബ്ദം ദേഷ്യത്തിലും ഭയത്തിലും ഇടറി. ​അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുൻപിൽ അവൾ ഒരു കുട്ടിയെ പോലെയായി. ​"ഞാൻ പോവില്ല, ടീച്ചർ. കാരണം, ഞാൻ പോയാൽ ടീച്ചർ വീണ്ടും ആ പഴയ ഏകാന്തതയിലേക്ക് വീഴും. ഡിവോഴ്സായെന്ന് എനിക്കറിയാം. ടീച്ചറുടെ സങ്കടം എനിക്കറിയാം. അതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്, എന്റെ സ്നേഹം ടീച്ചർക്ക് ഒരു ഭാരമാകില്ല. എനിക്ക് ടീച്ചറുടെ മറുപാതിയാകാൻ പറ്റുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ, ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട യാത്രയിൽ ഒരൽപ്പം വെളിച്ചമാകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്." ​അവൻ എഴുന്നേറ്റു. മായ പ്രതികരിച്ചില്ല. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു, പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാതെ. ​"ടീച്ചർ വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാനിപ്പോൾ പോവുകയാണ്. ഇനിയൊരിക്കലും ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയിൽ ഞാൻ അനാവശ്യമായി ഇടപെടില്ല. പക്ഷേ, ടീച്ചർ ഓർക്കുക: ഈ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ക്യാമ്പസിലെ, 35 വയസ്സുള്ള മായ ടീച്ചറെ അല്ല ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്. ഈ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും പറന്നു പോകാൻ കൊതിക്കുന്ന, 35 വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെയാണ്." ​അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ വാതിൽക്കൽ വെച്ച് ഒരു നിമിഷം നിന്നു, തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ​"ടീച്ചറുടെ പുസ്തകങ്ങൾ ഞാൻ അടുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ശ്രദ്ധിക്കണം." ​എന്നിട്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. മായ ഒരു ശിലപോലെ അവിടെ ഇരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിലെ ഭയം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു മധുരമായ അനുഭൂതി അവളുടെ സിരകളിലൂടെ പടർന്നു കയറാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങളായി അവൾ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. ​അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മുഴങ്ങി... "ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട യാത്രയിൽ ഒരൽപ്പം വെളിച്ചമാകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്." ​ഇനി എങ്ങനെ അവനെ കാണും? അവൾക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പേടിയേക്കാൾ വലുത്, ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ തേടി വന്ന ഒരദ്ഭുതത്തെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലെ ആ തുറന്നു പറച്ചിലിനു ശേഷം അടുത്ത ഒരാഴ്ച മായ ടീച്ചറിന് തീയായിരുന്നു. കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ വരാന്തകളിലും ക്ലാസ് മുറികളിലും അവൾ അദ്വൈതിനെ കണ്ടുമുട്ടിയെങ്കിലും, ഒരു പ്രൊഫസറുടെ കർശനമായ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ് അവൾ അവനെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിച്ചു. ​പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സിൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു തുമ്പിയെ പോലെ പറന്നു നടന്നു. '35 വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെയാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്...' ആ ആത്മാർത്ഥമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞിനെ മെല്ലെ ഉരുക്കിക്കളയാൻ തുടങ്ങി. ​ക്ലാസ്സിൽ, അദ്വൈത് ശാന്തനായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പഴയ പോലെ അവളെ പിന്തുടർന്നില്ല. എങ്കിലും, എങ്ങനെയോ അവൾക്ക് തോന്നി, അവൻ അവളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്. അവൾ പ്രതികരിക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. ​ഒരു ശനിയാഴ്ച. കോളേജിന് അവധിയാണ്. മായ ഫ്ലാറ്റിലിരുന്ന് ഒരു പഴയ നോവൽ വായിക്കുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിൻ്റെ ഓർമ്മകളുള്ള പഴയ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് മാറിയ ശേഷം, വീടിന് അലങ്കാരമായ കർട്ടനുകളും ചുവരുകളും പോലും അവൾക്ക് പുതിയതായിരുന്നു. ഈ ഒറ്റമുറി ലോകം അവൾക്ക് സൗകര്യ പ്രദമായിരുന്നെങ്കിലും, ഇവിടെ അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. അപരിചിതമായ ഒരു നമ്പർ. ​അവൾ സംശയത്തോടെ ഫോണെടുത്തു. "ഹലോ?" പറഞ്ഞു. ​മറുതലയ്ക്കൽ, പതിഞ്ഞ ഒരു ശബ്ദം: "ടീച്ചർ, ഞാനാണ്... അദ്വൈത്." ​അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു താളപ്പിഴ സംഭവിച്ചു. "അദ്വൈതോ? നിനക്കെവിടുന്നാ എൻ്റെ നമ്പർ കിട്ടിയത്? നീ എന്തിനാണ് വിളിക്കുന്നത്?" അവളുടെ ശബ്ദം രോഷത്തിൽ കട്ടിയായി. ​"സോറി ടീച്ചർ, ടീച്ചർ ആവശ്യപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും, എനിക്കിത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഞാൻ തിങ്കളാഴ്ചയേ കോളേജിൽ വരുന്നുള്ളൂ. അതുവരെ ടീച്ചർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനോ, ടീച്ചറുടെ ദേഷ്യം കേൾക്കാനോ ഞാൻ താൽപ്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. പക്ഷേ, ടീച്ചറെന്നെ കേൾക്കണം. ലൈബ്രറിക്ക് അടുത്ത് ഒരു കോഫി ഷോപ്പുണ്ട്. 'കപ്പയും കവിതയും.' ഇന്ന് വൈകിട്ട് അഞ്ചു മണിക്ക് ടീച്ചർക്ക് സൗകര്യമുണ്ടെങ്കിൽ..." അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി. ​"ഇല്ല!" മായ ദേഷ്യത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു, "എനിക്കതിന് താൽപര്യമില്ല. ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാൽ ഞാൻ പ്രിൻസിപ്പാളിനോട് സംസാരിക്കും." ​"സംസാരിച്ചോളൂ ടീച്ചർ. അതിനു മുമ്പ് ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ്... ഈ അദ്വൈത് എന്തു കൊണ്ടാണ് ടീച്ചറുടെ പിന്നാലെ വരുന്നതെന്ന് കേൾക്കണം. അതിനു ശേഷം ടീച്ചർക്ക് എന്ത് ശിക്ഷ വേണമെങ്കിലും തരാം. ഒരു കോഫിയുടെ ചിലവ് മാത്രമേയുള്ളൂ ടീച്ചർക്ക്..." അവൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ അടിയറവ് പറയലിന്റെ സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു. "അഞ്ചരക്ക് ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും. ടീച്ചർ വരും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു." അവൻ ഫോൺ വെച്ചു. മായ സ്തംഭിച്ചിരുന്നു. ആ ശബ്ദത്തിലെ ദൃഢത അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നില്ല; അവൾക്ക് അവനോട് ഒരുതരം അലിവ് തോന്നി. ​സമയം 4.45 PM. മായ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. വർഷങ്ങളായി അടുക്കി വെച്ച സാരികളാണ് അവൾ എപ്പോഴും ധരിക്കാറ്. ഇന്നും അതു പോലെ തന്നെ, ഒരു കറുത്ത കരയുള്ള വെള്ള കോട്ടൺ സാരി ധരിച്ചു. പക്ഷേ ഇന്ന്, മുമ്പ് ചെയ്യാത്തതു പോലെ, കൺമഷി എഴുതി, നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ട് തൊട്ടു. അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു: 'ഞാനെന്തിനാണ് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത്? ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഭ്രാന്ത് കേൾക്കാനോ?' ​ ഉടനെ മറുപടി കിട്ടി... 'അല്ല. വർഷങ്ങളായി കല്ലിച്ചു പോയ നിന്റെ ഹൃദയം, ആദ്യമായി ഒരാൾ അത്ര ആത്മാർത്ഥമായി വിളിക്കുമ്പോൾ, നിനക്ക് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.' ​5.20 PM ന് മായ കോഫി ഷോപ്പിലെത്തി. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ അവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരൽപ്പം പേടിയോടെ, പ്രതീക്ഷയോടെ, ഒരു കഫേയുടെ മൂലയിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവൻ്റെ കണ്ണിൽ പ്രണയം മാത്രമല്ല, ഒരു ബഹുമാനം ഉണ്ടെന്ന് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ​അവൾ അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "അദ്വൈത്. നീയെന്താണ് എന്നെക്കൊണ്ട് ഈ ചെയ്യിക്കുന്നത്?" ​അവൻ എഴുന്നേറ്റു, "ടീച്ചർ വന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട്. ഇരിക്കൂ." ​അവൾ ഇരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റും തിരക്കില്ല. ​"ടീച്ചറിനൊരു കാപ്പി?" ​"വേണ്ട. വേഗം കാര്യം പറയൂ." അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അപ്പോഴും ഗൗരവം വിട്ടു പോയിരുന്നില്ല. ​"ഞാൻ അധികം സംസാരിച്ച് ടീച്ചറെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നില്ല," അവൻ തുടങ്ങി. "ടീച്ചർക്ക് അറിയാമല്ലോ, ഞാനെൻ്റെ വീട്ടിലെ ഏകമകനാണ്. അമ്മയ്ക്ക് എന്നെപ്പറ്റി നല്ല പേടിയാണ്. കോളേജിൽ ഞാൻ ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടക്കും. പക്ഷേ വീട്ടിൽ വന്ന് കതകടച്ചാൽ, എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരനില്ല. ടീച്ചറുടെ വിവാഹ ബന്ധം വേർപെടുത്തിയതിനെ കുറിച്ച് കോളേജിൽ ചില അടക്കം പറച്ചിലുകൾ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ന് മുതൽ എൻ്റെ ശ്രദ്ധ ടീച്ചറിലായിരുന്നു. എൻ്റെ അതേ ഏകാന്തത ടീച്ചറുടെ കണ്ണിലുമുണ്ട്." ​മായയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞത് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യമായിരുന്നു. ​"ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഞാനൊരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് തലകറങ്ങി വീണു പോയി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്ന എന്നെ, ടീച്ചർ സ്വന്തം കാറിൽ കയറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടു പോയി. എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു മണിക്കൂർ അവിടെ കാത്തിരുന്നു. അന്നു മുതൽ, ടീച്ചർ എനിക്ക് വെറുമൊരു പ്രൊഫസറല്ല. നഷ്ടപ്പെട്ട എൻ്റെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുടെ താങ്ങ് ടീച്ചറാണ്." ​അവൻ്റെ ശബ്ദം ഇടറി. മായ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ​"എനിക്കറിയാം ടീച്ചർ, എൻ്റെ പ്രായം, ടീച്ചറുടെ പദവി... അതൊക്കെ ഒരു പ്രശ്നമാണ്. സമൂഹം അംഗീകരിക്കില്ല. ഞാനത് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കുന്നു. പക്ഷേ..." അവൻ മായയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "ഈ ലോകത്ത് ഒരുപാട് ആളുകൾ ജീവിക്കുന്നത് സമൂഹം അംഗീകരിക്കുന്നതു പോലെയാണ്. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾ... ഞാൻ ടീച്ചർക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരനാകാം. ഈ ഏകാന്ത യാത്രയിൽ, ടീച്ചർക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ, വിളിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഒരിടം. ഞാൻ പഠിക്കാൻ വന്നതാണ്. അത് ഞാൻ ചെയ്യും. ടീച്ചർക്ക് ഞാൻ കാരണം ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കില്ല. പക്ഷേ, എൻ്റെ മനസ്സ് ടീച്ചറെ സ്നേഹിച്ചു പോയി. എനിക്കിത് മറക്കാൻ കഴിയില്ല." ​മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ദേഷ്യം, സങ്കടം, ആശ്വാസം... എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​"അദ്വൈത്..." അവൾ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. ​"ടീച്ചറിനറിയാമോ," അവൻ തുടർന്നു, "ഞാൻ ദിവസവും രാത്രി ടീച്ചറുടെ ഫ്ലാറ്റ് കാണാൻ വേണ്ടി താഴെ റോഡിൽ കാത്തു നിൽക്കാറുണ്ട്. ആ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞാൽ എനിക്കുറങ്ങാം." ​ഈ വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളെ ഞെട്ടിച്ചു. അവൻ്റെ സ്നേഹം എത്ര ആഴത്തിലുള്ളതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ​"മതി! നിർത്ത്! നീയെന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്?" മായ ടേബിളിൽ കൈവെച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ​"വിഷമിപ്പിക്കാനല്ല ടീച്ചർ. സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്." അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു. ആ സ്പർശം തൂമഞ്ഞിലെ കിന്നാരസ്പർശം പോലെയായിരുന്നു. തണുപ്പുള്ളതും, എന്നാൽ പൊള്ളുന്നതും. ​അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. "ഇനി നമ്മൾ കാണരുത്. എൻ്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്, അദ്വൈത്. ഞാൻ... ഞാൻ നിൻ്റെ ടീച്ചറാണ്." ​"ഞാനിപ്പോൾ പോവുകയാണ്, ടീച്ചർ. ഈ കോഫി എൻ്റെ സമ്മാനമായി കരുതിക്കോളൂ," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഞാനിപ്പോൾ പോകും. പക്ഷേ, എൻ്റെ ഹൃദയം ടീച്ചറുടെ അടുത്തുണ്ട്. ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയിൽ കുറച്ച് സ്നേഹമുണ്ട്. അത് ടീച്ചർ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ... ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കണം. 'നന്ദി' എന്ന് മാത്രം. അതിന് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. അത് മതി എനിക്ക്." ​ അവൻ എഴുന്നേറ്റു, ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പക്വതയുണ്ടായിരുന്നു. മായയുടെ പ്രതികരണം കാത്തു നിൽക്കാതെ അവൻ നടന്നു നീങ്ങി. ​മായ ടേബിളിൽ വെച്ച കാപ്പിയിലേക്കും, അവൻ പോയ വഴികളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ യുദ്ധമായിരുന്നു. ഈ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കണോ? അതോ, തൻ്റെ പദവിയുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കുള്ളിൽ സ്വയം ഒതുങ്ങണോ? ​കാപ്പിക്ക് നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാവധാനം ഒരു കപ്പ് കാപ്പി മൊത്തിക്കുടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പുറത്ത് നേരം ഇരുണ്ടിരുന്നു. ആ കാപ്പിയുടെ രുചി, അവൾ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരടുപ്പത്തിൻ്റേതായിരുന്നു. ​അവൾ ഫോണെടുത്തു, അവൻ്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം ടൈപ്പ് ചെയ്തു: നന്ദി. ​ആ നിമിഷം, അവൾ അറിയാതെ തന്നെ തൻ്റെ ലോകത്തേക്ക് അവനെ ക്ഷണിക്കുകയായിരുന്നു. 'നന്ദി' എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്ക് മായയുടെ മൊബൈൽ സ്‌ക്രീനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് അദ്വൈതിൻ്റെ ഫോണിലെത്തിയപ്പോൾ, അവനിലെ വിദ്യാർത്ഥിത്വം അവിടെ അവസാനിച്ചു. അവൻ്റെ കണ്ണിൽ തിളങ്ങിയത്, ഒരു ദുർഘടമായ യാത്രയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്ന ഒരു യാത്രികൻ്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല. താൻ പ്രണയിച്ച സ്ത്രീ, തൻ്റെ അധ്യാപിക, തന്നേ ക്കാളും 15 വയസ്സ് അധികമുള്ളവൾ... തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/49384/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

"രേണു... രേണു.." ഈ പെണ്ണ്... എന്നും പറയും നേരത്തെ വിളിക്കണേ എന്ന്.. എന്തിന്? വിളിച്ചാൽ അപ്പൊ തുടങ്ങും അര മണിക്കൂർ കഴിയട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു നിലവിളി.. നാളെ മുതൽ ജോലിക്ക് പോകാൻ ഉള്ളതാ.. ഇനി ഉത്തരവാദിത്തമൊക്കെ വച്ചോളും.. എന്താടോ സുലു രാവിലെ തന്നെ ഇത്ര ഒച്ച..? കയ്യിലിരുന്ന പത്രം മടക്കികൊണ്ട് പത്മകുമാർ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു.. "പുന്നാരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന മോളെ വിളിക്കുന്ന പൊല്ലാപ്പ് ആണ്..ഇതാണ് പറയുന്നത് ഒന്നായാലും ഒലക്ക കൊണ്ട് അടിച്ചു വളർത്തണമെന്ന്.." "അതൊക്കെ നാളെ മുതൽ ശെരിയാകും എന്റെ സുലു.. താനിങ്ങനെ കിടന്നു വെപ്രാളപ്പെടേണ്ട.." "ആ.. എല്ലാ കൊള്ളരുതായ്മകൾക്കും വളം വച്ചു കൊടുക്കുന്ന അച്ഛനുണ്ടേൽ ഇതല്ല ഇതിനപ്പുറവും നടക്കും.. കെട്ടിച്ചു വിടട്ടെ പുറകെ അച്ഛനും കൂടെ പോകേണ്ടിവരും മോളെ രാവിലെ വിളിച്ചുണർത്താൻ.. ഇല്ലേൽ കെട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ചെക്കൻ ഒരാഴ്ച കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കും.." " എങ്കിൽ ഞാനിങ്ങു പോരും.. ഡിവോഴ്സ് നടത്തി നഷ്ടപരിഹാരം വാങ്ങി അടിപൊളിയായി ജീവിക്കും.." അടുക്കള വാതിൽക്കൽ ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. " രാവിലെ തന്നെ ആവശ്യമില്ലാത്ത വർത്താനം ഒന്നും പറയല്ലേ രേണു.." "ആവശ്യമില്ലാത്ത വർത്താനം ഒന്നുമല്ല.. ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിച്ചു പോകുന്നതിനു യാതൊരു ഗ്യാരണ്ടിയും ഇല്ല.. അതുകൊണ്ട് നേരിടാൻ നമ്മൾ തയ്യാറായിരിക്കണം.. അല്ലേ അച്ഛ.. ഞാൻ ഇങ്ങു വന്നാൽ എന്നെ രണ്ടുപേരും സ്വീകരിക്കില്ലേ.." അവൾ അവർക്ക് അടുത്തേക്ക് വന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു..? " പിന്നെ അല്ലാതെ.. എന്റെ കുഞ്ഞിന് പ്രശ്നമാണെങ്കിൽ നീ ധൈര്യമായിട്ട് ഇങ്ങ് പോരെ.." പത്മകുമാറിന്റെ സംസാരം കൂടി കേട്ടപ്പോൾ സുലു ദോശ ചുടുന്നത് നിർത്തി ദേഷ്യത്തോടെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി.. "ആവശ്യമില്ലാത്തത് തമാശ പറയരുത്.. ജീവിതകാലം മുഴുവനും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കണം ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് ഓരോ പെൺകുട്ടിയും കല്യാണം കഴിക്കുന്നത്.. ഇവിടെ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ തന്നെ ഡിവോഴ്സ് വാങ്ങി വരാൻ പോകുന്ന ഒരു മോളും അതിന് കൂട്ടുനിൽക്കുന്ന അച്ഛനും.." "എന്റെ സുലു ..അവൾ തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ കൊച്ചുകുട്ടി അല്ലേ അവൾ.. അതിനു താൻ ഇങ്ങനെ രാവിലെ തന്നെ ചൂടായാലോ.."? അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി തോളിൽ കൂടി കയ്യിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചു.. " അതെ..കല്യാണവും ഡിവോഴ്സും പിന്നീട്..ആദ്യം കെട്ടിക്കാൻ പ്രായമായ മോൾ ഇവിടെ നിൽപ്പുണ്ട് ഓർക്കണം.. പിന്നെ മതി റൊമാൻസ്.." " അതെന്താ?എനിക്കെന്റെ ഭാര്യയോടല്ലേ റൊമാൻസിക്കാൻ പറ്റു.. വേണേൽ നിന്റെയും ഭാവി ഭർത്താവിന്റെയും കൂടെ ഞങ്ങളും സെക്കന്റ് ഹണിമൂണിന് വരും.. അല്ലെ സുലു ..." "പപ്പേട്ടാ.. " സുലു ചമ്മലോടെ വിളിച്ചു.. "രേണു നിൽക്കുന്നു എന്ന് പോലും വിചാരമില്ല.. ഈ മനുഷ്യനെ കൊണ്ട് തോറ്റു.." അവർ അയാളുടെ കൈ തോളിൽ നിന്നും എടുത്തു മാറ്റി.. ദേ രണ്ടാളും പുറത്ത് ഇറങ്ങിക്കെ.. പപ്പേട്ടാ പോയി റെഡി ആയി വാ.. രേണു നീയും ഫ്രഷ് ആയി വാ...നിനക്ക് എന്തൊക്കെയോ വാങ്ങാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.. ഉച്ചക്ക് പോകാം..പപ്പേട്ടാ ഓട്ടോ വിളിച്ചു പറയണം.." അവർ തിരിഞ്ഞു നിന്നു ദോശ ചുടാൻ തുടങ്ങി.. "എന്തിനാ അമ്മേ ഓട്ടോ..?നമുക്ക് സ്കൂട്ടിയിൽ പോകാം.. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു ഓടിക്കാം.." "ഇല്ല രേണു .. ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങാനും അല്ലാതെ സിറ്റിയിൽ ഒന്നും നീ വണ്ടിഎടുക്കേണ്ട.. ആൾക്കാർക്ക് ഒക്കെ വണ്ടി കിട്ടിയാൽ പ്രാന്ത് ആണ്.. അതുകൊണ്ട് പറയുന്നത് കേൾക്ക്.." അവൾ സങ്കടഭാവമിട്ട് പത്മകുമാറിനെ നോക്കി. അയാൾ തിരികെ പറ്റില്ല എന്ന് തലയാട്ടി.. അവൾ കെറുവിച്ചു ഇറങ്ങി പോയി.. 💞💞💞💞 ചുവരിൽ പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ എണ്ണഛായ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ നിന്നു.. അതിലെ രൂപത്തിലേക്ക് ഒട്ടൊരു നിമിഷം കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി.. "അച്ഛാ... അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം നിറവേറ്റാൻ ഇനി എനിക്ക് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടിയേ ഉള്ളു..ഞാൻ അത് നേടിയിരിക്കും.. ഇത് ഈ മകന്റെ വാക്കാണ്.." അവൻ പയ്യെ അതിലേക്ക് തൊട്ടു.. പിന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി കാറിലേക്ക് കയറി..അവനെയും കൊണ്ടു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ ആഡംബരകാർ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.. അവളുടെ ദേഹത്തെ ഉടയാടകൾ അവൻ പതിയെ മാറ്റി കൊണ്ടിരുന്നു.തന്റെ ഉടലിനു തൂവലിന്റെ ഭാരം മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി...ദൃഢമായ കയ്യുകളാൽ കാറ്റ് കടക്കാത്ത രീതിയിൽ അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചവൻ അവളിലേക്ക് അമർന്നു..വെളുത്തു നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ചൂണ്ടു വിരലാൽ അവളുടെ വിറകൊള്ളുന്ന അധരങ്ങളെ അവൻ വിടർത്തി..പതിയെ അതിനെ ഞെരിച്ചു വിട്ടു.. ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞതും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് അവൻ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊരുത്തു.. അവൾ ഒന്ന് ഏങ്ങി പിടഞ്ഞു.. തന്റെ കൈ കൊണ്ടവൾ അവന്റെ തലമുടിയിൽ കോർത്തു വലിച്ചു..അവൻ അവളിലെ പിടി വിടാതെ ചുംബിച്ചു തളർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു..അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചുവപ്പാർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.. ചുണ്ടുകൾ കടന്നു അവന്റെ നാവിന്റെ സ്പർശനം അവളുടെ നാവിൽ അറിഞ്ഞു.. പെട്ടെന്ന് തങ്ങളെ ഒട്ടാകെ നനച്ചു കൊണ്ടു മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി..മുഖത്താകെ മഴത്തുള്ളികൾ ചിതറിതെറിച്ചു..തുടകളിൽ ആഞ്ഞൊരു അടിയും.. ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കിയവൾ.. കയ്യിൽ പാത്രത്തിൽ വെള്ളവുമായി ദേഷ്യത്തോടെ സുലു.. എന്റീശ്വരാ..!!കണ്ടതൊക്കെ സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ..? എന്ത് സ്വപ്നമാണ് അത്.. ഓർമ്മയിൽ അവൾക്ക് ദേഹം കുളിർന്നു..രോമങ്ങൾ എഴുന്നു.... അതാരാ ആ ചെക്കൻ.?. ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോഴും അവന്റെ സ്പർശനം നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോനുന്നുണ്ട്.. നാവിൽ പഞ്ഞി പോലെ അവന്റെ നാവിന്റെ സ്പർശനം.. "കാപ്പിയും കുടിച്ചു അകത്തേക്ക് നീ വലിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേ എനിക്ക് തോന്നി കിടന്നുറങ്ങാൻ ആണെന്ന്..എഴുന്നേറ്റു റെഡിയാക് പെണ്ണെ.." "അതിനു നമ്മൾ ഉച്ചക്ക് ശേഷമല്ലേ പോകുന്നത്.." കണ്ണും തിരുമ്മി ഇരുന്നവൾ ചോദിച്ചു.. "ആഹാ എന്റെ കൊച്ച് സമയം എത്രയായി എന്ന് നോക്കിക്കേ.. മണി പന്ത്രണ്ടാകാൻ പോണു.. കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വല്ലതും കഴിച്ചു വേണം പോകാൻ.." "അത്രയും നേരമായി ഞാൻ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നോ..? അമ്മയോട് സ്കൂട്ടിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു തർക്കിക്കാൻ ആവതില്ലാത്തത് കൊണ്ടു കാപ്പി കുടി കഴിഞ്ഞതും എഴുന്നേറ്റു വന്നതാ.. കുറച്ചു നേരം മൊബൈൽ നോക്കി ഇരുന്നു...ഇന്ന് കൂടിയേ മടി പിടിച്ചു കിടക്കാൻ പറ്റുള്ളൂ.. നാളെ മുതൽ ജോലിക്കാരി ആണ്. അവൾ എഴുന്നേറ്റു...ഇനി എന്നെ പറ്റി വിശദമായി പറയാം... ഞാൻ രേണുക പത്മകുമാർ..ഇരുപത്തിമൂന്നുകാരി.. ശ്രീനിലയത്തിൽ പത്മകുമാറിന്റെയും സുലോചനയുടെയുടെയും ഒരേ ഒരു സന്താനം..അച്ഛൻ കെഎസ്എഫ്ഇ യിൽ ആണ്.. അമ്മ വീട്ടമ്മ... നാളെ മുതൽ ആദ്യമായി ഞാൻ ജോലിയിൽ കയറുകയാണ്.. കേരളത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഹോട്ടൽ ഗ്രൂപ്പ്‌ ആയ എസ്ബി പാലസിന്റെ എംഡി യുടെ പേർസണൽ അസിസ്റ്റന്റ്..ഇന്റർവ്യൂ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കിട്ടുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.. മെയിൽ കണ്ടു ഞാൻ ഭയങ്കര സന്തോഷം ആയി...എംഡി അന്ന് ഒരു ബിസിനസ് ടൂറിലായിരുന്നത് കൊണ്ടു നാളെ സാറിനെ കണ്ടിട്ട് വേണം ജോയിൻ ചെയ്യാൻ.... റെഡിയായി കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഓട്ടോ എത്തി.. എനിക്ക് കുറച്ചു ഡ്രെസ്സും ബാഗും അമ്മക്ക് കുറച്ചു വീട്ടുസാധനങ്ങൾ കൂടി വാങ്ങാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.. എന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരം രാത്രിയിലേക്ക് ബിരിയാണി കൂടി വാങ്ങിയാണ് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചത്.. വരുന്ന വഴിയിൽ തന്നെയാണ് എസ്ബി പാലസ് മെയിൻ ഓഫീസും റെസ്റ്റോറന്റും .. പുറത്തു നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അധികം വലിപ്പം കാണില്ലേങ്കിലും ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്നപ്പോൾ ആണ് ഒരുപാട് സ്ഥലം ഉള്ളതായി അവൾക്ക് മനസിലായത്.. രാത്രി നേരത്തെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു.. പത്മകുമാറും സുലുവും നന്നായി ഉപദേശിച്ചു രേണുവിനെ..എല്ലാവരോടും നന്നായി പെരുമാറാനും അച്ചടക്കത്തോടെ ജോലി ചെയ്യാനും.. രാവിലെ അലാറം വച്ചു രേണു തനിയെ എഴുന്നേറ്റു.. ആദ്യദിവസം ആയതു കൊണ്ടു ഒട്ടും താമസിക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ.. അംബരചുംബിയായ കെട്ടിടത്തിനു മുന്നിൽ സ്കൂട്ടി നിർത്തി.. സെക്യൂരിറ്റി കാണിച്ചു കൊടുത്ത പാർക്കിംഗ് ലോട്ടിൽ അവൾ നിർത്തി.. ധൃതിയിൽ അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.. അച്ഛ കൊണ്ടാക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്.. പക്ഷേ സ്കൂട്ടി ഓടിക്കാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹം കാരണം ഞാൻ തനിയെ വന്നു.. .വണ്ടിയെടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചത് അടുത്തായത് കൊണ്ടാണ് അമ്മ.. എതിരെ വന്ന ആളെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു നടന്ന അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.. മനസ്സ് മുഴുവൻ ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ തോന്നുന്നുണ്ട്.. തല ചെന്നു ഉറച്ച എന്തോ സാധനത്തിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ ആണ് അവൾക്ക് ബോധം വന്നത്.. ഇതെന്താ ചൈനയുടെ വൻമതിൽ ആണോ? നെറ്റി ഉഴിഞ്ഞു മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് തെന്നി നീങ്ങുന്ന ആഡംസ് ആപ്പിൾ..ഇതാരപ്പാ മുന്നിൽ എന്ന് അവൾ അമ്പരന്ന് നോക്കി.. തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നിൽക്കുന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞി കണ്ണുകൾ...വട്ട മുഖത്തു നീണ്ട മൂക്ക്.. ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത താടി.. കുഞ്ഞു പിങ്ക് ലിപ്സ്....ഇത്രയും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അവൾ കണ്ടു പിടിച്ചു..എന്റെ ദൈവമേ ഇതാരാ ഇത്രയും മൊഞ്ചൻ.. ഉള്ളിൽ ആഞ്ഞു കൂവിയ കോഴിയെ അവൾ അടക്കി നിർത്തി..കഴിച്ചിട്ട് പോകുന്ന ആൾ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.. എന്തോ ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണം വരുന്നുണ്ട്.. "നിനക്ക് കണ്ണ് കണ്ടുടെടി ..? സോറി പറയാൻ ആഞ്ഞവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു.. ടി എന്ന സംബോധന അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.. "നിനക്ക് കണ്ണില്ലേടോ.." അതേ നാണയത്തിൽ അവൾ തിരികെ പറഞ്ഞു.. "ഡി..." അവന്റെ ശബ്ദം പരിധിയിൽ കൂടുതൽ ഉറക്കെ ആയി.. "ഓഹ്.!!!!. ചെവിക്കകത്ത് കയറി നിലവിളിക്കുന്നോടാ.. " അവൾ ചെവിയിൽ ഒരു വിരൽ തിരുകി ചോദിച്ചു.. "ഡി ഞാൻ ആരെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ല.. മര്യാദക്ക് സംസാരിക്കണം.." "ഞാൻ ആരെന്നറിയോ നിനക്ക് ? ഇവിടുത്തെ എംഡി എന്റെ ആരെന്ന് അറിയോ? അവൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു.. "എം ഡി നിന്റെ ആരാ ..? കുറുകിയ കണ്ണുകളോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.. "അത്... അത് ഒരു സീക്രെട് ആണ്.. നിന്നോട് എന്നാലും പറയാം...ഞാൻ കെട്ടാൻ പോകുന്ന ആളാണ് ഇവിടുത്തെ എം ഡി..ചെക്കാ ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ നിന്റെ പണി പോകും .." അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെതന്നെ ഉറ്റു നോക്കി.. "എന്താ നോക്കുന്നെ? ബഹുമാനം തോന്നുന്നുണ്ടോ "ഒരെണ്ണം തരാൻ തോന്നുന്നുണ്ട് ..." "ഏഹ്.. എന്ത്..? "ഒന്നുമില്ല..ഞങ്ങളുടെ സാറിന്റെ ഫിയോൻസെ അല്ലെ.. അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ഗിഫ്റ്റ് തരാൻ തോന്നുന്നുണ്ട് എന്ന്.." "ആ അങ്ങനെ.. ഓക്കേ.. എന്തായാലും ഞാൻ തന്നോട് ക്ഷമിച്ചു.. തന്റെ പേരെന്താ? "എന്തിനാ? എനിക്കെതിരെ കംപ്ലയിന്റ് കൊടുക്കാൻ ആണോ? സ്വരത്തിൽ അല്പം പേടി കലർത്തി അവൻ... "ഏയ്.. വെറുതെ ചോദിച്ചതാ.." "ദേവ്.." "ഓക്കേ.. ദേവ്.. സോറിയൊന്നും വേണ്ട.. ഞാൻ കുറച്ചു തിരക്ക് ആണ് പെട്ടെന്ന് പോട്ടെ.. രാവിലെ ഏട്ടൻ എന്നെ കണ്ടില്ലേൽ പിന്നെ ആകെ അലമ്പാ... മോർണിംഗ് കിസ്സ് കൊടുക്കണം.. " അവൾ നാണത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു തിരിഞ്ഞു നടന്നു.. അവൻ അവളെ ആകെ മൊത്തം നോക്കി തലയാട്ടി .. പൊട്ടൻ തന്നെ.. " അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ഓർത്തു ചിരിച്ചു.. വെറുതെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ആരോടും അടി കൂടാൻ വയ്യാ.. എന്നാലും പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ വെള്ളം തൊടാതെ വിഴുങ്ങിയല്ലോ 🤭 ◾◾ എംഡിയുടെ റൂമിന് മുന്നിൽ അവൾ നിന്നു..അവളുടെ ക്യാബിനും മറ്റും ഓഫീസ് സ്റ്റാഫ് നേരത്തെ വന്നു കാണിച്ചു കൊടുത്തു.. എല്ലായിടത്തെയും പോലെ അല്ല ഇവിടുത്തെ സമ്പ്രദായം കുറച്ചു വ്യത്യാസം ആണ്..രണ്ട് പേർസണൽ അസിസ്റ്റന്റ്മാർ ഉണ്ട്.. ഓരോ ചുമതലകളും രണ്ട് പേർക്കും ഉണ്ട്..ഇന്റർവ്യൂ സമയത്തും മറ്റുള്ളവരുടെ രീതി അല്ല എംഡിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു..വാതിലിൽ നോക് ചെയ്തു അവൾ നിന്നു..അകത്തു നിന്നും കം ഇൻ കേട്ട് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി..അവിടെ ഈസി ചെയറിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നവനെ കണ്ടവൾ ഞെട്ടി.. താഴെ വച്ചു കണ്ടുമുട്ടിയ അല്ല കൂട്ടി മുട്ടിയവനല്ലേ ആ ഇരിക്കുന്നത്..? അവൾ ആകെ കിളി പറന്ന മട്ടിൽ അന്തം വിട്ട് നിന്നു അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.. ഏയ്..അവൻ ഇങ്ങനെ അല്ലല്ലോ.. അവൻ ക്ലീൻ ഷേവും നോട്ടവും ഭാവവും ഒക്കെ വേറെ ആയിരുന്നല്ലോ.. ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്നവന് താടി ഉണ്ട്.. എന്തായാലും പത്തു മിനിറ്റിൽ ഇത്രയും താടി ഇമ്പോസിബിൾ..ഒന്നും മനസിലാകാതെ നിന്നവൾ.. അവിടെ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി.. എക്സ്ക്യുസ് മീ.. വാട്ട്‌ യു വാണ്ട്‌..? Sorry sir.. New appointment.. പേഴ്സണൽ അസിസ്റ്റന്റ്.. യാ.. Come in Ms രേണുക.ടേക്ക് എ സീറ്റ്‌....സിവി ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു .. അവൾ അവന്റെ മുന്നിലായി ഇരുന്നു.. നോക്കി കൊണ്ടിരുന്ന ഫയൽ അടച്ചു വച്ചു അവൻ അവളെ നോക്കി.. Ms രേണുക.. മറ്റുള്ള ഓഫിസുകളെ പോലെ അല്ല..ഇവിടെ കുറച്ചു വ്യത്യാസം ഉണ്ട്..എനിക്ക് അസിസ്റ്റന്റ് രണ്ട് പേരാണ് വേണ്ടത്....രണ്ട് പേര് എന്നൊരു ഐഡിയ വന്നത് ഒരുപാട് വർക്ക്‌ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് .. എതു സമയവും വില്ലിംഗ് ആയിരിക്കണം..എന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും ഒരു അസിസ്റ്റന്റ് ഉണ്ടാകണം.. ഓക്കെ.. സമ്മതം ആണെങ്കിൽ ഇന്ന് ഫസ്റ്റ് ഡേയാണ് തനിക്കു.. എനിക്ക് പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ല സർ..സമ്മതം ആണ്.. Ok..യു മേ ഗോ നൗ..ദീപ്തി ബാക്കി ഡീറ്റെയിൽസ് ഒക്കെ പറയും.ദീപ്തി ആണ് നിലവിലെ എന്റെ ഒരു അസിസ്റ്റന്റ്..... തലയാട്ടി സമ്മതം പറഞ്ഞു എഴുന്നേൽക്കാൻ ആഞ്ഞതും ആരോ ഒരാൾ ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് വന്നു.. നേരത്തെ താഴെവച്ചു കണ്ട അതേ ആൾ.. ദേവ് എന്ന പേര് ഞാൻ ഓർത്തു..ഞാൻ ആകെ പകച്ചിരുന്നു.. What happend dev ..? ഇതുവരെ നീ പോയില്ലേ..? ഇല്ല.. ഒരു കാര്യം പറയാൻ വന്നതാ..ഏട്ടത്തി മോർണിംഗ് കിസ്സ് തന്നോ ഏട്ടന്..? അവൻ ഒരു വല്ലാത്ത ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.. ആദിയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.. വാട്ട്‌ ദി ഹെൽ.. ദേവ് നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്..? കസേരയിൽ ഇരുന്നവൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.. സർവനാഡികളും തളർന്നു രേണുക അവനെ നോക്കി.. ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞില്ലേ..?ഏട്ടന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചല്ലോ പത്തു മിനിറ്റ് മുൻപ്...ആദിഏട്ടന്റെ , ഐ മീൻ കേരളത്തിലെ നമ്പർ വൺ ബിസിനസ്മാനായ ദി വൺ ആൻഡ് ഒൺലി ആദിശേഷന്റെ മാര്യേജ് ഉറപ്പിച്ചു..വൈഫ് ആകാൻ പോകുന്നവൾ ദാ ഈ ഇരിക്കുന്ന ആളാണ് ആദിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു ദേവ് എന്തോ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു.. പിന്നെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.. പോകുന്നതിനിടയിൽ രേണുകയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മാനും അവൻ മറന്നില്ല.. ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു ആദി .. അന്ധാളിപ്പോടെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന രേണുകയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നവൻ... ഒരു കയ്യാൽ അവളെ പിടിച്ചുയർത്തി.. നീ ആരാ..?ആരാ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചത്? നീ ഇവിടെ വന്നത് എന്ത് ഉദ്ദേശത്തിൽ ആണ് ? രേണുക അവനെ ഒന്നും മനസിലാകാതെ മിഴിച്ചു നോക്കി..അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ കൈ കൊണ്ടു ചേർത്തു വലിച്ചവൻ അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തി.. സ്വബോധത്തിൽ വന്നു പകച്ചു കുതറുന്നവളെ അവൻ വീണ്ടും തന്നിലേക്കമർത്തി.. ഞാൻ നിന്നെ വെറുതെ വിടുമെന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട.. നിന്റെ പുറകിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനും നിനക്കും ഞാൻ ഒരു സർപ്രൈസ് തരുന്നുണ്ട്.. അവന്റെ പിടി എങ്ങനെയോ വിടുവിച്ചു മാറി നിന്ന് കിതച്ചവൾ.. കിതപ്പ് ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ അവനോട് ചോദിച്ചു.. സർ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്.. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല.. എന്റെ പുറകിൽ ആരുണ്ടെന്ന്..? ഡി.. എന്റെ മുന്നിൽ നീ അഭിനയിക്കല്ലേ.. ഇതിനേക്കാൾ നന്നായി എനിക്ക് അഭിനയിക്കാൻ അറിയാം.. അവൾ പുച്ഛത്തിൽ ചിറി കോട്ടി.. ഓ.. സർ അപ്പോൾ നാടകനടൻ ആയിരിക്കും.. . അവളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി കൊണ്ടു അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.. പുറകിലോട്ട് അവളും.. അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായ് വന്നു നിന്നവൻ.. സാറിന് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ കുറച്ചു മാറി നിന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി.. ഇത്ര അടുത്തേക്ക് വരേണ്ട.. അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.. എന്റെ വുഡ് ബി അല്ലെ നീ..? ഞാൻ അടുത്തേക്ക് വന്നാൽ എന്താ പ്രശ്നം ? മോർണിംഗ് കിസ്സ് വേണമല്ലേ നിനക്കിപ്പോൾ .. ഞാൻ തരുന്നുണ്ട് .. ഒരു കുഞ്ഞിനെ എടുക്കുന്ന ലാഘവത്തിൽ അവനവളെ ഉയർത്തിയെടുത്തു..അതേ പടി അവളെ ചുവരിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചുനിർത്തി അവനും ചേർന്നു നിന്നു.... അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ അവന്റെ മുഖത്തായി .. ശ്വാസം അകത്തേക്ക് വലിച്ചവൾ കൂനിക്കൂടി...ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നുണ്ട്.. അനുവാദം ഇല്ലാതെ ആരെങ്കിലും ദേഹത്തു തൊട്ടാൽ സാധാരണയായി പ്രതികരിക്കുന്ന താനാണ് ഇപ്പൊൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നത്.. അവൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്തു കുതറി... മുഖത്ത് അലതല്ലുന്ന അവളുടെ മൃദുലത അറിഞ്ഞവൻ അവളെ കൂട്ടിപിടിച്ചു താഴേക്ക് നിർത്തി..അവന്റെ അധരങ്ങൾ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നവൾ മനസിലാകും മുൻപേ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ കൊരുത്തു.. ===================== വിരൽ ഞൊടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണർന്നവൾ.. കൈ കെട്ടി നിന്നു കുറച്ചു മാറി, അവളെ തന്നെ നോക്കുന്ന ആദി.. അയ്യേ... ഞാനിപ്പോൾ ഉണർന്നിരുന്ന് സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങിയോ..നേരത്തെ കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ അവളുടെ ദേഹം മുഴുവൻ രോമാഞ്ചം തോന്നിപ്പിച്ചു.. "ഇയാൾ എന്താണ് കണ്ണടച്ച് നിന്നും പിറു പിറുക്കുന്നെ... ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെടുത്ത് നിന്നും ഉമ്മ വാങ്ങാൻ ആണോ..?. ആകെ നാണംകെട്ട് തൊലിയുരിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്.. ഈ മെയിലുകൾ സ്വപ്നം കണ്ടു തീർന്നെങ്കിൽ അയക്കു.. പിന്നെ ഉച്ചക്ക് ശേഷം ഉള്ള മീറ്റിംഗ് അറേഞ്ച് ചെയ്യണം ഓക്കേ..? ശരി സർ.. അവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും അവൾ ഓടുന്നത് പോലെ വെളിയിൽ ചാടി.. രണ്ട് നിമിഷം കിതച്ചു നിന്നവൾ.. എന്തൊക്കെയാ താൻ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയെ.. ആകെ നാണം കെട്ടു ആ രക്ഷസന്റെ മുന്നിൽ .. സ്വന്തം ക്യാബിനിൽ അവൾ ചെന്നു.. മെയിലുകൾ അയച്ചു തുടങ്ങി.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവിടെ ഒട്ടാകെ നല്ലൊരു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു.. ഒപ്പം ഹൈഹീൽ ചെരുപ്പിന്റെ ശബ്ദവും.. രേണുക.. തന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടതും അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി..അതി സുന്ദരിയായ നല്ല ഉയരത്തിലുള്ള ഒരു പെണ്ണ്.. ചുമലുകൾ മറച്ചു കിടക്കുന്ന അലകൾ പോലെ മുടിയിഴകൾ.. അതിൽ അങ്ങിങ്ങായി കാണുന്ന ബ്രൗൺ കളർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.., നീണ്ട വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ കടുപ്പിച്ചു കാജൽ വരച്ചിരിക്കുന്നു..ഷേപ്പ് ഒത്ത ചുണ്ടുകളിൽ കടുത്ത ചുവപ്പ് ചായം തേച്ചിട്ടുണ്ട്.. മോഡലുകളെ പോലെ ഒതുങ്ങിയ വടിവൊത്ത ശരീരം...നേർത്ത ഷിഫോൺ സാരിയിലും സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലോസിലും അവളുടെ സൗന്ദര്യം ജ്വലിച്ചു നിന്നു.. വായും തുറന്നു രേണുക അടിമുടി അവളെ നോക്കി.. രേണുകയുടെ നോട്ടം കണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചു.. Hi .. ഞാൻ ദീപ്തി.. ആദിസാറിന്റെ പേർസണൽ അസിസ്റ്റന്റ് ആണ്..പുതിയ ആൾ അല്ലെ .. വരൂ.. മായികവലയത്തിൽ പെട്ടത് പോലെ അവളുടെ പിന്നാലെ രേണുക നടന്നു.. കഫെറ്റേരിയയിൽ ചെന്നു രണ്ട് കോഫി പറഞ്ഞു ദീപ്തി.. പിന്നെ രേണുവിനെ ആകെ മൊത്തം നോക്കിയവൾ.. കുർത്തിയും ജീനും ധരിച്ച ഒരു സാധാരണ പെണ്ണ്.. ചെറിയൊരു മേക്കപ്പ് മുഖത്ത് അല്ലാതെ വേറൊന്നും ഇല്ല.. പൊക്കം കുറഞ്ഞു തടിച്ച പ്രകൃതം..അവളിൽ എടുത്തു പറയത്തക്ക യാതൊരു പ്രത്യേകതയും ദീപ്തി കണ്ടില്ല..ഞാൻ രാവിലെ ഇത്രക്ക് ഇവൾക്ക് വേണ്ടിയാണോ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വന്നത്.. എനിക്കൊരു എതിരാളിയെ അല്ല ഇവൾ .. രേണുക.. കുറച്ചു അധികം റെസ്ട്രിക്ഷൻസ് ആദിസാറിന് ഉണ്ട്..എന്റെ ഒപ്പം നിന്നോളൂ..എല്ലാം ഒന്നു പരിചയപ്പെടുന്നത് വരെ.. അവൾ തലയാട്ടി.. ഒരു വർഷം ആയതേ ഉള്ളൂ ആദിസാർ രണ്ട് അസിസ്റ്റന്റ് എന്നൊരു സിസ്റ്റം കൊണ്ടു വന്നിട്ട് .. ഈ പൊസിഷനിൽ ആറു പേര് ഇപ്പൊൾ തന്നെ തനിക്ക് മുൻപേ വന്നതാണ്.. ഒന്നും രണ്ടും മാസം ഒക്കെ ആണ് അവരൊക്കെ ഇവിടെ നിന്നത്.. സർവൈവൽ പീരിയഡ് കുറവാണു എല്ലാപേർക്കും .. മൂന്നു വർഷമായി ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്.. എല്ലാത്തിനോടും ഏകദേശം ഒക്കെ പൊരുത്തപ്പെട്ടു.. ഇയാളെ ഞാൻ പേടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല..ബി കെയർഫുൾ.. ആദിസർ .. ഹി ഈസ്‌ റിയലി എ ഡേഞ്ചറസ് മാൻ.. രേണുകക്ക് പേടിയായി.. ആറു പേരൊക്കെ ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് പോയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ..?അതും ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ..ഇയാൾ എന്താ വല്ല രാക്ഷസനും ആണോ? 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/48748/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

തിരക്കേറിയ ബോംബെ നഗരം... രാവിലെ ഗ്ലാസിനു ഇടയിൽ കൂടെ സൂര്യ കിരണങ്ങൾ കണ്ണിലേക്കു അടിച്ചതും അവൾ കണ്ണുകൾ ചിമ്മിതുറന്നു... പുതപ്പ് ഒന്നുകൂടെ മുഖത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ടുകൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.... ഇവൾ അമര്യ ഫാത്തിമ....പേരുപോലെ തന്നെ രണ്ടു സമുദായത്തിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകം....ജോസെഫിന്റെയും അവന്റെ പ്രണയിനി ഫാത്തിമയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെ തുടിപ്പ്... അമര്യ ഫാത്തിമ.... "മരിയ... ഡി... എഴുനേല്ക്ക്... ദേ നമ്മുടെ പിള്ളേർ എല്ലാം ഒരുങ്ങി വന്നേക്കുന്നു... മരിയ..."- അവൾ തട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു... " പ്ലീസ് അന്ന... ഇന്നലെ എത്ര നേരം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആണെന്ന് അറിയുവോ ഞാൻ ഒന്ന് ഉറങ്ങിയത്..." " എടി ഇന്ന് ഇവിടെ ഹോളി ആണ്... ഇങ്ങോട്ട് എഴുനേറ്റെ... കോവിഡ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ആദ്യമായിട്ടാ ഇവിടെ ഹോളി ആഘോഷിക്കുന്നത്... നീ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ... "- അന്ന അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... അവൾ മനസില്ല മനസോടെ എഴുനേറ്റിരുന്നു.... " നാളെ മുതൽ ഇനി ഓഫീസിൽ പോകണം... ഇനി ഇതുപോലെ കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുവോ... " " നീ മാത്രമേ ഇത്‌ പറയുള്ളു... രണ്ടുവർഷം പോയതുപോലും ബാക്കി ഉള്ളവർ അറിഞ്ഞില്ല... ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സ്‌ ആയതുകൊണ്ട് കയറിയാലും കയറിയിലെകിലും നോ സീൻ...നിനക്ക് ഉറങ്ങാൻ സമയം കിട്ടിയില്ലെന്നു വേറെ ആരെയും കേൾക്കെ നീ പറയരുത്... തല്ലികൊല്ലും നിന്നെ... " " വിഷമങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവർക്ക് അങ്ങനെ പലതും പറയാം... ഞാൻ ഒന്ന് കണ്ണടയ്ക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന പാട് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയുള്ളു... അത് അവർക്കൊന്നും പറഞ്ഞാൽ മാനസിലാകില്ല... " " വിഷമങ്ങൾ നീ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചത് അല്ലെ... അല്ലാതെ... ആരും തന്നത് അല്ലലോ... "- അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞതും അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു... " എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഇങ്ങനെ ചിരിച്ചോണം... സത്യം പറ... നീ എന്തിനാ അവിടുന്നു ഇറങ്ങിപോന്നത്... വേറെ എന്തേലും കാരണം ഉണ്ടോ... " " എ... എന്ത് കാരണം... ഒരു കാരണവും ഇല്ല... ഞാൻ... ഞാൻ കുളിക്കട്ടെ... "- അവൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റ് ബാത്രൂമിലേക്ക് കയറാൻ പോയി... " അന്ന... " " എന്താടി... " ഫ്ലൈറ്റ്... ഫ്ലൈറ്റ് ഒക്കെ വിട്ടു തുടങ്ങിയോ.." " മ്മ് ഇന്നലെ മുതൽ.. തുടങ്ങിയെന്ന കേട്ടത്... " മ്മ്... " എന്താടി... തിരക്കി വരുമോ എന്നുള്ള പേടിയാണോ... " തിരക്കി വരും.. എനിക്ക് ഉറപ്പാ..."- അവൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ബാത്രൂമിലേക്ക് കയറി... "രണ്ടു വർഷം... രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോന്നിട്ട്..... ഇനി ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് എനിക്ക് ഉണ്ടാകുമോ... തിരിച്ചു ചെന്നാൽ.... വേണ്ട... ചെല്ലരുത്... എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചു ഇറങ്ങിയതാണ് താൻ...."- അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നിറഞ്ഞുവന്ന കണ്ണീരിനെ തുടച്ചുമാറ്റികൊണ്ട് ഇറങ്ങി.... " അല്ല നീ എന്താ ഈ റെഡ് കളർ ഡ്രെസ്സൊക്കെ ഇട്ടിരിക്കുന്നെ.. "- അവൾ ബാത്രൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതും അന്ന സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... " അതിനിപ്പോ എന്താ... " " പെണ്ണെ ഇന്ന് ഹോളി ആണ്.. പോയി ഒരു വൈറ്റ് കളർ ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ടേച്ചു വന്നേ... " ഞാൻ വരുന്നില്ലെടി....നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ....തന്നേമല്ല എനിക്ക് വൈറ്റ് കളർ ഡ്രസ്സ് ഇല്ല... " അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല... വന്നേ... " അവൾ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു അലമാരിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു... അതിൽ നിന്നും വൈറ്റ് കളർ ഒരു കോട്ടൺ സാരീ എടുത്തു അവളുടെ കൈയിൽ എടുത്തുകൊടുത്തു... " ഇത് സാരീ അല്ലെ... "- " അതെ... നിനക്ക് സാരീ ഉടുക്കാൻ അല്ലെ ഇഷ്ടം....ഒരു ടോപ് ഉണ്ടായിരുന്നത് ഞാൻ ഇട്ടു... ഇനി ഇതേയുള്ളു... ദാ ഉടുത്തിട്ട് വാ... " വേണോടി... "- അവൾ ദയനീയമായി ചോദിച്ചു... " വേണം... നീ ചെല്ല്.... പോയി ഉടുത്തിട്ട് വാ..."- അന്ന അവളെ തള്ളിവിട്ടതും അവൾ മനസില്ലമനസോടെ സാരീ ഉടുത്തു...തലമുടി വെറുതെ അഴിച്ചിട്ടേക്കുവാണ്...കണ്ണുകൾ വൃത്തിക്ക്‌ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.....കല്ലിന്റെ ഒരു പൊട്ട് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്...വൈറ്റ് കളർ സാരിയിൽ അവൾ സുന്ദരി ആയിരുന്നു.... " സൂപ്പർ 😘.... ഇപ്പൊ എന്റെ മരിയ കൊച്ചിനെ കാണാൻ സൂപ്പർ ആയിട്ടുണ്ട്.,.- അന്ന പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു... അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു... " വാ ഇപ്പോ ആഘോഷമൊക്കെ തുടങ്ങികാണും... "-അന്ന അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കു നടന്നു... അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിനു മുമ്പിൽ വലിയൊരു മൈതാനത്തു ആളുകൾ ഹോളി ആഘോഷിക്കുവായിരുന്നു.... പലതരം നിറത്തിൽ മുങ്ങിനില്കുവായിരുന്നു എല്ലാവരും... " മരിയ ചേച്ചി... അന്ന ചേച്ചി വായോ... "- കുറെ കുട്ടിപിള്ളേർ അവരുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... " വരുവാടാ... "- അവർ രണ്ടുപേരും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പിള്ളേരുടെ ഒപ്പം നടന്നു..... " അന്ന... ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നോളം... നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ... "- അവൾ ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് അന്നയോടു പറഞ്ഞു... " എടി.. ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട്... വാ... " " പ്ലീസ് അന്ന... നീ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വരെ വന്നത്... ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നു ഇതൊക്കെ കണ്ടോളാം... പ്ലീസ് അന്ന.."- അവൾ പറഞ്ഞതും പിന്നെ അന്നയ്ക് ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല... അവൾ അവളെ അവിടെ നിർത്തിയിട്ടു ആഘോഷം കാണാൻ പോയി... മരിയ അവിടെ നിന്ന് അവർ ചായങ്ങൾ പരസ്പരം പൂശുന്നതും മറ്റും നോക്കി നിന്നു... പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ സാരിക്ക് ഇടയിലൂടെ നഗ്നമായ വയറ്റിൽ ആരുടെയോ കൈയുടെ ചൂടറിഞ്ഞത്...പരിചിതമായ ഫോഗ്ഗിന്റെ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി...അവൾ നിന്നിടത്തു തന്നെ നിന്നു... അനങ്ങാൻ പോലും പറ്റാതെ പിടിച്ചു കെട്ടിയതു പോലെ അവൾ അവിടെ നിന്നു... " Happy Holi മിസ്സിസ് അമര്യ അലക്സ്❣️ രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവന്റെ ചൂട് നിശ്വാസവും ഗംഭീര്യത്തോടെയുള്ള ശബ്ദവും അവളുടെ കാതിൽ മുഴുകിയതും അവൾ നിന്ന ഇടത്തുതന്നെ നിന്നു വിയർത്തൊഴുകി... " ഇ.... ഇച്ചായാ... "- അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ വിളിച്ചു... " വിളിക്കരുത് എന്നെ അങ്ങനെ....ഈ രണ്ടു വർഷം ഇല്ലാതിരുന്ന സ്നേഹം ഒന്നും ഇനി എനിക്ക് വേണ്ടടി... നീ എന്റെ പ്രണയം മാത്രമല്ലെ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളു.... കാത്തിരുന്നോ നീ....നിനക്ക് പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു മുഖം കൂടെ ഉണ്ടെനിക്ക്... അത് നീ അറിയാൻ പോകുന്നതേയുള്ളു...... " അവൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ അമർത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു........ " വേ... വേദനിക്കുന്നു ഇച്ചായാ... " " വേദനിക്കണം... അതിനു വേണ്ടി തന്നെയാ പിടിച്ചത്...മനസിന്‌ നൽകിയ വേദനയെക്കാൾ വലുത് അല്ലെടി ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന..."- അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു... അവൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ കൂടെ തന്നെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളെ അവന്റെ നേരെ നിർത്തി... അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അവൻ അവളുടെ പിൻതലയിൽ പിടിച്ചു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് അടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ചുണ്ടിലേക്ക് ആഴ്‌നിറങ്ങി... അവന്റെ ഷർട്ടിൽ ചുരുട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്നുപൊങ്ങി.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ഇപ്പുറം അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ മൃതുലതയിൽ നിന്നും മോചിതൻ ആകാൻ അവന് മനസ്സ് വരുന്നില്ലായിരുന്നു.... . മുഴുകി കേൾക്കുന്ന സെലിബ്രേഷൻ സോങ്ങിൽ ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലും ചായങ്ങൾ പരസ്പരം പൂശുന്ന തിരക്കിലുമായിരുന്നു മറ്റുള്ളവർ... ഏറെനേരത്തെ ചുംബനത്തിന് ഒടുവിൽ അവളെ തള്ളിമാറ്റികൊണ്ട് അവൻ പോയിരുന്നു... ബോധം വീണ്ടെടുത്ത അവൾ ചുറ്റിനും നോക്കി... എന്നാൽ അവനെ അവിടെയെങ്ങും കാണാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല... താൻ കണ്ടത് സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ എന്നറിയാൻ അവൾ സാരീ മാറ്റി നോക്കി... പല നിറത്തിലുള്ള നിറങ്ങൾ അവളുടെ നഗ്നമായ വയറ്റിലും ഇടുപ്പിലും ആയിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു... സത്യമാണ് നടന്നത് എന്നവൾക്ക് മനസിലായി... അവൾ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.... വാതിൽ അടച്ചിട്ട് നിലത്തേക്ക് ഊർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ പൊട്ടികരഞ്ഞു... "ഈ രണ്ടു വർഷം ഇല്ലാതിരുന്ന സ്നേഹം ഒന്നും ഇനി എനിക്ക് വേണ്ടടി... നീ എന്റെ പ്രണയം മാത്രമല്ലെ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളു.... കാത്തിരുന്നോ നീ....നിനക്ക് പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു മുഖം കൂടെ ഉണ്ടെനിക്ക്... അത് നീ അറിയാൻ പോകുന്നതേയുള്ളു...... " അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴുകി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.... പ്രണയം... അതെ പ്രണയമായിരുന്നു അവന്.... അവന്റെ പാത്തുവിനോടുള്ള പ്രണയം... ഇച്ചായന് അവന്റെ പെണ്ണിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം 🔥🔥🔥 രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് രണ്ടു കട്ടിലുകളിലായി വെള്ളപുതപ്പിച്ചു കിടത്തിയിരിക്കുന്ന 50 വയസ്സിനോടും 45 വയസിനോടും അടുത്ത ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും... അതിനടുത്തായി അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരി ആയ പെൺകുട്ടി.... അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ചേർത്തുനിർത്താനോ ആരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.... " മോളെ മരിയ...... "- അയാൾ വിളിച്ചതും അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി... " ശ്...ഒച്ച വെക്കല്ലേ... പപ്പയും മമ്മിയും ഉറങ്ങുവാ... "- അവൾ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... അയാൾ സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി... "പപ്പയെ കാണാൻ വന്നതാണോ..."-അവൾ ചോദിച്ചതും അയാൾ യാത്രികമായി തല കുലുക്കി... " പപ്പ എഴുനെല്കുമ്പോ ഞാൻ പറയാം... ഇപ്പോ ഉണർത്തണ്ട... പപ്പയ്ക്ക് വയ്യാതെ കിടക്കുവാ.... "- അവൾ അയാളോട് പറയുന്നത് കേട്ടതും അവിടെ വന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... "നല്ല സ്നേഹമുള്ളവർ ആയിരുന്നു... എന്ത് ചെയ്യാനാ....വിധി അല്ലാതെ എന്താ... രണ്ടുപേരും പോയില്ലേ ഒന്നിച്ച്... ആ കുട്ടി അനാഥയായി..." "ഫാത്തിമയ്ക്ക് ക്യാൻസർ അല്ലായിരുന്നോ..."- അവിടെ നിന്നവരിൽ ഒരാൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... " അതെ... അവരെ ചികിൽസിക്കാൻ കൊണ്ടുനടക്കുവായിരുന്നു അയാൾ... ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും കീമോ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുവരുന്ന വഴി രണ്ടുപേരും... ലോറി ആയിരുന്നു എന്നാ കേട്ടത്.... കുട്ടി എങ്ങനെയോ രക്ഷപെട്ടു... പക്ഷെ അതിനു എന്തോ മാനസികമായി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്...." " ഇവരെ എവിടെയാ അടക്കുന്നത്... ഇവരെ ഇവിടുത്തെ പള്ളിയിൽ പേര് ചേർത്തിട്ടില്ലല്ലോ... "- അവിടെ നിന്നവരിൽ ഒരാൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... " ഞങ്ങളുടേ പള്ളിയിൽ കൊണ്ടുപോകാം... അവിടെ അടക്കിക്കോളാം...ഞങ്ങൾ ഇവരെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നതാണ്... "- മരിയയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു അവർ പറഞ്ഞു... " നിങ്ങൾ ഒക്കെ ആരാ... " അവിടെ നിന്നവരിൽ ഒരാൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... " ഞാൻ ജേക്കബ്... ഇതെന്റെ അനിയൻ.. ജോർജ്... ഇത്... ഇത്.. ഞങ്ങളുടേ ഏറ്റവും ഇളയ അനിയനാ... ജോസഫ്‌... "- അയാൾ വെള്ളപുതപ്പിച്ച ശരീരത്തെ ചൂണ്ടികാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️ ഒരു കോമ്പൗണ്ടിൽ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന രണ്ട് വലിയ വീടുകൾ.... കുരിശിങ്കൽ തറവാട്ടിലെ ബേബികുട്ടിയും പ്ലാത്തോട്ടം തറവാട്ടിലെ മാത്യുവും ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിരുന്നു... ഒരേ കോമ്പൗണ്ടിൽ തന്നെ വീട് വെച്ചും അവർ താമസിച്ചു...ബിസിനസിലും പരസ്പരം ഷെയർസ് ഉണ്ട്....ഇപ്പോ അവരുടെ കാലശേഷം അവരുടെ മക്കൾ ആ പാരമ്പര്യം നിലനിർത്തി പോകുന്നു....  കുരിശിങ്കൽ തറവാട് ജോൺ ഭാര്യ അന്നമ്മ മക്കൾ 1. അലക്സ്‌ ജോൺ കുരിശിങ്കൽ🔥🔥 ( അലൈക്സി ) 2. ഏയിഞ്ചൽ ജോൺ കുരിശിങ്കൽ (ഐഷു ) ഡാനിയേൽ ഭാര്യ ലീലാമ്മ.. മക്കൾ 1. ഡേവിഡ് ഡാനിയേൽ കുരിശിങ്കൽ( ഡേവി ) 2. എമിൻ ഡാനിയേൽ കുരിശിങ്കൽ ( എമി ) പ്ലാത്തോട്ടം തറവാട്... രണ്ട് സഹോദരങ്ങൾ ജേക്കബ് ഭാര്യ ശാലിനി മകൻ 1.സണ്ണി ജേക്കബ് പ്ലാത്തോട്ടം ( സണ്ണി ) 2. സായ ജേക്കബ് പ്ലാത്തോട്ടം ( സായ ) ജോർജ് ഭാര്യ റോസമ്മ മകൻ 1.റോണി ജോർജ് പ്ലാത്തോട്ടം ( റോണി ) ജോസഫ്‌ ഭാര്യ ഫാത്തിമ മകൾ അമര്യ ഫാത്തിമ ജോസഫ്‌ 💞 പ്ലാത്തോട്ടം തറവാട്ടിനെ കിടുകിടെ വിറപ്പിച്ച വലിയപ്പച്ചൻ മാത്യു എന്ന നാട്ടുകാരുടെ മാത്തച്ഛൻ മുതലാളി തന്റെ ഇളയ മകൻ ജോസഫ്‌ അന്യമതക്കാരി ആയ ഫാത്തിമയെ വിവാഹം ചെയ്തതിന്റെ പേരിൽ അവിടെനിന്നും പടി അടച്ചു പിണ്ഡം വെച്ചു... അതിനു ശേഷം ആരും അവരെ കണ്ടിട്ടില്ല... ✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️ വലിയൊരു ബെൻസ് കാർ കുരിശിങ്കൽ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നു.... അതിൽ നിന്നും ആറടി ഉയരവും കട്ട ബോഡിയും കട്ടിക്ക് വളർത്തിയിരിക്കുന്ന മീശയും ഡ്രിം ചെയ്ത താടിയും ഒക്കെയായി സുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇറങ്ങി... ഒരു ബ്ലാക്ക് കളർ ഷർട്ടും ഗ്രെ കളർ പാന്റും ആണ് വേഷം... കൂളിംഗ് ക്ലാസ്സ്‌ പാതി തുറന്നിട്ട അവന്റെ ഷർട്ടിൽ തൂങ്ങി കിടപ്പുണ്ട്... കഴുത്തിൽ കുരിശിന്റെ ഒരു സ്വർണമാലയും കൈയിൽ സെയിം സ്വർണ കുരിശിന്റെ ചെയ്നും കിടപ്പുണ്ട്... അലസമായി കിടന്ന അവന്റെ മുടികൾ മാടി ഒതുക്കികൊണ്ട് അവൻ കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.... ഇത് അലക്സ്‌ ജോൺ കുരിശിങ്കൽ 🔥 കുരിശിങ്കൽ തറവാട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ആൺതരി... ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്നും അവന്റെ പോലെ തന്നെ ഇരിക്കുന്ന എന്നാൽ താടി ഫുൾ ഷേവ് ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന സുന്ദരനായ അടുത്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇറങ്ങി.... ഡേവിഡ് ഡാനിയേൽ കുരിശിങ്കൽ 🔥 രണ്ടാമത്തെ ആൺതരി... " മമ്മിമാരെ.... പപ്പമാരെ... ദേ മൂത്ത സന്തതി അങ്ങ് UK യിൽ നിന്നും എഴുന്നള്ളിയിരുന്നു.... "- അവൾ അകത്തു നിന്നും ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇറങ്ങി... " ഐഷു കുട്ടാ... "- അവൻ വിളിച്ചുകൊണ്ടു അവള് പൊക്കി എടുത്തു...അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... അവൻ അവളെ രണ്ടുമൂന്നു വട്ടം എടുത്തു കറക്കിയിട്ട് താഴേക്കു നിർത്തി... " അങ്ങനെ നമ്മുടെ സ്വപ്നമായ UK ബിസിനസ്‌ പൂവണിയിച്ചു കൊണ്ട് The Great Business Man അലക്സ്‌ ജോൺ കുരിശിങ്കൽ 🔥തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു..."- അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട് അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തലയിൽ ഒന്ന് കൊട്ടി... " എന്റെ അന്നകുട്ടി എവിടെയെടി... "- അവൻ അവളുടെ തലയിൽ ഒന്ന് കൊട്ടികൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... " മോൻ വരുന്നത് അറിഞ്ഞു ബീഫ് ഒലത്തിയതും താറാവ് കറിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കുവാ...മമ്മിയും ലീലാമ്മിയും.... " " അസൂയ പാടില്ല...ഐഷു..." അവൻ അവളുടെ മൂക്കിൽ പിടിച്ചുവലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... " എനിക്ക് അസൂയ ഒന്നുമില്ല... എല്ലാർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണലോ അത്... " " ഏത്... " " മമ്മിക്ക് അലക്സ്ച്ചാച്ചനോട് ആണ് സ്നേഹം എന്നുള്ളത്... "- അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... " ഇനി അങ്ങനെ പറ... ആർക്ക് സ്നേഹം ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ ഐഷുവിനോട് നിന്റെ ചാച്ചന് സ്നേഹം ഇല്ലാത്ത ഇരിക്കുവോ.."- അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ പിടിച്ചുവലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ഇവൾ ഏയിഞ്ചൽ ജോൺ കുരിശിങ്കൽ...എല്ലാവരുടെയും ഐഷു... നമ്മുടെ ഇച്ചായന്റെ ഒരേയൊരു അനിയത്തികുട്ടി.... " എമി മോള് എന്തിയെടി... " " അവൾ ട്യൂഷന് പോയി....പ്ലസ്ടു എക്സാം തുടങ്ങുവല്ലേ..." " നീ പോയതിനു ശേഷം അവൾക്ക് ഒരു പേടിയും ചൂടും ഇല്ലെടാ... എന്നെയൊന്നും അവൾക്കു വില ഇല്ല... കുറച്ചെങ്കിലും പേടി ഉള്ളത് നിന്നെയ... "- ഡേവി.. " ഹാ... ഇനിം സമയം ഉണ്ടല്ലോ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചോളാം... "- അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... " അവന്മാർ ഒന്നും അപ്പുറത്ത് ഇല്ലെടാ... " " ഇല്ലെടാ... അവരൊക്കെ ജോസഫ്‌ അങ്കിളിന്റെ നാട്ടിൽ പോയേക്കുവാ... എന്തൊക്കെയോ ഫോർമാലിറ്റീസ് മറ്റോ ഉണ്ട്... " " മ്മ്... " ഡേവിഡും അലക്സും ചേട്ടൻ അനിയന്മാരുടെ മക്കൾ ആണ്... ഇപ്പോ ഇവർ പറഞ്ഞത് എമിൻ ഡാനിയേൽ കുരിശിങ്കൽ എന്നാ ഡേവിഡിന്റെ കുസൃതി കുടുക്ക ആയ അനിയത്തിയെ കുറിച്ചാണ്... പുള്ളിക്കാരി പഠിക്കാൻ കുറച്ചു പുറകോട്ട് ആണെങ്കിലും വാചകമടിയിൽ ആരെയും കടത്തിവെട്ടും... പുള്ളിക്കാരി പ്ലസ്ടു പഠിക്കുന്നു... അലക്സ് മൂന്ന് നാല് മാസമായിട്ട് UK യിൽ ആയിരുന്നു... ബിസിനസ്‌ ആവശ്യത്തിന് പോയതാണ്... അവനാണ്.. കുരിശിങ്കൽ തറവാട്ടിലെ എല്ലാ ബിസിനസ്സും പപ്പമാർക്ക് ശേഷം നോക്കി നടത്തുന്നത്... ഡേവിഡിന് പിന്നെ അതിൽ ഒന്നും വലിയ താല്പര്യം ഇല്ല... പുള്ളി പുള്ളിടെ രീതിയിൽ ഫ്രീലാൻസ് ഇന്റീരിയർ ഡിസൈനർ ആണ്... നമ്മുടെ ഐഷു ഇപ്പോ ഡിഗ്രി പഠിക്കുവാണ്... അവരുടെ തന്നെ കോളേജിൽ... അവൻ കാറിൽ നിന്നും luggage ഒക്കെ ആയിട്ട് വീടിനു അകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയതും അവന്റെ കാറിന്റെ ബാക്കിലെ ചില്ലുകൾ തകർന്നു വീണതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു... അവര് മൂന്നുപേരും സൗണ്ട് കേട്ട് ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് നോക്കി... ഒരു കല്ലുമായിട്ട് ഹാഫ് പാവാടയും ക്രോപ് ടോപ്പും ഇട്ടു നിൽക്കുന്ന അവളെയാണ് അവൻ കണ്ടത്.... മുടിയെല്ലാം കൂടെ വാരികെട്ടി ബൺ ചെയ്തു മുകളിലേക്കു വെച്ചിട്ടുണ്ട്... കാതിൽ ഒരു സ്റ്റടിന്റെ കമ്മൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്... കഴുത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ചെയ്നും.. കാലിൽ സ്വർണ പാദസ്വരവും ഉണ്ട്...വേറെ ചമയങ്ങളോ അലങ്കാരങ്ങളോ ഒന്നും അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഇല്ല...അവരുടെ മുറ്റത്തു നിൽക്കുന്ന മാവിലെ മാങ്ങയാണ് അവളുടെ ഉന്നം... പക്ഷെ ഉന്നം തെറ്റി കല്ലുകൾ പല വഴിക്കും പോകുന്നുണ്ട്... അവൾ കല്ലുകൾ മുകളിലേക്കു എറിയുമ്പോൾ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടോപ് പൊങ്ങുന്നുണ്ട്... അവളുടെ വെളുത്ത വയറിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ യന്ത്രികമായി ചെന്നെത്തി... വീണ്ടും കാറിലേക്ക് വന്ന് ശക്തിയോടെ വീണ കല്ലിന്റെ സൗണ്ട് ആണ് അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം പിൻവലിക്കാൻ സഹായിച്ചത്... അവൻ കാറിലേക്ക് നോക്കി... ബാക്കിലെ ചില്ലുകൾ മുഴുവൻ പൊട്ടി പോയിരുന്നു... അവന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി... അവൻ അത്രെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വാങ്ങിയ കാർ ആയിരുന്നു അത്... അവൻ കൈകൾ ചുരുട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/49541/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

"എന്നാലും എന്റെ മോൾക്ക് ഇത് പോലെയൊക്കെ വന്നല്ലോ എന്റെ ഭഗവതി... എന്റെ കുഞ്ഞ് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാ... അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ആരേം ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ല എന്റെ മോള്... എന്നിട്ടും എന്റെ മോളോട് ഈ ചതി വേണായിരുന്നോ ഈശ്വരാ..." അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ചു അവർ കരയുമ്പോൾ അതൊന്നും കേൾക്കാനോ കാണാനോ ഉള്ള ശക്തിയില്ലാതെ അവൾ ചുവരും ചാരി ഇരുന്നു കണ്ണീർ വാർത്തു... "ഗംഗ ലക്ഷ്മി .." അരക്കൊപ്പം ഉള്ള അവളുടെ മുടിയിഴകൾ നിലത്ത് പരന്നു കിടന്നിരുന്നു... അവ കെട്ടി വെക്കാതെ അവളുടെ മുഖത്ത് ചിതറി കിടന്നിരുന്നു... അലസമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം... കണ്ണുനീർ അവളുടെ കവിളുകളെ നനച്ചു കൊണ്ട് ധാരധാരയായി ഒഴുകി... ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി പോയവൾ മുഖം താഴ്ത്തിയിരുന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.... ശിക്ഷയാണ്... അമ്മയെയും അച്ഛനെയും നോവിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷ.. അവരുടെ കണ്ണുനീരിനുള്ള ശിക്ഷ... അല്ല... അവരെ മാത്രം അല്ലല്ലോ... താൻ വേദനിപ്പിച്ച മറ്റൊരാൾ കൂടിയില്ലേ... ആ ആളുടെ വേദന , കണ്ണുനീർ... അതിനും കൂടിയുള്ള ശിക്ഷയാണ്... എല്ലാവരെയും വേദനിപ്പിച്ചു സന്തോഷിച്ചതിന് ദൈവം തനിക്ക് തന്ന ശിക്ഷ..... അത്‌ താൻ അനുഭവിച്ചേ തീരൂ...... അവളുടെ കണ്ണുനീരിന് അകമ്പടി പോലെ ആ വീടിന് പുറത്ത് മഴ തിമിർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ആർത്തിരമ്പുന്ന അവളുടെ മനസ്സിന്റെ വേദന കൂട്ടാൻ മാത്രമേ ആ മഴയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.... കൂടി വരുന്ന maxha കാണും തോറും ഭയം നിറഞ്ഞു നിന്നു അവളിൽ... ************************* തുള്ളിക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന പോലെ മഴയാണ് പുറത്ത്... ഓടിട്ട വീടിന്റെ അകത്തും അടുക്കളയിലും രണ്ട് കുഞ്ഞ് മുറി ഉള്ളതിലും എല്ലാം പാത്രങ്ങൾ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.... ഓട് പൊട്ടി ചോരുന്ന വെള്ളം തറയിൽ പരക്കാതിരിക്കാനായിട്ടാണ് .... എന്നിട്ടും പരക്കുന്ന വെള്ളം ചണ ചാക്കിന്റെ കഷണങ്ങൾ ഇട്ടു തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... പുറത്ത് നല്ല മഴയുണ്ട്... ഇരുട്ടും കാറ്റും.. മരങ്ങളൊക്കെ ആടിയൂലയുന്നു... ഇറയത്തേക്ക് ഒന്നിറങ്ങി നിന്ന് ആധിയോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവർ ... കുറച്ചകലെ മലനിരകളിൽ തോരാത്ത മഴ കാണാം.... "ഈ ചെക്കനിത് എവിടെ പോയി കിടക്കാ... മഴ കാണുമ്പോ എങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് പോന്നൂടെ...." പിറുപിറുക്കും പോലെയാണ് പറച്ചിൽ... ഇരുട്ടിനു കനം വെച്ചതും അവരുടെ ഭയവും കൂടി.... ഉമ്മറത്തു തന്നെ ഇരുന്ന അവർ ഉണർന്നത് അടുത്തു വരുന്ന ഒരു ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്... നനഞ്ഞു കുതിർന്നു ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുന്നവനെ കാണെ അവരുടെ മുഖത്ത് അരിശം കയറിയിരുന്നു... ബൈക്ക് ടാർപോളിൻ ഷീറ്റ് വലിച്ചു കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ ഷെഡിലേക്ക് കേറ്റി ഇട്ടിട്ട് കുസൃതി നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അവൻ അകത്തേക്ക് കേറി വന്നു അവരെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു... "അമ്മക്കുട്ടി പിണങ്ങിയോ.." "ദേ ചെറുക്കാ... ഇത്രേം നേരം എവിടായിരുന്നു... ഞാനിവിടെ ഒറ്റക്കല്ലേ... നിന്നോട് ഇരുട്ടും മുൻപേ എത്തണംന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ ഞാൻ..." "ശെടാ... അതാണോ ഇപ്പോ കാര്യം.. ഇക്കണക്കിനു ഞാൻ ജോലിക്ക് പോയി തുടങ്ങിയാൽ എന്റെ അമ്മ എന്തു ചെയ്യും.." "അത്‌ അപ്പോ അല്ലേ.. ഇപ്പോ നിനക്ക് പണിയെന്താ... കളിക്കാൻ പോയാല് ഒരു കണ്ണും മൂക്കും ഇല്ല... നേരം ഇരുട്ടാവണതോ മഴ വരണതോ ഒന്നും ഇല്ല.." "കുറച്ചു നാളും കൂടെയല്ലേ അമ്മേ.. എന്റെ റിസൾട്ട്‌ ഒന്ന് വന്നോട്ടെ... അതുവരെ.. " "ഉവ്വ... കൊട്ടക്കണക്കിന് മാർക്ക്‌ വാങ്ങുവല്ലോ നീ.." "കൊട്ടക്കണക്കിന് മാർക്കൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല.. എന്നാലും ജയിക്കും.. പിന്നെ വല്യേ ഉദ്യോഗം ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും എന്റെ അമ്മയെ പൊന്ന് പോലെ നോക്കാൻ ഒരു ജോലി ഞാൻ സംഘടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്." "അതെന്ത് ജോലി... " "രഘുവേട്ടനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ..." "ഏത്... നമ്മടെ വടക്കേലെ..." "ആ... അത്‌ തന്നെ...." "അതിന് അവൻ ഏതോ ബസില് ഡ്രൈവർ അല്ലേ..." മ്... "അവനോട് എന്ത് പറയാൻ..." "രഘുവേട്ടന്റെ മുതലാളീടെ ഏതെങ്കിലും വണ്ടീല് ഡ്രൈവർ ആയിട്ട് എനിക്കും ഒരു ജോലി വാങ്ങിച്ചു തരാൻ..." "അതൊക്കെ നിന്നെ കൊണ്ട് പറ്റുവോ മനുട്ടാ..." "നമ്മളെ കൊണ്ട്പ റ്റാത്തത് പറ്റും എന്ന് തെളിയിക്കണ്ടേ... അതിലല്ലേ ഒരു ത്രില്ലുള്ളൂ..." "നിന്റെ ത്രില്ല്... എന്തായാലും വേണ്ടില്ല... ഒരു ജോലി വേഗം നോക്കണം.. അച്ഛനെ കൊണ്ട് എത്രയെന്നു വെച്ചിട്ടാ... തീരെ വയ്യ ആ മനുഷ്യന്.." "മ്... അച്ഛനെന്തേ..." "വന്നപ്പോ മുതല് കിടക്കാ... തീരെ വയ്യെന്ന്.... പനിക്കോളും കാണുന്നുണ്ട്...." "വയ്യെങ്കിൽ നാളെ പണിക്ക് പോണ്ടെന്ന് പറയ്‌ അമ്മേ.... ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാം..." "അതിന് കാശെവിടെ... അച്ഛന് ഈ പോയ പണീടെ കൂലി കിട്ടീട്ടില്ല... അവരെന്തോ മുടക്ക് പറഞ്ഞു..." "സാരല്ല... എന്റേല് കുറച്ചു കാശ് ഇരിപ്പുണ്ട്.. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച കാറ്ററിംഗിന് പോയപ്പോ കിട്ടിയതാ.. കുറച്ചു കൂട്ടി വെച്ച പൈസേം കാണണം." "അതൊന്നും വേണ്ടെടാ... നീ ഷർട്ടും പാന്റും വാങ്ങിക്കാൻ വെച്ച കാശല്ലേ... അച്ഛനെ ഗവണ്മെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോവാം... അതാവുമ്പോ അത്രേം കാശ് ആവൂല.. പുറത്തുന്നു മരുന്ന് എഴുതിയാല് മാത്രേ പ്രശ്നം ഉളളൂ..." "മ്... എന്താന്ന് വെച്ചാ ചെയ്യ്.. ഞാനീ ഡ്രെസ്സൊക്കെ ഒന്ന് മാറട്ടെ.." അതും പറഞ്ഞു അകത്തേക്ക് പോയവന്റെ കണ്ണുകൾ അച്ഛന്റെ മുറിയുടെ നേർക്ക് നീണ്ടു... കട്ടിലിൽ പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടു ചങ്ക് പിടഞ്ഞു.... പിറ്റേന്ന് രാവിലേ അച്ഛനെയും കൊണ്ട് അമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ മനു കൊടുത്ത കാശ് അവരുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു... അവൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചു ഏൽപ്പിച്ചത്.... "ലെച്ചൂട്ടി... മഴ വരുമ്പോ ആ തുണികള് എടുത്ത് അകത്തിടണേ..." അച്ഛന്റെ ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ കേറി ഇരുന്നു അമ്മ പറയെ ലെച്ചു മടിയോടെ തലയാട്ടി... "മടിച്ചി... പറഞ്ഞ കാര്യം ചെയ്യണം ട്ടോ... അലക്കിയിട്ടത് നനയ്ക്കരുത്..." "ഓ.. ചെയ്യാമെന്റെ അമ്മേ.. നിങ്ങള് പോയിട്ട് വേഗം വരൂലേ..." "വരാം... അത്‌ വരെ ഡോർ അടച്ചിട്ടു ഇരുന്നേക്ക്.... ആര് വന്നാലും തുറക്കണ്ട..." "ഇല്ലെന്നേ... " "മഴ വന്നാല് തുണികള് എടുത്തിട്ട് വേഗം അകത്തു കേറി കുറ്റിയിട്ട് ഇരുന്നോ..." "ശെരിയെന്റെ അമ്മേ... " ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വാതിൽ അടച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും പോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.... വിനോദ് - പാർവതി ദമ്പതികളുടെ രണ്ട് മക്കളിൽ മൂത്തവളാണ് ലെച്ചു എന്ന ഗംഗ ലക്ഷ്മി... പ്ലസ് ടു വിന് പഠിക്കുന്നു... രണ്ടാമത്തേത് പെണ്ണ് തന്നെ.. ഗൗരി നന്ദ.... രണ്ട് വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസം മാത്രം... അവളിപ്പോ പത്തിൽ ആണ്... അങ്ങനെ ഇക്കൊല്ലത്തെ വീട്ടുകാരുടെ ഫുൾ എ പ്ലസ് പ്രതീക്ഷയാണ് ലെച്ചു മോളും നന്ദു മോളും.... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വീട്ടുകാരുടെയും ലെച്ചു മോള് സ്കൂളിൽ കൂട്ടുകാരികൾക്ക് ഗംഗ... ആൺകുട്ടികൾ സുരേഷ് ഗോപിയുടെ നകുലന്റെ സ്റ്റൈലിൽ ഗംഗേ എന്ന് വിളിച്ചു കളിയാക്കുന്ന ഗംഗ... യേശുദാസ് സ്റ്റൈലിൽ ഗംഗേ എന്ന് നീട്ടി വിളിക്കുന്ന ഗംഗ.... പെണ്ണിന് പെട്ടെന്നാണ് ദേഷ്യം വരുന്നത്.. കളിയാക്കുന്നവന്റെ നേരെ തുറിച്ചു നോക്കി പ്രതിഷേധം പ്രകടിപ്പിക്കുമെങ്കിലും കാര്യം ഒന്നും ഇല്ല.. പിള്ളേര് അവളെ ചൊറിയാൻ ഇത് തുടർന്നു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും... അമ്മേം അച്ഛനും നന്ദുവും പോയതും ഗംഗക്ക് ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ ഫീൽ ചെയ്തു... നന്ദുവിന് സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ആണ്.. അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും ഒരു കല്യാണം ഉണ്ട്... എക്സാം നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് തനിക്ക് പോവാൻ പറ്റിയില്ല... അല്ല.. കല്യാണത്തിനൊന്നും പോവാൻ ഒരു താല്പര്യവും ഇല്ല.. അമ്മയെക്കാളും പൊക്കം വെച്ച തന്നെ കാണുമ്പോ എല്ലാർക്കും ഒരു പറച്ചിലാ... പാറു... മോള് നിന്നെക്കാളും വലുതായി... കെട്ടിക്കാറായീലോ എന്ന്.... പിന്നെ.. ഞാനിവിടെ പുര നിറഞ്ഞു നിൽക്കുവല്ലേ... പതിനേഴു വയസ്സേ ആയിട്ടുള്ളു... അപ്പോഴാ ഓരോരുത്തർക്ക്... ഹും..... ടീവിയും ഓണാക്കി പാട്ടും വെച്ച് ചിപ്സ് കഴിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോ വീടിന്റെ മുന്നിലുള്ള പറമ്പിലെ ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്ന് ആർപ്പും വിളിയും കേൾക്കുന്നുണ്ട്... ക്രിക്കറ്റോ ഫുട്ബോളോ കളിക്കുന്നതാ ഏതോ ചെറുക്കന്മാര്.... കുറെ ഉണ്ടാവും... വേറെ എവിടെന്നോ ഒക്കെ വരുന്ന കുറെ എണ്ണം... ആ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കി പോവരുതെന്നാ അമ്മയുടേം അച്ഛന്റേം ഓർഡർ... പക്ഷേ ഞാൻ നോക്കും.. ഒളിഞ്ഞു നോക്കും.. എനിക്കും വേണ്ടേ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ എന്റർടൈൻമെന്റ്... എനിക്ക് മാത്രല്ല.. നന്ദൂനും ആ പണിയുണ്ട്... ഞങ്ങടെ വായ്നോട്ടം അസ്സലായി മുന്നോട്ട് പൊയ്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.... ആരും അറിയാതെ.... മഴ പെയ്യല്ലേ എന്നായിരുന്നു മനസ്സില്... തുണികള് എടുക്കാൻ ഓടണ്ടേ... പക്ഷേ മഴ ചതിച്ചു... TV കണ്ടു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ലെച്ചുവിനെ വെറുതെ ഇരുത്തരുത് എന്നായിരുന്നു മുകളിലുള്ള ആൾടെ തീരുമാനമേ .... ചറപറാ പെയ്യുന്ന മഴയെ ശപിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടി... തുണികൾ വലിച്ചു കയ്യിലേക്ക് ഇടുമ്പോഴേക്കും മഴ കൂടിയിരുന്നു... ഗ്രൗണ്ടിലെ ചെക്കന്മാർ എങ്ങോട്ടോ ഒക്കെ പായുന്നത് അവൾ കണ്ടിരുന്നു.... അങ്ങോട്ട് നോക്കി തുണികൾ എടുത്തത് കൊണ്ടാണോ എന്തോ ചെളിയിൽ ചവിട്ടി സ്ലിപ് ആയത്... അമ്മേ.... നടുവും തല്ലി വീണപ്പോൾ അമ്മയെ വിളിച്ചു പോയി.... കേൾക്കാൻ അമ്മയെവിടെ... കയ്യിലുള്ള തുണികൾ മൊത്തം മുറ്റത്തു വീണു ചെളി പടർന്നു... അമ്മയുടെ അടുക്കൽ നിന്ന് അടി കിട്ടുവല്ലോ എന്നോർത്തു വല്ലാതെ വെപ്രാളം കൂടി.... ചാടി എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കുമ്പോ പറ്റുന്നില്ല... കാല് ഉളുക്കിയെന്ന് തോന്നുന്നു... അവിടെയിരുന്നു ആ മഴ മുഴുവൻ കൊള്ളേണ്ടി വന്നു... അലക്കിയ തുണികള് മുഴുവൻ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു... സങ്കടം കൊണ്ട് ചുണ്ട് വിതുമ്പി പോയി... കാലും അനക്കാൻ വയ്യ പോരാത്തതിന് തുണികള് ചീത്തയാക്കിയതിനു അമ്മയുടെ അടുത്തുന്നു തല്ലും കിട്ടും.. എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കുമ്പോ കാലിനു നല്ല വേദന... എന്നിട്ടും പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് നോക്കിയതും ഒരടി പോലും നടക്കാൻ വയ്യ... പതിയെ അടി അടി വെച്ച് നടക്കുമ്പോഴാണ് പുറകിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്... "എന്ത്പറ്റി കൊച്ചേ..." തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു ചേട്ടനെ... ഗ്രൗണ്ടിൽ കളിക്കാൻ വന്നതെങ്ങണ്ടാ.. ജഴ്‌സിയാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നെ... അത്യാവശ്യം പൊക്കം ഒക്കെയുണ്ട്.. ഇരു നിറമാണ്... ആളും നിന്ന് നനയുന്നുണ്ട്... കണ്ടപ്പോ പക്ഷേ പേടിയാണ് തോന്നിയത്... വീട്ടില് ആരൂല്ലാത്ത നേരത്ത് പെൺകുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ വരുന്ന ന്യൂസ്‌ ഒക്കെ കാണുന്നത് കൊണ്ടുള്ള പേടി.... ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കാൻ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും വേദന കൊണ്ട് ഒച്ചയിട്ട് പോയിരുന്നു... ആ ചേട്ടൻ ഓടി വരുന്നത് കണ്ടു ആലില പോലെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു അവൾ.... "എന്ത് പറ്റിയതാ..." മുന്നിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ മുഖം താഴ്ത്തി... "തെന്നി വീണതാ .. കാല് ഉളുക്കി..." "ആണോ..." അതും പറഞ്ഞു അവളുടെ പുറകിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ നനഞ്ഞു ചെളി പുരണ്ടു കിടക്കുന്ന തുണികൾ കണ്ടു അവൻ... "ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്തിട്ട് ഓടിയോ താൻ.." "മ്... മഴ കണ്ടപ്പോ.. " "വീട്ടില് ആരും ഇല്ലേ... ആരെയെങ്കിലും സഹായത്തിനു വിളിച്ചൂടായിരുന്നോ..." "ആരും ഇല്ല... കല്യാണത്തിന് പോയി അച്ഛനും അമ്മേം..." പേടിയോടെയാണ് അത്‌ പറഞ്ഞത്... "ആഹാ... ഒരു പെങ്കൊച്ചിനെ വീട്ടില് ഒറ്റക്കിട്ടിട്ട് വീട്ടുകാരൊക്കെ കല്യാണം കൂടാൻ പോയോ... അത്‌ കൊള്ളാം.. നല്ല ധൈര്യം.... താൻ വാ... ഞാൻ പിടിക്കാം... വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നോ..." 😳... "ഏഹ്.. വേണ്ട..." "വേണ്ടേ... പിന്നെ അമ്മയൊക്കെ വരും വരെ ഇവിടെ നിന്ന് മഴ കൊള്ളാനാണോ..." "അല്ല.. ഞാൻ.. ഞാൻ തനിയെ പൊക്കോളാം..." "ഈ കാലും വെച്ചോ.." "അത്‌.. അത്‌ കൊഴപ്പില്ല...." "എന്തെ... ഞാൻ വല്ലതും ചെയ്യുമെന്ന് പേടിച്ചിട്ടാണോ..." മനസ്സിലുള്ളത് അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ കയ്യും കെട്ടി തന്നെ ഗൗരവത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആളെയാണ് കാണുന്നത് ... "അല്ല.. അതല്ല..." "ഹ്മ്മ്.. മനസ്സിലായി.. എനിക്കെ അമ്മേം പെങ്ങളും ഒക്കെ ഉള്ളതാ കൊച്ചേ.. വന്നേ.. ഇവിടെ നിന്നിങ്ങനെ മഴ കൊള്ളണ്ട...." മറുത്തു പറയും മുൻപേ തന്നെ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു അവൻ ... ദേഹത്തു ഷോക്ക് അടിക്കുന്നത് പോലെയാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്... തുറിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അവളെ ഇരു കയ്യിലുമായി ഉയർത്തി എടുത്തിരുന്നു അവൻ..." "യ്യോ... വിട്... എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ..." അവൾ ഒച്ചയിട്ടതിന് മറുപടി കിട്ടിയത് ഒരു തുറിച്ചു നോട്ടം.. "എനിക്ക് പേടിയാ..." അതിനും മറുപടി കിട്ടിയില്ല... അവളെയും കൊണ്ട് വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് കേറി കസേരയിലേക്ക് ഇരുത്തി കൊടുത്തു അവൻ... ദൈവമേ... ഇയാള് ഇപ്പോ ഡോർ കുറ്റിയിടോ... എനിക്ക് ഓടാനും കൂടെ വയ്യല്ലോ എന്റെ ദേവി.... ഞാനെങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും... വിറയലോടെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചുറ്റും നോക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്... "ഇവിടെ ബാം വല്ലോം ഇരിപ്പുണ്ടോ.." "ആവോ.. എനിക്കറിയില്ല..." "ഇത് തന്റെ വീടല്ലേ..." "അതേലോ... എന്തെ..." "ഒന്നുല്ലെന്റെ കൊച്ചേ... തോർത്ത് എവിടെയാ ഉള്ളെ..." "എന്റെ മുറീല്.." "ഏതാ തന്റെ മുറി..." മുറിക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി കാട്ടിയതും അവൻ അങ്ങോട്ട് കേറുന്നത് കണ്ടു.... തിരിച്ചിറങ്ങിയത് തോർത്തും കൊണ്ട്... "ഇന്നാ ദേ തല തുവർത്തിക്കോ.. പനി പിടിക്കണ്ട...." കയ്യിലേക്ക് വെച്ച് തന്നു ആള് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയി... അന്തം വിട്ടു ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും കേറി വന്നു നനഞ്ഞ തുണികളും കൊണ്ട്... എന്നിട്ടത് ഒരു കസേരയിലേക്ക് ഇട്ടു.. "തുണിയില് ചെളിയൊക്കെ പറ്റിട്ടുണ്ട്... അമ്മയോട് പറഞ്ഞാ മതി വീണുന്ന്... അമ്മ തല്ലില്ല..." മ്... "അവര് എപ്പോ വരും..." "കുറച്ചു കഴിയുമ്പോ...." "മ്... എന്നാ ഞാൻ പോട്ടെ... ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുവോ..." "ഇരുന്നോളാം ..." "പേടിയില്ലേ... " "ഇല്ല... " "എങ്കിൽ ok.... " അതും പറഞ്ഞു വാതിൽക്കൽ വരെ പോയവൻ തിരിഞ്ഞോന്ന് നോക്കി... "അതേയ്... തന്റെ പേരെന്താ.. " "ഗംഗാ ലക്ഷ്മി..." തലയൊന്നാട്ടി പുറത്തേക്ക് കടന്നു അവൻ... "അതേയ്... ചേട്ടന്റെ പേരെന്താ..." അവനൊന്നു നിന്നിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു... "അറിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാ..." അവൻ ചോദിച്ചതും അവൾ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി... അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി മിന്നി മാഞ്ഞ് പോയത് അവൾ കണ്ടു.... "അഭിമന്യു......" അതും പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയ അവനെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരുന്നു..... എന്റെ ഈശ്വരാ... ഇനീം ഞാനിതൊക്കെ അലക്കണോല്ലോ... എങ്ങനെ കഴുകി വെച്ച തുണികളാ.. എത്ര നേരമിട്ട് അലക്കിയാലാ ഇനി ഇതൊന്ന് വെളുപ്പിച്ചു കിട്ടാ... അമ്മയുടെ പതം പറച്ചില് കേട്ടപ്പോ വിഷമം തോന്നി... എങ്ങനെയാ... കണ്ണും മൂക്കും ഇല്ലാതെയല്ലേ നടത്തം... അവൾക്കവിടെ ഇരുന്നാ മതീലോ... ബാക്കിയുള്ളോര് ഉണ്ടല്ലോ ഇവിടെ ഓരോന്ന് ചെയ്യാൻ... ഒറ്റയൊരെണ്ണത്തിനെ ഒരു സഹായത്തിന് കിട്ടില്ല... ഒരു വാഷിംഗ്‌ മെഷീൻ വാങ്ങി തരാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അത്‌ കേൾക്കുവോ... അച്ഛനും മക്കളും ഒക്കെ കണക്കാ.. ഞാനിവിടെ കിടന്നു പണിയെടുത്തു ചാവേ ഉളളൂ... അമ്മയുടെ ബഹളങ്ങൾ ഒന്നും കേൾക്കാത്ത പോലെ ഇരുന്നു ഗംഗ.... വിഷമം ഉണ്ട്.. താൻ കാരണം അല്ലേ അമ്മയ്ക്ക് വീണ്ടും പണി ആയെ എന്നോർക്കുമ്പോൾ സങ്കടം.. പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാൻ... ഒന്ന് സഹായിക്കാൻ ചെല്ലാനായിട്ട് കാല് അനക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. അച്ഛന് പിന്നെ എന്ത് കേട്ടാലും ഒരു കുലുക്കവും ഇല്ല..... പാവം അമ്മ... ആ ചേട്ടൻ പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാ നന്ദു വന്നത്.. എന്ത് പറ്റി ലെച്ചു എന്നും ചോദിച്ചാ അവള് ഓടി വന്നേ.. അവള് തന്നെയാ ബാമും പുരട്ടി തന്നേ... എന്നിട്ട് എന്നെ കുറെ ചീത്തയും പറഞ്ഞു... അവളുടെ ഭാവം കണ്ടാൽ അവളാ എന്റെ ചേച്ചി എന്ന് തോന്നും.... പ്രായത്തിന്റെ വ്യത്യാസം അധികം ഇല്ലല്ലോ.. അതോണ്ട് അവളെന്നെ ചേച്ചി എന്ന് വിളിക്കാറ് പോലും ഇല്ല... ആ ചേട്ടൻ എടുത്തോണ്ട് വന്നതൊന്നും ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞില്ല.... ചീത്ത പറഞ്ഞാലോ... ആരാ ഏതാ എന്നൊന്നും അറിയാത്ത ആളല്ലേ... അവരൊക്കെ പേടിച്ച് പോവും... അമ്മ വന്നപ്പോ ഒരു ബഹളം ആയിരുന്നു... നോക്കി നടക്കണ്ടേന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്.. ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് വായി നോക്കാൻ നിന്നത് കൊണ്ടാ വീണതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ... അമ്മ ചൂട് പിടിച്ചു തന്നു... ഡോക്ടറുടെ പോവാണോന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ... എടീ നന്ദു... എണീറ്റ് വന്നു ചോറ് തിന്നുന്നുണ്ടോ... ഒക്കെത്തിനും പിന്നിലൂടെ നടന്നു പറഞ്ഞിട്ട് വേണം.. നന്ദുവിനെ ഒച്ചയിട്ട് അമ്മ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാ ഓരോന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് ഞാൻ നിർത്തിയത്.... അമ്മ തന്നേ എനിക്കുള്ള ചോറും കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് വന്നു... തൈലം പുരട്ടി ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോവരുതെന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ ഓർഡർ.... നേരത്തെ അമ്മയുടെ പരാതി പറച്ചില് കേട്ട് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്നതാ... കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്ത പറഞ്ഞു അമ്മ പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട്.... കിടക്കാൻ നേരം അച്ഛനും വന്നു ശ്രദ്ധിക്കണ്ടേ ലെച്ചൂട്ടി എന്നും പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിച്ചു.. അച്ഛൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാ.. അമ്മ എത്ര ഒച്ചയിട്ടാലും നെവർ മൈൻഡ്.. ഞങ്ങള് മക്കളോട് സ്നേഹവും... അച്ഛന് അമ്മയെ ഇഷ്ടമില്ലാതെയല്ല.. മൗനം വിദ്വാന് ഭൂഷണം എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ.... എന്നാല് ഈ അച്ഛന് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വാഷിംഗ്‌ മെഷീൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്താലെന്താ... കാശില്ലാഞ്ഞിട്ടൊന്നും അല്ലല്ലോ... ഞാനും നന്ദുവും ഒരുമിച്ചാ കിടക്കുന്നത്... നന്ദു കൂർക്കം വലിച്ചു ഉറങ്ങുമ്പോ എന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ ആ ചേട്ടനെ പറ്റി ആയിരുന്നു... അഭിമന്യു... പേര് പറയുമ്പോൾ പോലും അടിവയറ്റിൽ നിന്ന് പൂമ്പാറ്റ പറന്നു പോകും പോലെ... ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ... അയ്യോ... ************************ അച്ഛന് എങ്ങനെയുണ്ട്... കട്ടിലിൽ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്ന മധുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇരുന്നു മനു... നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് നോക്കികൊണ്ടായിരുന്നു ചോദ്യം... കണ്ണുകൾ തുറന്നു അദ്ദേഹം... കുറവുണ്ട് മോനെ... മ്.. കുറച്ചൂസത്തിന് പണിക്ക് പോവണ്ട... ഞാനേ നാളെ മുതല് ബസിൽ പോവാ... രഘുവേട്ടനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അത്‌ വേണോ മോനെ... റിസൾട്ട്‌ വന്നിട്ട്... റിസൾട്ട്‌ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആയിക്കോട്ടെന്നേ... എന്തായാലും ഈ പഠിച്ചതിന്റെ ജോലി ഒന്നും എനിക്ക് കിട്ടാൻ പോണില്ല... പിന്നെ എവിടെയെങ്കിലും ഒക്കെ അന്വേഷിച്ചു പറയാൻ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വേണം.. അതും ഇല്ലല്ലോ.... മോനെ... അച്ഛൻ വിഷമിക്കണ്ട.... ഒക്കെ ശെരിയാവുംന്നേ... ഞാനേ മുതലാളിയെ ഒന്ന് കാണാൻ പോട്ടെ.. രഘുവേട്ടൻ പറഞ്ഞിരുന്നേ... വണ്ടി ഓടിക്കാനാണോ മോനെ...നീ കുഞ്ഞല്ലേടാ... പിന്നേ.. കുഞ്ഞ്.... 23 വയസ്സായി എന്റെ അച്ഛാ.... ഒരു വണ്ടി ഓടിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഒക്കെ എനിക്കുണ്ട്.... ഞാൻ പിന്നെ വെറുതെയാണോ ഹെവി വെഹിക്കിൾ ലൈസെൻസ് എടുത്തത്.... ഇനിയിപ്പോ മൊതലാളി എന്റെ കയ്യില് ഒരു ബസ്സൊക്കെ വിശ്വസിച്ച് ഏൽപ്പിക്കോ ആവോ.... അതേ ഉളളൂ ടെൻഷൻ... ഞാനെന്നാ ഈ ഡ്രെസൊന്ന് മാറീട്ട് പോയിട്ട് വരാം... അവൻ അതും പറഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റ് പോയിരുന്നു.... എന്റെ മോന് നല്ല വിഷമം ഉണ്ട് മധുവേട്ടാ... അവനെ കൊണ്ട് ഒന്നിനും പറ്റണില്ലല്ലോ എന്ന വിഷമാ..... അവൻ വിഷമിക്കണത് എന്തിനാ... ഇതിപ്പോ ചെറിയൊരു പനിയല്ലേ എനിക്ക് വന്നുള്ളൂ.... എനിക്ക് ആരോഗ്യം ഉള്ള കാലത്തോളം ഒരു കുഴപ്പം ഇല്ലാണ്ട് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.... വയ്യാണ്ടായാലാ... നിങ്ങളിങ്ങനെ വെഷമിക്കണ്ടേ... അവനില്ലേ... മ്... അച്ചു വിളിച്ചിരുന്നോ... കുറച്ചു മുന്നേ വിളിച്ചിട്ട് വെച്ചതേയുള്ളൂ... എന്താ അവിടത്തെ വിശേഷം... ഓ... എന്ത് പറയാൻ... കുറെ പരാതീം പരിഭവോം തന്നെ... ആ കൂട്ടത്തിന്റെ ഇടയില് കെടന്ന് നട്ടം തിരിയാ എന്റെ കൊച്ച്... ഹാ.. അതിന്റെ വിധി അങ്ങനെ.... എന്റെ മോൾക്ക് ഒക്കെ കിടന്നു അനുഭവിക്കാനാ യോഗം... ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അയാളും ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്തു.... മൂന്ന് മക്കളിൽ മൂത്തത് മോളാണ്... അശ്വതി.... അതിന് താഴെ രണ്ട് ആമ്പിള്ളേർ... മനുവിന് താഴെ ഉള്ളവൻ പ്ലസ് ടു വിന് പഠിക്കുന്നു.. അനൂപ്... പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞു എഞ്ചിനീയറിംഗ്ന് പോണം എന്ന് പറഞ്ഞാ നടപ്പ്... അതിനുള്ള കാശ് ഒപ്പിക്കാൻ എന്തു ചെയ്യും എന്നാണ്.... അതിനിടയിലാ അച്ചുവിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടില് ഓരോരോ ആവശ്യങ്ങൾ.. സ്ത്രീധനം മുഴുവൻ കൊടുത്ത് തീർത്തത് തന്നേ കുറച്ചു നാള് മുന്നെയാ.. അതിന്റെ ഇടയില് അവളുടെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞു.. സനീഷിന്റെ പെങ്ങളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.. അതിന് അച്ചുവിന്റെ സ്വർണം എടുത്തിട്ടും അവരുടെ പരാതി ഒഴിയുന്നില്ല... എല്ലാ ഭാരവും കൂടെ ചുമക്കാൻ വയ്യാതെ ആയിരിക്കുന്നു.. എന്ന് വേണമെങ്കിലും തളർന്ന് പോകും തന്റെ ശരീരം.... അതിനുള്ള സൂചന ഒക്കെ ശരീരം കാണിച്ചു തുടങ്ങി.... ആലോചനകളോടെ കിടക്കുമ്പോൾ മുന്നോട്ടുള്ള ഭാവി തന്റെ മകന്റെ കയ്യിലാണ് അവനൊരു നല്ല ജോലി കിട്ടുന്നതോടെ എല്ലാം ശെരിയാകും എന്ന പ്രത്യാശ ആയിരുന്നു.... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/50226/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

കട്ടിലിൽ ജീവഛവമായി കിടക്കുന്ന നിന്റെ തള്ളയെ കണ്ടിട്ടാണോ നീയി അഹങ്കരിക്കുന്നത്...??? ഉള്ള പഠിപ്പും അവസാനിപ്പിച്ചു കൊല്ലം മൂന്നായില്ലേ നീ ഇതിനകത്തു കയറി ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്... മതി.... ഇപ്പോൾ ഒത്തു വന്ന ഈ ബന്ധം ഞാൻ ഉറപ്പിക്കാൻ പോകുകയാ.... അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കളരിക്കൽ ആഞ്ജനേയന്റെ ഭാര്യ എന്ന പദവിക്ക് നിനക്കെന്ത് യോഗ്യതയാ ഉള്ളത്... അവർ ഇങ്ങനെയൊരു ബന്ധം ആലോചിച്ചത് തന്നെ എനിക്കിപ്പോഴും അത്ഭുതമാ.... അതുകൊണ്ട് അധികം ആലോചിക്കാനൊന്നും ഇല്ല... ഞാൻ അവർക്ക് വാക്ക് കൊടുക്കാൻ പോകുകയാ..... ഉമ്മറ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് അമ്മാവൻ വിറഞ്ഞു തുള്ളുമ്പോൾ ഗൗരി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അമ്മയെ നോക്കി.... പാവം... ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും ആകാത്ത അവസ്ഥയിലും ആ കണ്ണിൽ നീർച്ചാൽ ഒഴുകുകയാണ്...മകളെയോർത്ത് അത്ര മാത്രം വേവലാതി ആ ഹൃദയത്തിലുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാം.... വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന അമ്മായിയുടെ മുഖത്ത് സഹതാപം ആണെങ്കിൽ ഭാമേച്ചിയുടെ ചുണ്ടിലെ പുച്ഛം അവൾ വ്യക്തമായി കണ്ടു.... രാധികേ.... ആ ഫോണോന്ന് കൊണ്ടു വാ... ഇപ്പോൾ തന്നെ അവരെ വിളിച്ചു സമ്മതമാണെന്ന് പറയട്ടെ.... അമ്മാവന്റെ വാക്ക് കേട്ട് അമ്മായി ഫോണുമെടുത്തു ഉമ്മറത്തേക്ക് പോയതും ഗൗരി പുറകെ ഓടി... അമ്മാവാ... വേണ്ട.... ഭാമേച്ചിടെ കാര്യം നടക്കട്ടെ... എന്റെ... എന്റേത് വേണ്ട.... അത് നീയാ തീരുമാനിക്കണേ....??രണ്ടും ഒരുമിച്ചു നടത്താനാ അവർക്ക് താല്പര്യം... അപ്പോൾ പിന്നെ അത് പറ്റില്ല ഇത് മാത്രംന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ മോളുടെ ജീവിതം വെച്ചു കളിക്കണോ ഞാൻ... കളരിക്കൽക്കാരെ നിനക്ക് അറിയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാണ്. വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ വാക്കാ...നിന്റെ നിഷേധം കൊണ്ട് എന്റെ കുട്ടീടെ ജീവിതം കൂടി ഇല്ലാണ്ടാവും...അതിന് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.... അങ്ങനെ പറയല്ലേ അമ്മാവാ.... എല്ലാം അമ്മാവന് അറിയുന്നതല്ലേ... ഒരാളെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വഞ്ചിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.... ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിർത്താതെ ഒഴുകിയെങ്കിൽ... ജയശങ്കർ അത് മാനിച്ചതേയില്ല... ഇതിലിപ്പോ എന്താ ഇത്ര വഞ്ചന...? പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പിള്ളേർ ഓരോ കുസൃതി കാണിച്ചെന്നു വെച്ച്.. അതിന്റെ പേരിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനും ഇങ്ങനെ നിൽക്കാമെന്നാ നിന്റെ തീരുമാനം...!? തന്റെ ജീവിതം തന്നെ തകർത്ത ആ സംഭവത്തെ വെറുമൊരു നിസാരകാര്യമായി കാണുന്ന അമ്മാവനോട് അവൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി.. അതൊക്കെ അന്ന് കഴിഞ്ഞു.. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആരറിയാൻ പോകുന്നു അതെല്ലാം...?? ഈ വീട്ടിലുള്ളവർക്കേ അറിയൂ.. ഞങ്ങൾ ആരും ഇത് വിളിച്ചു കൂവാനൊന്നും പോകുന്നില്ല..നീയും തത്കാലം അതൊക്കെ മറക്കാ... എന്നിട്ട് കളരിക്കലെ മരുമകളായി ഇനിയുള്ള കാലം ജീവിക്കാൻ നോക്ക്.... അതും പറഞ്ഞയാൾ ഫോണിൽ ദേവനാരായണൻ എന്ന് സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന നമ്പറിലേക്ക് കോൾ ചെയ്തു... തന്റെ മകളെയും അനന്തരവളെയും കളരിക്കലെ മരുമക്കളായി അയക്കാൻ സമ്മതമാണെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് നിൽക്കാൻ ആകാതെ ഗൗരി വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.... അവളുടെ കണ്മുന്നിൽ ഇപ്പോഴും ആ രാത്രിയാണ്... കോളേജിലെ ആർട്സ് ഡേ യുടെ അന്നത്തെ ആ നശിച്ച രാത്രി.... തന്റെ ജീവിതവും മാനവും നഷ്ടമായ ആ രാത്രിയോടെ, ജീവിതം തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കാത്തത്തിൽ അവൾക്ക് സ്വയം കുറ്റബോധം തോന്നി... ഇല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് മറ്റൊരുവന്റെ താലിക്ക് കഴുത്തു നീട്ടി അയാളുടെ ജീവിതം കൂടി നശിപ്പിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു.... തനിക്ക് മുന്നിൽ ഇനി ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ....ആഞ്ജനേയനെ കാണണം.. എല്ലാ സത്യവും അയാളോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞ് ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ പറയണം....പക്ഷെ എങ്ങനെ.... മുറിയിൽ ആലോചനയോടെ ഇരിക്കുമ്പോഴൊണ് അമ്മായി അങ്ങോട്ട് വന്നത്... മോളെ... ഗൗരി.... അവളോടുള്ള സഹതാപവും ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭയവും ആ മുഖത്ത് മാറി മാറി കാണാമായിരുന്നു... വിഷമിക്കാതെ കുട്ടി.... ഇനിയും ഇങ്ങനെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു ജീവിതം പാഴാക്കിയിട്ട് കാര്യമില്ല... മോൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അങ്ങ് കരുതുക.. എന്നിട്ട് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കണം.. അതല്ലാതെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗവും ഇല്ല മോളെ... അമ്മാവന്റെ ദേഷ്യം നിനക്കറിയാവുന്നതല്ലേ... എനിക്ക് കൂടി ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല അദ്ദേഹത്തോട്... പിന്നെ.. നിന്റെ അമ്മയിപ്പോഴും ആ കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയാ...നിന്നെയോർത്താ അവൾക്ക് അത്രയും വേദന...അത് കൂടി ഓർക്കണം ന്റെ മോള്.... അമ്മായി... എങ്ങനെയാ ഞാൻ.....ഒരു തേങ്ങലോടെ അവൾ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു... എല്ലാം മറക്കണം മോളെ... എളുപ്പമാവില്ലെന്ന് അമ്മായിക്കറിയാം... പക്ഷെ... തത്കാലം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് കരുതി.. പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ മനസ് കൊണ്ട് നീ തയ്യാറാവണം....!! അമ്മായിയുടെ ആശ്വാസവാക്കുകളൊന്നും അവളെ തെല്ലും ബാധിച്ചില്ല... നാട്ടിലെ ഏറ്റവും പേര് കേട്ട തറവാട്ടുകാരാണ് കളരിക്കൽ... കളരിക്കലെ ശങ്കരനാരായണനും ദേവകിക്കും രണ്ട് മക്കളാണ്... ദേവനാരായണനും ദേവപ്രഭയും... ദേവനാരായണൻ വിവാഹം ചെയ്തത് ജയശ്രീയെ ആണ്... വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് അവർക്ക് കുഞ്ഞുണ്ടായത്... ആഞ്ജനേയൻ! എല്ലാരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട അച്ചു! പ്രസവത്തോടെ ജയശ്രീക്ക് ചില ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായി.. അധികം വൈകാതെ അവർ ഇഹലോക വാസം വെടിഞ്ഞു.... ഇതേ സമയം തന്നെയാണ് അയാളുടെ സഹോദരി ദേവപ്രഭക്കും കുഞ്ഞുണ്ടായത്..അവർക്കും ആൺകുട്ടിയായിരുന്നു.. അഭിമന്യു... അഭിയും അച്ചുവും ചെറുപ്പം മുതൽ ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളർന്നു... ഇതിനിടെ ദേവനാരായണനെ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കാൻ ദേവകിയമ്മ നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...ഒരു കൈക്കുഞ്ഞുള്ള, വിധവയായ വസുന്ധരയായിരുന്നു അയാളുടെ രണ്ടാം ഭാര്യ.... അച്ചുവിനോടും അഭിയോടും ഒപ്പം രുദ്രൻ എന്ന് ഓമനിച്ചു വിളിക്കുന്ന അനിരുദ്ധനും വളർന്നു... കാലം അവരിൽ കൗമാരവും യൗവനവും വർഷിച്ചു.... അച്ചുവിനും അഭിക്കും ഇരുപത്തിയെഴു തികഞ്ഞതോടെ അവർക്ക് വധുവിനെ തിരയലായിരുന്നു വസുന്ധരയുടെയും പ്രഭയുടെയും പ്രധാന ജോലി... ആഞ്ജനേയൻ കളരിക്കൽ വക ബിസിനസും സ്ഥാപനങ്ങളും നോക്കി നടത്തുകയാണെങ്കിൽ.. അഭിമന്യു സ്വന്തമായി കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനി നടത്തുന്നൊരു എഞ്ചിനീയർ ആയിരുന്നു... അനിരുദ്ധൻ എഞ്ചിനീയറിങ് കഴിഞ്ഞ് ബാംഗ്ലൂരിൽ ഇന്റേൺഷിപ്പ് ചെയ്യുന്നു... ആഞ്ജനേയനെയും അഭിമന്യുവിനെയും മോഹിക്കാത്ത പെണ്ണുങ്ങളില്ല നാട്ടിൽ...അതിൽ തന്നെ അച്ചുവിനാണ് മുൻ‌തൂക്കം കൂടുതൽ... അവന്റെ ഒത്ത ഉയരവും കരുത്തുറ്റ ശരീരവും വിരിഞ്ഞ മാറും അഴകുറ്റ മുഖവും എല്ലാം അന്നാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികൾ രഹസ്യമായും പരസ്യമായും ആരാധിച്ചിരുന്നു.... അഭിയും സൗന്ദര്യത്തിലും സ്വഭാവഗുണത്തിലും ഒട്ടും മോശമല്ല...എന്നാൽ ആഞ്ജനേയനോളം എടുപ്പും ദേഷ്യവും ഒന്നും അവനില്ലായിരുന്നു.. വധു അന്വേഷണം തുടങ്ങിയ ആദ്യ നാളുകളിൽ പല വലിയ തറവാടുകളിൽ നിന്നും ആലോചനകൾ കളരിക്കലിൽ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു... എന്നാൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഗൗരിയെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ചു കണ്ട ആഞ്ജനേയൻ തന്നെയാണ്.. അവളെ കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ വീട്ടുകാരെ നിർബന്ധിച്ചത്.. ഇതേ സമയം അവളോടൊപ്പം കണ്ട ഭാമയെ അഭിക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു... അതോടെ രണ്ട് പേർക്കുമായി അവരെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് കളരിക്കൽ തറവാട്ടുകാർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഭാമയുടെ അച്ഛൻ അവരെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ സ്വീകരിച്ചു... അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് അവരെ കണ്ടതുകൊണ്ട് ഔദ്യോഗികമായൊരു പെണ്ണു കാണൽ ചടങ്ങ് ഉണ്ടായില്ല... ജയശങ്കർ തീരുമാനം വിളിച്ചറിയിച്ചതിനെ തുടർന്ന് എത്രയും വേഗം ജാതകം നോക്കി...മുഹൂർത്തം കുറിക്കാമെന്ന് തീരുമാനമായി.... കണ്ണാടിക്ക് മുൻപിൽ നവവധുവായി അണിഞ്ഞൊരുകുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത് തെല്ലും സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു... പകരം ആ കണ്ണുകൾ ഈറമായിരുന്നു... ആഞ്ജനേയനെ കണ്ടൊന്ന് സംസാരിക്കാൻ ആവും വിധം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല... ഇനി അൽപ സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ താൻ അയാളുടെ ഭാര്യയാണ്... ചതിയാണിത്... അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന വഞ്ചന... മനസ് തന്നെ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തി തേജോവധം ചെയ്യുകയാണ്... അവരെത്തി.....!!! പുറത്ത് നിന്നും ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് കേൾക്കെ നെഞ്ചിടിപ്പേറി.... വിവാഹ വേദിയിലേക്ക് കയറും മുൻപേ കാരണവന്മാർക്ക് ദക്ഷിണ വെച്ച് കാല് തൊട്ടു വണങ്ങുന്ന ചടങ്ങായിരുന്നു... എല്ലാവരുടെയും അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയ ശേഷം അമ്മായി അവളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി.. അവിടെ തളർന്നു കിടക്കുന്ന തന്റെ അമ്മയുടെ കാൽ കീഴിൽ ദക്ഷിണ വെച്ചവൾ ആ പാദം തൊട്ട് തൊഴുതു... അമ്മേ..... നന്നായി വരും ന്റെ കുട്ടി.... ദീർഘസുമംഗലിയായിരിക്കട്ടെ.... അമ്മ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അനുഗ്രഹിച്ചു.... മോളെ.... അമ്മക്ക് നീയൊരു വാക്ക് തരണം.... ഇന്ന് മുതൽ എല്ലാം മറന്നു, നീ ആഞ്ജനേയന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കണം... പഴയതൊന്നും ഒരിക്കലും ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്...കഴുത്തിൽ താലി വീഴുന്നതോടെ നീ എല്ലാം മറക്കണം...!!! ആവില്ലെന്ന് ബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും സമ്മതിച്ചു... മനസാക്ഷിയെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ കുഴിച്ചു മൂടി പുതിയൊരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടവൾ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു... അവിടെ നിറപറക്ക് മുൻപിൽ ഇരിക്കുന്നവനെ ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളു... അമ്മായി അവളെ വേഗം അവനടുത്തേക്ക് ഇരുത്തി... അവരുടെ താലിക്കെട്ട് കഴിഞ്ഞാണ് അഭിയുടെയും ഭാമയുടെയും... പൂജാരി താലി ചരടെടുത്തു നീട്ടിയതും കരുത്തുറ്റ രണ്ടു കൈകൾ അതേറ്റു വാങ്ങുന്നതും തന്റെ നേർക്ക് നീട്ടുന്നതും അറിഞ്ഞവൾ കണ്ണുകളടച്ചു... എന്റേതാക്കട്ടെ ഞാൻ....!? കാതോരം കേട്ട ആർദ്രമായ സ്വരവും ചുടു നിശ്വാസവും അവളുടെ മിഴികളെ അവന് നേരെ ഉണർത്തി... അപ്പോഴും കെട്ടാതെ അവൻ ആ താലി കഴുത്തിലേക്ക് ചേർത്തു നിൽക്കുകയാണെന്ന് കാണെ അവൾ നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി... എന്തോ അതുവരെ മനസിലുണ്ടായിരുന്ന ഭയവും സങ്കടവുമെല്ലാം എങ്ങോ പോയ്‌ ഒളിച്ചത് പോലെ... താലിചരട് മൂന്ന് വട്ടം മുറുക്കുമ്പോൾ... ഇന്ന് മുതൽ ആയുസ് അവസാനിക്കും വരെ ഈ താലി ന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉണ്ടാവണേ ഭഗവാനെ... ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നല്ല പാതിയായിരിക്കാൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണേ... എന്നൊരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി..... മന്ത്രോചാരണങ്ങളോടെ അവർ മണ്ഡപം വലം വെച്ച ശേഷം, അഭിയുടെയും ഭാമയുടേം ചടങ്ങായിരുന്നു... അത് കഴിഞ്ഞ ഉടൻ സദ്യയും കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു കാറിലായി വധൂവരന്മാർ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.... കാറിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയെ ഓർത്തായിരുന്നു ഗൗരിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത്... അമ്മായി നോക്കും, എങ്കിലും താനുള്ളത് പോലെയാവില്ലല്ലോ...വലത്തേ കൈകൊണ്ട് കവിളിൽ ഒഴുകിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചകറ്റുമ്പോൾ ഇടം കയ്യിൽ ഒരു കൈ മുറുകുന്നത് അറിഞ്ഞു... അവൾ പതിയെ മിഴികൾ ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ആഞ്ജനേയൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.. അപ്പോഴും ആ കൈകൾ അവളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.. കളരിക്കൽ തറവാട്....!!! വലിയ പടിപ്പുരയും കൂറ്റൻ മതിൽകെട്ടും എല്ലാമായി പ്രൗഡിയോടെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നൊരു ഇരുനില തറവാട്.... കാർ നിർത്തി അവർ ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും നിലവിളക്കുമായി വസുന്ധരയും പ്രഭയും ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു... ആ വിളക്ക് ഏറ്റു വാങ്ങി വലതു കാൽ വെച്ച് ഗൗരിയും ഭാമയും പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.... മോളെ... ഇതാ അച്ചുവിന്റെ മുറി... കുളിച് ഫ്രഷ് ആയി താഴേക്ക് വാ.. അമ്മ അവിടെ ഉണ്ടാകും കേട്ടോ....പിന്നെ മോൾക്ക് വേണ്ട ഡ്രസ് എല്ലാം ആ കബോർഡിൽ ഉണ്ട്.. ഗൗരിയെ ആ വലിയ മുറിയിലേക്ക് കയറ്റി അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വസുന്ധര താഴേക്ക് പോയി... അവൾ ആ മുറിയാകെ വീക്ഷിച്ചു.. അത്രമേൽ അടുക്കും ചിട്ടയും ഉള്ള മുറി... വലിയ കിങ് സൈസ് ബെഡും അതിനരികെ വലിയൊരു കബോർഡും.. എതിർ വശത്തൊരു മേശയും കസേരയും മേശയിൽ ഒരു ലാപ്ടോപ്പും പെൻഹോൾഡറും ഇരിപ്പുണ്ട്... ഒരു വിധേന ഇട്ടിരിക്കുന്ന ആഭരണങ്ങളും മുല്ലപ്പൂവും അവൾ അഴിച്ചു മാറ്റി... ആഭരണങ്ങൾ കൂടുതലും ഭാമേച്ചിക്കാണ്... അതിൽ പരിഭവമില്ല.. ഭാമേച്ചിയെ അത്രയും നന്നായി ഇറക്കി കൊടുക്കണമെന്ന് അമ്മാവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.. അവൾ ആ കബോർഡ് തുറന്നു..ഹാങ്കറിൽ കൊളുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന വെള്ള മുണ്ടുകൾ... തെല്ലും ചുളിവ് ഇല്ലാതെ അലക്കി തേച്ചു ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്... തുണിക്കടയിൽ എന്നപോലെ തേച്ചു മടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഷർട്ടുകൾ തൊട്ടപ്പുറത്തു...കൂടാതെ ഫോർമൽ ഡ്രസ്സുകൾ വേറെ...ആഞ്ജനേയന്റെ വ്യക്തിത്വവും ചിട്ടയുമെല്ലാം അതിൽ നിന്ന് തന്നെ മനസിലായി അവൾക്ക്... കബോർഡിലെ അടുത്ത സെക്ഷൻ തുറന്നപ്പോൾ അവിടെ ഒരുപാട് സാരികൾ അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു.. എല്ലാം പുതിയവ..ഇതൊക്കെ അദേഹത്തിന്റെ അമ്മയായിരിക്കും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുക... ... തന്റെ കൃത്യം അളവിലുള്ള കൂപ്പായങ്ങളും കണ്ടവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അതിൽ നിന്നോരെണ്ണം എടുത്തു... വീട്ടിൽ ചുരിദാർ ആണ് ഇടാറ്... അതായിരുന്നു സുഖം... അവൾ വേഗം കുളിമുറിയിലേക്ക് കയറി.... കുളിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ മനസിന് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം പോലെ.... ആഞ്ജനേയന്റെ താലി കഴുത്തിൽ വീണാൽ പിന്നെ പഴയതൊക്കെ മറക്കണേ മോളെ... ന്നുള്ള അമ്മയുടെ വേദന നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ഓർത്തു... മനഃപൂർവം ഒന്നും ഓർക്കാതെയിരിക്കാൻ മനസിനെ ചട്ടം കെട്ടി... അപ്പോഴേക്കും പെട്ടന്നാരോ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി വന്നത് അറിഞ്ഞവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി... ആഞ്ജനേയൻ.. ആഞ്ജനേയൻ മുറിയിലേക്ക് വന്നതും ഗൗരി പരിഭ്രമത്തോടെ ഒരു അരിക് ചേർന്ന് നിന്നു... അവൻ പോക്കറ്റിലെ ഫോണും പേഴ്‌സും ടേബിളിൽ വെച്ചു... ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൻസ് ഓരോന്നായി അഴിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരിയെ നോക്കി... കുളിച്ചോ...? മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ ചോദിക്കുന്നവനെ ഗൗരി ആകപ്പാടെ നോക്കി... മ്മ്മ്... കളരിക്കൽ ആഞ്ജനേയൻ എന്ന് ഒത്തിരി കേട്ടിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ഇന്നുവരെ ഈ മുഖം പോലും നേരാം വണ്ണം കണ്ടിട്ടില്ല... അമ്പലത്തിൽ പോകുമ്പോൾ ഒരു മിന്നായം പോലെ കാണാം ഇടക്ക്.. മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... പൗരുഷം തുളുമ്പുന്ന അഴകാർന്ന മുഖം... കുഞ്ഞു പുരികവും കണ്ണുകളും.. നീണ്ട മൂക്ക്.. കട്ടിയുള്ള താടിയും അല്പം പിരിച്ചു വെച്ച പോലുള്ള മീശയും.... ഇടത്തെ കാതിൽ ഒരു സ്വർണ കടുക്കൻ... ഷർട്ട് പൂർണ്ണമായും അഴിച്ച് അവൻ കബോഡിന് അടുത്തുള്ള ലോണ്ടറി ബാസ്കറ്റിലേക്ക് ഇട്ടു... വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന മസിൽ കണ്ടതും ഗൗരിയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി... കഴിഞ്ഞോ...?? ആഞ്ജനേയൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു... അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത്.... എ.. എന്ത്....? ഗൗരി പരിഭ്രമത്തോടെ മിഴികളുയർത്തി അവനെ നോക്കി... എന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു കഴിഞ്ഞോ.. ന്ന്..... ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ടവൻ വീണ്ടും അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നതും ഗൗരി ചുമരിൽ തട്ടി നിന്നു... അ.. അത്.. ഞാൻ.. ഇതുവരെ കാണാത്തത് കൊണ്ട്... മ്മ്മ്?? നീയെന്താ ആണുങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ...? വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചതും ഗൗരിക്ക് ആകെ എന്തോ പോലെയായി... ദേ... ഈ തലയിൽ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നത് എന്റെ ടവൽ ആണ്...അതിങ് തന്നേക്ക്...പിന്നെ,, എന്റെ സാധനങ്ങൾ ആരും എടുക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല....മ്മ്മ് വേഗം താ.... മുഖത്തെ ഗൗരവം വിടാതെ പറയുന്നവനെ പരിഭ്രമത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ തല തുവർത്തിയിരുന്ന ടവൽ അഴിച്ചു അവന് നീട്ടി... കൂസലില്ലാതെ അത് വാങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ നടന്നതും ഗൗരിയുടെ മുഖമാകെ ചുവന്നു കലങ്ങി... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൂ.... ഏറെയൊന്നും മോഹിച്ചിട്ടില്ല.. പക്ഷെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തനിക്കൊരു സ്ഥാനം ഉണ്ടാകും എന്നും ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും ഓർക്കാതെ അവന് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കാം എന്നുമുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ ഉള്ളിൽ നാമ്പിട്ടു തുടങ്ങിയതാണ്... അതിനെയാണ് തെല്ലും കരുണയില്ലാതെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെയാവൻ നുള്ളി നോവിച്ചത്... അല്ലെങ്കിലും ഗൗരിക്ക് നല്ലതൊന്നും വിധിച്ചിട്ടില്ല... സമാധാനവും സന്തോഷവും ഒട്ടും... ഉള്ളിൽ തിങ്ങി വന്ന പരിഭവം മുഴുവൻ കണ്ണുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി... അവൾ വേഗം മുറി വിട്ട് താഴേക്ക് നടന്നു... അവിടെ അമ്മയും ഭാമേച്ചിയും പിന്നെ ആരൊക്കെയോ നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്... അയ്യോ... മോളെന്താ ഈ സാരി ഉടുത്തെ... പകിട്ടുള്ളത് വേറെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ... വസുന്ധര അവളെ കണ്ടപാടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... കുഴപ്പമില്ല അമ്മേ.. ഇതാ ഉടുക്കാൻ സുഖം... അവളൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... ആഭരണങ്ങൾ ഒക്കെ ഊരി വെച്ചോ?? ഇന്നത്തെ ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞിട്ട് അഴിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു... പ്രഭ അല്പം കാര്യമായി തന്നെ പറഞ്ഞു.. എന്ത് ചടങ്ങ്....? ഗൗരി പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു.. പ്രഭയും വസുന്ധരാമ്മയും ചുറ്റുമുള്ള സ്ത്രീകളും ഒന്ന് ചിരിച്ചതല്ലാതെ ആരും മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... ഭാമ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ഇളിച്ചു... പിന്നെ കണ്ണുകൊണ്ട് ഇനി ഇങ്ങനെ മണ്ടത്തരം പറയരുതെന്ന് വിലക്കി... അപ്പോഴേക്കും മുകളിൽ നിന്ന് ആഞ്ജനേയൻ ഇറങ്ങി വരുന്നതവൾ കണ്ടു... ഇപ്പോൾ ഒരു വെള്ള മുണ്ടും പച്ച ഷർട്ടുമാണ് വേഷം... അവൻ അവരെയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ നേരെ ഉമ്മറത്തേക്ക് പോയി.. എന്നാലും അച്ചൂന് ഇങ്ങനെയൊരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെ ഇഷ്ടമാവും എന്ന് ഞങ്ങൾ ആരും കരുതിയില്ലാട്ടോ വസുന്ധരാമ്മേ... ഇതിപ്പോ അവനായിട്ട് തന്നെ കണ്ടു പിടിച്ച കുട്ടിയാ ല്ലേ.... കൂട്ടത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ ചോദിച്ചപ്പോൾ വസുന്ധര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ മുടിയിൽ തലോടി.. എല്ലാം അവന്റെ ഇഷ്ടമാ.... അതുപോലെ തന്നെ അഭി മോനും.. അത് പിന്നെ അവര് രണ്ടും ചെറുപ്പം മുതലേ അങ്ങനെ അല്ലെ... ഇരട്ടകളെ പോലെയാ.... വസുന്ധര അത് പറയുമ്പോൾ ഭാമയുടെ മുഖത്ത് അത്രയും തെളിച്ചമില്ലാത്തൊരു ചിരി വിടർന്നു...എന്തോ അവൾക്കും മോഹമായിരുന്നു ഒറ്റയാനെ പോലെ തലയുയർത്തി നടക്കുന്ന ആഞ്ജനേയനോട്‌...അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോഴെല്ലാം കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ അവന് ഗൗരിയെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു ആലോചന വന്നപ്പോൾ മനസാകെ നീറി പുകയുകയായിരുന്നു... വാശി കാണിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ വന്ന ബന്ധം പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകും എന്ന് കരുതിയാണ് അടങ്ങിയത്.. എന്തായാലും കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരേ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെയല്ലേ വരുന്നത്... അടുത്ത് നിന്നൊന്നു കാണുകയെങ്കിലും ചെയ്യാമല്ലോ... ഓരോന്നോർത്ത് നെടുവീർപ്പോടെ ഭാമ ഗൗരിയെ നോക്കി... അവൾ അപ്പോഴും ആഞ്ജനേയന്റെ വാക്കുകളിലെ നീരസം ഓർത്ത് നൊമ്പരത്തോടെ നിൽക്കുകയാണ്.... രാത്രിയോടെ ബന്ധുക്കൾ ഏറെക്കുറെ പിരിഞ്ഞു പോയി... തറവാട്ടിൽ ഉള്ളവർ മാത്രം അവശേഷിച്ചു... വസുന്ധരയും പ്രഭയും മരുമക്കളുടെ കയ്യിൽ ഓരോ ഗ്ലാസ്സ് പാലുമായി അവരെ മുറിയിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു.... ഗൗരി പാൽ ഗ്ലാസ്സുമായി മുറിയിലേക്ക് കയറുന്നത് നോക്കി അല്പം അസൂയയോടെ തന്നെ ഭാമ മുറിയിലേക്ക് കയറി.... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/50049/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

ഇന്നത്തെ ദിവസമെങ്കിലും അൽപ്പം നേരത്തേ ചെല്ലാമെന്ന് വെച്ചാൽ അതിനും സമ്മതിക്കരുത്. വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് തുടങ്ങിക്കോളും. നശിച്ചൊരു മഴ. " ഇടുപ്പിലിരുന്ന വെള്ളം നിറഞ്ഞ കലം വിറകടുപ്പിലേക്ക് ഇറക്കി വെച്ചവൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു. അടുപ്പിലേക്ക് വെക്കാനായി വിറക് തിരഞ്ഞെങ്കിലും കൈയിൽ കിട്ടിയ പൊടി വിറക് കണ്ടപ്പോൾ ആ കാര്യത്തിലും തീരുമാനമായെന്ന് ഉറപ്പായി. " ഇല്ല.. വെട്ടി നുറുക്കിയിട്ടതും തീർന്നു. " ദേഷ്യത്തോടെ കൈയിൽ ഇരുന്ന പൊടി വിറക് അടുപ്പിലേക്ക് തന്നെ തള്ളി കയറ്റിവെച്ചു. പിന്നെന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അടുക്കള കടന്ന് ആദ്യം കാണുന്ന മുറിയിലേക്ക് കയറി. അവിടെ പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുന്ന ആളെ കണ്ടതും ഇട്ടിരുന്ന ഫാനിന്റെ സ്പീടവൾ കുറച്ചു. " കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ കറന്റ് ബില്ല് 600 രൂപയാ. എല്ലാ വട്ടത്തേക്കാളും കൂടുതൽ. ഉപയോഗിക്കുന്നവർക്ക് ലാഭിഷായി അതങ്ങ് ചെയ്താൽ മതിയല്ലോ. ബാക്കി ഉള്ളവർ വേണം പണം അടയ്ക്കാൻ നുള്ളി പെറുക്കേണ്ടത്. " " കാലത്ത് തന്നെ അമ്മുമ്മ മുറുമുറുപ്പ് തുടങ്ങിയോ.. " പുതപ്പിനടിയിൽ നിന്നാശബ്ദം കേട്ടതും അവൾ സൈഡിലായി മാറ്റി വെച്ച പച്ചചൂരലെടുത്ത് പുതപ്പിന് മുകളിലോരടി കൊടുത്തു. " ഹാ.. അമ്മേ.. " അതിൽ നിന്നും ചാടി എഴുനേറ്റ് ഇരിന്ന് കാല് തടവുന്നവനെ അവൾ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. " ആകെ സമാധാനം കിട്ടുന്നത് ഒരു ഞായറാഴ്‌ചയാ. അന്നും ചൂരലും പൊക്കി പിടിച്ചോണ്ട് വന്നേക്കുവാ. നിനക്കെന്തുവാടി ചേച്ചി.. " " നിന്നെ ഞാൻ കിടത്താം.. ഇന്നലെ പെറുക്കി അടുപ്പിന്റെ അടിയിൽ ഇടാൻ തന്ന ഓലക്കാല് എവിടെയാടാ.. തീയെരിക്കാൻ ഒരു വകയില്ല അവിടെ. " " ഏത് ഓലക്കാല്.. " " ഏത് ഓലക്കാല് അല്ലേ.. " പറയുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ അവൾ ചൂരൽ ഉയർത്തുന്നത് കൂടി കണ്ടതും അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടി നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. " അയ്യോ തല്ലല്ലേ.. ഈ ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ പെട്ടന്നെങ്ങനെ പറയാനാ. ഞാൻ ഒന്ന് ആലോചിക്കട്ടെ. " " നിന്റെ ആലോചന കഴിയുന്നത് വരെ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കണോ. " " വേണ്ട.. കിട്ടി പോയി. ഇന്നലെ എന്നോട് പറഞ്ഞത് അടുപ്പിന്റെ അടിയിൽ കൊണ്ടിടാൻ അല്ലേ. അപ്പോഴാ ചന്തു വന്ന് ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാൻ വിളിച്ചത്. ആ ഒരു തിരക്കിനിടയിൽ ഞാൻ അത്‌ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒരിടത്തേക്ക് മാറ്റി വെച്ചിട്ടാ കളിക്കാൻ പോയത്. " " എവിടോട്ട്.. " " കോഴിക്കൂടിന്റെ സൈഡിൽ സേഫ് ആയിട്ട് ഉണ്ട്. വാ കാണിച്ചു തരാം. " അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറുന്നത് കണ്ടതും കാര്യം പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ തന്നെയവൻ പുറത്തേക്ക് ഓടി. " നിൽക്കെടാ അവിടെ. നിന്റെ പുറം ഞാൻ ഇന്ന് പൊളിക്കും. " " ഞാൻ എന്തോ ചെയ്തിട്ടാടി ചേച്ചീ.. എന്നെ ഇങ്ങനെ ഓടിക്കുന്നത്. അതവിടെ തന്നെ കാണും. " ഓടുന്നതിനിടയിൽ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞവൻ. എന്നാൽ പുറത്തെ മഴ കണ്ടതും ആ ഓട്ടം അടുക്കള വാതിലിൽ തന്നെ നിന്നു. " ഓ.. മൈ ഗോഡ്.. ഐ ആം ട്രാപ്പ്ഡ്. " അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ചെവിയിൽ നല്ലൊരു പിടിത്തം വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. " നീ സേഫ് ആയിട്ട് വെച്ചതെല്ലാം ദോ കിടന്ന് നനയുന്നു. നിന്നേ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്. " " ഇത്ര നാളും ഇല്ലാത്ത മഴ ഈ രാവിലെ പെയ്യുമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞോ. ഇത് വല്ലാത്ത ചതിയായിപ്പോയല്ലേ ചേച്ചി. " " നീ എന്റെ മുന്നീന്ന് പോയേ യദൂ... പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇനിയെന്നാ നീയൊന്ന് കേൾക്കുന്നത്. ഇന്നലെ അതെല്ലാം എടുത്ത് കൊണ്ടിട്ടാരുന്നേൽ ഇങ്ങനെ കിടന്ന് നനയുവോ. " " സോറി ചേച്ചി.. " തന്റെ മുൻപിൽ മുഖവും താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ട് അവൾക്ക് പിന്നെയൊന്നും പറയാനും തോന്നിയില്ല. " ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ. നീ ചെന്ന് പല്ല് തേക്കാൻ നോക്ക്. കിടക്കുന്ന പൊടി വിറക് കൊണ്ട് വല്ലതും ആക്കാൻ പറ്റുവോന്ന് നോക്കട്ടെ. " " സമയം ആറ് കഴിഞ്ഞതേ ഒള്ളു. ഇന്നേലും ഞാനൊന്ന് ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ. കൂടെ നല്ല മഴയും. " " എന്താന്ന് വെച്ചാൽ കാണിക്ക്. " " അല്ലേലും എന്റെ ചേച്ചിപെണ്ണ് പാവമാ. ഉമ്മാ.. " തന്റെ കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ച്, അകത്തേക്ക് ഓടിയവനെ കണ്ടവൾ ചെറുചിരിയോടെ പണികളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. " ഇന്നിപ്പോൾ എന്തോ കാട്ടിക്കൂട്ടാനാ.. ഇതെല്ലാം കൂടി ഗ്യാസിൽ ആക്കിയാൽ അത്‌ തീരുന്ന വഴി അറിയില്ല. " സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ ഗ്യാസ് ഓണാക്കി ചായ തിളപ്പിച്ചു. അത്‌ വാങ്ങിയതിനു ശേഷം അതേ അടുപ്പിലേക്ക് ചോറിനായി വെള്ളം തിളപ്പിക്കാൻ വെച്ചു. അത്‌ തിളയ്ക്കുന്ന സമയം കൊണ്ട് പയറെടുത്ത് മെഴുക്കുവരട്ടിയ്ക്ക് അരിഞ്ഞു. " യാമിയേ... " കുട മടക്കി അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് രമ്യ വിളിച്ചതും അവൾ വേഗം ശ്രദ്ധ അവിടേക്കാക്കി. " രണ്ട് മുട്ട എടുക്കാൻ ഉണ്ടോടി. രാവിലെ മുട്ടക്കറിയാ ഉണ്ടാക്കിയത്. അപ്പോഴുണ്ട് സേതുവേട്ടന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും വരുന്നുണ്ടെന്ന്. അവർക്ക് കൂടി ഉള്ളത് എടുക്കാൻ ഇല്ലാ. അതാ ഈ മഴയത്തും ഞാൻ ഇവിടേക്ക് ഓടിയത്. " ( രമ ) " രണ്ടെണ്ണം മതിയോ ചേച്ചി.. " മുട്ട അടുക്കി വെച്ച കുട്ടയിൽ നിന്നും രണ്ടെണ്ണം എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു. " നീ ഒരു പത്തെണ്ണം എടുത്തോടി. കടയിൽ കൊടുക്കാൻ വെച്ചേക്കുന്നത് വല്ലതും ആണോ. അല്ലേൽ മതി കേട്ടോ. " " കടയിലേക്കുള്ളത് ഇന്നലെ വൈകിട്ട് തന്നെ കൊടുത്തു. ഇത് വേറെയാ. " " എന്നാൽ എടുത്തോ.. അല്ല രാവിലെ പയറാണോ.. തോരൻ ആണോടി. " " അല്ല മെഴുക്കുവരട്ടിയാ. യദു ആകെ കൂട്ടുന്നത് ബീറ്റ്റൂട്ട് തോരനാ. വേറെയൊന്നും അവന് വേണ്ട. പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനാ വെറുതെയെല്ലാം വെച്ച് കളയുന്നത്. ഇതാകുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടും ഇഷ്ടമാ. " " എന്നിട്ട് അവനെന്തിയേ.. എഴുന്നേറ്റില്ലേ.. " " എണീറ്റിട്ട് മഴ ആയത്കൊണ്ട് വീണ്ടും കിടന്നു. ദാ.. ചേച്ചീ.. " മുട്ട വാങ്ങി കൈയിലേക്ക് വെച്ചവർ കൈയിൽ ഇരുന്ന പൈസ അവൾക്ക് കൊടുത്തു. " കഴിഞ്ഞ വട്ടത്തെ ആറ് മുട്ടയുടേം ഇന്നത്തേതും ചേർത്തുണ്ട്. നീ ചോദിക്കില്ലെന്ന് അറിയാം. " അതിനവൾ വെറുതെ ചിരിച്ചു. " ഞാൻ എട്ടര കഴിയുമ്പോൾ ഇറങ്ങും. ഇവിടെ അവൻ തനിച്ചേ കാണൂ. ശ്രദ്ധിച്ചേക്കണേ ചേച്ചി. " " അത്‌ പ്രത്യേകം പറയണോടി. നീ പറഞ്ഞില്ലേലും ഞാൻ നോക്കും. അല്ലേലും അവൻ ചന്തുവിന്റെ കൂടെ അവിടെ തന്നെ ആണല്ലോ. എന്നാൽ പിന്നെ നിന്റെ പണി നടക്കട്ടെ. എനിക്കും കിടക്കുന്ന് ഒരു കുന്ന് പണി. ചെന്നിട്ട് വേണം എല്ലാം ആക്കാൻ. " രമ്യ പോയതും അവൾ വാതിൽ അടച്ചു വീണ്ടും പണികളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ********************** ആദ്യം അടികൊണ്ടവനെ പരിചയപ്പെടാം. അവനാണ് യദുവെന്ന യദ്രൂപ്. ആളിപ്പോൾ അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ ആണ്. സ്വഭാവം പറയുക ആണെങ്കിൽ ദാ ഇപ്പോൾ കണ്ടത് തന്നെ. കുരുത്തക്കേട് ഒരുപാടുള്ള ഒരു കുറുമ്പൻ ചെറുക്കൻ. അവനെ ചൂരലിനടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചില്ലേ അതാണവന്റെ മാത്രം ചേച്ചിപെണ്ണ്.. യാമികയെന്ന യാമി. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കണ്ടത് പോലെ ഇത് അവരുടെ മാത്രം ലോകമാണ്. അവർ രണ്ടാളും മാത്രമുള്ള ചെറിയ സ്വർഗം. യാമിയ്ക്ക് പതിനാറ് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് യദുവിനെ അവൾക്ക് കിട്ടുന്നത്. അനിയനെന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി സ്വന്തം കുഞ്ഞായി തന്നെ അവൾ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. അവന് ആറ് വയസുള്ളപ്പോൾ അതായത് നാല് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് ആക്‌സിഡന്റിൽ ഇരുവർക്കും അച്ഛനെയും അമ്മയേയും നഷ്ടപെടുന്നത്. കാര്യമായി സ്വത്തോ പണമോ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും വളർന്നു വരുന്നതൊരു പെൺകുട്ടി ആയത് കൊണ്ടും ബന്ധുക്കൾ ആരും അവരെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാനോ സഹായിക്കാനോ നിന്നില്ല. ആരുടെയും സഹായം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു അനിയനുമായി അതേ വീട്ടിൽ തന്നെ അവൾ താമസിച്ചു. ചേച്ചിയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ജീവനാണ് യദുവിന്. തിരിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെ. ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കിടയിലും തന്റെ ഡിഗ്രി പഠിത്തം അവൾ പൂർത്തിയാക്കി. പഠിത്തത്തിനൊത്ത ജോലിയ്ക്ക് കാത്തിരുന്നാൽ നടപടി ആവില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ടൗണിലുള്ള തുണിക്കടയിൽ ജോലിയ്ക്ക് കയറി. കൂടാതെ വീട്ടിൽ കുറച്ച് കോഴികളെ വളർത്തുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ മുട്ട അടുത്തുള്ള കടയിലും വീടുകളിലും കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. യദുവിന്റെ പഠിത്തവും വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും അവൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകുന്നത് ഇതിലൂടെയാണ്. " രാഖി.... " " ഞാൻ ഇപ്പൊ വിചാരിച്ചതെ ഒള്ളു. ഏട്ടത്തിയ്ക്കുള്ള വിളി വന്നില്ലല്ലോയെന്ന്. " പുട്ടിനുള്ള പൊടി കുഴക്കുന്നതിനിടയിൽ സുധർമ രാഖിയോടായി പറഞ്ഞു. രാഖി ഒരു ചിരിയോടെ പാത്രത്തിൽ നിന്നും ചായ കപ്പിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. " ഞാനിത് കൊടുത്തിട്ട് വരാം. നീ ആ കറിയൊന്ന് നോക്കിയേക്കണെ. " " വേഗം ചെല്ല്. അല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത വിളി വരും. " ****************** " ചായ.. " തന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീണ്ട കൈയിൽ നിന്നും അയാൾ കപ്പ് വാങ്ങി ചുണ്ടോട് അടുപ്പിച്ചു. അയാളുടെ അപ്പുറത്തായി അവരും ഇരുന്നു. " അവൻ വിളിച്ചോ.. എപ്പോഴത്തേക്ക് എത്തുമെന്ന് വല്ലോം പറഞ്ഞാരുന്നോ. " " ഇന്നലെ വിളിച്ചതെ ഒള്ളു. വണ്ടി ഒന്നും വിടേണ്ട. നേരെ ഇവിടേക്ക് വന്നോളാമെന്നാ പറഞ്ഞത്. " " മ്മ്.. ഒറ്റയ്ക്കേ ഒള്ളോ.. അതോ.. " " ആ കുട്ടി കൂടി കാണുമെന്നാ പറഞ്ഞത്. " അയാൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് മൂളി അവിടെ നിന്നും എഴുനേറ്റു. ചായ കപ്പ് അവരുടെ കൈയിലേക്ക് കൊടുത്തു. " അതേ.. അവൻ വരുമ്പോൾ ഒന്നും പറയാനൊന്നും നിക്കേണ്ട. അവന്റെ ഇഷ്ടമല്ലേ നമുക്ക് വലുത്. " " ഇതുപോലെ അവന് മറ്റൊരിഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നും നീ ഇത് തന്നെയാ പറഞ്ഞത്. മറന്നോ എല്ലാം. " അതിനുള്ള മറുപടി ആ അമ്മയ്ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. " മക്കളോട് സ്നേഹമൊക്കെ ആകാം. എന്ന് കരുതി അവര് ചെയ്യുന്ന എല്ലാത്തിനും കൂട്ട് നിന്നാൽ അവസാനം കരയാൻ കൂടി ഒരുങ്ങി ഇരുന്നോണം. " അതും പറഞ്ഞയാൾ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. രാഖി അപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ നിന്നു. " അമ്മ ഇവിടെ നിന്ന് സ്വപ്നം കാണുവാണോ. ഞാൻ നീതുവിന്റെ വീട്ടിൽ പോവാണേ. വൈകിട്ടെ വരൂ. " " ഇന്ന് എവിടെയും പോകേണ്ട. അനി വരുന്നത് അറിയാലോ. " " അതിന് എനിക്കെന്താ. പണ്ട് എല്ലാവരെയും ഇഷ്ടമുള്ള ഒരേട്ടൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം ഒറ്റ അടിക്ക് വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് പോയതല്ലേ. ഇപ്പൊ പുതിയ ബന്ധങ്ങളുമായി. എന്നെ വേണ്ടാത്ത ആളെ ഈ അനുപമയ്ക്കും വേണ്ട. " " മോളെ.. അവൻ നിന്റെ ഏട്ടനാണ്. " " അതേയോ.. വരുമ്പോൾ അമ്മ അത്‌ മോനെ ഒന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചേക്ക്. ഞാൻ പോവാ. അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. അച്ഛൻ പൊക്കോളാനും പറഞ്ഞു. " അവൾ തന്റെ ബാഗ് സ്കൂട്ടറിലേക്ക് വെച്ച് അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. " ഇനി ഞാൻ പറഞ്ഞതോർത്ത് വിഷമിച്ചു നിൽക്കേണ്ട. പോയി മോന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി വെക്ക്. " അനുപമയുടെ സ്കൂട്ടർ ഗേറ്റ് കടന്ന് പോയതും രാഖി അകത്തേക്ക് നടന്നു.. ***************** " യദൂ.. ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണേ.. കഴിക്കാൻ ഉള്ളത് ഇവിടെ അടച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വൈകുന്നേരം വരുമ്പോഴും ഇത് ഇതുപോലെ ഇരുന്നാൽ.. " " ഞാൻ കഴിച്ചോളാം. " " കോഴിയെ ഞാൻ വന്നിട്ട് തുറന്ന് വിട്ടോളം. ചന്തുവിനെ കൂട്ടി വെറുതെ തുറന്ന് വിട്ടേക്കരുത്. മൂന്നെണ്ണത്തിനെയാ പട്ടി കൊണ്ട് പോയത്. " " തുറന്ന് വിടില്ല.. " " ഇടിയും മിന്നലും ഉണ്ടേൽ മഴയത്തിറങ്ങിയേക്കരുത്. ഇല്ലാത്ത അസുഖം ഉണ്ടാക്കി വെച്ചാൽ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകില്ല ആശുപത്രിയിൽ. " " ഓ എന്റെ പോന്നോ. ഞാൻ എല്ലാം അനുസരിച്ച് നല്ല കുട്ടിയായി ഇവിടെ ഇരുന്നോളാം. പോരെ. " യദു കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുനേറ്റിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " അതെനിക്കറിയാലോ. അതാ ഇങ്ങനെ പറയേണ്ടി വന്നത്. " യാമി അവന്റെ തലയ്ക്കിട്ടൊരു കൊട്ട് കൊട്ടി ബാഗും എടുത്ത് പോകാനായി ഇറങ്ങി. ചേച്ചി പോയെന്ന് കണ്ടതും യദു പിന്നെയും പുതപ്പെടുത്ത് മൂടി കിടന്നു. ******************* " ദൈവമേ.. ബസ് വരാൻ സമയമായി. ഇന്നുമാ ചെറുക്കൻ കാരണം താമസിച്ചു. " പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും മാറി നിന്ന മഴ വീണ്ടും ഇരച്ചെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ബാഗിൽ നിന്ന് കുട എടുത്ത് നിവർത്തി. കുടയുടെ രണ്ട് കമ്പി പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽപ്പുണ്ട്. അത്‌ പിന്നിലേക്ക് ആക്കി. ഉടുത്ത സാരി കാലിൽ നിന്നൽപ്പം ഉയർത്തി അവൾ വേഗം നടന്നു. " എല്ലാം കൊണ്ടും എനിക്കിന്ന് നല്ല ദിവസമാ. " സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഓടി കയറി. " ആയുഷ് പോയോ ചേച്ചി. " ( യാമി ) " ഞാനും അത്‌ തന്നെയാ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്. ഇന്നിനി ഇല്ലിയോ എന്തോ. " " ദൈവമേ.. ആയുഷ് കിട്ടിയില്ലേൽ കടയിൽ എത്താൻ വൈകും. " " ദോ ബസ് വരുന്നുണ്ട്. നിറയെ ആളാണെന്ന തോന്നുന്നത്. " ദൂരെ നിന്ന് വരുന്ന ബസ് കണ്ടപ്പോഴാണ് അവൾക്കും ജീവൻ വീണത്. എന്നാൽ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വിപരീതമായി ബസ് അവിടെ നിർത്താതെ പോയി. " എന്തോ പണിയാ അവന്മാർ കാണിച്ചത്.. ഇനി ആ സുൽത്താൻ വരുന്നത് വരെ നിൽക്കണം. " ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞതും യാമിയുടെ നോട്ടം പോയത് വാച്ചിലേക്ക് ആണ്. " ഇന്നെന്താ ചേച്ചി ബസ് കിട്ടിയില്ലേ.. " സ്കൂട്ടറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് അനുപമ ചോദിച്ചു. " മഴ ആയത് കൊണ്ടാവും നിർത്തിയില്ല. ഇനി അടുത്ത ബസിന് പോണം. " " ഇനി സുൽത്താൻ അല്ലേ ഒള്ളു. അത്‌ കിട്ടി കടയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്ക് ചേച്ചി ലേറ്റ് ആവുമല്ലോ. " " മ്മ്. വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ. " " ഞാൻ ആ വഴിക്കാ പോകുന്നത്. മഴ തോരുവാണേൽ ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം. " യാമിയ്ക്കപ്പോഴാണ് ആശ്വാസം ആയത്. " യദുസാറ് എന്ത് പറയുന്നു. തോട്ടത്തിലെ മാങ്ങ പൊട്ടിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ കണ്ടതാ. പിന്നെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല. " " ഞായറാഴ്ച അല്ലേ കൂടെ മഴയും. അവിടെ പുതച്ച് മൂടി കിടപ്പുണ്ട്. " " അച്ഛമ്മ എന്നോട് നിങ്ങളുടെ കാര്യം ചോദിക്കും. ഒരിക്കൽ യദുവിനെ ഞാൻ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അവന് കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിയാമല്ലേ. അച്ഛമ്മയെ കണ്ടപ്പോഴേ പോയി. " " എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. അവൻ അച്ഛന്റെ തനി പകർപ്പാ. അച്ഛനെ പോലെ തന്നെ വാശിയും ദേഷ്യവും. " " ഈ പറയുന്ന ആളും ഒട്ടും മോശമല്ലല്ലോ. അന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ചല്ലേ അനിയേട്ടന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഇറങ്ങി പോകാൻ പറഞ്ഞത്. " യാമിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞ കാര്യത്തെ പറ്റി അനുപമ ഓർത്തത്. " സോറി ചേച്ചി. ഞാൻ പെട്ടെന്ന്. " " സാരമില്ല. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞതല്ലേ. " " മ്മ്.. ഇന്ന് വരുന്നുണ്ട് അനിയേട്ടൻ. കൂടെയാ പിശാശും ഉണ്ട്. " യാമി അതിന് വെറുതെ ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി. പിന്നെയാ വിഷയം സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് പോലെ അനുപമ മഴയിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. മഴ തോർന്നതും അവൾ യാമിയെ കൂട്ടി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. അവരുടെ സ്കൂട്ടർ ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പ് കടന്നതും എതിരെ വരുന്ന ബുള്ളറ്റ് കണ്ട് അനുപമ മിററിൽ കൂടി യാമിയെ നോക്കി. " ചേച്ചിയേ.. ആ വരുന്ന മുതലിനെ കണ്ടോ.. ആ സൈഡിലേക്കേ നോക്കാൻ പോവേണ്ട കേട്ടോ. " അനു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി. ബുള്ളറ്റിൽ തങ്ങൾക്ക് എതിരായി വരുന്നയാളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി. " ഓ എന്റെ പൊന്ന് ചേച്ചി.. നോക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കണം. " " അതാരാ അനു.. " " ഏ... " അനു പെട്ടെന്നാണ് സ്കൂട്ടർ സൈഡിലേക്ക് ആക്കി നിർത്തിയത്. അപ്പോഴേക്കും ആ ബുള്ളറ്റ് അവരെ കടന്നുപോയിരുന്നു. അനു യാമിയെ തലതിരിച്ച് അവളെ നോക്കി. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/50535/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

തിരക്കേറിയ കടൽത്തീരത്തിനോരത്തായി അവളിരുന്നു. വലതു വശത്തായി മണലിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഫോണിൽ നിന്നും നന്നേ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ ഈണം ഒഴുകി. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നി തെളിയുന്ന ഇൻകമിങ് കാൾ അലെർട് പോലും ശ്രെദ്ധിക്കാതെ ഏതോ ഓർമ്മകളിൽ കൂടി മനസ്സിനെ പായിച്ചുകൊണ്ട് കടലിലേക്ക് തന്നെ ദൃഷ്ടിയൂന്നിയവൾ. കടൽകാറ്റേറ്റ് അവളുടെ ചെമ്പട്ടിൻ നിറമാർന്ന നീളമുള്ള മുടിയിഴകളും, സാരീ തുമ്പും പാട്ടിനീണം അനുസരിച്ചു പാറി പറന്നു.കടൽത്തിരമാലകൾ കാലിനെ മുത്തമിടാൻ തിരക്ക് കൂട്ടി വീണ്ടും ആഞ്ഞടിച്ചു. ഗോതമ്പ് നിറമുള്ള മുഖത്തിന് അരുണിമ പരത്തി അസ്തമയ സൂര്യൻ ആഴിയിലേക്ക് പതുക്കെ താണു. ആ മനസ്സ് പോലെ..പക്ഷെ എത്രയൊക്കെ ഓടി ഒളിച്ചാലും ഓർമ്മകൾ... ഓർമ്മകൾ മാത്രം അസ്തമയത്തിനു ശേഷം ആഗതമാകുന്ന ചന്ദ്രന്റെ ശോഭയോടെ കൂടുതൽ മിഴിവാർന്നു നിൽക്കും... " ആഭേ.. ഹാ നീ ഇവിടെ ഇരിക്കായിരുന്നോ! എത്ര വട്ടം ആയി പെണ്ണെ ഞാൻ വിളിക്കുന്നു. നിന്റെ ഫോൺ എവിടെ?" ആഭ ശബ്ദം കേട്ടു ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞതും ദാ നിൽക്കുന്നു കണ്ണും കൂർപ്പിച്ചു ഒരുവൾ. "ശ്.... സോറി എന്റെ സുപ്പു മോളെ, ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലടാ... " കൈകൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു, സൈഡിൽ വെച്ചിരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു മ്യൂസിക് പ്ലയെർ ഓഫ്‌ ആക്കി നോക്കി കൊണ്ട് ആഭ പറഞ്ഞു "ഹ്മ്മ്.. നിന്നെ തപ്പി ഈ കടൽക്കര മൊത്തം ഞാൻ പരീക്കുട്ടിയെ പോലെ അലഞ്ഞു നടന്നു എന്റെ കറുത്തമ്മേ..." കുലുങ്ങി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആഭയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു. എന്നാൽ ഒരു പ്രതികരണവും ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് സുപ്പു ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. " എന്താ പെണ്ണെ.നട്ട് പോയ സ്‌ക്വിരലിനെ പോലെ നില്ക്കുന്നെ..അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അല്ലെ.നീ അതും ചിന്തിച്ചാണോ ഇത്രയും നേരം ഇരുന്നത്. " സുപ്പു എന്ന സുപ്രിയ രാജശേഖർ ആദ്യം തമാശ ആയും പിന്നീട് ഗൗരവത്തോടെയും പറഞ്ഞു നിർത്തി. " എല്ലാം മറക്കണമെങ്കിൽ ആഭ മരിക്കണം സുപ്പു " ആഭ ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് പുച്ഛത്തിൽ കോടി നിർവികാരിതയോടെ കടലിലേക്ക് മിഴികൾ നാട്ടി. " പോയ കാര്യം എന്തായി സുപ്പു? വല്ലതും അറിഞ്ഞോ! " അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. " മ്മ് അന്വേഷിച്ചപ്പോ ഇവിടെ നിന്നും ആൾ ബാംഗ്ലൂർ ക്കു തിരിച്ചു പോയിട്ട് ഇപ്പൊ 2 കൊല്ലം ആയെന്ന അറിഞ്ഞേ. കൂടെ പുതിയ ആളും ഉണ്ട്.." സുപ്പു അത്ര താല്പര്യമില്ലാതെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. എല്ലാം നിസ്സംഗമായി കെട്ടു നില്ക്കാനെ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു.എവിടെ ആണെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ.. "എങ്കിൽ നമുക്ക് പോയാലോ.. ക്ലാസ്സിലെ സെന്റ് ഓഫ്‌ കഴിഞ്ഞു നേരെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക വന്നത്.നീ ഇല്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ എന്തോ മടി പോലെ സുപ്പു. ഒരുമിച്ചു പോകാമെന്നോർത്ത ബീച്ച്ലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞത് ". "മ്മ് അതെനിക്ക് അറിയാലോ നിനക്ക് ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നാൽ കൊക്കാച്ചിനെ പേടി വരുമെന്ന്.. ഒന്ന് പോയെടി പെണ്ണെ.. നീ വാ നമുക്ക് കുറച്ച് നേരം ഇങ്ങനെ വായിനോക്കി ഇരുന്നിട്ട് പോകാം " അതിനു മറുപടി ആയി അവൾ സുപ്പുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് താഴെ മണലിലേക്ക് ഇരുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങിയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ഇരുവരും നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. അപ്പോളും അവൾ അനേകായിരം നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും ശോഭയേറിയ ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രത്തെ തിരഞ്ഞു. ഓർമ്മകൾ.. കണ്ണിനെ ചതിക്കാൻ തുടങ്ങി അന്നേരം...ഏതോ ഓർമ്മകളാൽ അവളുടെ മനസ്സ് കടിഞ്ഞാൺ വിട്ട പട്ടം പോലെ പാറി തുടങ്ങിയതും സുപ്പു അവളെ വിളിച്ചു... " മോളുസേ നമുക്ക് പോകാം " മുഖം പ്രസന്നമാക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു കൊണ്ട് ആഭ തലയാട്ടി കൊണ്ട് മണലിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു. " ഇരുട്ടായല്ലോടി സുപ്പു നിനക്ക് ഇനി കണ്ണ് കാണുമോ വണ്ടി എടുക്കാൻ " ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കളിയാക്കിയവളെ മുഖത്തെ വട്ട കണ്ണട ഒന്നുടെ മൂക്കിലേക്ക് ചേർത്തു വെച്ചവൾ കലിപ്പിച്ചു നോക്കി. " എടിയെടി.. കാര്യം ഇത് സോഡാകുപ്പി ആണെങ്കിലും ഇതിനു നിന്റെ ചൊക്ര കണ്ണിനേക്കാൾ പവറാ ഹും" കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് സുപ്പു സ്കൂട്ടിക്കു നേരെ നടന്നു. " ഹോ പിണങ്ങാതെന്റെ സോഡാ കുപ്പി " ആഭ അവൾക് പുറകെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി എത്തി സോപ്പിട്ടു " ഹ്മ്മ് പതപ്പിക്കണ്ട..വാ കേറൂ കേറ് " സ്കൂട്ടീ 100 ഇൽ പറന്നു, സീതാരാമം എന്ന് സ്വർണലിപിയിൽ എഴുതിയ ഇരുനില വീടിനു മുന്നിൽ നിന്നു. മുകളിലെ നിലയിൽ പേ ഇൻ ഗസ്റ്റ് ആയിട്ട് താമസിക്കുകയാണ് ആഭയും സുപ്രിയയും താഴത്തെ നിലയിൽ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥരും വാർദ്ധക്യം നര കേറിയ ഒരു അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും. രാമനും സീതയും..അവരുടെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും ഒക്കെ അങ്ങ് ദുബായിൽ സെറ്റൽഡ് ആണ്. തങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന ചിലവിനുള്ള പൈസ കൂടാതെ വയസാം കാലത്ത് സ്വന്തമായി അവർക്കൊരു വരുമാനം ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് മക്കൾ മുകളിലെ നില വാടകക്ക് കൊടുക്കാം എന്നൊരു ആശയം വെച്ചത് ഫാമിലി ആയിട്ട് വരുന്നവരും പെൺകുട്ടികളും മാത്രമേ റെന്റ് നു കൊടുക്കകയുള്ളു എന്നുണ്ട്. "രാമഛാ......" സുപ്പു സ്കൂട്ടി പാർക്ക്‌ ചെയ്തു നടന്നു വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോ വിളിച്ചു "നേരം ഇത്രേം ആയില്ലേ സുപ്പു സീതാമ്മയും രാമച്ഛനും ഉറങ്ങീന്നു തോന്നുന്നു.. വാ നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോകാം " രണ്ട് പേരും ഫ്രഷ് ആയി വന്നു കിടന്നതേ ഉറങ്ങി പോയി. ********** പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആഭ നേരത്തെ തന്നെ എണീറ്റു ജോലിയൊക്കെ തീർത്തു ഒരുങ്ങി.. " എടി ഒന്ന് വേഗം ഇറങ്ങേന്റെ സുപ്പു, സമയം എത്ര ആയെന്നു കണ്ടോ? വെളുപ്പാൻ കാലം വരെ ആ കുന്തത്തിലും തോണ്ടി റീൽസ് കണ്ട് കിടക്കും എന്നിട്ട് എണീക്കുന്നതോ!. " പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി തന്റെ ചെരുപ്പ് ഇട്ടുകൊണ്ട് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി കലിപ്പ് ഇടുകയാണ് ആഭ അകത്തു സുപ്പു ജീവൻ മരണ പോരാട്ടം പോലെ ദോശ വായിലേക്ക് കുത്തി നിറച്ചു ഓടുകയാണ്, ബാഗിലേക്ക് ലഞ്ച് ബോക്സ്‌ വെക്കാൻ. അതിനിടയിൽ ആഭയുടെ പരാതിക്ക് മറുപടിയും കൊടുക്കുന്നുണ്ട് " മോളെ ചേച്ചി ദേ കഴിഞ്ഞു ഇപ്പൊ ഇറങ്ങാം. നിന്നെ ഞാൻ കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ കോളേജിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുമെന്നു നിനക്കറിയാലോ " രാവിലത്തെ പണികൾ ഒക്കെ ആഭയ്ക്കുള്ള ഡ്യൂട്ടി ആണ്. വൈകിട്ടത്തെ ഡ്യൂട്ടി സുപ്പുവിനും. സുപ്പു ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് അവൾക് നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്റ്റ്‌ വരാറുണ്ട്.പിന്നെ അല്ലറ ചില്ലറ സാമൂഹിക സേവനം കൂടി ഉണ്ട് കക്ഷിക്ക് അതുകൊണ്ട് വീട്ടു ജോലികൾ അവർ ഇങ്ങനെ മാറിമാറി ചെയ്തു പോന്നു. ആഭ ഇതിനു മുൻപ് ട്രിവാൻഡ്രം തന്നെയുള്ള ചെറിയ മ്യൂസിക് ഇന്സ്ടിട്യൂഷനിൽ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തിരുന്നത്.ഇന്നലത്തെ കൊണ്ട് അവിടെ അവൾ ക്ലാസ്സ്‌ നിർത്തി. എന്നാൽ ഇന്ന് അവളുടെ സ്വപ്ന സാക്ഷത്കാരത്തിന്റെ ദിനം ആണ്. ശ്രീ സ്വാതി തിരുനാൾ മ്യൂസിക് കോളേജിൽ അവളുടെ ആദ്യ ദിവസം ആണ് അധ്യാപിക ആയിട്ട്. അതിന്റെ എക്സൈട്മെന്റിലും ടെൻഷനിലും ആണ് ആൾ. അപ്പോളേക്കും സുപ്പു ഓടിപ്പിടഞ്ഞു പുറത്തേക് വന്നു " ഹ്മ്മ് ഉവ്വ് ഉവ്വേ.. കഥ പറയാതെ ഇറങ്ങിക്കെ അങ്ങോട്ട് " ഉന്തി തള്ളി സ്റ്റെപ് ഓടിയിറങ്ങി ഇരുവരു .താഴെ ഗാർഡനിൽ ചെടി നനക്കുന്ന രാമച്ചന് ടാറ്റാ യും ഫ്ലയിങ് കിസ്സും കൊടുത്തോണ്ട് ശകടത്തിൽ ചാടി കേറി സുപ്പു.. " രാമച്ഛാ.. സീതാമ്മ എവിടെ " അതും നോക്കി ചിരിച്ചു ആഭ രാമേട്ടന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു "അവൾ അമ്പലത്തിൽ പോയിരിക്കുകയാണ് ആണ് മോളെ..വരുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം നിങ്ങളിറങ്ങി എന്ന്" ആഭ രാമന്റെ കാൽ തൊട്ട് നമസ്കരിച്ചു " ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ ദിവസാ. എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം. "എന്റെയും സീതയുടെയും എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടാകും മോളെ സന്തോഷമായിട്ട് പോയി ജോയിൻ ചെയ് എന്നാൽ താമസിക്കേണ്ട ..വണ്ടി വിട്ടോ " അവർ പോയി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാണ് സീതാമ്മ തിരികെ വന്നത് " അയ്യോ മക്കൾ പോയോ രാമുവെട്ട ..?ശോ പ്രസാദം കൊടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല .. മ്മ് എന്തായാലും ഇനി വൈകിട്ട് വരുമ്പോ കൊടുക്കാമല്ലേ. " " അതു മതി സീതേ. ഇന്നും ഓടി പിടഞ്ഞാ രണ്ടും പോയേക്കുന്നെ.. ആ കാന്താരി ആണ് അവളെ വൈകിപ്പിക്കുന്നെ " എന്നും പറഞ്ഞു രണ്ടും ചിരി തുടങ്ങി.. " മ്മ് അവൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാ എന്റെ ആഭ മോൾ ഇങ്ങനെ ഹാപ്പി ആയി നടക്കുന്നത് അവൾക്ക് അവളെ ചേരു "അതിനു രാമൻ തല ആട്ടി സമ്മതിച്ചു.. ശ്രീ സ്വാതി തിരുനാൾ കോളേജ് ഓഫ് മ്യൂസിക് 🎶❤️ ഒരു പഴയ കോട്ടയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രാനൈറ്റ് ഗേറ്റ് നു മുന്നിലേക്ക് അവർ എത്തി ചേർന്നു.. "ദേ കറക്ട് സമയത്തിന് ഞാൻ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ടേ. ഇനി എന്നെ പറയാൻ വന്നേക്കരുത് .. All the very best my ആഭ കുട്ടീ.. ഉമ്മാ...അപ്പൊ വലതുകാൽ വെച്ച് ഐശ്വര്യമായി അങ്ങ് കേറിയാട്ടെ.. ഞാൻ പോണു അല്ലേൽ എന്റെ കാലമാടൻ മാനേജർ എന്നെ എടുത്തിട്ട് അലക്കും .. അപ്പൊ ശെരി വൈകിട്ട് നീ ഇറങ്ങുമ്പോ വിളിക്ക്.." സുപ്പു ജെറ്റ് കണക്കെ സ്കൂട്ടീ പായിച്ചു പോയി പ്രവേശന കവാടത്തിനു മുന്നിൽ നിന്നു അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. തന്റെ സഹനത്തിന്റെയും, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും, നഷ്ടപെടലുകളുടെയും ഒക്കെ ആകെത്തുക ആണ് ഈ നേട്ടം. താണ്ടി വന്ന പ്രതിസന്ധികളൊക്ക മലവെള്ള പാച്ചിൽ കണക്കെ കണ്ണിലേക്ക് കുത്തിയൊലിച്ചു വന്ന നിമിഷം കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു ആഭ അകത്തേക്ക് കയറി. കണ്ണിനും മനസിനും കുളിർമയേകുന്ന ആ അന്തരീക്ഷം ആഭയ്ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി. പഴമയെ വിളിച്ചോതുന്ന ഓടിട്ട കെട്ടിടങ്ങൾ ആണ്.. നിറയെ മരങ്ങളും മരങ്ങളേകുന്ന തണുപ്പും തണലും ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു.. .മുൻ തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ സ്വാതി തിരുനാൾ രാജാവിന്റെ പേരിലുള്ള തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ കോളേജിന് പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പാരമ്പര്യം ഉണ്ട്. ക്യാമ്പസിനു അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഓരോ ക്ലാസ്സ്‌ റൂമുകളിൽ നിന്നായി സ്വരങ്ങളും പാട്ടുകളും.. ഓരോ ഇൻസ്‌ട്രുമെൻറ്സ്ന്റെ ശബ്ദവും അടുത്തേക്ക് നടക്കുംതോറും കൂടുതൽ തേളിവോടെ മികവോടെ കേട്ടുകൊണ്ട് മുന്നോട് ചലിച്ചു ആഭേരി. വോക്കൽ, വീണ, വയലിൻ, മൃദംഗം, നൃത്തം എന്നിവയാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ... 5.6 ഏക്കറുകളിൽ പ്രകൃതി ഭംഗിയോട് കൂടി വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന ക്യാമ്പസ്‌..സംഗീത ലോകത്തെ ഭാവി വാഗ്ധാനങ്ങളെ പടുത്തുയർത്താൻ തികഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം... മെയിൻ ഓഫിസിലേക്ക് കയറി പ്രിൻസിപ്പാളിനെ കണ്ടതിനു ശേഷം ആഭ പ്യൂൺന്റെ അകമ്പടിയോടെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.. ഓരോ ടീച്ചേർസിനും ഇരിക്കാൻ പ്രതേകം ടേബിളും കസേരയും ഉണ്ട്..അവൾക്കായി ഒരുക്കിയ ഇരിപ്പടത്തിലേക്ക് അമർന്നപ്പോൾ തന്നെ കുറച്ച് പേരായിട്ട് ചുറ്റും കൂടി പരിചയപ്പെടുവാനായിട്ട്. എല്ലാവരെയും പരിചയപെട്ടതിനു ശേഷം അവൾ തനിക്ക് തന്നിരിക്കുന്ന ടൈംടേബിൾ നോക്കി. 3 വർഷത്തെ കോഴ്സുകൾ ആണ്.. അതിൽ ഫസ്റ്റ് യേർസ് നും സെക്കന്റ്‌ ഇയർസിനും ആണ് അവൾക്ക് ക്ലാസുകൾ എടുക്കേണ്ടത്.വീണ വാദ്യത്തിലും അവൾ ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രിൻസിപ്പൽ വന് ആഭയെ കൂട്ടികൊണ്ട് ക്ലാസ്സ്‌റൂമിലേക്ക് പോയി.. ഫസ്റ്റ് ഇയർ ക്ലാസ്സിക്കേല് ആണ് അവർ ചെന്നത്.. ദൂരെ നിന്നും തന്നെ കേൾക്കമായിരുന്നു ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾ.. അടുത്തെത്തും തോറും മനസിലായി ആരോഗ്യവും മംഗളവും കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന മധ്യമാവതി രാഗത്തിലെ ഗാനം ആണ് കേൾക്കുന്നത്... ഡെസ്കിൽ കൊട്ടി താളം പിടിച്ചു ഒരുവൻ പാടുകയാണ് ഏറ്റുപാടാൻ കൂടെയുള്ള സഹപാഠികളും 🎶🎶 "വണ്ണാത്തിപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് തിങ്കൾ കണ്ണാടി നോക്കും നേരത്ത് സ്വപ്നം കണ്ടിറങ്ങി വന്നോളെ ചെമ്മാന പൂമുറ്റം നിറയെ മണി മഞ്ചാടി വാരിയെറിഞ്ഞോളെ കുങ്കുമമിട്ട കവിൾത്തടമോടെ മിന്നുകളിളകിയ പൊന്നരയോടെ മഞ്ഞളണിഞ്ഞൊരു പൂമെയ്യോടെ നിലാവിലൊരുങ്ങിമയങ്ങണ പെണ്ണേ കണ്ണാടി തിങ്കൾ കണ്ണാടി തിങ്കൾ കണ്ണാടി നോക്കും നേരത്ത് നാടോടിക്കഥയുടെ"🎶🎶🎶 ആഭ ചെറുചിരിയോടെ ക്ലാസിനു അകത്തേക്ക് കയറി.. പെട്ടെന്ന് ആരോ അകത്തേക്ക് വന്നതറിഞ്ഞു കുട്ടികൾ നിശബ്ദരായി വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി.. മാമ്പഴ മഞ്ഞ കളറിലെ പ്ലെയിൻ ജോർജിറ്റ് സാരീ ഉടുത്ത, അരയ്ക്ക് താഴെ നിതംബം മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നീളൻ മുടിയിഴകളും,നിറയെ പീലികൾ നിറഞ്ഞ വാലിട്ടെഴുതിയ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും, കട്ടിയുള്ള പുരികത്തിനു നടുവിൽ കറുത്ത വട്ടപ്പൊട്ടും അതിനു മുകളിൽ കുറിയും... ചെറു ചിരിയിൽ വിരിഞ്ഞ കുഞ്ഞു നുണക്കുഴിയും ആയി ആഭേരി. അവളെ കണ്ടതും പിള്ളേരുടെ കിളികൾ പറന്നു. " എടാ കിച്ചാ നീ ഈ പെണ്ണിനെ കുറിച്ചാണോ ഇപ്പൊ പാടിയത്..ഇതാരാടാ..എന്നാ ഒരു ഗ്ലാമർ ആ നോക്കിയേ.." ആഭയെ നോക്കി കണ്ണും തള്ളി രാഹുൽ പറന ഞ്ഞു. കിച്ചൻ എന്ന കൃഷ്ണജിത് ഉം ഏകദേശം അതെ എക്സ്പ്രഷൻ തന്നെ ".ഗുഡ് മോർണിംഗ് സ്റ്റുഡന്റസ്... ഇത് നിങ്ങളുടെ പുതിയ മ്യൂസിക് ടീച്ചർ ആണ്..ഇന്ന് ഈ ക്യാമ്പസിലെ ടീച്ചറുടെ ആദ്യ ദിവസവും ആദ്യ ക്ലാസും ആണ്.. " "അയ്യോ ടീച്ചർ ആയിരുന്നെടാ " കിച്ചനും രാഹുലും തമ്മിൽ നോക്കി തല ചൊറുകി... "എല്ലാവരും ടീച്ചറെ വെൽക്കം ചെയ്തോളു. അപ്പോ ഐശ്വര്യം ആയിട്ട് തുടങ്ങിക്കോളൂ കുട്ടി.. ഞാൻ ചെല്ലട്ടെ...." പ്രിൻസിപ്പൽ .. ആഭയോട് പറഞ്ഞു നടന്നു നീങ്ങി.. സാർ പോകാൻ കാത്തിരുന്ന പോലെ എല്ലാരും പിന്നെയും ബഹളങ്ങൾ തുടങ്ങി.. ടീച്ചറുടെ പേരെന്താ നാടെവിടെയാ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തര പങ്ക്തി ആയി ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് എല്ലാം അവളെ വളരെ ഇഷ്ടമായി.. ഓരോ കുട്ടികളെ പരിചയപെട്ടു അവരെ കൊണ്ട് പാട്ടുകൾ പാടിച്ചും സമയം വേഗം ഓടി നീങ്ങി.. അന്നത്തെ ദിവസം രണ്ട് പീരിയഡ് മാത്രമേ ആഭയ്ക്ക് ഉണ്ടായുള്ളൂ.. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അവൾ സുപ്പുവിനെ വിളിച്ചു ത്താൻ ഇറങ്ങി എന്ന് പറഞ്ഞു.. സുപ്പുവ്വിന് urgent work വന്നതുകൊണ്ട് അവളോട് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു പോയ്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ച്.. ആഭ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നേരെ ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു... ക്ലാസ്സ്‌ 3.30 ആകുമ്പോൾ കഴിയുന്നതുകൊണ്ട് ആ നേരം ബസിൽ തിരക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.. ഒരു 4 മണി കഴിഞ്ഞാൽ സ്കൂൾ പിള്ളേരുടെ തിക്കും തിരക്കും ആയിരിക്കും ബസുകളിൽ.. തന്റെ ബസ് വന്നപ്പോ ഒഴിഞ്ഞ വിന്ഡോ സീറ്റ്‌ നോക്കി ആഭ ഇരുന്നു.. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവൾക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സന്തോഷം ആയിട്ടുണ്ടാകും തന്റെ ഇന്നത്തെ ഈ നിലയിൽ.. അവരുടെ കൂടെ സ്വപ്നം ആയിരുന്നു ഇത്.. ബസ് ഓടുന്നതിനു അനുസരിച്ചു വീശുന്ന ചെറിയ കാറ്റിൽ കണ്ണുകൾ മാടി അടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ സീറ്റിൽ മെല്ലെ ചാരി കിടന്നു.. അവളുടെ അമ്മയും അച്ഛനും അടങ്ങിയിരുന്നാ കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഓർമകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.. ആഭേരി എന്ന എല്ലാവരുടെയും ആഭ. പാലക്കാടൻ തൃത്താല എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ, നാദം വീട്ടിൽ ശ്രീനി പൊതുവാളിന്റെയും കാർത്യായനിയുടെയും ഏക മകൾ. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാതെ ഇരുന്ന ഇവർക്ക് നീണ്ട 20 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം അവരുടെ 45 ആം വയസിൽ കിട്ടിയ പൊന്നോമനയാണ് ആഭ. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ചെല്ലക്കുട്ടി. അത്ര കണ്ടു സാമ്പത്തികം ഇല്ലാത്ത, അച്ഛനും അമ്മയും മകളും അടങ്ങുന്ന കൊച്ചു കുടുംബം ആണ് ഇവരുടേത്. പൊതുവാളിനു തൃത്താല ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ ഇടയ്ക്ക വായന ആയിരുന്നു ജീവിത മാർഗം. കാലാകാലങ്ങൾ ആയി ഇവരുടെ പൂർവികർ ആയിരുന്നു ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ സോപാന സംഗീതഞർ. താഴെ ജാതിയിലുള്ള കാർത്യായനിയെ സ്നേഹിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച പേരിൽ പൊതുവാളിനു സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നു തന്നെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിൻ പ്രകാരം അവർ ആ ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെ വേറെ വീട് വെച്ച് അങ്ങോട്ടേക്ക് മാറി. കാർത്യയനിക്ക് അമ്മ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവർ ഇവരുടെ വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ദീനം വന്നു മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സംഗീതപരമായുള്ള കഴിവുകൾ ആഭയ്ക്ക് വേണ്ടുവോളം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പം മുതലേ അവൾ സംഗീതവും അച്ഛന്റെ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് സോപാന സംഗീതവും ഇടയ്ക്ക വായനയും, വീണവാദ്യവും പഠിച്ചിരുന്നു. എല്ലാം ദിവസവും പൊതുവാൾ പുലർച്ചെ പുറപ്പെടും. അച്ഛന്റെ തോളിലിരുന്നു കുഞ്ഞു ആഭയും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകും. ആഭയുടെ 14 ആം വയസിൽ പൊതുവാളിനു സ്ട്രോക്ക് വന്നതോട് കൂടി അദ്ദേഹം തളർന്നു കിടപ്പായി. അവരുടെ ജീവിതം പ്രതിസന്ധിയിലും ആയി. കുഞ്ഞിലേ തൊട്ട് പ്രാരാബ്ദങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ വളർന്ന ആഭ ഏതു സാഹചര്യത്തിലും പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകുന്ന പ്രകൃതമായിരുന്നു. ഒരു തൊട്ടാവാടി.. ഒരാളോടും മുഖം കറുപ്പിച്ചു ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാൻ ആകാത്ത ഒരു സാധു.ഉൾവലിഞ്ഞ പ്രകൃതം ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ സൗഹൃദങ്ങളും കുറവായിരുന്നു. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ അവതാളത്തിൽ ആയപ്പോൾ പിന്നീട് കാർത്തു ആണ് വീട്ടു വേലയ്ക്ക് പോയി അവളുടെ പഠനം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയത്. കിടപ്പിലായ ഭർത്താവിന്റെ ചികിത്സചിലവുകളും മകളുടെ പഠനചിലവുകളും ആ പാവത്തിന് താങ്ങാവുന്നതിനു അപ്പുറം ആയിരുന്നു. എങ്കിലും മകളെ അവർ പഠിപ്പിച്ചു. ഡിഗ്രിക്കു അവൾ സംഗീതം ആണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അവളുടെ ഇഷ്ട വിഷയം ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ നല്ല രീതിക്ക് പഠിച് ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പിന്നീട് അമ്മയുടെയും ആരോഗ്യനില കണക്കിലെടുത്തു തന്റെ 20 ആം വയസിൽ അവൾ കുട്ടികൾക്ക് സംഗീത ക്ലാസുകൾ എടുത്തു തുടങ്ങി. തൃത്താല ഗ്രാമത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒക്കെ ആഭയുടെ കച്ചേരിയും പാട്ടുകളും ഇല്ലാത്ത ഉത്സവങ്ങ്ൾ ഇല്ലായിരുന്നു. തരക്കേടില്ലാത്ത ചെറിയ വരുമാനം അതിൽ നിന്നും കിട്ടി തുടങ്ങി. ഒരു സംഗീത അധ്യാപക ആവുക എന്നത് അവളുടെ മോഹം ആയിരുന്നു.. വല്യ സൗഹൃദങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്ത ആഭയ്ക്ക് രാഗങ്ങളും സ്വരങ്ങളും ഒക്കെയായിരുന്നു കൂട്ടുകാർ. അച്ഛന്റെ മരുന്നുകളും വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമായതും വാങ്ങി കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ കിട്ടുന്ന കാശിന്റെ പകുതിയും തീരും. വീട്ടിൽ മിക്കപ്പോളും അരപ്പട്ടിണി ആണെങ്കിലും മൂവർക്കും ഇടയിലുള്ള സ്നേഹവും ഐക്യവും എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.. .. ഈ ഭൂമിയിൽ ആഭയ്ക്ക് കൂട്ട് അവർ മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/49696/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

" അമ്മേ " കേട്ട കാര്യത്തിന്റെ തരിപ്പിൽ അവൻ അലറി. " അലറണ്ട ഇന്ദ്ര ഞാൻ ഇത് നടത്തും " എല്ലാം തീരുമാനിച്ച ഉറപ്പിച്ച പോലെ സുലോചന പറഞ്ഞതും ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ദേഷ്യം കടിച്ചു പിടിച്ചു.. " അമ്മേ... എനിക്ക് 32 വയസ് ഉണ്ട് ആ എനിക്കണോ 18 വയസായ കുട്ടീയെ അമ്മ ആലോചിക്കുന്നത് " ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ട് പോകും എന്ന് തോന്നൽ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടു ഇന്ദ്രൻ തന്റെ അമ്മയെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി. " അത് എന്താ 18 വയസായ കുട്ടികൾ കല്യാണം കഴിക്കുന്നില്ലേ " തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് താൻ മാറില്ല എന്ന് ഉറച്ചു കൊണ്ട് സുലോചന പറയുമ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ അമ്മയെ തുറിച്ചു നോക്കി ശേഷം ഇതെല്ലാം നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനെയും.. " അമ്മയ്ക്ക് എന്താ പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകാത്തത്... അച്ഛന് ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ലേ അതോ അച്ഛനും കുടി അറിഞ്ഞിട്ടാണോ " പൊട്ടി വന്ന ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ടു ഇന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു. " നി അച്ഛനോട് ചുടാവണ്ട ഇത് എന്റെ തീരുമാനം ആണ് ഇനി നിന്റെ അമ്മയായ എനിക്ക് നിന്റെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനം എടുക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് ഉണ്ടോ " ഗൗരവത്തോടെ സുലോചന ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ നെറ്റി ഒന്ന് തിരുമി.. " ഞാൻ അങ്ങനെയാണോ പറഞ്ഞത്... അമ്മ എന്താ എന്നെ മനസ്സിലാകാത്തത് ആ കുട്ടിക്ക് 18 വയസേ ഒള്ളു അമ്മേ " ഒരിക്കൽ കുടി ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു.. " നി ഇനി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യം ഇല്ല ഇന്ദ്ര ഞാനും അച്ഛനും അവർക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തു ഈ വിവാഹം നടക്കണം നടത്തും ഞാൻ " ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ അകത്തേക്ക് കയറി പോയതും ഇന്ദ്രൻ കൈ ചുരുട്ടി അടുത്തുള്ള തുണിൽ ഇടിച്ചു.. " അച്ഛാ അച്ഛൻ എങ്കിലും " അവസാന പ്രതിക്ഷ എന്നോണം ഇന്ദ്രൻ അച്ഛനോടായി പറഞ്ഞു.. " ഇന്ദ്ര നല്ല മോളോടാ നിനക്ക് ചേരും " അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രാജീവൻ എഴുനേറ്റ് പോകുമ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ രോക്ഷം കൊണ്ടു വിറച്ചു... ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ ശെരിയാവില്ല എന്ന് മനസിലായതും പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കീയും എടുത്തു വണ്ടിയും എടുത്തു ഇന്ദ്രൻ പാഞ്ഞു... അവന്റെ വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഹാളിൽ ആയിരുന്ന സുലോചനയും രാജീവനും പുറത്തേക്ക് വന്നു ശേഷം തമ്മിൽ തമ്മിൽ നോക്കി... " എടൊ അവനു ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ ഇത് വേണോ " രാജീവൻ ചോദിച്ചു പോയി. " വേണം ഏട്ടാ... ഇപ്പോൾ തന്നെ അവനു 32 വയസായി... നമ്മൾ എല്ലാകാര്യവും അവരോട് പറഞ്ഞത് അല്ലെ അവർക്കും സമ്മതംമായത് കൊണ്ടല്ലേ ഇത് ഉറപ്പിച്ചത് പിന്നെ അവന്റെ ഇഷ്ടക്കേട് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം മാറിക്കൊള്ളും " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ അകത്തേക്ക് കയറി പോകുമ്പോൾ രാജീവൻ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു... ഇത് കൃഷ്‌ണദീപം വീട്....കൃഷിക്കാരനായ രാജീവന്റെയും അയാളുടെ പ്രിയ പത്നി സുലജനയുടെയും സ്വർഗ്ഗഭവനം... ഇരുവർക്കും മൂന്ന് മക്കൾ... മുത്തത് ഗായത്രി... വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഭർത്താവ് വിനയൻ... ഇരുവർക്കും രണ്ട് മക്കൾ... രണ്ടാമത് നമ്മുടെ നായകൻ ഇന്ദ്രൻ... ആൾക്ക് കവലയിൽ ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് നടത്തുന്നു...ഏറ്റവും ഇളയത് വിഷ്ണു... കക്ഷി ഇപ്പൊ പഠിക്കുന്നു... " നിന്റെ വിവാഹം ഞങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചു " രാത്രിയിൽ അത്താഴം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മുരളി പറഞ്ഞതും അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അച്ഛനെ ഒന്ന് നോക്കി. " നല്ല ചെക്കനും വിട്ടുകാരുമാണ് നിനക്ക് അവിടെ ഒന്നിനും ഒരു കുറവും ഉണ്ടാവില്ല.. ചെക്കന് സ്വന്തമായി സൂപ്പർ മാർക്കറ്റ് ഒക്കെ ഉണ്ട് വിവാഹം കഴിഞ്ഞാലും നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ വിടാം എന്ന് അവർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് നിന്റെ ഭാഗ്യമാണ് ഇതുപോലൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ആലോചന വരുന്നത് " അവളെ തന്നെ ഉറ്റ് നോക്കി കൊണ്ടു ശോഭ പറഞ്ഞു.. " അവർക്ക് എത്രയും വേഗം വിവാഹം നടത്തണമെന്നാണ്..അനേഷിച്ചടത്തോളം നല്ല ആലോചന തന്നെയാണ് " കൃഷ്ണ പറഞ്ഞതും അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.. ശേഷം കഴിച്ച പാത്രം എടുത്തു കൊണ്ടു എഴുനേറ്റു. " നി എന്താ ഒന്നും പറയാത്തത് " മുരളിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഇഷ്യ നിറഞ്ഞു. " എല്ലാം അച്ഛന്റെ ഇഷ്ട്ടം " ആ വാക്കുകൾ അവർ കേട്ടോ എന്ന് പോലും സംശയമാണ്... കാരണം അത്രയും പതുക്കെയാണ് അവൾ സംസാരിക്കുന്നത്... പക്ഷെ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ അവിടെ ഇരുന്നവരുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു... " എന്നാ അതികം വൈകണ്ട അച്ഛാ എത്രയും വേഗം വിവാഹം നടത്താം " പിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന സംസാരത്തിനു ഒന്നും ചെവി കൊടുക്കാതെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.. ശേഷം താൻ കഴിച്ച പ്ലേറ്റ് കഴുകി വെച്ച് കൊണ്ടു തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു... മുറിയുടെ കതകുകൾ ചാരിയതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകി ഇറങ്ങിയതും ഒരുമിച്ച് ആയിരുന്നു... അതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തന്നെ തന്റെ കുഞ്ഞി മുറിയിൽ വെച്ചിട്ടുള്ള കൃഷ്ണ ഭഗവാന്റെ വിഗ്രഹത്തിലേക്ക് അവൾ ഉറ്റ് നോക്കി.. " എല്ലാവർക്കും ഞാനൊരു ബാധ്യത ആണ് ഇനി നിനക്കും അങ്ങനെ ആണോ " കണ്ണുകൾ നിറച്ചുകൊണ്ട് ആ പെണ്ണ് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് പോലും മനസ്സിലാവാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി ആ കൃഷ്ണന്റെ ചുണ്ടിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നോ... ഇത് മാണിക്യമംഗലം വീട്.... Kseb ഓഫീസർ ആയിരുന്ന മുരളിയുടെയും ശോഭയുടെയും വീട്... മുരളി ഒരു കർക്കശക്കാരൻ ആണ്... അവരുടെ മൂത്ത മകൻ കൃഷ്ണദേവ് എന്നാ കിച്ചു... മുരളിയുടെയും ശോഭയുടെയും ഓമന പുത്രൻ...പിന്നീട് അവർക്ക് ഒരു മകൾ ജനിച്ചു ഭൂമിക. പക്ഷെ അവളുടെ ജനനം മുതൽ കിച്ചുവിന്റെ പോലെ സുഖകരമല്ലായിരുന്നു... അതുകൊണ്ടാണോ എന്ന് അറിയില്ല കുഞ്ഞിലേ മുതൽ അവൾ അവളിലേക്ക് തന്നെ ഒതുങ്ങി... ആരോടും അതികം സംസാരിക്കില്ല സ്വന്തമായി ഒരു അഭിപ്രായം പറയാൻ പോലും അവൾക്ക് പേടിയാണ്... എന്തിന് ഏറെ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ പതുങ്ങിയാണ്... ഭൂമിക ഇപ്പോൾ ഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയർ... . . . . . ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു പോയി... ഇന്ദ്രൻ പല വഴികളും നോക്കി കല്യാണം ഒന്ന് മുടുക്കാൻ പക്ഷെ കുടുംബം മുഴുവനും ഒട്ടും കെട്ടായി നിന്ന് കൊണ്ട് അതെല്ലാം പൊളിച്ചു കൊടുത്തു... " ഇന്ദ്രാ നി വിട്ടിൽ പോകുന്നില്ല " പതിവ് സ്ഥലമായ വായനശാലയിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ഇന്ദ്രൻ കൂട്ടിനു ചെറുപ്പം മുതൽ ഉള്ള കൂട്ടുകാരൻ അരുണും ഉണ്ട്. " എന്തിനു " അതായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി. " എന്തിനെന്നോ നാളെ നിന്റെ വിവാഹമാണ് ഇന്ദ്ര നി അത് മറക്കണ്ട " അരുൺ ഓർമ്മിച്ചു. " വിവാഹം... എല്ലാം അറിയുന്ന നി തന്നെ എന്നോട് പറയണം ആർക്കും എന്റെ മനസ് അറിയണ്ട " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇന്ദ്രൻ പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു ഇരുന്നു... അരുണിനും എന്ത് പറഞ്ഞു അവനെ സമാധാനപ്പെടുത്തും എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.. " എന്തായാലും നി ഇപ്പൊ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ല് ചേച്ചിയും അളിയനും ഒക്കെ വന്നത് അല്ലെ " അരുൺ പറഞ്ഞതും ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ കുടി ഇന്ദ്രൻ കാവി മുണ്ട് മുറുക്കി ഉടുത്തു തന്റെ ബൈക്കിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു.. അതിന്നും നോക്കി താക്കോൽ കൊണ്ടു വായനശാല പൂട്ടി അരുണും അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.. വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നതും കണ്ടു ഉമ്മറത്തു ഇരിക്കുന്നവരെ.. ഇന്ദ്രൻ ബൈക്ക് ഷെഡിലേക്ക് കയറ്റി വെച്ച് കിയും എടുത്തു ആരെയും നോക്കാതെ വീടിന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി.. " അത് എന്ത് പോക്കാ അളിയാ ഇവിടെ ഇരിക്ക് നമ്മുക്ക് സംസാരിക്കാം " വിനയൻ തന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ശ്രേയ മോളെ ഒന്നുകൂടി പിടിച്ചു ഇരുത്തി കൊണ്ടു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. " സംസാരിച്ചടത്തോളം വയറു നിറഞ്ഞിരിക്ക അളിയാ ഞാൻ ഇല്ല " പറഞ്ഞു കൊണ്ടു അവൻ കയറി പോയതും ഗായത്രി തന്റെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും നോക്കി.. " അവനു ഇപ്പോഴും ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം അല്ലെ അമ്മേ " ഗായത്രി ചോദിച്ചതും സുലോചന അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.. ആ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവൾക്ക് വേണ്ട മറുപടി... " അതൊക്കെ ശെരിയായിക്കൊള്ളും " അവരുടെ മൂഡ് മാറ്റാൻ എന്നോണം വിനയൻ പറഞ്ഞു... അവരുടെ ഉള്ളിലും ആ പ്രാർത്ഥന ആയിരുന്നു.... റൂമിൽ കയറിതും ഇന്ദ്രന് വല്ലാതെ വിയർപ്പമുട്ടി പോയി... കല്യാണമായത് കൊണ്ടു അലറ ചില്ലറ പെയിന്റിംഗ് വർക്ക്‌ എല്ലാം ചെയ്തിരുന്നു.. അതുപോലെ സിംഗിൾ കൊട്ട് കട്ടിൽ മാറ്റി ഡബിൾ കൊട്ട് കട്ടിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു... പുതിയ ബെഡ്... അതുപോലെ ഒരു അലമാരിയും...നാളെ ഇതേ സമയം ഇവിടെ മറ്റൊരാൾ കുടി ഉണ്ടാവും ഇന്ന് ആലോചിക്കുന്നതോറും അവന്റെ തല പെരുത്തു കയറി... ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ വട്ട് പിടിക്കും എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടു കുളിക്കാനുള്ള തോർത്തും എടുത്തു കൊണ്ടു റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി അടുക്കള വശത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് കൊണ്ടു പിന്നാമ്പുറത്തെക്ക്‌ ഇറങ്ങി... ചെറിയൊരു കുളം ഉണ്ട്.. ഇന്ദ്രന്റെ കുളിയും തേവാരവും ആ കുളത്തിൽ ആണ്.... ആ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി നിവരുമ്പോൾ ദേഹത്തു ഒരു കുളിരു തോന്നിയെങ്കിലും ഉള്ളം അപ്പോഴും താപം നിറഞ്ഞിരുന്നു... ഒരുപാട് നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് കയറിയത്.. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവനെ കാത് എന്നപോലെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ റെഡിയായി ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.. മറ്റൊന്നും പറയാതെ റൂമിൽ നിന്ന് തോർത്തു വിരിച്ചിട്ട് ഒരു ടീഷർട് ധരിച്ചു കൊണ്ടു അവരോടൊപ്പം ഒരു ചെയർ വലിച്ചിട്ടു അവനും ഇരുന്ന്. ആരോടും അവൻ സംസാരിച്ചില്ല.. '" നാളെ എല്ലാവരും നേരത്തെ റെഡിയാവണം ഇവിടുന്ന് ഒരു 9 മണി ആക്കുമ്പോൾ ഇറങ്ങണം " രാജീവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇന്ദ്രനെ നോക്കി... പക്ഷെ അവൻ അതൊന്നും കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ കഴിച്ചു എഴുനേറ്റ് പ്ലേറ്റ് കൊണ്ടു അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.. " എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായി പോവുമ്പോ അമ്മേ " ആകുലതയോടെ ഗായത്രി ചോദിക്കുമ്പോൾ സുലോചനയുടെ ഉള്ളിലും അതെ സംശയം തന്നെ ആയിരുന്നു... " ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല ചേച്ചി" വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.. എന്നാലും എല്ലാവരുടെ ഉള്ളിലും ആ ചിന്ത തന്നെ ആയിരുന്നു... ആരെയും നോക്കാതെ തന്റെ റൂമിലേക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു... അവനെ പോലെ ഒരുവളും അസ്വസ്ഥതമായ മനസ്സോടെ ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുവായിരുന്നു...അവൾ തന്റെ കൈയിലെ മൈലാഞ്ചി ചുവപ്പിലേക്ക് ഉറ്റ് നോക്കി.. നന്നായി ചുവന്നിട്ടുണ്ട്.. ഇത് ഇട്ട് തരുമ്പോൾ ചേച്ചി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. " മൈലാഞ്ചി എത്ര ചുവെക്കുന്നോ അത്രയും ഇഷ്ട്ടം ആയിരിക്കും ചെക്കന് മോളോട് " ആ വാക്കുകളിൽ അവളിൽ നാണത്തിന്റെ ചിരി ആയിരുന്നില്ല... മറിച് പേടി ആയിരുന്നു നിറച്ചത്... " ഇന്ദ്ര ഇന്ദ്ര " ആരോ തട്ടി വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയത് ഉറക്കം മുറിഞ്ഞ ഇഷ്യയോടെ ഇന്ദ്രൻ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറന്നു... മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന സുലോചനയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം വിടർന്നു പോയെങ്കിലും ആ ചിരിയുടെ പിന്നിലെ കാരണം ഓർത്തതും അവന്റെ മുഖം മങ്ങി... " ഇന്ദ്ര എഴുനേല്ക്ക് കുളിച്ചു റെഡി അവ് ഒൻപത് മണി ആക്കുമ്പോഴേക്കും നമ്മുക്ക് ഇറങ്ങണം " ധൃതിയോടെ സുലോചന പറഞ്ഞതും ഇന്ദ്രൻ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ട് പോലും ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുനേറ്റു... ശേഷം അമ്മയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ടു അവൻ തോർത്തു എടുത്തു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.. " ഡാ ഇനിയിപ്പോ കുളത്തിലേക്ക് പോവണ്ട ഇവിടെ ബാത്രൂം ഉണ്ടല്ലോ... നിയെ പെട്ടെന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വായോ ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും നിനക്ക് കഴിക്കാൻ എടുത്തു വെക്കാം " പറഞ്ഞു കൊണ്ടു അലമാരിയിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു ബെഡ്ഷീറ്റും പുതപ്പും പില്ലോ കവറും എടുത്തു വിരിച്ചു... ശേഷം എല്ലാം ശെരിയല്ലേ എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി കൊണ്ടു പുറത്തേക്ക് പോയി.. ഇന്ദ്രൻ അതൊന്ന് നോക്കി കൊണ്ടു ബാത്രൂമിലേക്ക് കയറി... പ്രഭാത കർമങ്ങൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചു ഇന്ദ്രൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സുലോചന കൈയിൽ ഒരു പ്ലേറ്റുമായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... " വാ വന്നിരിക്ക് " ഇന്ദ്രൻ മറുത്തൊരു അക്ഷരം പറയാതെ അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ ഇരുന്നു.. സുലോചന അവനു നേരെ പ്ലേറ്റ് നീട്ടി.. ഇന്ദ്രൻ അത് വാങ്ങി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.. " എനിക്ക് അറിയാം നിനക്ക് ഞങ്ങളോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടെന്ന് പക്ഷെ നീയൊന്ന് മനസിലാക്കണം ഏതൊരു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്വപ്നം ആണ് മക്കളുടെ വിവാഹം ഇത്രയും കാലം ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു നി അത് മുടക്കി.. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് നിന്നെ പോലും കൂട്ടാതെ ഞങ്ങൾ പോയി ഈ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചത്... പക്ഷെ അമ്മയ്ക്ക് ഉറപ്പ് ഉണ്ട് ആ കുട്ടി എന്റെ മോന് ചേർന്നത് തന്നെയാണ് എന്ന് അത് ഒരിക്കൽ നിനക്കും മനസിലാവും " പറഞ്ഞു കൊണ്ടു സുലോചന തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ അതെ ഇരിപ്പ് തുടർന്നു... " അളിയോ ആഹാ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞില്ലേ ദേ ഇറങ്ങാൻ സമയം ആയി " വിനയൻ അകത്തേക്ക് കയറി കൊണ്ടു കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ വിവാഹം വസ്ത്രം ബെഡിലേക്ക് വെച്ചു. " അടിപൊളി അക്കിട്ടുണ്ടല്ലോ അളിയാ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ വന്നേ ഇന്ന് ഞാനാണ് അളിയനെ റെഡിയാക്കുന്നത് ചെല്ല് ചെല്ല് " പിന്നീട് എല്ലാം പെട്ടെന്നു ആയിരുന്നു...ഗോൾഡൻ ആൻഡ് യെൽലോ ഷെയടിൽ വരുന്ന കുർത്തയും അതിനു മാച്ചായാ കരയോട് ചേർന്ന മുണ്ടും ആയിരുന്നു വേഷം... മുടി ഒതുക്കി ഇന്ദ്രൻ ഒരുങ്ങി... അതിന് ശേഷം മുതിർന്നവരുടെയെല്ലാം അനുഹ്രങ്ങളും വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ടു കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും സന്തോഷം മാത്രം പക്ഷെ തനിക്? ആ ഒരു ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ തങ്ങി നിന്നു.... " എന്നെപോലൊരു ആളെ ആയിരിക്കുമോ ആ കുട്ടി ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക അതോ എന്നെ പോലെ ആ കുട്ടീയെ ആരെങ്കിലും നിർബന്ധിപ്പിച്ചത് ആയിരിക്കുമോ " ഉത്തരം കിട്ടാത്ത പല ചോദ്യങ്ങളും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സമയം കടന്നു പോയി... " അളിയോ മതി ഇനി പിന്നെ ആലോചിക്കാം " വിനയന്റെ ശബ്ദം ആണ് അവനെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്... അവൻ ഞെട്ടലോടെ വിനയനെ നോക്കി പിന്നീട് ചുറ്റിനും... " എന്റെ ചേട്ടാ മതി നോക്കിയത് ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ് " വിഷ്ണു കുടി പറഞ്ഞതും ഇന്ദ്രൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി... അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ മുരളിയും ശോഭയും കൃഷ്ണനും മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു... കൃഷ്ണ തന്നെ ഇന്ദ്രന്റെ കാൽ കഴുകി അവനെ അകത്തേക്ക് സ്വീകരിച്ചു....ഒന്ന് പ്രതീക്ഷണം വെച്ച് കൊണ്ടു ഇന്ദ്രൻ നടക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.. എന്നിരുന്നാലും ഇന്ദ്രന്റെ മനസ് മുഴുവനും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.. ഒപ്പം പലവിധ ചിന്തകളും... പെട്ടെന്ന് വാദ്യോപകരണങ്ങൾ മുഴുങ്ങിയതും ഇന്ദ്രൻ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി.... താലം പിടിച്ച പെൺകുട്ടികൾക്ക് പിന്നിലൂടെ നടന്നു വരുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ പോലും അറിയാതെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു... ഗോൾഡൻ വൈറ്റ് കമ്പോ വരുന്ന സെറ്റ് സാരി ഭംഗിയിൽ ഉടുത്തു മിതമായ ആഭരണങ്ങൾ അഴിഞ്ഞു മുല്ലപ്പൂ ചൂടി നിൽക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണിനെ ഇന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ ഒപ്പിയെടുത്തു...പക്ഷെ ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം അത് എന്തെന്ന് മനസിലാക്കാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല... മൂന്ന് പ്രാവിശ്യം വലം വെച്ച് ഇന്ദ്രന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രാവിശ്യം പോലും ഭൂമിയുടെ കണ്ണുകൾ ഇന്ദ്രനെ നോക്കിയില്ല... " മുഹൂർത്തം ആയി താലി കെട്ടിക്കൊള്ളൂ " തിരുമേനിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും രാജീവൻ പുജിച്ച താലി ഇന്ദ്രന്റെ കൈകളിലേക്ക് കൊടുത്തു... ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടു അത് വാങ്ങിച്ചു ഭൂമിയുടെ നേർക്ക് പിടിച്ചതും ആ നിമിഷം തലയുർത്തി ഭൂമി നോക്കി... ഒരു നിമിഷം അവരുടെ ഇടഞ്ഞു എങ്കിലും തിരുമേനിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഇന്ദ്രൻ താലി ഭൂമിയുടെ കഴുത്തിലേക്ക് ചാർത്തി...ഗായത്രി ഭൂമിയുടെ മുടി പൊക്കി വെച്ചു... മൂന്ന് കെട്ടും കെട്ടി ഇന്ദ്രൻ കൈകൾ മാറ്റുമ്പോഴും ഭൂമി കണ്ണുകൾ അടച്ചു പ്രാർഥനയോടെ ആയിരുന്നു നിന്നത്...തിരുമേനി നീട്ടിയ സിന്ദൂരം വിരലിനാൽ അവളുടെ നെറുകയിൽ ചാർത്തുമ്പോൾ ഒരു പൊട്ട് അവളുടെ മുക്കിനു തുമ്പിലും സ്പർശിച്ചു...അതിന് ശേഷം ഇരുവരും തുളസി മാല പരസ്പരം അണിയിച്ചു... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/50177/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

നീ പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചോ മോളെ...... എനിക്ക് എന്തോ കേട്ടിട്ട് പേടിയാകുന്നു....." അവരുടെ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ഒരു മാതാവിന്റെ ആദിയായിരുന്നു... എന്നാൽ അതിനു മറുപടിയായി അവളിൽ നിന്നും വന്നത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും..... " പോകാതെ പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ...... നമ്മുടെ അവസ്ഥ അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി അറിയില്ലേ..... ഇത്രയും ശമ്പളത്തോടുകൂടിയ ജോലി വേറെ കിട്ടില്ല..... " അവൾ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...... "അതുകൊണ്ടുതന്നെയാ മോളെ എനിക്ക് ഇത്രയും പേടി....... രണ്ടു കൊച്ചുങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഇത്രയും ശമ്പളം എന്ന് പറയുമ്പോൾ...... ഇതൊക്കെ നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണോ....." അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ തന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ടുള്ള ആശങ്കകളാണ് എന്ന് അറിയാവുന്നതിനാൽ തന്നെ അവരുടെ വാക്കുകൾ അവൾ അത്രത്തോളം കാര്യമായി എടുത്തില്ല.... "" വെറുതെ പഠിപ്പിക്കാൻ അല്ലല്ലോ..... ആ ഓണം കേറാമൂലയിൽ പോയി നിന്ന് പഠിപ്പിക്കണ്ടേ.... അപ്പോൾ പിന്നെ എത്രയൊക്കെ കാശു തരേണ്ടിവരും... മൂത്ത കൊച്ചിന് ഹാർട്ടിന് ചെറിയ കമ്പ്ലൈന്റ് ഉണ്ട്..... അതിനങ്ങനെ അധിക ദൂരം യാത്രയയൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ല...... മരുന്നൊക്കെ മുടങ്ങാതെ കഴിക്കുകയും വേണം...... അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ടീച്ചറിനെ അവിടെ നിർത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നത്......." അവൾ അവരുടെ ആശങ്കകളെ അകറ്റാൻ എന്നോണം എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി...... " എന്നാലും മോളെ........ നിന്നെപ്പോലെ കല്യാണം കഴിക്കാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടി ഇതുപോലെ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പഠിപ്പിക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ.... എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ നീ ഞങ്ങളെ എങ്ങനെ അറിയിക്കും.... ഈ ജോലി നമുക്ക് വേണ്ട മോളെ...... നീ അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല..... " എന്നിട്ടും അവരുടെ മനസ്സ് തന്റെ വാദങ്ങളിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു..... " അമ്മ...... ഞാനൊരിക്കൽ പോയി കണ്ടതല്ലേ..... അതൊരു വലിയ ഫാമിലിയാ...... അവിടെ എന്തു പേടിക്കാനാ....അംഗങ്ങൾ തന്നെ കുറേയുണ്ട്... സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളും പ്രായമുള്ള അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ഒക്കെ ..... എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം..... പിന്നെ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുകയാണ് എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞാൽ മതി....... " ഭവാനിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...... എങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സ് പുകയുകയായിരുന്നു....... ഒരേ ഒരു മകളാണ് പാർവണ..... അവളുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് 10 വർഷത്തോളമായി....... പൊന്നുപോലെയാണ് അവളെ നോക്കുന്നത്.... അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച കടങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ല...... അതിന്റെ പിന്നാലെ ഓടിയോടി താൻ തളർന്നു..... എന്നിട്ടും മകളുടെ പഠിപ്പ് മുടക്കിയില്ല.... പോകാനായി ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യുന്ന മകളുടെ മുഖം കാണുംതോറും ആ അമ്മ മനസ്സുരുകി..... സുന്ദരിയായ മകൾ..... തൊട്ടാൽ പൊട്ടുന്ന പ്രായം... പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത ഇതുപോലെ ഒരിടത്ത് ഒറ്റയ്ക് അവൾ..... അവർക്ക് അതിനോട് യോജിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... " എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അപ്പോൾ തന്നെ ജോലി മതിയാക്കി ഇറങ്ങിക്കോണം കേട്ടല്ലോ....... കടമൊക്കെ നമുക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും തീർക്കാം..... എന്റെ മോൾ അത്രേം കഷ്ടപ്പെട്ട് കടം തീർക്കണമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് ആഗ്രഹമില്ല...... " അവർ അവസാന വാക്ക് എന്നോണം പറഞ്ഞതും അവൾ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി...... " അമ്മ...... ഞാൻ ചെറിയ കുട്ടി ആണോ...... അല്ലല്ലോ...... മനുഷ്യരെ കണ്ടാൽ അവരെ വിലയിരുത്താനും മോശം സാഹചര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും എനിക്ക് കഴിയും.... അമ്മ വെറുതെ പേടിക്കേണ്ട...... എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ മതിയാക്കി വന്നോളാം........ " പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അവരുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു...... "എങ്കിൽ ഞാൻ കൂടി വരട്ടെ...... നിന്നെ അവിടെ ആക്കിയിട്ട് ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നോളാം......" "അമ്മ...... വയ്യാത്ത അമ്മ എന്റെ കൂടെ വന്നിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് തിരിച്ചു വന്നാൽ എനിക്ക് സമാധാനമായിട്ട് നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ........ കൂടെ ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് വെച്ചാൽ, അവിടെ വന്നു കണ്ടിട്ട് ഇനി എന്തൊക്കെ കഥകൾ പാടി നടക്കും എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല...... എനിക്ക് സ്ഥലം ഒക്കെ കൃത്യമായി അറിയാമല്ലോ...... റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് അവിടുത്തെ സാർ പിക്ക് ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്........" അവൾ പറഞ്ഞതും അവർ പകുതി മനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു...... പണ്ടേ വാശി കാരിയാണ്....... ഇനി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവളെ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല.... അങ്ങനെ എതിർത്താലും അവൾ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാനും പോകുന്നില്ല...... ഇനിയെല്ലാം ഈശ്വരൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ....... ഒരു ഉറുമ്പിനെ പോലും നോവിക്കാത്ത തന്നെയും മകളെയും ഒരിക്കലും ദൈവം ദ്രോഹിക്കില്ല.... 💜💜 ഓട്ടോയിലാണ് അവർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വരെ എത്തിയത്... അവളെ ട്രെയിനിൽ കയറ്റിയ ശേഷം അവർ ആ ഓട്ടോയിൽ തന്നെ തിരിച്ചു പോയി....... ബസ്സ് കയറിയിറങ്ങാൻ ഒന്നും അവരെക്കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ കഴിയാറില്ല .... വാതത്തിന്റെ ചില ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്....... അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പലതും പറഞ്ഞു എങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവൾക്കും ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു....... പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്...... അവിടെയുള്ള ആരെയും ഒന്നിനെയും പരിചയമില്ല...... എങ്കിലും വലിയ ഒരു കുടുംബം ആണ്..... പ്രായമായ അമ്മച്ചിയും ചെറിയ കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും എല്ലാം ഉണ്ട്..... അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭയക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു...... ഒരുപാട് ദൂരം ഉള്ളതിനാൽ തന്നെ നന്നായി ഒന്നുറങ്ങി....... റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ പിക്ക് ചെയ്യാൻ സാർ വരുമെന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞത് കള്ളമാണ്.... റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ഇറങ്ങിയശേഷം വീണ്ടുമൊരു ബസ്സ് കൂടി കയറണം....... അവൾ ബാഗിൽ കരുതിയിരുന്ന ആഹാരം എടുത്തു കഴിച്ചു....... ഇരമ്പലോടെ ട്രെയിൻ മുന്നോട്ട് പോയി....... ഇറങ്ങേണ്ടുന്ന സ്ഥലം എത്തിയപ്പോൾ രാത്രിയായിരുന്നു..... ഇന്ന് പോകാൻ കഴിയില്ല...... അവൾ അവിടെത്തന്നെ ലേഡീസ് വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിൽ തങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു...... പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ റൂമെടുത്ത് താമസിക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല....... രാവിലെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ അടുത്ത് തന്നെയുള്ള ബാത്റൂമിൽ കയറി കുളിച്ച് ഫ്രഷായവൾ ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് പോയി......... മൂന്നാല് മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്....... ഒന്നുറങ്ങി എഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും വിശന്നു തുടങ്ങി...... കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന ബിസ്കറ്റും വെള്ളവും കഴിച്ചെങ്കിലും വിശപ്പ് മാറിയില്ല..... ഉച്ചയോടെയാണ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയത് ......... അടിവാരം എന്നെഴുതിയിരിക്കുന്ന ബോർഡിലേക്ക് അവൾ നോക്കി...... ഇവിടെ തന്നെയാണ് ഇറങ്ങി നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞത്....... മൊബൈൽ എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ റേഞ്ച് ഉണ്ട് ഭാഗ്യം........ മാന്വൽ സാറിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.....എടുക്കുന്നില്ല...അപ്പോൾ സാർ യാത്രയിൽ ആയിരിക്കും......അവിടെ റേഞ്ചിന് ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് അന്നേ സാർ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു....... അവിടുത്തെ ലാൻഡ് ലൈനിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ...... അങ്ങനെ ആലോചിച്ചില്ലെങ്കിലും പിന്നെ അവൾ തന്നെ അത് വേണ്ട എന്ന് വെച്ചു........ ആദ്യ ദിവസമായിട്ട് ഒരു മുഷിച്ചിൽ വേണ്ട..... കുറച്ചു സമയം കാത്തിരുന്നു നോക്കാം...... ഒരു 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഒരു കാർ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു...... അതിൽ നിന്നും 35 വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഇറങ്ങി...... മാന്വൽ ...... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാൻ ആണ് പോകുന്നത്....... മറ്റുള്ള കുട്ടികളെല്ലാം പുറത്തൊക്കെ നിന്ന് പഠിക്കുകയാണ്...... സാറിന് മക്കളെ കൂടെ തന്നെ നിർത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്...... അപ്പോഴേക്കും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു..... " യാത്ര എല്ലാം സുഖമായിരുന്നോ ..... " അയാൾ സൗഹൃദത്തോടെ ചോദിച്ചു.. "ആ....... അതെ സാർ..... ഇത്തിരി ദൂര കൂടുതൽ ഉണ്ട് പക്ഷേ അത് കുഴപ്പമില്ല......" "വല്ലതും കഴിച്ചതാണോ..... ഇവിടെ അടുത്ത് നല്ല കടകൾ ഒന്നുമില്ല..... നമുക്ക് അവിടെ പോയി കഴിച്ചാൽ പോരേ......." അയാൾ ഒന്നു ചുറ്റും നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... അവൾക്ക് ആദ്യമായി വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ആഹാരം മോശമാകണ്ട എന്ന ഒരു ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്..... " മതിയല്ലോ സാർ......... ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട ബസ്സിൽ കയറിയത്..... " സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു...... അതിൽ കയറി സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് അവൾ ഇരുന്നു..... മെല്ലെ ആ വാഹനം മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.... അവൾ കൗതുകത്തോടെ പുറത്തെ ഓരോ കാഴ്ചകളും കണ്ടു ഇരിക്കുകയാണ്...... കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ മുകളിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്...... വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നവർക്ക് മാത്രമേ അതിൽ കൂടെ പോകാൻ കഴിയും..... ഒരുവശം അഗാധമായ കൊക്കയാണ്...... പക്ഷേ പതിവായി യാത്ര ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ആവണം എന്ന് തോന്നുന്നു സാറിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ ടെൻഷനൊന്നുമില്ല....... പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം ആ വഴി വന്ന പാർവണക്ക് ആദ്യദിവസം പോലെ തന്നെ രണ്ടാമതും ഭയം തോന്നി....... അതിനാൽ തന്നെ അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചിരുന്നു..... ആ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ തന്നെ മയങ്ങി പോവുകയും ചെയ്തു..... പിന്നെ ഉണരുന്നത് ബംഗ്ലാവിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞ് സാർ തട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ ആണ്....... ഇത്രയും സമയം ഉറങ്ങിയതിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ചളിപ്പ് തോന്നി...... അവർ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും രണ്ടു ജോലിക്കാർ ഓടി വന്നു...... ലഗേജ് എല്ലാം അവർ തന്നെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടു വച്ചു....... അവളെ വരവേൽക്കാൻ എന്നോണം താമസക്കാരെല്ലാം പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നതും അവരുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന ഭയവും അലിഞ്ഞില്ലാതായത് അവളറിഞ്ഞു,....... അവൾ അവിടെ ഗസ്റ്റ്‌ ആയത് കൊണ്ടും അവിടെ ഇനി സ്ഥിരതാമസം ആയതുകൊണ്ടും തന്നെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും അവളെ സ്വീകരിക്കാൻ ഹാളിൽ ആയി എത്തിയിട്ടുണ്ട്....... അവൾ എല്ലാവരെയും അത്ഭുതത്തോടുകൂടി നോക്കി...... വലിയ വീടും നിറയെ ആൾക്കാരും.... ജോലിക്കാർ തന്നെ കുറേ പേരുണ്ട്.....ഒരു ജോലിക്കാരി വന്നു അവൾക്ക് കുടിക്കാനായി ജ്യൂസ് കൊടുത്തു... ആഹാരം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ കുളിച്ചതിനുശേഷം വരാമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടുതന്നെ അവളുടെ മുറി കാണിക്കാനായി ഒരു ജോലിക്കാരിയെയും കൂട്ടിയാണ് അവളെ മുകളിലേക്ക് അയച്ചത്....... 40 വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ആ സ്ത്രീഅവളുമായി മുകളിലേക്ക് പോയി..... അവളുടെ ലഗേജ് എല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ മുറിയിലേക്ക് എത്തിച്ചിരുന്നു..... "മോളെ..... മോൾക്ക് ചെറിയ പേടി ഉണ്ടല്ലേ..... അങ്ങനെ പേടിക്കേണ്ട കാര്യം ഒന്നുമില്ല.... ഞാനിവിടെ 10 കൊല്ലമായി ജോലി ചെയ്യുന്നു...... ഇവരൊക്കെ നല്ല സ്നേഹമുള്ള ആൾക്കാര...... സ്ത്രീകളോട് മോശമായി ഇടപെടുന്നവർ ആരും തന്നെ ഇവിടെയില്ല......" അവർ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...... " എന്റെ പേര് ത്രേസ്യ...... എന്റെ ഭർത്താവ് ഇവിടെ പുറം പണിക്കാരൻ ആണ്.... ഇതിന് പുറത്തായി കാണുന്ന ഔട്ട് ഹൗസിലാണ് ഞങ്ങൾ ജോലിക്കാരെല്ലാം താമസിക്കുന്നത്..... " അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ അവർ പറഞ്ഞു..... " താഴെ കണ്ട ആൾക്കാരെല്ലാം ഈ വീട്ടിലുള്ളവരാണോ ചേട്ടത്തി .... " " അതെ മോളെ..... നാല് സഹോദരങ്ങളും അവരുടെ കുടുംബവുമാണ്."" "" മ്മ്. ശെരി ചേട്ടത്തി... "" പാർവണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന കാറും കോളും ഒഴിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞ ആകാശം പോലെ ആയത് അവൾക്കു മനസ്സിലായി...... 🔅 കുളി കഴിഞ്ഞ് താഴേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ആഹാരമെല്ലാം മേശയിൽ നിരത്തി വച്ചിരുന്നു..... നല്ല വിശപ്പുള്ളതിനാൽ തന്നെ അവൾ വേഗത്തിൽ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു..... കഴിച്ചെണീച്ചപ്പോഴാണ് ത്രേസ്യ ചേട്ടത്തി വന്നു സാർ വിളിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് .... അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾ നേരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.... 85 വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായം വരുമെങ്കിലും നല്ല ചുറുചുറുക്കുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത്.... " സാർ വിളിച്ചിരുന്നോ?" നല്ല പ്രായമുള്ള മനുഷ്യനായത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ബഹുമാനത്തോടെ ചോദിച്ചു...... " മോള് സാറേ എന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട..... ഇവരൊക്കെ വിളിക്കുന്ന പോലെ വല്യപ്പച്ച എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി......"" മനസ്സുനിറഞ്ഞാണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക് മനസ്സിലായി.... "മനസ്സിലായി....." അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം കേട്ടില്ല എന്ന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു... " മനസ്സിലായി വല്യപ്പച്ച...... " അത് കേട്ട് അദ്ദേഹം ചിരിച്ചതും അവൾക്ക് സ്വന്തം മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഫീലാണ് തോന്നിയത്...... " മോളുടെ സ്വന്തം വീടുപോലെ കരുതാം.... ഇവിടെ ആരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നാലും എന്നോടോ ഇവളോടോ പറഞ്ഞാൽ മതി കേട്ടോ..... " അയാൾ അടുത്തിരിക്കുന്ന ഭാര്യയെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു..... "പിന്നെ ഒരു കാര്യം..... ഏഴു മണി കഴിഞ്ഞാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങണ്ട....." അതുകേട്ടതും അവൾ അല്പം ഭയത്തോടെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.... " കൊച്ചു പേടിക്കേണ്ട... പ്രേതം ഒന്നുമില്ല...... സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ വല്ല വന്യമൃഗങ്ങളും ഉണ്ടോ എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല..... അറിയാത്ത സ്ഥലമല്ലേ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചേക്ക്.... " അവൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... 🔅 മുത്തശ്ശനോട് സംസാരിച്ചു താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോഴാണ് താഴെ സോഫയിൽ ആയി ഒരു സുന്ദരൻ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്..... കണ്ടാൽ അത്യാവശ്യവും ഡീസന്റ് ലുക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും ചെറിയ കോഴിത്തരം ഒക്കെ പാർവണയുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ട്...... നന്നായി ഒന്ന് സ്കാൻ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് താൻ വായി നോക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു എന്ന് മനസ്സിലായത്..... അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ ശരിക്കും ചമ്മി.... "ഹലോ....... ഇയാളല്ലേ പുതിയ ടീച്ചർ..... വന്നപ്പോൾ ഞാൻ അകത്തായിരുന്നു.... എന്താ പേര്?...." " പാർവണ" അവൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... ദൈവമേ വലിയ കോഴിയാണല്ലോ ഇത്...... അങ്ങനെ ആലോചിച്ച് നിന്നപ്പോഴാണ് അയാൾ വീണ്ടും ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടത് " ഞാനെന്തൊരു വായ് നോക്കി ആണെന്നല്ലേ ഇയാൾ ഇപ്പോൾ ചിന്തിച്ചത്.... സത്യായിട്ടും വായിനോക്കിയതല്ല കേട്ടോ..... എന്റെ പേര് ആദം..... അല്ലറ ചില്ലറ കുരുത്തക്കേട് കയ്യിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ എത്ര പ്രശ്നക്കാരൻ ഒന്നുമല്ല..... " പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ് ആദം ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി..... അപ്പോൾ മുകളിൽ നിന്ന് ആദത്തിനോളം തന്നെ പ്രായം വരുന്ന മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരനും ഇറങ്ങി വന്നു..... "ആ വരുന്നതാണ് അലക്സ്....... ആൺപിള്ളേരിൽ ഏറ്റവും പ്രായം കുറവ് ഇവന് ആണ്..... ഇവൻ സദാസമയം ഈ വീട്ടിൽ തന്നെ കാണും.... തനിക്കൊരു കൂട്ട് ആവും കേട്ടോ...." പാർവണ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവർ രണ്ടുപേരോടും വലിയ കൂട്ടായി..... ആദത്തിന് 26 ഉം അലക്സിന് 24 ഉം വയസ്സുണ്ട്.... എങ്കിലും അവൾ രണ്ടുപേരെയും പേര് തന്നെയാണ് വിളിച്ചത്..... "പിന്നെ പാർവണ..... ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഓരോ അനിയത്തിമാരും ഉണ്ട് കേട്ടോ...... ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുകയാണ്.... ആറുമാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ ക്ലാസ്സ് കഴിയും....." " ആൺപിള്ളേർ ഉള്ള വീട്ടിലേക്ക് ഈ പ്രായത്തിലുള്ള പെണ്ണിനെ കൊണ്ടുവരേണ്ട എന്ന് ഞാൻ മാനുവലിനോട് പറഞ്ഞതാ... ഇപ്പോ കണ്ടില്ലേ.. " എവിടെനിന്നോ ആ ശബ്ദം ചെവിയിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി....... ആദവും അലക്സും പോലും ഞെട്ടി എന്ന് തോന്നുന്നു....... അവർ ദയനീയമായി നോക്കിയപ്പോൾ പാർവണ മുഖം കുനിച്ചു ........ പുതിയ ഇടമാണ്.... എത്ര നല്ല കുടുംബത്തിലും എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ആകില്ല..... എത്ര നല്ല ആൾക്കാർക്കിടയിലും ഇത്തരക്കാരുണ്ടാകും എന്നറിയാം.... എങ്കിലും ആദ്യദിവസം തന്നെ ഇതുപോലെ ഒരു വാക്ക് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല....... അതു പറഞ്ഞ സ്ത്രീ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അപ്പോഴേ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു...... പാർവണ അപ്പോൾ തന്നെ ആദമിനെയും അലക്സിനെയും നോക്കി ഒരു വിളറിയ ചിരി ചിരിച്ച് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു...... അവരുടെ വാക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് അവളിൽ നിന്നു മായുന്നില്ലായിരുന്നു..... വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അവൾക്കുള്ള ചായയുമായി ത്രേസ്യ ചേട്ടത്തി മുറിയിൽ എത്തി...... "കുഞ്ഞ്...... എന്ത് ആലോചിച്ചിരിക്കുകയാണ്....?" "ചേട്ടത്തി...... താഴെ സ്റ്റൈറിന്റെ വലതുഭാഗത്തുള്ള മുറിയിൽ താമസിക്കുന്നത് ആരാ?" അവൾ അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.... "എന്താ മോളെ..... മോളെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ.....?" അവരുടെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നും തന്നെ ആ പറഞ്ഞ സ്ത്രീ പ്രശ്നക്കാരിയാണ് എന്ന് പാർവണക്ക് മനസ്സിലായി...... "അത് മേരി മാഡം...... എന്അലക്സാണ്ടർ സാറിന്റെ മമ്മ..... സാറിനോടുള്ള പേടി കാരണം ഇവരെ ആരും ഒന്നും പറയാറില്ല...... പക്ഷേ പുള്ളിക്കാരിക്ക് അലക്സാണ്ടർ സാറിനെ പേടിയാണ് കേട്ടോ...... മറ്റുള്ള സാറന്മാരുടെ ഭാര്യമാരെല്ലാം പാവങ്ങളാണ്....... ഇവർ ഒരെണ്ണം മാത്രം മരുന്നിനും വേണ്ടി ഇങ്ങനെ ആയിപ്പോയി......" പറയുന്നതിനിടയിലും ത്രേസ്യ ചേട്ടത്തി ആരെങ്കിലും വരുന്നോ എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്..... " ഈ അലക്സാണ്ടർ സാർ എവിടെയാ? " "" സാർ എന്തോ മീറ്റിങ്ങിനു പോയിരിക്കുകയാണ്..... ഓഫീസിന്റെയും എസ്റ്റേറ്റിന്റെയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നത് സാറാണ്..... ഇടയ്ക്ക് ഒരു സമയത്ത് എസ്റ്റേറ്റും കമ്പനിയും എല്ലാം വലിയ നഷ്ടത്തിൽ ആയത് ആണ്...... പിന്നെ അലക്സാണ്ടർ സാർ ഒരൊറ്റ ആളിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൊണ്ടാണ് വീണ്ടും നല്ല നിലയിൽ ആയത്......പക്ഷേ സാർ അടങ്ങിയിരിക്കില്ല.... എപ്പോഴും പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ആയിരിക്കും..... ഓഫീസിനടുത്ത് സാറിന് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് ഉണ്ട്..... അവിടെയാണ് കൂടുതൽ തങ്ങുന്നത്..... "" " അതെന്താ സാറിന് മാത്രം അങ്ങനെ ഒരു പേര്...... ആദ്യം പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ വലിയ പ്രായമുള്ള ആളാണെന്ന് കരുതി... പക്ഷേ ഇന്ന് കണ്ട ആളിന്റെ മോനാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ചെറുപ്പക്കാരൻ ആണ് എന്ന് മനസ്സിലായത്... " " ഇവിടുത്തെ സാറില്ലേ സാമുവൽ സാർ..... അലക്സാണ്ടർ സാറിന്റെ വല്യപ്പച്ചൻ...... സാറിന്റെ അപ്പന്റെ പേരാണ് അലക്സാണ്ടർ...... അപ്പനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് സാറിട്ട പേര് ആണ്.....സാറ് ഇങ്ങോട്ട് വരാത്തതാണ് നമുക്കൊക്കെ നല്ലത്... സാറൊരു പ്രത്യേക പ്രകൃതക്കാരനാണ്... ദേഷ്യം വന്നാൽ അച്ഛനാണോ അമ്മയാണോ എന്നൊന്നും നോക്കാറില്ല.." ചേട്ടത്തി പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ദൈവമേ ആ കാട്ടാളൻ ഉടനെയെങ്ങും ഇങ്ങോട്ട് വരല്ലേ എന്ന് അവൾ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു....... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ തന്നെ അവൾ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി...... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/50131/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

പുലർച്ചെയുള്ള അലാറം കേട്ടാണ് തൻവി ഉണർന്നത്. ഇന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോവാമെന്ന് വൈശു ചേച്ചിയോട് ഏറ്റതാണ് അവൾ കിടന്നിടത്തു നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. വൈഷ്ണവി തൻവിയുടെ വല്ല്യച്ഛന്റെ മകളാണ്. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ വൈഷ്ണവിയുടെ കല്യാണമാണ്. എല്ലാവരും ആ സന്തോഷത്തിലാണ്. പക്ഷെ വൈഷ്ണവിയുടെ മുഖത്തു മാത്രം ഒരു തെളിച്ചവും ഇല്ലാത്തത് തൻവി ശ്രദ്ധിച്ചു. വീടു വിട്ടു പോകുന്ന സങ്കടമാവുമെന്ന് തൻവി കണക്കുക്കൂട്ടി. അവർ നടന്ന് അമ്പലത്തിലെത്തി ... വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു ശ്രീകോവിലിനു മുന്നിൽ അവർ രണ്ടുപേരും തൊഴുതു നിന്നു. തൻവി തന്റെ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും പറഞ്ഞു ദേവിയെ തൊഴുത് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ വൈഷ്ണവി അടുത്തില്ല. ഇതെവിടെ പോയി ചിലപ്പോൾ പ്രദക്ഷിണം വയ്ക്കുകയായിരിക്കാം ... എന്ന് കരുതി അവളും പ്രദക്ഷിണം വച്ചു തിരികെ എത്തിയിട്ടും ആളേ കണ്ടില്ല. തൻവി പെട്ടെന്ന് ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി അപ്പോൾ കുറച്ചു മാറി ഒരു കാർ നിർത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട് അതിൽ വൈഷ്ണവി കയറുന്നതാണ് അവൾ കണ്ടത്. " .... വൈശു ചേച്ചി .... " അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കാറിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തിരുന്നു. തൻവി ഇനി എന്തു ചെയ്യുമെന്നറിയാതെ അവിടിരുന്നു അലറി കരഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അമ്പലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവർ അവളുടെ ചുറ്റും കൂടി കാര്യം എന്താണെന്ന് തിരക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും പറയാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അവൾ. കൂടി നിന്നവരിൽ കുറച്ചു പേര് ചേർന്ന് തൻവിയെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി. വീടെത്തി ഗേയ്റ്റ് തുറന്നപ്പോൾ വരാന്തയിൽ നിന്നും തൻവിയുടെ അച്ഛൻ കൃഷ്ണൻ അവളുടെ കോലം കണ്ടു വെപ്രാളത്തോടെ ഇറങ്ങി വന്നു. " .... എന്താ പറ്റിയത് ? ..... വൈശു എവിടെ ? .... " അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കരച്ചിലു കാരണം ഒന്നും മിണ്ടാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിപ്പോയി തനു. മുറ്റത്തെ ബഹളം കേട്ട് അകത്ത് നിന്ന് അവളുടെ അമ്മ പ്രിയയും അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വല്ല്യച്ഛൻ ഗോപാലനും അയാളുടെ ആൺമക്കളും ഇറങ്ങി വന്നു. തനുവിനെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്ന് ആക്കിയവർ അപ്പോഴേക്കും പോയിരുന്നു. കുടുംബക്കാർ എല്ലാവരും അവളുടെ ചുറ്റിനും കൂടി. എന്താ കാര്യമെന്ന് എല്ലാവരും ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു അമ്പലത്തിൽ വച്ച് സംഭവിച്ച കാര്യം അവരോട് പറഞ്ഞു. അത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും കൃഷ്ണന്റെ അടി അവളുടെ മുഖത്ത് വീണതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. എന്താ നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നതിന് മുന്നേ അടുത്ത അടിയും അവളുടെ മുഖത്ത് വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചു മാറ്റി. അയാൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുകയായിരുന്നു. " .... ചേച്ചിക്ക് ഒളിച്ചോടാൻ കൂട്ടുനിന്ന ആസത്ത് .... ഇവളെ ഞാനിന്ന് കൊല്ലും .... " എന്നും പറഞ്ഞു പിന്നേയും അയാൾ അവളെ അടിക്കാൻ അവൾക്ക് നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു. അപ്പോഴേക്കും വല്ല്യച്ഛൻ വന്നു തനുവിനെ അവിടെ നിന്നും പിടിച്ചു മാറ്റിയിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ വീട് വളരെ പെട്ടെന്നാണ് മരണവീടിനു തുല്യമായത്. എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു ... എന്നു പറഞ്ഞു തനു കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ? ... എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടേയും അപ്പോഴത്തെ ആലോചന. വൈഷ്ണവിയുടെ ഏട്ടന്മാർ എല്ലാവരും അവളെ അന്വേഷിക്കാനായി പല വഴിക്ക് പോയി. വല്ല്യച്ഛൻ ആകെ തകർന്ന അവസ്ഥയിൽ ഇരിപ്പായി. " .... ചെറുക്കൻ വീട്ടുകാരോട് എന്തു പറയും ? .... " വല്ല്യച്ഛന്റെ സർവ്വവും തകർന്നുള്ള ഇരുപ്പ് കണ്ടിട്ട് തനുവിന് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അച്ഛനൊപ്പം തന്നെ വല്ല്യച്ഛനും അവൾക്ക് ജീവനായിരുന്നു ഒരു നിമിഷം അവൾ ചേച്ചിയെ ശപിച്ചു പോയി. അന്വേഷിച്ചു പോയ ഏട്ടൻമാർ ഒരു വിവരവും ലഭിക്കാതെ തിരികെ വന്നു. പതിയെ പതിയെ നാട്ടുകാർ ഓരോരുത്തരായി കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി. പോലീസിൽ പരാതി കൊടുക്കാമെന്ന് ചിലരൊക്കെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. അല്പസമയത്തിനകം തന്നെ ഒരു കാർ ആ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നു. കാര്യങ്ങളറിഞ്ഞ് ചെറുക്കന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും വന്നവരാമായിരുന്നു അത്. ചെറുക്കന്റെ അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും അമ്മാവൻമാരും ഒക്കെ ഉണ്ട് . ചെറുക്കന്റെ അമ്മാവൻ തനുവിന്റെ വലിയച്ഛനോട് എന്തൊക്കെയോ കയർത്തു സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വളർത്തുദോഷം കാരണമാണ് മകൾ കണ്ണിൽ കണ്ടവന്റെ കൂടെ പോയതെന്നും ... നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ അവർ നാണം കെട്ടതിന് അവർ നഷ്ടപരിഹാരം ഒക്കെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ ആകെ ബഹളമുണ്ടാക്കി. ഒടുവിൽ കയ്യാങ്കളിയിലെത്തുന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ ചെറുക്കന്റെ അച്ഛൻ അവരെ എല്ലാവരെയും പിടിച്ചു മാറ്റി. തനുവിന്റെ അച്ഛൻ ഇടപെട്ട് അവരോട് അവർക്കു വന്ന നഷ്ടങ്ങൾക്കു എന്തു പരിഹാരം വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർക്ക് നിശ്ചയിച്ച മുഹൂർതത്തിൽ തന്നെ കല്ല്യാണം നടത്തണമെന്ന് വാശിയായിരുന്നു. " .... ഈ നാലഞ്ച് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ എവിടുന്ന് പെണ്ണിനെ കിട്ടനാണ് ? .... " എല്ലാവരും ചിന്തയിലായി. " .... എനിക്കൊരു മോളുണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കൽ ഞങ്ങൾക് സമ്മതമാണ് ... " അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നതും തനു ഒരു ഞെട്ടലോടെ എല്ലാവരെയും നോക്കി. ചെറുക്കൻ വീട്ടുകാർ ഒന്നു കൂടി ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം സമ്മതം പറഞ്ഞു. കാരണം നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടാതിരിക്കാൻ അവർക്കു വേറേ മാർഗ്ഗം ഇല്ലായിരുന്നു. തനുവിനോട് ഒന്നു ചോദിക്കുകയോ അവളുടെ ഇഷ്ടം നോക്കുകയോ ചെയ്യാതെ അച്ഛൻ അവർക്ക് ഉറപ്പു കൊടുത്തു. ചേച്ചിക്ക് ഒളിച്ചോടാൻ കൂട്ടുനിന്നു എന്നു പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ വേദന തോന്നി അവൾക്കപ്പോൾ. അങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒരു തീരുമാനം ആയി. ചെറുക്കന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും വന്നവരെല്ലാം തിരികെ പോയി. പിന്നെ എല്ലാം വളരെ പെട്ടന്നായിരുന്നു. അന്നത്തെ സംഭവത്തിനു ശേഷം അച്ഛൻ തനുവിനോട് മിണ്ടിയില്ല. അതവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി. 💫💫💫 ഇന്നാണ് തനുവിന്റെ കല്യാണം ഒടുവിൽ ചേച്ചിക്കു കണ്ടെത്തിയ ആൾ അവൾക്ക് വരനാകുന്നു .... ഇനി എന്തൊക്കെയാണാവോ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നോർത്ത് അവൾ ആധിയോടെ ഇരുന്നു. ഇന്നാണ് തനുവിന്റെ കല്യാണം ഒടുവിൽ ചേച്ചിക്കു കണ്ടെത്തിയ ആൾ അവൾക്ക് വരനാകുന്നു. ഇനി എന്തൊക്കെയാണാവോ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നോർത്ത് അവൾ ആധിയോടെ ഇരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാതെ ചേച്ചിക്കു വേണ്ടി വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച സനൂപ് എന്ന കോളേജ് അദ്ധ്യാപകന്റെ താലി സ്വീകരിക്കുവാൻ നവവധുവായി തനു ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി. പ്രായത്തിന്റേയും സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റേയും അന്തരങ്ങൾ മറികടന്ന് വിവാഹ മണ്ഡപത്തിലേയ്ക്ക് വലതുകാൽ വച്ചവൾ കയറി. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മുറുമുറുപ്പുകൾ കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സോടെ അവൾ ഇരുന്നു. വാദ്യമേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ നിറവിളക്ക് സാക്ഷിയായി തൻവിയുടെ കഴുത്തിലേയ്ക്ക് സനൂപ് താലിചാർത്തുമ്പോഴും ഒരു നുള്ളു കുങ്കുമം കൊണ്ട് അവളുടെ സിന്ദൂരരേഖ ചുവപ്പിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം നിസംഗത മാത്രമായിരുന്നു. വരന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെടാനുള്ള സമയമായപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് അവളുടെ അച്ഛനെ ആയിരുന്നു. എല്ലാവരുടേയും കാൽതൊട്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി അവൾ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു കാൽ തൊട്ടു വന്ദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ അവളും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി. അമ്മയോടും അനിയനോടും യാത്ര പറഞ്ഞു അവൾ വണ്ടിയിൽ കയറി. പെട്ടെന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു വിരുന്നുകാരി മാത്രമാണല്ലോ എന്നുള്ള ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളം പൊള്ളിച്ചു. തനുവും സനൂപും സനൂപിന്റെ പെങ്ങളുടെ ഭർത്തവും മാത്രമാണ് ആ കാറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവർ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു തനു എന്നൊരാൾ കൂടെ ഉണ്ട് എന്നുള്ള ഭാവം പോലും അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു സമയത്തിനകം സനൂപിന്റെ വീട്ടിൽ അവരെത്തി. പുതുപ്പെണ്ണിനെ കാണാൻ അയൽക്കാരൊക്കെ കൂടിയിരുന്നു അവിടെ തനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ പലരുടേയും മുഖം ചുളിഞ്ഞു .... പലരും പിറുപിറുക്കലുകൾ തുടങ്ങി ... സനൂപും അവളും തമ്മിൽ ഒരു ചേർച്ചയും ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന ഭാവമാണ് എല്ലാവരിലും. സനൂപിന്റെ അമ്മ ശോഭ ആരതി ഉഴിഞ്ഞു നിലവിളക്കു തന്നു അവളെ സ്വീകരിച്ചു. അവൾ പ്രാർത്ഥനയോടെ വലതുകാൽ വച്ച് ആ വീടിന്റെ പടി കയറി. ഹാളിലുണ്ടായിരുന്ന സോഫയിൽ തനുവും സനൂപും ഇരുന്നു. സനൂപിന്റെ അമ്മ അവർക്ക് മധുരം നൽകി. അതിനു ശേഷം വന്നവർ എല്ലവരും അവളുടെ ചുറ്റിനും കൂടി അവളുടെ ആഭരണത്തിന്റേയും സൗന്ദര്യത്തിന്റേയും കണക്കെടുക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. തനുവിന് ഒരു വിധം മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സനൂപിന്റെ പെങ്ങൾ സ്വപ്ന വന്ന് അവളെ മുകളിലുള്ള ഒരു മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയത്. സനൂപിന്റെ റൂമായിരുന്നു അത്. " .... നിനക്ക് വേണ്ട ഡ്രസ് ഒക്കെ വാഡ്രോബിൽ ഉണ്ട് ... " തനുവിന്റെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആളൊരു പോക്ക് പോയി .... ഇവരുടെ ഒക്കെ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടാൽ തോന്നും ഞാൻ ഇവരുടെയൊക്കെ കാല് പിടിച്ചിട്ടാണ് ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തതെന്ന് .... തനു പിറുപിറുത്തു. പിന്നീടവൾ ഫ്രഷായി ഫ്രഷായി താലി മാലയും രണ്ട് വളയും മാത്രം എടുത്തിട്ടു പതിയെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. അപ്പോൾ സനൂപ് മുകളിലേക്ക് കയറി വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവളെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൻ റൂമിലേയ്ക്ക് കയറി ഡോർ അടച്ചു. അവൾ ഹാളിലെത്തി അവിടെ ഇരിക്കുന്നവരെയൊന്നും അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ പതിയെ കിച്ചനിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ശോഭയും സ്വപ്നയും വേറെ ആരോക്കെയൊ ഉണ്ടായിരുന്നു. തനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ശോഭ ഒരു കപ്പിൽ ചായ പകർന്നു അവൾക്ക് കൊടുത്തു. അമ്മയുടെ മുഖത്തു വലിയ തെളിച്ചമൊന്നും അവൾ കണ്ടില്ല. വിശപ്പും ക്ഷീണവും കാരണം അവൾ ആ ചായ വാങ്ങി ആർത്തിയോടെ കുടിച്ചു കപ്പ് കഴുകി വച്ചിട്ട് അവിടെ തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. റിസപ്ഷൻ നാളെയാണ് എന്നു സ്വപ്ന ആരോടോ ഫോണിൽ പറയുന്നതു തനു കേട്ടു. റിസപ്ഷൻ നാളെ ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ ബന്ധുക്കളൊക്കെ പോവാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. രാത്രി അത്താഴത്തിനു ശേഷം സ്വപ്ന ഒരു ഗ്ലാസ് പാലും തന്ന് അവളെ സനൂപിന്റെ റൂമിൽ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കി. തനുവിന് ആകെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. സനൂപ് എങ്ങനെ തന്നോട് പ്രതികരിക്കും എന്ന ഓർമയിൽ അവൾ പേടിച്ചു. അവൾ പതിയെ റൂമിലേക്ക് കയറി ആകെ ചെറിയൊരു വെളിച്ചം മാത്രമേ അതിനകത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ആ നുറുങ്ങ് വെട്ടെത്തു അവൾ കണ്ടു കട്ടിലിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങുന്ന സനൂപിനെ അപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് പകുതി സമാധാനം തോന്നി. ഡോർ അടച്ചു പാൽഗ്ലാസ് അവിടുള്ള ടേബിളിൽ വച്ചവൾ അവിടെ ചുവരിനോട് ചേർന്ന് തറയിലിരുന്നു. ഇതു വരെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതൊക്കെ ഒരോന്നായി ഓർത്തുകൊണ്ട് ആ ഇരുപ്പിൽ അവൾ എപ്പോയോ ഉറങ്ങിപ്പോയി. നീണ്ട ഇടനാഴിയിലൂടെ ബാഗും നെഞ്ചോട് അടുക്കി പിടിച്ച് തനു ഓടുകയാണ് .... ഇടയ്ക്ക് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ട് .... അതെ അയാൾ തന്റെ പുറകെ തന്നെയുണ്ട്. അവൾ ചുറ്റിലും നോക്കി തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു ഈച്ച കുഞ്ഞുപോലും ഇല്ലല്ലോ ദൈവമേ .... എന്നോർത്ത് കൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഓടുന്നതിനിടയിൽ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന തൂണിലിടിച്ച് അവൾ തെറിച്ചു പോയി .... പക്ഷേ അവൾ വീണില്ല രണ്ട് കരങ്ങൾ അവളെ അപ്പോയെക്കും ചേർത്തു പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം അയാളുടെ നെഞ്ചിലമർന്നു ... അവളുടെ കണ്ണുകളുടക്കിയത് അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ പറ്റിച്ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന രുദ്രാക്ഷ മാലയിലാണ്. ലോക്കറ്റ് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന ഭാഗത്തായി ഒരു കുഞ്ഞ് മറുകും ഉണ്ടായിരുന്നു .... അവൾ മുഖമുയർത്തി ആളാരാണെന്ന് നോക്കി അപ്പോഴേക്കും എന്തൊ ശക്തിയിൽ വന്നവളുടെ ശരീരത്തിൽ പതിച്ചിരുന്നു ..... അവൾ ഞെട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണു തുറന്നു നോക്കി .... അപ്പോഴാണ് താൻ കണ്ടത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത് . ആരായിരിക്കും എന്നെ അയാളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചത് ? .... സനു ഏട്ടനാവുമോ ? ... അവൾ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ച് കൂട്ടി. അവൾക്ക് വല്ലാതെ തലവേദനിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ സമയം നോക്കി മൂന്നു മണി ആയിട്ടേ ഉള്ളു ... അവൾ പതിയെ എഴുനേറ്റ് ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന സനൂപിനെ ഒന്ന് നോക്കി ... ആൾ ഇപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കം തന്നെയാണ് ഒരു ബെഡ്ഷീറ്റ് എടുത്ത് നിലത്ത് വിരിച്ച് ബെഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു തലയിണയും എടുത്തു അവൾ തായേ തന്നെ കിടന്നു. പിന്നീടവൾ ഉണർന്നപ്പോൾ ആറു മണി അടുപ്പിച്ചായിരുന്നു ചാടി പിടഞ്ഞു ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി കുളിയും കഴിഞ്ഞു അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി ... ആരും അപ്പോൽ ഉണർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല .... ചായ ഇടാമെന്നു കരുതി ചായക്ക് വെള്ളം വച്ച് തേയിലയും പഞ്ചസാരയും തപ്പി എടുത്തപ്പോഴേക്കും അമ്മയും അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. " ... നീ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റോ ? .... ചായ ഞാൻ ഇട്ടോളാം ... " എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ അവൾ അവിടെ നിന്നില്ല .... പുറത്തിറങ്ങി അടുക്കള കൃഷിയൊക്കെ നോക്കി കുറച്ചു സമയം നിന്നിട്ട് വീണ്ടും അകത്തേയ്ക്ക് ചെന്നപ്പോൾ എല്ലാരും ഉണർന്നിരുന്നു. " .... നീ ഇത് സനുവിന് കൊണ്ട് കൊടുക്ക് .... " ഒരു കപ്പ് ചായ തനുവിന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്ത് കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു. അവളത് വാങ്ങി റൂമിലേക്ക് ചെന്നപ്പൊൾ സനൂപ് ലാപ് ടോപ്പിൽ എന്തോ നോക്കുകയായിരുന്നു .... ചെറിയൊരു പേടിയോടെ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു .... ഒരു പൊട്ടിത്തെറി പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ചെറിയൊരു പതർച്ചയോടെ അവൾ അവന് നേരേ ചായ വച്ചു നീട്ടി ... അവളെയൊന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കിയെങ്കിലും ആൾ ചായ വാങ്ങി. അതവൾക്കൊരു ആശ്വാസമായി തോന്നി. അവൾ തിരികെ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നോക്കിയതും “ .... സനു ഏട്ടാ .... ” എന്നും വിളിച്ച് ആരോ അകത്തേയ്ക്ക് കയറിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു .... അവർ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു അയാളുടെ നെഞ്ചിലാണ് .... തനുവിന്റെ തല ചെന്ന് തട്ടിയത് പെട്ടെന്ന് അയാൾ തനുവിനെ ചേർത്തു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും അവൾ കുതറി മാറി കൊണ്ട് അവനെ രൂക്ഷമായി ഒന്നു നോക്കി. അപ്പോഴേക്കും സനു ഏട്ടന്റെ അനിയൻ സിദ്ധാർത്തും അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നു .... ആദ്യം വന്നവൻ ഇപ്പോഴും തനുവിനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ... അവൾ അത് കണ്ട് ആസ്വസ്ഥതയോടെ തിരിഞ്ഞ് സനൂപിനെ നോക്കി അവിടെയവൾ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഭാവമാറ്റവും കണ്ടില്ല .... “ .... ഏട്ടത്തി ഇത് ഷാരോൺ ഞങ്ങളുടെ കസിനാണ് ... " സിദ്ധാർഥ് അവനെ തനുവിന് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു ... അവൻ അവളോട് ചിരിച്ചപ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചും ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി. " .... ഡാ സിദ്ധു ഇതു ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ ? ... പിന്നെ എന്തിനാ നീ ഏട്ടത്തി എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നത് ... " ഷാരോൺ സിദ്ധുവിനോട് ചോദിച്ചു. “ .... പ്രായം കൊണ്ടല്ല സ്ഥാനം കൊണ്ടാണ് ഏട്ടത്തി എന്നു വിളിച്ചത് ... “ " ... നിങ്ങളിപ്പോൾ എന്തിനാ വന്നത് ? ... ” അവരുടെ സംസാരം കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന സനൂപ് അവരോട് ചോദിച്ചു. " .... അത് ... ഏട്ടനെ അച്ഛൻ വിളിക്കുന്നുണ്ട് .... ” അതും പറഞ്ഞ് സിദ്ധാർഥ് പോകാനിറങ്ങി .... സനൂപും അവരോടൊപ്പം പോയി .... പിന്നെ ഞാനിനി ആരെ കാണാനാ നിൽക്കുന്നത് എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് തനുവും അവരുടെ പിറകെ തായോട്ട് പോയി. അപ്പോഴേക്കും ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാനായി എല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു. അവിടെ വന്നതിനു ശേഷം അപ്പോഴാണ് തനു സനുവിന്റെ അച്ഛനെ കാണുന്നത്. അവളെ കണ്ടതും അയാൾ ഗൗരവത്തോടെ ഒന്നു നോക്കി ... അവൾ ചെറിയ പേടിയോടെ പതിയെ അടുക്കളയിലേക്ക് വലിയാൻ നോക്കിയതും സനൂപിന്റെ അമ്മാവൻ അവളെ വിളിച്ചു അവിടെ നിർത്തി. " .... തൻവി എത്ര വരെ പഠിച്ചു ? .... " അയാൾ ചോദിച്ചു. " .... പ്ലസ് ടൂ കഴിഞ്ഞ് കംപ്യൂട്ടർ കോഴ്സ് ചെയ്യുകയാണ് ... " അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ധേഹം ഒന്നു മൂളി. " .... അടുത്ത വർഷം സിദ്ധുവിന്റെ കോളേജിൽ ഡിഗ്രിക്കു ചേർക്കാം ... " സനൂപിന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതും അതിന് മറുപടിയായി അമ്മാവൻ ഒന്നു മൂളി. " .... ഓ ഇനി പഠിച്ചിട്ടെന്തിനാ ? ... " അമ്മായിയുടെ ശബ്ദം അവിടെ ഉയർന്നു. അങ്ങനെ പല അഭിപ്രായങ്ങളുമായി എല്ലാവരും കഴിക്കുന്നത് തുടർന്നു .... സനൂപ് മാത്രം ഇതിലൊന്നും പെടാതെ മിണ്ടാതിരുന്നു കഴിച്ചു. ഇടക്കെപ്പോഴോ തന്നെ ആരോ നോക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയ തനു വെറുതെ ഒന്നു ചുറ്റും നോക്കി ഷാരോണിന്റെ കണ്ണ് തന്റെ മുഖത്താണെണ് അവൾക്ക്‌ മനസ്സിലായി. അവൾ നോക്കുന്നതു കണ്ടതും അവൻ വേഗം നോട്ടം മാറ്റി. ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും ഓരോ തിരക്കിലേക്ക് നീങ്ങി .... വൈകുന്നേരം റിസപ്ഷൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും അതിന്റെ തിരക്കിലാണ്. കിച്ചണിൽ ചെന്നപ്പോൾ നീ പോയി റെസ്റ്റ് എടുത്തോ എന്നും പറഞ്ഞു സ്വപ്ന തനുവിനെ പറഞ്ഞു വിട്ടു. അവൾ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ പോയിരുന്നു. ആകെ ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ പോലെ തോന്നി അവൾക്ക് ... വൈകുന്നേരം അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ വരുമെന്നോർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. അങ്ങനെ ഓരോന്നോക്കെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് ഷാരോൺ അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നത്. “ .... താനിവിടെ ഒറ്റക്കിരിക്കുകയാണോ ? ... “ അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവളൊന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി. പിന്നെ അവന്റെ തള്ളായിരുന്നു അങ്ങോട്ട് പാവം തനു അതെല്ലാം സഹിച്ചിരുന്നു. ഇവനിൽ നിന്നും എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും എന്നവൾ ആലോചിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് സിദ്ധു അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്. " ... ഡാ ... നീ ഇവിടിരിക്കുവായിരുന്നോ ? ... ” " .... ആ ഡാ തനു തനിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ഞാനൊരു കമ്പനി കൊടുക്കാമെന്നു വച്ചു .... ” “ ... തനുവോ ? .... ” സിദ്ധു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. " .... കൊള്ളം സ്വന്തം ഏട്ടന്റെ പെണ്ണിന്റെ പേര് പോലും അറിയില്ല അല്ലെ ? ... " ഷാരോൺ കളിയായി ചോദിച്ചു " .... അതിന് ഇവളല്ലല്ലോ ഏട്ടത്തിയായി വരാനിരുന്നത് .... സാഹചര്യം അങ്ങനെ ആയതല്ലേ .... അതിനിടയ്ക്ക് പേരോക്കെ എങ്ങനെ അറിയാനാ അല്ലേ ? ….. " അതു കേട്ടപ്പോൾ തനു തലകുനിച്ചു. തനുവിന് അത് വിഷമം ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് സിദ്ധുവിന് മനസ്സിലായി അവൻ ഷാരോണിനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. “ .... അതു സാരമില്ല .... പിന്നെ എന്നെ തനു എന്ന് എന്നു വിളിച്ചാൽ മതി ... ഏട്ടത്തി എന്നൊന്നും വിളിക്കണ്ട ... " തനു ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " .... നിങ്ങളൊക്കെ എന്താ ചെയ്യുന്നത് ? ... " വിഷയം മാറ്റാനായി തനു ചോദിച്ചു. “ .... ഞങ്ങൾ ഡിഗ്രി മുന്നാം വർഷം .... ഒരേ ബാച്ച് .... " സിദ്ധു പറഞ്ഞു. " ... അപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെയെക്കെ ഏട്ടാ എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ ? ... " തനു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും താഴേ നിന്നും സ്വപ്ന തനുവിനെ വിളിച്ചു. ഷാരോണിനെയും സിദ്ധുവിനെയും ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് അവൾ താഴേക്ക് ചെന്നു. " .... ഇത് നിനക്ക് ഫങ്ങ്ഷന് ഇടാനുള്ളതാണ് ... റൂമിൽ കൊണ്ടു വച്ചിട്ടു വാ .... " സ്വപ്ന ഒരു കവർ തനുവിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. തനു മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആ കവർ കബോഡിൽ വച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ സനൂപ് റൂമിലേയ്ക്ക് കയറി വന്നു ... തനു അവനെ കണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നോക്കിയതും അവൻ ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്തു അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവൾ അത് കണ്ട് ഒന്ന് പേടിച്ചു. എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണോ എന്തോ ? ... തനു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അവളെ ഒന്ന് നോക്കിയതിന് ശേഷം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെയറിൽ അവൻ ചെന്നിരുന്നു. ” ... ഇവിടെ വന്നിരിക്ക് ... ” ബെഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടികൊണ്ട് അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു. “ .... വന്നിരിക്കടി …. ” അവൾ മടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ അലറി ... അവൾ പേടിയോടെ പെട്ടെന്നു തന്നെ അവിടെ ചെന്നിരുന്നു … സനൂപ് രൂക്ഷമായി അവളെ നോക്കി. “ .... ഞാൻ താലി കെട്ടിയെന്ന് വച്ച് എന്റെ ധർമ്മപത്നിയായി ഇവിടെ വാഴാമെന്ന് എന്തെങ്കിലും വ്യാമോഹം മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിൽ അത് മുളയിലെതന്നെ നുള്ളികളഞ്ഞേക്ക് ... നിന്റെ ചേച്ചി കണ്ടവന്റെ കൂടെ പോയപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചിരിക്കായിരുന്നു ഇനി കല്ല്യാണം നടക്കില്ലല്ലോന്ന് ഓർത്ത് .... അപ്പോഴാണ് ദു:ശകുനമായി നിന്നെ കെട്ടിയെടുത്തത് .... ആദ്യമേ തന്നെ പറഞ്ഞേക്കാം എനിക്ക് ഒരു പ്രണയമുണ്ട് അവളെ മാത്രമേ ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിൽ കൂടെ കൂട്ടുകയുള്ളു ….. ” അത്രയും പറഞ്ഞു അവളുടെ മറുപടിക്ക്‌ പോലും കാത്തു നിൽക്കാതെ അവൻ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി. അവൻ പോയിട്ടും ഒരടി പോലും അനങ്ങാനാവാതേ അവൾ തറഞ്ഞു നിന്നു. ഇങ്ങനൊക്കെ പറയുമെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്നെങ്കിലും തന്നെ ഉൾകൊള്ളുമെന്നും സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുമെന്നും അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് അവളുടെ പ്രതിക്ഷകളെല്ലാം തച്ചുടച്ചിട്ടാണ് അവൻ പോയത്. ഞാൻ ദു:ശകുനമാണ് പോലും .... ആ വാക്ക് അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായാതെ അങ്ങനെ കിടന്നു. ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു അവൾ പിന്നേയും അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അപ്പോയാണ് സ്വപ്ന അങ്ങോട്ട്‌ കയറി വന്നത് .... കൂടെ ഒരു പെണ്ണും ഉണ്ടായിരുന്നു. “ ... തനു ഇത് ശീതൾ ഞങ്ങളുടെ കസിനാണ് ... ഷാരോണിന്റെ ചേച്ചി …. ” സ്വപ്ന പറഞ്ഞപ്പോൾ തനു ആ കുട്ടിയെ നോക്കിയൊന്നു ചിരിച്ചു. ആ പെൺകുട്ടി തനുവിനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി ... ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ ? ... ആ എന്തേലും ആവട്ടേ ... തനു അത് കാര്യമാക്കാതെ വിട്ടു. " .... നീ പെട്ടന്ന് ഫുഡ് കഴിക്കാൻ വാ .... റിസപ്ഷന് റെഡിയാക്കാൻ ഇപ്പോൾ ബ്യൂട്ടീഷൻ വരും .... ” സ്വപ്ന പറഞ്ഞപ്പോൾ തനു തലകുലുക്കി കൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം താഴേക്ക് പോയി. വൈകുന്നേരം റിസപ്ഷന്റെ സമയത്തൊക്കെ ശീതളിന്റെ കണ്ണുകൾ സനൂപിൽ തന്നെയാണെന്നുള്ള കാര്യം തനു ശ്രദ്ധിച്ചു. റിസപ്ഷൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം പോയിരുന്നു പക്ഷെ ശീതൾ പോയില്ല. ക്ഷീണം കാരണം എല്ലാവരും പെട്ടന്ന് തന്നെ കിടന്നു. തനുവിന് എന്തോ മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ മടി തോന്നി .... ഉച്ചയ്ക്ക് സനൂപ് പറഞ്ഞതൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ .... പക്ഷെ വേറെ വഴിയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവൾ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/49366/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ