#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _25 ✍️ രചന - Aysha akbar ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നേ നീലാംബരം എന്നെഴുതിയ ആ വലിയ ബോർഡിലേക്കായിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിച്ചത്....... നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തി വലിച്ചത് അവനറിഞ്ഞു...... എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നോ.... ഇരു വശങ്ങളിലായി പൂത്തു നിൽക്കുന്ന നീലാംബര പ്പൂക്കൾ ക്കിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് നടക്കും വഴി തന്റെ കൂടെയുള്ള പല പ്രയാക്കാരോടായി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തമായ ആൾ സുഖമന്ന്വേഷിക്കാൻ വന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഒരോ കണ്ണുകളിലും പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു....... അവനെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം ഓഫീസെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ നിന്നും ജമീലക്ക ഓടി വന്നു.. പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു..... അവിടുത്തെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുക്കുമ്പോഴും അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി യൊരു നീലാംബരത്തി ന്റെ ഗന്ധം പരന്നിരുന്നു..... അൽപ നേരം സംസാരിച് കഴിഞ്ഞ് ജമീലക്ക ആ മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങി .... അതൊരു പതിവാണ്...... എല്ലാ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും താനോടി വന്ന് അൽപ സമയം ഇവിടെയിങ്ങനെ യിരിക്കും..... തുറന്നിട്ട ജന വാതിലിലൂടെ നീലാംബര പ്പൂക്കൾ കാണും.... ഇളം കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ തന്റെ കൂടെയുള്ള ആ ഒരുവളുടെ സാമീപ്യമറിയും...... ഇത്... അവളുടെ സ്വപ്നമായിരുന്നു... ആ വീടിന്റെ അഴുകിയ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കണമായിരുന്നവൾക്ക്....... അതൊരിക്കലും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.. ഒരുപാട് പരിശ്രമങ്ങൾക്കൊടുവിൽ നേടിയെടുത്തതാണ്..... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇന്നിവിടെയിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമുണ്ട്........ ആഗ്രഹിച്ചത് നേടി എടുത്തവന്റെ സംതൃപ്തിയുണ്ട്..... ആനന്ദത്തോടെയെന്ന വണ്ണം ഒരു കുഞ്ഞിളം കാറ്റ് തന്നെ പൊതിയുന്നുണ്ട്.... അവളുടെ സ്വപ്നത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നിയോഗമായിരുന്നു താനെന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ട്..... ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ വിമോചനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നതെന്ന ബോധ്യമുണ്ട്..... അവനല്പ നേരം കൂടി അങ്ങനെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു...... അവളെയും അവളുടെ ഓർമകളെയും അത്ര പെട്ടെന്ന് തനിക്ക് മറന്നു കളയാനാവില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഇപ്പോഴവളെ താനോർക്കുന്നത് ഒരു വിഭാഗത്തിന് വേണ്ടി തനിക്ക് മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതായിട്ടാണ്.... ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ സ്വന്തത്തെ കുറിച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.... എന്തിന്.... അവളുടെ രോഗത്തെ കുറിച് പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.... പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ രക്ഷപ്പെടേണ്ട സന്തോഷം അറിയേണ്ട കുറച്ചു സ്ത്രീകളെ പറ്റി യായിരുന്നു... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇവിടെ വന്നിങ്ങനെ യിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സംതൃപ്തി തോന്നാറുണ്ട്.... അവൻ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു..... ആ വരാന്തയിലൂടെ ഓരോരുത്തരിലേക്കും അവനെത്തി..... അവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു വരുമാനം കൂടി അവൻ ശെരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്..... അവരുണ്ടാക്കുന്ന അച്ഛാറുകൾ പലഹാരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം അവരുണ്ടാക്കി വിൽക്കുന്നുണ്ട്..... ആത്മാഭിമാനത്തോടെ അന്തസ്സോടെ അവരോരുത്തരും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.... അതിന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവനൊന്നു ചോദിച്ചറിഞ്ഞു..... പഴയ ആളുകൾക്ക് പുറമെ ആരോരുമില്ലാത്ത നിസ്സഹായരായ പുതിയ ആളുകളും അവർക്കിടയിലേക്ക് വന്ന് അതൊരു വലിയ കുടുംബ മായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.... എല്ലാത്തിനെയും വളരേ ഭംഗി യായി ജമീലക്ക കൊണ്ട് നടക്കുന്നുമുണ്ട്..... തന്നേ യാത്രയാക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ഓരോ കണ്ണുകളിലുമുള്ള തിളക്കം കാണുമ്പോൾ താനറിയുന്നുണ്ട് തന്നിൽ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്ന ധൗത്യം.... ആ നിയോഗ മായിരുന്നു തന്നേ അവളിലേക്കെത്തിച്ചത്.... ഇനിയും...... ഇങ്ങനെ തനിച്ചു കഴിയണോ...... ഒരു വിവാഹത്തെ കുറിച് ചിന്തിച്ചു കൂടെ...... അവളും...ആഗ്രഹിച്ചത് അതായിരുന്നില്ലെ...... ജമീലക്ക അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ പതിഞ്ഞൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... നോക്കാം..... അവളെ മനസ്സ് ചുമന്ന ആ സ്ഥാനത്തോളം ഒരാളെത്തട്ടെ..... അപ്പൊ നോക്കാം..... ചെറു ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞു ജമീലക്കയുടെ തോളിലൊന്ന് തട്ടി അവൻ കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അതൊരിക്കലും സാധ്യമല്ലെന്ന് അവനു തന്നേ അറിയാമായിരുന്നു...... അവൾ പോയെന്നറിഞ്ഞ ശേഷം എനിക്ക് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞവൾ ജമീലക്കയുടെ കയ്യിലൊരു കത്തേൽപ്പിച്ചിരുന്നു.... എന്നിലേ എന്നേ പൂർണമാക്കിയവനു...... ഹൃദയം കൊണ്ടൊരുവൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് മരിക്കും മുമ്പേ ഓർമിപ്പിച്ചവന്... മറന്നു പോയ പുഞ്ചിരിയെ തിരി കത്തിച്ചവന്..... ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നകന്ന് പോകുന്നില്ല....... എന്നേ ഓർത്തൊരിക്കലും തനിച്ചാവരുത്..... എന്റെ സന്തോഷത്തെ തിരയുന്ന നേരം നിന്നേ കുറിച്ചോർക്കാത്ത വിധം സ്വാർത്ഥ യായി പ്പോയൊരുവളാണ് ഞാൻ.... നിന്റെ യുള്ളിലെ എനിക്ക് മരണമില്ലെന് എനിക്കറിയാം..... അത് കൊണ്ട് തന്നെ നീയുള്ള ഭൂമി വിട്ടെനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല...... തനിച്ചാവരുത്..... ഞാൻ നിനക്കായി മറ്റൊരാളാലൂടെ തീർച്ചയായും പുനർജനിക്കും.... നീയെന്നെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കണം.... നിന്റെ സ്വന്ത മാക്കണം.... എനിക്കിനിയും ജീവിക്കണം നിന്റെ മാത്രം നീലാംബരിയായി...... ഓർത്തതും അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി..... ഓർമ്മകൾക്കെന്ത്‌ ഭാരമാണെന്നോ..... ഇന്നും താൻ തിരയുന്നുണ്ടവളെ... അവൾ പറഞ്ഞത് പോലെ തന്റേതാവാൻ അവൾ പുനർജനിച്ചെങ്കിലോ.... അവൾ പോയി കഴിഞ്ഞും അവളുടെ ഓർമകളിൽ താൻ കുരുങ്ങി കിടക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയുമായിരിക്കാം.... അതിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടിയാവും അവളങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന് തനിക്കറിയാം...... അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം താനാരെയോ തിരയാറുണ്ട്..... അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളെ കുറിച് ഓർക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത വിധം നെഞ്ച് കനപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്..... പോകുമ്പോൾ പോലുമൊരു പക്ഷെ താൻ തനിച്ചാവുമെന്ന ഭയം അവൾക്കുണ്ടായിരിക്കാം...... തന്നോടൊന്നും തുറന്ന് പറയാതെ അവളുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി തന്നേ കബളിപ്പിച്ചതെന്ന കുറ്റ ബോധമുണ്ടായിരിക്കാം.... എന്ത് തന്നെയായാലും തനിക്കവളെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല...... അവളെ ആരിലും തനിക്ക് കാണാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... ഇനി കഴിയുകയുമില്ലായിരിക്കാം......... ഓർമ ച്ചരടുകളിൽ അവനൊരു നിമിഷം കുരുങ്ങി നിന്നു...... വർഷങ്ങൾക്ക് എത്ര വേഗതയാണെങ്കിലും ഓരോ നിമിഷങ്ങളും തനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഴയുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.... നാട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടിപ്പോ വർഷങ്ങളായി കാണും.... പോകാൻ തോന്നാറില്ലെന്നതാണ് ശെരി ...... അമ്മ വിളിച്ചു കരയുകയും പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ഓർമകളുള്ള ഇവിടം വിട്ട് പോകാനെന്തോ വല്ലാത്ത പ്രയാസമാണ്..... രണ്ട് ദിവസമായി അമ്മ ശ്വാസം മുട്ട് കൂടി ആശുപത്രി യിലായിരുന്നു..... ഇനിയും ചെന്നില്ലെങ്കിൽ ശവം കാണാൻ പോലും ചെല്ലരുതെന്നാ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്..... പോകാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ...... പോകാനാണെങ്കിൽ മനസ്സിനൊട്ടും ആഗ്രഹമില്ല താനും .... സർ.. ഇന്നും മൂന്ന് പ്രൊപോസൽസ് വന്നിട്ടുണ്ട്..... ഫസ്റ്റ് വൺ.....പി കെ ഗ്രൂപ്പ്‌ സിന്റെ എം ഡി സതീഷ് അയ്യരുടെ മകളാണ്..... വക്കീലാണ്....... പിന്നേ മുൻ ആഭ്യന്തര മന്ത്രി പ്രകാശ് രാജിന്റെ മകൾ..... ജേർണലിസ്റ്റാണ്.... പിന്നേ നമ്മുടെ സീനിയർ അഡ്വക്കേറ്റ് ചാക്കോ സാറിന്റെ മകൾ.... ഡോക്ടറാണ്..... അസിസ്റ്റന്റ് റിജിൻ പിറകിൽ നിന്നത് പറയുമ്പോഴും അവനേതോ ഫയലിലൂടെ കണ്ണോടിക്കുകയാണ്.... ഇത് പതിവാണ്.... ദിവസവും മൂന്നോ നാലോ അഞ്ചോ വരും..... അവിവാഹിതനായ മിടുക്കനായ ഐ എ എസ് കാരന് വേണ്ടി പലരും ക്യു ആണ്..... ഇതിനോടകം തന്നേ തന്നേ കുറിച് നല്ലൊരു ഇമേജ് നാട്ടിലുണ്ട്.... പലർക്കും താനൊരു റോൾ മോഡലാണ്..... പക്ഷെ തന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും നീലാംബര പൂക്കളുടെ ഗന്ധത്തിലാണെന്ന് എങ്ങനെ പറയും താനവരോട്. റിജിന്റെ വാക്കുകളിലേക്കെന്ന പോൽ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഫയലിലേക്കും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നവന്...... അമ്മ യുടെ വാക്കുകളാണ് മനസ്സിൽ മുഴുവൻ... പൂവരഷും ചാമ്പയും .... പൂത്തു നിൽക്കുന്ന റോസാ ചെടികളുമെല്ലം കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു... ഒപ്പം മറ്റു പലതും...... അവനൊന്നു ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു........ ഇപ്പോ പോയില്ലെങ്കിൽ പിന്നേ ഇനി പെട്ടെന്നൊന്നും പോകാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല..... എടൊ..... ഞാൻ.... ഞാൻ നാട്ടിലൊന്നു പോയി വന്നാലോ...... അഭിയത് ചോദിച്ചതും പോകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്ന റിജി നൊന്ന് നിന്നു...... വൈ നോട് സർ...... അവന്റെ മുഖമേറേ തെളിഞ്ഞു കാണാം..... ലീവിന് അപ്ലൈ ചെയ്യട്ടെ...... അതിനനുസരിച്ചു ടിക്കറ്റ് റിസേർവ് ചെയ്യാം... അവനേറെ ഉത്സാഹത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അഭിയവനെ നോക്കി.... വേണ്ട വേണ്ട....റിസേർവൊന്നും ചെയ്യേണ്ട....ജനറൽ കമ്പാർട്ട്മെന്റ് മതി...... കളക്ടറുടെ വേഷമെല്ലാം ഇവിടെ വെച്ചാ പഴയ അഭിയായി എനിക്കവിടെ പോകണം....... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു..... കണ്ണുകൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചിമ്മി..... വെറുതെ ഒന്ന് ചിമ്മുമ്പോൾ പോലും ഹൃദയത്തിൽ അവളെന്ന ഓർമകളുടെ ഭാരമാണ്..... എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ.... ചിലരുടെ മുഖം കാണാൻ പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.... അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നോവ് തീർക്കുന്നവർ ബാക്കിയാണല്ലോ അവിടെ..... എന്തായാലും പോകാൻ തന്നേ തീരുമാനിച്ചു..... പിന്നീടെല്ലാം പെട്ടെന്ന് തന്നെയായിരുന്നു..... പോകേണ്ടത് മുതൽ ഉള്ളിൽ കുമിഞ്ഞൊരു ഭാരമുണ്ട്..... നീലാംബരത്തിൽ ചെന്നിരുന്നപ്പോൾ അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി..... അവിടെയുള്ള വരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ താനവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ സഫലമാക്കിയെന്ന ആശ്വാസമാണ് മുന്തി നിൽക്കുന്നത്....... നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യം ജമീലക്കയോട് പറഞ്ഞവിടെ നിന്ന് തിരിച്ചു......... ബാക്കിയുള്ള അവിടെത്തെയും അല്ലാത്തതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ട നിർദ്ദേശം നൽകി.... പുലർച്ചെ തന്നേ അവൻ പുറപ്പെട്ടു...... ട്രെയിനിൽ കയറിയിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് കൊണ്ട് അവനാ പഴയ അഭി തന്നെയായിരുന്നു....... പക്ഷെ പുറത്തിപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായ ആ കളക്ടർ സാറാണ്....... നിറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കനായ അഭിയെ എവിടെയോ കൈ മോശം വന്നത് പോലെ..... ആ യാത്ര അവനെ എന്തൊക്കെയോ ഓർമിപ്പിച്ചു...... എതിരെയുള്ള സീറ്റിൽ നീല സാരി ചുറ്റിയൊരുത്തി യിരിക്കുന്നത് അവൻ അക ക്കണ്ണിൽ കണ്ടു.... തന്റെ അരികിലേക്ക് അണഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആനന്ദിയും നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞു..... ആനന്ദിയെ ഓർത്തപ്പോൾ മാത്രം വേഗം വീട്ടിലേക്കെത്താൻ തോന്നി പ്പോയവന്.... അവൻ വീണ്ടും എം ടി യുടെ മഞ് തുറന്നു...... പുറത്ത് നിന്നും വരുന്ന കാറ്റിൽ അവന്റെ മുടിയിഴകൾ പാറി പ്പറന്നു...... അവന്നപ്പോഴും ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവന്റെ ഭാവത്തിൽ ആ ഏടുകൾ മറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...... തിരക്ക് കുറഞ്ഞ ആ കമ്പാർട്ട് മെന്റ് അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സമാധാനം നൽകി..... ഓർമകളെ പേറി ആ ട്രെയിനിനൊപ്പം അവനും നീങ്ങി..... അല്പ ദൂരം കടന്നപ്പോൾ എതിർ സീറ്റിലേക്ക് ആരോ വന്നിരുന്നെന്ന് തോന്നിയതും പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചിരുന്നവൻ പെട്ടെന്നൊന്നു തിരിഞ്ഞിരുന്നു..... ആദ്യം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞത് മുഷിഞ്ഞ ആ നീല സാരിയിലേക്കായിരുന്നു.... അവനാകെ തറഞ്ഞു പോയി..... തല അല്പം താഴ്ത്തി ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചെടുക്കുന്നവളുടെ മുഖം അവന്റെ ഹൃദയം തിരഞ്ഞു........ അവളുടെ ദേഹത്തെ പൊതിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം നീളൻ മുടിയിഴകൾ പരന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ട്...... അതിലവനെവിടെയോ നീലാംബര പൂക്കളെ തിരഞ്ഞു.... എന്നാൽ ആ മുടിയിഴകൾ ശൂന്യ മായിരുന്നു..... കിതക്കുന്ന അവളെ നോക്കി അവനങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്.... പെട്ടെന്ന് അവളൊന്നു മുഖമുയർത്തി..... ഇളം വെളുത്ത ഭംഗിയുള്ള ഒരു മുഖം...... ഉയർന്ന മൂക്കിൻ തുമ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു നീല ക്കൽ മൂക്കുത്തി.... വരച്ചു വെച്ചത് പോലെയുള്ള ചുണ്ടുകൾ .... നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ദയനീയത ക്ക് ഭയത്തിന്റെ കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... ആരെയോ ഭയക്കുന്നെന്ന വണ്ണം അവളുടെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത് അവനു കേൾക്കാമായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ